31 Μαΐ 2013

Κερδίστε αντίτυπα


Στείλτε το ονοματεπώνυμο σας στο info@vakxikon.gr και κερδίστε ένα από τα πέντε αντίτυπα της ποιητικής συλλογής Άλλη Όψη (ΑΩ, 2012) του Γιάννη Σκουλά. 

Η Ζωή

Λίγο έζησες. 
Του λιγοστού χρόνου σου απωθημένο η ζωή. 
Αρχή στο τέλος έκανες 
αφού άργησες να μάθεις πως 
του ονείρου η αρχή στο τέλος ξεκινάει 
σκυτάλη παίρνοντας απ' άλλου όνειρο 
και σ' άλλον δίνοντάς την. 
Στο σύντομο χρόνο.

30 Μαΐ 2013

Κερδίστε αντίτυπα


Στείλτε το ονοματεπώνυμο σας στο info@vakxikon.gr και κερδίστε ένα από τα πέντε αντίτυπα της ποιητικής συλλογής Με μια φλόγα όπως πάντα (ΑΩ, 2012) της Βίκυς Δερμάνη. 

Βαρκούλες

Ότι απέμεινε για να κατέχουμε 
ένα κομμάτι θάλασσα 
και λίγες μικρές βαρκούλες 
να ταξιδεύουν όνειρα 
στους τόπους της γαλήνης

29 Μαΐ 2013

Pass2Day | Το έπος Machine Head | #52

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.gr. Kάθε Τετάρτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν.

Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας


Σε προηγούμενη στήλη μιλήσαμε για την εξαγορά της ελληνικής ΕΜΙ από την Universal θέτοντας ως την ΕΜΙ την καλύτερη δισκογραφική εταιρεία στην Ελλάδα καθώς έχει στην κατοχή της τους καλύτερους τίτλους του ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου. Ένας πολύ μεγάλος τίτλος είναι το Machine Head των Deep Purple του 1972. Ας δούμε όμως λίγο την ιστορία του άλμπουμ. Στις 4 Δεκεμβρίου του 1971 ο Frank Zappa έτυχε να παίζει στο καζίνο του Montreux. Ένας παίκτης λοιπόν είχε την απίστευτη ιδέα να πετάξει ένα πυροτέχνημα μέσα στο καζίνο, με αποτέλεσμα το πυροτέχνημα να κολλήσει στην οροφή και να καεί ολοσχερώς χωρίς όμως απώλειες. Ο Roger Clover, μπασίστας και συνθέτης της μπάντας, βρισκόταν εκείνη την ώρα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του. Ξαφνικά λοιπόν βλέπει να βγαίνει από το καζίνο καπνός και να απλώνεται πάνω από τη λίμνη της περιοχής. Εγένετο λοιπόν το Smoke On the Water. Οι Deep Purple αποφάσισαν να ηχογραφήσουν το Machine Head στο καζίνο λόγω της πολύ καλής ηχητικής του περιγράφοντας όλο το σκηνικό που είχε συμβεί στο κομμάτι Smoke On the Water. 


Σήμερα 42 χρόνια μετά, το riff του κομματιού είναι το πιο γνωστό στην ιστορία της μουσικής, καθώς οποιοσδήποτε έχει αγοράσει κιθάρα είναι το πρώτο τραγούδι που θα παίξει. Μπορεί να το συνθέσει λοπόν ο καθένας και αυτό το καθιστά αυτόματα ιδιοφυές. Το Smoke On the Water όμως δεν είναι το μοναδικό κομμάτι του δίσκου. Κάποια στιγμή στο tour bus ένας δημοσιογράφος ρωτάει τον Blackmore πως φτιάχνουν τα κομμάτια. Πιάνει λοιπόν την κιθάρα του ο Blackmore και αρχίζει να παίζει μια νότα συνεχόμενα. Ο Gillan τον ακούει να παίζει και αμέσως άρχισε να τραγουδάει συνθέτοντας το Highway Star. Πρόκειται για ένα κομμάτι που είναι βασισμένο σε φόρμες κλασσικής μουσικής με τα σόλο στα πλήκτρα και την κιθάρα να κάνουν το κομμάτι εκρηκτικό. Όλα τα κομμάτια που συνθέτουν το δίσκο έχουν βάλει το Machine Head στο πάνθεον της hard rock μουσικής. Όλα τα συγκροτήματα που ακολούθησαν επηρεάστηκαν από αυτό το δίσκο καθώς όχι μόνο δεν υπάρχει λάθος αλλά αντίθετα είναι ένας δίσκος για ιδιαίτερα μαθήματα για όλους τους μουσικούς. 

Track list 

1. Highway Star 
2. Maybe I’m a Leo 
3. Pictures of Home 
4. Never Before 
5. Smoke on the water 
6. Lazy 
7. Space Truckin'

28 Μαΐ 2013

Αρσενική Πόρνη

                                                             Stratos Prousalis photography

Όταν οι μνήμες
Φλεγόμενα άροτρα
Καίνε τις σκέψεις
Σε κάθε σκοτεινή γωνιά
Του μυαλού
Και χαμένος
Σ' ένα άδειο βαγόνι
Κοιτάς τις στάχτες
Που πέφτουν στα πόδια σου
Να ξέρεις
Εκείνος ο κύβος
Που επιβλητικός
Περιστρέφεται ψηλά
Είναι το Εγώ σου.

Στράτος Π.

27 Μαΐ 2013

H@ppY FeW: Δημοσιογραφική... ποινή


Του Νίκου Μπίνου

Την εβδομάδα που μας πέρασε, σε άλλους περισσότερο και σε κάποιους άλλους λιγότερο, επέσαν στην αντίληψη τους οι τρεις καλλιτεχνικές «απώλειες», θα έλεγε κανείς, που ακούστηκαν ή διαβάστηκαν περισσότερο μέσω των ΜΜΕ (όλων των ειδών). Χρονικά η βδομάδα ξεκίνησε με το θάνατο του Ρέι Μάνζαρεκ, που μαζί με τον Τζιμ Μόρισσον δημιούργησαν το ροκ συγκρότημα The Doors, εκ των καλύτερων όλων των εποχών (και αγαπημένο του υπογράφοντα), του ελληνικής καταγωγής γεννημένου στην Αλεξάνδρεια τροβαδούρου Ζορζ Μουστακί και ενός εγχώριου «προϊόντος», του πρωτοεμφανιζόμενου πριν δυο τηλεοπτικές σεζον Τόμας Πρωτόπαππα

Δε θέλω σε καμία των περιπτώσεων να γίνω εριστικός, ούτε να προκλαλέσω κανέναν με τη λέξη «προϊόν» που χρησιμοποιώ. Δυστυχώς όμως όλους αυτούς τους τελευταίους μήνες και από τη στιγμή του τροχαίου ατυχήματός του στην Αττική Οδό μέχρι και τη μέρα που κατέληξε, σχεδόν καθημερινά διάβαζα και άκουγα λεπτομερή ρεπορτάζ για την πορεία της κρίσιμης κατάστασης του νεαρού ηθοποιού. Και αν αυτό αγαπητοί αναγνώστες δε λέγεται εκμετάλλευση προϊόντος προς τέρψιν όλων εκείνων που «εμπορεύονται» το κάθε πρόβλημα των συνανθρώπων μας για να γεμίσουν τα τηλεοπτικά λεπτά των ειδήσεων αλλά και να καλύψουν αράδες σε διάφορα σάιτ και περιοδικά, τότε τι είναι; 

Και που να σταθώ δεν ξέρω! Στους συγγενείς και τους φίλους που παρέλασαν κατά κόρον από κάμποσα Μέσα αλλά και το κυνήγι των δημοσιογράφων για να αποσπάσουν μια δήλωσή τους; Ή αμέσως μετά το μοιραίο, τον καταιγισμό διαφόρων μηνυμάτων -κυρίως μέσω ίντερνετ- υποστήριξης αλλά και συμπαράστασης στην οικογένεια και στους δικούς του ανθρώπους; Αλήθεια δε μπορώ να καταλάβω γιατί όλα αυτά που γίνονται θα πρέπει να δημοσιοποιούνται και να μη μένουν μόνο σε αυτούς που πραγματικά αφορούν και να πρέπει να διαβάζει όλος ο κόσμος ποιός και τι έγραψε για να συλλυπηθεί την απώλεια του νεαρού Τόμας. Αλλά μην ξεχνάμε πως κάθε τι σε αυτή τη ζωή έχει το τίμημα του. Και στην προκειμένη περίπτωση αυτό είναι το τίμημα για κάποιον που αποτελούσε μέρος της αποκαλούμενης και showbiz!

Και εις ανώτερα...

26 Μαΐ 2013

Επιστροφή στις buddy movies


Του Νέστορα Πουλάκου 

Κανένα ενδιαφέρον δεν παρουσιάζει αυτή η εβδομάδα κινηματογραφικά γι’ αυτό και η προσοχή μας εξακολουθεί να είναι τόσο στο Φεστιβάλ Καννών, που λήγει σήμερα όσο και στο Ταινιόραμα του Άστυ, το οποίο και αυτή την εβδομάδα έχει ένα πλούσιο και άκρως συναρπαστικό πρόγραμμα. Έτσι, οι εταιρείες διανομής είτε αποσύρθηκαν προσωρινά από την αγορά είτε έψαξαν στις αποθήκες τους για να βρουν δυο χαμηλής νοημοσύνης buddy movies, το κλασικό αμερικανικό είδος σινεμά του φιλαράκου, που όλο αλητείες κάνει κι όλο με γυναίκες ασχολείται. Από τη μια μεριά έχουμε τους Νομοταγείς Τύπους, μια αστυνομική κομεντί του Φίσερ Στίβενς που πάσχει από δεδομένη έλλειψη ταυτότητας. Οι τρεις πρωταγωνιστές, Αλ Πατσίνο, Άλαν Άρκιν και Κρίστοφερ Γουόκεν, κάνουν σε ένα βράδυ ότι δεν έκαναν σε 28 χρόνια που είχαν αποχωριστεί και διαλύσει τη συμμορία τους (μια και ο… Πατσίνο είχε μπει στη φυλακή): ξεδίνουν σε γυναίκες, ποτό, ναρκωτικά και φαγητό (απίστευτο πόσο τρώνε), κάνουν αλητείες, τα βάζουν με τους μπάτσους αλλά και με εγκληματικές συμμορίες, τρέχουν με γρήγορα αμάξια, κάνουν την πόλη γης μαδιάμ με άλλα λόγια χωρίς να λείπουν και οι τρυφερές στιγμές. Όλα αυτά ενυπάρχουν σε μια αστυνομική ταινία «υπερήλικων» που δεν ξέρεις που πρέπει να γελάσεις, να προβληματιστείς ή να κλάψεις. Άνευρη σκηνοθεσία, ασυνεχές σενάριο, σε μια ταινία που έχει όντως όλα τα φόντα για να προσφέρει διασκέδαση και καλό σινεμά. Έκτο επεισόδιο για τους πασίγνωστους πια Μαχητές των Δρόμων – Fast & Furious, αυτή τη buddy movie με τον Βιν Ντίζελ που έχει γίνει λάβαρο για τους απανταχού λάτρεις της γρήγορης ταχύτητας και αμαξιών, των όμορφων και ημίγυμνων γυναικών αλλά και της παρανομίας και εν γένει λαμογιάς. Η ιστορία συνεχίζει από την περίφημη ληστεία των 100 εκατομμύριων στο Ρίο της Βραζιλίας, μόνο που τώρα οι περιπέτειες λαμβάνουν χώρα στους δρόμους του Λονδίνου, όπου η γνωστή συμμορία συνεργάζεται με την αστυνομία για την εξάρθρωση μιας εγκληματικής σπείρας γρήγορων οδηγών. Ραπ, γυναίκες, αμάξια και το ζαντολάστιχο τούμπανο, σαν να λέμε. Σε επανέκδοση προβάλλεται η βουλγάρικη ταινία του Βούλο Ράντεφ Ο Κλέφτης Ροδάκινων, παραγωγής 1964. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, το 1918, σ' ένα στρατόπεδο στη μικρή πόλη Τέρνοβο, στη Βουλγαρία, ένας αιχμάλωτος πολέμου, ο Σέρβος λοχαγός Ίβο, εισβάλλει στον οπωρώνα ενός συνταγματάρχη και κλέβει ροδάκινα. Σε μια παράνομη επιδρομή συναντά τη νεαρή γυναίκα του συνταγματάρχη και διοικητή του στρατοπέδου. Ανάμεσα στους δύο νέους γεννιέται ένα τρυφερό και βουβό αρχικά ερωτικό συναίσθημα, που όταν εκδηλώνεται, μεταμορφώνεται σε πάθος. 

Νομοταγείς Τύποι ** 
Fast & Furious 6 1/2 
Ο Κλέφτης Ροδάκινων - 

*H στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (26-5-13).

Κριτικές ταινιών στο SevenArt.gr (23-5-13) 

Νομοταγείς Τύποι 

Κλασική αμερικανική buddy movie που μπορεί να μην προσβάλλει τους διάσημους πρωταγωνιστές της, Αλ Πατσίνο, Κρίστοφερ Γουόκεν και Άλαν Άρκιν, όμως πάσχει από παντελή έλλειψη ταυτότητας, άνευρη σκηνοθεσία, μια ασυνέχεια στο σενάριο, επομένως το αν θα γελάσουμε, θα κλάψουμε ή θα προβληματιστούμε είναι κάτι το σχετικό και επαφίεται στο θυμικό μας. Πρόκειται για ταινία «υπερήλικων», λοιπόν, κατά την οποία τρεις «παππούδες» κάνουν την πόλη γης μαδιάμ σε ένα βράδυ μια και αποφασίζουν να το διασκεδάσουν μετά από… 28 χρόνια απουσίας και αυτοδιάλυσης. Βλέπετε, ο ένας εξ αυτών (ο Πατσίνο) ήταν στη φυλακή και ως εκ τούτου η συμμορία διαλύθηκε. Για ένα βράδυ τουλάχιστον θυμούνται τη νιότη τους, ρίχνοντας το έξω με ποτά, γυναίκες, ναρκωτικά, βάζοντας τα με τους μπάτσους αλλά και με εγκληματικές συμμορίες, χωρίς να ξεχνούν και τις τρυφερές στιγμές τους. Οι ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστών δεν είναι κακές, και φυσικά είναι αυτές που σώζουν την ταινία από την ολοκληρωτική τραγωδία. Δε φτάνουν όμως μια και το πρότζεκτ βρίσκεται στον αυτόματο πιλότο και χωρίς ουσιαστικά κείμενο αλλά με αυτοσχεδιασμούς και ερμηνευτικά εκτοπίσματα μιας άλλης εποχής, που μπορεί να μας αρέσουν ακόμη αλλά δεν είναι αρκετά. Straight-to-dvd σαν να λέμε. 

Fast & Furious - Μαχητές των Δρόμων 6 

Θυμάμαι μια κριτική από συνάδελφο παλιότερα, που έλεγε κάπως έτσι: «Εμείς βαρεθήκαμε, αυτοί όχι;». Ήταν για ένα αντίστοιχο αμερικανικό φραντσάιζ, που έφτασε να αριθμεί τα 7, 8 επεισόδια αναμασώντας τα ίδια και τα ίδια. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους «Μαχητές των Δρόμων», οι παραγωγοί των οποίων αναμοχλεύουν μια ολόκληρη δεκαετία τα μπράτσα, τα ζαντολάστιχα, τις ημίγυμνες γυναίκες, τις απατεωνιές και τις αλητείες, τα γρήγορα αμάξια και τις λαμογιές κάθε είδους. Συν τη ραπ, τα κορίτσια να ουρλιάζουν και τους δρόμους να παίρνουν φωτιά από τα πειραγμένα αμάξια και τους άντρες με τα μούσκουλα, η ιστορία μεταφέρεται από το Ρίο στο Λονδίνο όπου πια η συμμορία του Βιν Ντίζελ βοηθά την… αστυνομία να εξαρθρώσει μια άλλη συμμορία, όχι τόσο κακή όσο πιο επικίνδυνη από αυτή. Με αποτέλεσμα αυτή η δήθεν αστυνομική περιπέτεια να αγγίζει τα όρια του sci-fi και του παράλογου, ίσως και του επικίνδυνου εν γένει. Έλεος.

25 Μαΐ 2013

Φεστιβάλ Καννών 2013


Του Νέστορα Πουλάκου 

Παρόλο που πέρασε την κάμψη του, δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν την αίγλη, τη φήμη και την ποιότητα των προγραμμάτων του διαχρονικά. Έχει αποδειχθεί πλέον ότι τα φεστιβάλ της Βενετίας και του Βερολίνου όσες κωλοτούμπες κι αν ρίξουν, Κάννες δεν θα γίνουν. Η υπέροχη, κοσμοπολίτικη και ηλιόλουστη ακτή στα παράλια της Μεσογείου, με άλλα λόγια αυτό το γραφικό ψαροχώρι όπου από τη μια παραθερίζει η μεγαλοαστική τάξη κι από την άλλη μαζεύεται κάθε χρόνο τέτοια εποχή το διεθνές κινηματογραφικό τζετ σετ κι όχι μόνο, είναι και πάλι στο επίκεντρο -είτε της ιλουστρασιόν είτε της σινεφίλ- πλευράς της επικαιρότητας. Στην 66η του διοργάνωση, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών άνοιξε τις πύλες του την Τετάρτη 15 Μαΐου με την πολυαναμενόμενη ταινία του Μπαζ Λούρμαν Ο Υπέροχος Γκάτσμπυ, και τους αστέρες του με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο να πατούν και να λικνίζονται στο περίφημο κόκκινο χαλί της Κρουαζέτ. Η γιορτή θα κρατήσει 12 ολόκληρες μέρες, με άλλους να αγωνιούν για το ποιος θα κερδίσει τον πολυθρύλητο Χρυσό Φοίνικα, άλλους να εργάζονται σκληρά για την προβολή και τις δημόσιες σχέσεις τους, άλλοι για την τσέπη τους, άλλοι για τα ατελείωτα πάρτι στις βίλες και τα γιότ… Φάτε μάτια ψάρια, με άλλα λόγια. Κάποιοι ενδιαφέρονται να δουν και καλό σινεμά, που όντως υπάρχει. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ Τιερί Φερμό πέτυχε φέτος να συνθέσει μια ανεπανάληπτη κριτική επιτροπή: πρόεδρος είναι ο Στίβεν Σπίλμπεργκ και μέλη ο Ανγκ Λι (που πήρε το Όσκαρ σκηνοθεσίας πριν λίγους μήνες από τον… Σπίλμπεργκ), η Νικόλ Κίντμαν, ο Κρίστοφ Βαλτς (κέρδισε το Όσκαρ β’ ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στο Django Unchained του Κ. Ταραντίνο), ο Ρουμάνος σκηνοθέτης Κριστιάν Μουνγκίου (παλιότερος νικητής του Χρυσού Φοίνικα), οι βραβευμένοι με διάφορες διακρίσεις στο φεστιβάλ Λιν Ράμσεϊ (σκηνοθέτις), Ναόμι Καβάσε (σκηνοθέτις), Ντανιέλ Οτέιγ (ηθοποιός) και η Ινδή σταρ του Bollywood Βάιντα Μπαλάν, η οποία θα παρίστατο και για τα 100 χρόνια ινδικού κινηματογράφου που διοργανώνουν οι Κάννες. Από την άλλη μεριά βέβαια απέτυχε να φέρει στο φεστιβάλ τον «πολλά βαρύ» Λαρς φον Τρίερ, ο οποίος με τη φετινή ταινία του Nymphomaniac, ένα άκρως πορνογραφικό έπος με αληθινό σεξ, αναμένεται να κάνει αίσθηση… Αλλά όχι στις Κάννες, καθότι κρατάει στο Φερμό «μανιάτικο» την ιστορία με τους Ναζί και τη δυσαρέσκεια του φεστιβάλ όταν παρουσίαζε την προηγούμενη ταινία του Μελαγχολία. Αντ’ αυτού βέβαια το φετινό πρόγραμμα είναι ιδιαιτέρως πλούσιο: οι καινούριες ταινίες του Ρομάν Πολάνσκι (La Venus a la Fourrure), του Αλεξάντερ Πέιν (Nebraska), του Τζιμ Τζάρμους (Only Lovers Left Alive) και του Στίβεν Φρίαρς (Muhammad Ali's Greatest Fight) είναι στις Κάννες άλλες εντός και άλλες εκτός συναγωνισμού. Στο ιδιαιτέρως ανταγωνιστικό επίσημο πρόγραμμα, συναντάμε το Inside Llewyn Davis των Τζόελ και ;Iθαν Κοέν, οι οποίοι έχουν σκηνοθετήσει τη βιογραφία του φολκ θρύλου στο Village των ‘60s Ντέιβ Βαν Ρονκ. Ο «χρυσός» Ιρανός Ασγκάρ Φαραντί (Ένας Χωρισμός) έγινε κι αυτός Ευρωπαίος ακολουθώντας τα χνάρια του συμπατριώτη του Αμπάς Κιαροστάμι (ελπίζουμε όχι και την καριέρα του), σκηνοθετώντας τη γαλλική παραγωγή Le Passe με πρωταγωνιστές τους Μπερενίς Μπεζό (Τhe Artist) και Ταχάρ Ραχίμ (Προφήτης του Ζακ Οντιάρ). Ο Τζέιμς Γκρέι που μας εξέπληξε με τις Δυο Αγάπες, θα παρουσιάσει το The Immigrant, μια ταινία εποχής πίσω στην Αμερική του 1920 με τους Χόακιν Φοίνιξ και Μαριόν Κοτιγιάρ. Γνωστοί «φεστιβαλιστές» της διοργάνωσης είναι οι Γάλλοι Αμπντελατίφ Κεσίς (Κους Κους με Φρέσκο Ψάρι) και Φρανσουά Οζόν (Πισίνα), ο Ιάπωνας Τακάσι Μίικε, ο Αμερικανός Στίβεν Σόντερμπεργκ (Η Συμμορία των 11), ο Ιταλός Πάολο Σορεντίνο (Il Divo), o Δανός Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν (Drive) κ.ά. Ο τελευταίος παρουσιάζει το νέο υπέρ-βίαιο δράμα του Only God Forgives με τον Ράιαν Γκόσλινγκ να τα κάνει όλα γης μαδιάμ στη Μπανγκόγκ. Υπάρχουν και άλλα τμήματα που τραβούν τα βλέμματα στη διοργάνωση: η δεύτερη -σε ενδιαφέρον- ενότητα είναι το Ένα Κάποιο Βλέμμα (εδώ είχε πάρει το πρώτο βραβείο ο Κυνόδοντας του Γιώργου Λάνθιμου το 2009) με προεξέχουσα ταινία το The Bling Ring της Σοφία Κόπολα. Συμμετέχουν με τις νέες τους παραγωγές η Βαλέρια Γκολίνο, ο Τζέιμς Φράνκο, ο Κλερ Ντενί κ.ά. Στο πάντα στοχευμένο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών το The Congress του Ισραηλινού Άρι Φόλμαν (Βαλς με τον Μπασίρ) είναι το γερό του χαρτί, αλλά και η επιστροφή του «εκτός πραγματικότητας» Χιλιανού Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι. Τέλος, στην Εβδομάδα Κριτικής με πρόεδρο τον Πορτογάλο auteur Μιγκέλ Γκόμεζ (Tabu) και τον σπουδαίο Ζαν – Λυκ Γκοντάρ να συμμετέχει με 3D μικρού μήκους ταινία στο πρότζεκτ 3Χ3D, τα νέα ταλέντα του σινεμά, από την Αργεντινή μέχρι τη Ρωσία κι από την οικοδέσποινα Γαλλία μέχρι την Ινδία, περιμένουν τη δική τους Χρυσή Κάμερα, όπως κάποτε κέρδισαν οι Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, Κεν Λόουτς, Γουονγκ Καρ Βάι, Ζακ Οντιάρ, Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου κ.ά. Αν απορείτε που βρίσκεται η Ελλάδα, η απάντηση είναι παντού και πουθενά! Ταινίες μας δεν επιλέχθηκαν (γιατί άραγε;) και αρκούμαστε σε περιφερειακούς ελληνικούς χρωματισμούς, όπως για παράδειγμα στη συμπαραγωγή της νέας ταινίας του Τζάρμους (ο βαθύπλουτος Κωνσταντακόπουλος του Costa Navarino επεκτείνεται…), στο μικρού μήκους κινούμενο σχέδιο Stop - Over του Ιρανού Καβέχ Μπακτιαρί που καταγράφει την αφιλόξενη -για τους μετανάστες- Ελλάδα της Χρυσής Αυγής, στη συμμετοχή του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου ως χώρα προβολής στη συνάντηση Regions Capitales pour le Cinema και τέλος στην -επίσης- συμμετοχή του Έλληνα παραγωγού Γιώργου Καρναβά στο τμήμα Producers on the Move. Καταλάβατε τίποτα; 

[Δημοσιεύτηκε στις 19-5-13] 

Ενώ διαβάζετε αυτές τις γραμμές το 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών έχει φτάσει στο τέλος του, με τα βραβεία και τους μεγάλους νικητές να έχουν ανακοινωθεί το βράδυ του Σαββάτου. Όπως όμως γράψαμε στο προηγούμενο φύλλο, ελάχιστοι είναι αυτοί που ενδιαφέρονται για τους θριαμβευτές των Καννών όσο για την πασαρέλα στο κόκκινο χαλί και τα γνωστά παραλειπόμενα. Άλλωστε, περισσότερο εντυπωσίασε το βασιλικό χτένισμα της Μαριόν Κοτιγιάρ παρά η ερμηνεία της στην πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Γκιγιόμ Κανέ Blood Ties. Περισσότερα ήταν και τα ουρλιαχτά των νεαρών κοριτσόπουλων όταν ο Τζέιμς Φράνκο πάτησε το κόκκινο χαλί παρά τα χειροκροτήματα στην αίθουσα με το τέλος της προβολής της ταινίας του As I Lay Dying, η -back to 20’s- μεταφορά στη φτωχή και αγροτική Αμερική του Γουίλιαμ Φόκνερ. Όπως και περισσότερο έλαμψαν ως gay πρωταγωνιστικό δίδυμο οι Μάικλ Ντάγκλας και Ματ Ντέιμον στην ταινία Behind the Candelabra παρά η βιογραφία αυτή καθαυτή του εκκεντρικού πιανίστα – σταρ των 70’s Λιμπεράτσε από τον Στίβεν Σόντερμπεργκ. Πιάνοντας το νήμα από την αρχή, έχουμε να πούμε ότι ναι μεν οι λαμπερές Κάννες βρήκαν στον… λαμπερό Υπέροχο Γκάτσμπυ του Μπαζ Λούρμαν την ταινία έναρξης που τους άξιζαν χρόνια τώρα, από την άλλη όμως ρίχνοντας τον πήχη στην ποιότητα (που διαθέτει σε μεγάλο βαθμό το φεστιβάλ) χάνουν την ευρωπαϊκή αίγλη τους και γίνονται κάτι σαν Όσκαρ. Άραγε, επιδιώκουν κάτι τέτοιο; Λαμπερή ήταν και η κριτική επιτροπή που αποφάσισε το φετινό Χρυσό Φοίνικα: η εκθαμβωτική Νικόλ Κίντμαν (που εντυπωσίασε πέρυσι στις Κάννες με τη «βρώμικη» ερμηνεία της στο The Paperboy), ο πιο πλούσιος σκηνοθέτης παγκοσμίως Στίβεν Σπίλμπεργκ και ο αναγεννημένος -λόγω Χόλιγουντ- Ανγκ Λι (Το Μυστικό του Brokeback Mountain, Η Ζωή του Πι), μαζί με σκηνοθέτες και ηθοποιούς που έχουν τιμηθεί παλιότερα στο φεστιβάλ, τα έβαλαν κάτω, λιάστηκαν τα μεσημέρια, έπιναν κοκτέιλ τα βράδια απολαμβάνοντας πάρτι με έξαλλους χορούς και αποφάσισαν… Παρολαυτά οι φετινές Κάννες είχαν από βροχές και ατελείωτες ουρές στα εκδοτήρια των εισιτηρίων έως κλοπές και… πυροβολισμούς. Ας πούμε, σκηνές από το Κυνήγι του Κλέφτη του Άλφρεντ Χίτσκοκ έζησε το φεστιβάλ όταν μόλις την πρώτη μέρα του ανακαλύφθηκε ότι κλάπηκαν κοσμήματα του οίκου Chopard αξίας 1 εκατομμυρίου δολαρίων που προορίζονταν για τις ανάγκες των σταρ του φεστιβάλ. Σημειολογικά, η ταινία του Χίτσκοκ διαδραματίζεται στις Κάννες, ενώ πριν ανακαλυφθεί η κλοπή είχε μόλις ολοκληρωθεί η προβολή της νέας ταινίας της Σοφία Κόπολα The Bling Ring, που μιλάει για κλοπές σε σπίτια σταρ του Χόλιγουντ όταν εκείνοι παρευρίσκοντο σε πρεμιέρες ταινιών! Κλοπή και διεθνές διπλωματικό επεισόδιο είχαμε και την πέμπτη μέρα του φεστιβάλ, όταν ο Ζανγκ Κιανγκ, ένας από τους σημαντικότερους Κινέζους παραγωγούς, κατήγγειλε διάρρηξη του δωματίου του σε γνωστό και ακριβό ξενοδοχείο των Καννών και απαράδεκτη συμπεριφορά από τους υπαλλήλους του, ακυρώνοντας έτσι την προγραμματισμένη συνέντευξη τύπου για την τελευταία ταινία του Κιάνου Ριβς The Man of Tai Chi. Κι όλα αυτά ενώ ψυχικά διαταραγμένος θαυμαστής αποφάσισε να πυροβολήσει άσφαιρα και να διατηρεί ψεύτικη χειροβομβίδα στη διάρκεια τηλεοπτικής συνέντευξης του Αυστριακού, κατόχου δυο Όσκαρ, ηθοποιού Κρίστοφ Βαλτς! Ή αλλιώς, η Κρουαζέτ πήρε όντως φωτιά… Όσον αφορά τις ταινίες, το μενού περιείχε και πάλι μπόλικη βία, αδηφάγο αισθησιασμό και έντονη προβληματική πάνω σε θέματα που απασχολούν τις δυτικές κοινωνίες στις ημέρες μας. Την Ωραία της Ημέρας του Λουί Μπουνιουέλ θυμίζει η τελευταία ταινία του άλλοτε τρομερού παιδιού του γαλλικού σινεμά Φρανσουά Οζόν: το Jeune et Jolie ξεχειλίζει από αισθησιασμό και λάγνα βλέμματα, με τη… νέα και ωραία πρωταγωνίστρια της Μαρίν Βακτ να αναδεικνύεται το next best thing του γαλλικού κινηματογράφου. Τόσο όμορφη και τόσο ανέγγιχτη, σαν την… ηρωίδα που ερμηνεύει η οποία αποφασίζει να εκπορνευτεί για να κερδίσει εμπειρίες στη -μόλις- 18χρονη ζωή της! Τι κι αν η Σοφία Κόπολα επιμένει χολιγουντιανά και μες στη λάμψη της ματαιοδοξίας των σταρ (Ένα Κάποιο Βλέμμα); Τι κι αν ο Ισραηλινός Άρι Φόλμαν προσπαθεί αλλά προβληματίζει με το νέο κινούμενο σχέδιο του The Congress, ένα ακραία σουρεαλιστικό sci-fi δράμα (Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών); Ακόμη και ο Ιρανός Ασγκάρ Φαραντί μπορεί να γύρισε την πρώτη γαλλική ταινία του, όμως το Le Passe παραμένει ένα ασφυκτικό ερωτικό δράμα δωματίου που θυμίζει τη ιρανική φιλμογραφία του (Ένας Χωρισμός, Τι απέγινε η Έλι;, Πυροτεχνήματα την Τετάρτη). Ενώ ο «πολλά βαρύς» Ιάπωνας Τακάσι Μίικε έκανε ένα ακραίο και υπερβίαιο αστυνομικό θρίλερ, που περιμένει στη γωνία το αμερικανικό ριμέικ του. Το μενού περιελάμβανε κι άλλα ωραία: όπως το στυλιζαρισμένο, κομψό και προσεγμένο στην παραμικρή λεπτομέρεια του, κοσμοπολιτικό La Grande Belezza, το κινηματογραφικό savoir vivre του Πάολο Σορεντίνο με την υπέροχη ερμηνεία του Τόνι Σερβίλο. Το ανερχόμενο αστέρι της Γαλλίας, την κουκλίτσα Λέα Σεϊντού να δεσπόζει στο νέο κομψοτέχνημα του Αμπντελατίφ Κεσίς La Vie d’ Adele. Τέλος, την αψεγάδιαστη βιογραφία του μουσικού ειδώλου της φολκ Λιούιν Ντέιβις, Inside Llewyn Davis δια χειρός των Ίθαν και Τζόελ Κοέν που θα απολαύσουμε στις ελληνικές αίθουσες το χειμώνα του 2014. 

[Δημοσιεύτηκε στις 26-5-13] 

*Τα δυο κείμενα δημοσιεύτηκαν στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί.

24 Μαΐ 2013

Κερδίστε αντίτυπα


Στείλτε το ονοματεπώνυμο σας στο info@vakxikon.gr και κερδίστε ένα από τα πέντε αντίτυπα της ποιητικής συλλογής Εποχή μου Είναι η Ποίηση (Γαβριηλίδης, 2013) της Ασημίνας Ξηρογιάννη. 

Η Ασημίνα Ξηρογιάννη, στην τρίτη της ποιητική συλλογή, αναλαμβάνει να υπερασπιστεί την ποίηση «στους χαλεπούς καιρούς». Με ασπίδα τη δύναμη των λέξεων και με δόρυ τα εκφραστικά μέσα της εποχής και τον εσωτερικό κόσμο που αναταράσσεται από την αντιποιητικότητα, η ποιήτρια αντιστέκεται διατηρώντας πάντοτε την απορία του ποιητή, την αμφιβολία που ολοένα και γεννάται από τον ρευστό κόσμο. Ποιος θα νικήσει στο τέλος; 

Εποχή μου είναι η ποίηση 

Λες «εποχή μου είναι η ποίηση» 
και βουλιάζεις μέσα στις λέξεις 
αποτυπώνεις μεταφορές για το αδιέξοδο παρόν 
και ρουφάς με το μολύβι σου τη θλίψη αυτού του τόπου 
που τον ήξερες για πατρίδα σου. 
Λες «εποχή μου είναι η ποίηση» 
και βυθίζεσαι σε σχήματα λόγου 
γειώνεις τους στίχους σου 
σε λευκό χαρτί. 
Λες «εποχή μου είναι η ποίηση» 
και κάνεις τραγούδι τις αγωνίες σου 
φτιάχνεις τον δικό σου λαβύρινθο 
για να απομονωθείς. 
Λες «εποχή μου είναι η ποίηση» 
έτσι για να παρηγορηθείς 
που η εποχή σου σε απαρνιέται 
και να εξιλεωθείς 
που την απαρνιέσαι και συ.

23 Μαΐ 2013

Κυρ-Αντώνης ο Τυμβωρύχος


Του Νέστορα Πουλάκου 

Ο Αντώνης Στεργιάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1938. Μεγάλωσε στην Κυψέλη, στη Φωκίωνος Νέγρη, και από μικρό παιδί έβλεπε σινεμά στον κινηματογράφο Αελλώ. Από το 1956 και για πολλά χρόνια εργαζόταν στη Στοά του Χόλιγουντ, στην πλατεία Κάνιγγος, αρχικά στη Χαλιώτης Φιλμς. Πρωτοδούλεψε ως διευθυντής στον κινηματογράφο Ράδιο Σίτυ της Πατησιών, στη συνέχεια στον Άμλετ της Γ’ Σεπτεμβρίου όπου γινόντουσαν όλες οι πρεμιέρες των ελληνικών ταινιών της εποχής και στο θερινό Αρτ μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Τότε ήταν που γνώρισε και παντρεύτηκε την κυρία Ελένη, τη γυναίκα της ζωής του και στήριγμα του σε αυτά τα 50 χρόνια παρουσίας του στους κινηματογράφους της Αθήνας. Πριν ξεκινήσει την επιχειρηματική δραστηριότητα του, ο κυρ-Αντώνης εργάστηκε ως διευθυντής στους κινηματογράφους Άτταλος στη Νέα Σμύρνη και παλιό Μετροπόλ. 

Το 1972 άνοιξε την Αθηναία στην Καλλιθέα, έναν κινηματογράφο που φτιάχτηκε εξ’ αρχής από τον ίδιο στη θέση μιας ταβέρνας που σύχναζε! Εκείνη περίοδο και για μια σεζόν κράτησε το θερινό Αελλώ. Το 1974 άνοιξε το θερινό Έλενα στην Κυψέλη, ενώ το 1976 έφτιαξε από την αρχή το θερινό Νέο Μετροπόλ στην οδό Θήρας, στην Κυψέλη, που κράτησε 22 ολόκληρα χρόνια! Εκεί, άρχιζε να διοργανώνει τα αφιερώματα σε μεγάλους σκηνοθέτες του κινηματογράφου. Το 1980 και για έξι χρόνια κράτησε το Ελυζέ στα Ιλίσια, όπου εγκαινίασε τις μεταμεσονύχτιες προβολές με τον Βαγγέλη Κοτρώνη, και το 1981 άνοιξε το θερινό Αυλάκι στο Πόρτο Ράφτη (που κράτησε μέχρι το 1994). 

Το 1986 άνοιξε τον πλέον σινεφίλ κινηματογράφο της πόλης, το σινεμά που γαλούχησε γενιές και γενιές θεατών στην Αθήνα: το Αλφαβίλ της οδού Μαυρομιχάλη, που προηγουμένως ονομαζόταν Φλώρα και πιο παλιά Playboy. Η ιστορική αυτή αίθουσα κράτησε μέχρι το 2008. Το 1990 ξεκίνησε ένας ακόμη ιστορικός θεσμός για τους αθηναίους σινεφίλ, το Ταινιόραμα, που έπαιζε πέντε ταινίες ημερησίως αρχικά στο Αλφαβίλ και στη συνέχεια σε όλες τις αίθουσες που διέθετε εφεξής η οικογένεια Στεργιάκη. 

Το 1994 ο κυρ-Αντώνης και τα παιδιά του, ο Δημήτρης και ο Γιώργος, ανέλαβαν μια ακόμη ιστορική αίθουσα, το θρυλικό Στούντιο του Σωκράτη Καψάσκη (μέχρι το 2001). Ενώ το 1999 άνοιξαν τις γνωστές art house αίθουσες Αρτ Εκράν 1, 2 στο Κουκάκι, που παλιότερα βρισκόντουσαν τα στούντιο της Στέφι (μέχρι το 2004). Το 2002 και για τρία χρόνια λειτούργησαν τους κινηματογράφους Άττικα 1, 2 στην πλατεία Αμερικής, ενώ από το 2004 μέχρι και σήμερα η οικογένεια Στεργιάκη διαχειρίζεται ένα ακόμη γνωστό σινεφίλ στέκι της πόλης, το Άστυ στην πλατεία Κοραή. 

Το 1991 ο Αντώνης Στεργιάκης μαζί με τους δυο γιους του άνοιξαν το γραφείο διανομής ταινιών ΑΜΑ Films γιατί «δεν δίνανε οι εταιρείες διανομής τις ταινίες τους σε πρώτη προβολή στις αίθουσες μας». Πρώτη ταινία της ΑΜΑ Films ήταν Τα Φτερά της Διασημότητας, που αγόρασε ο Γιώργος Στεργιάκης στο Φεστιβάλ του Αβοριάζ. Έκτοτε, η ΑΜΑ Films έχει αγοράσει για προβολές στην Ελλάδα μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες που έχουν κερδίσει τα σημαντικότερα βραβεία στα Φεστιβάλ Καννών, Βενετίας, Βερολίνου και στα Όσκαρ. 

Τέλος, κάτι που δεν είναι ευρέως γνωστό: τη δεκαετία του 1980 ο κυρ-Αντώνης είχε ένα μικρό γραφείο διανομής στη Στοά του Χόλιγουντ, που αποτέλεσε ουσιαστικά τον πρόδρομο της ΑΜΑ Films, και λεγόταν Αρτ Μετροπόλ Φιλμ, η οποία έφερνε σπάνιες ταινίες σε επανέκδοση από την Ιταλία και την Αγγλία, όπως Διαζύγιο αλά Ιταλικά, Κάτω απ’ τον Αστερισμό του Σκορπιού, Τα Τρία Πρόσωπα του Σατανά κ.ά. Τότε ήταν που του κόλλησαν το παρατσούκλι «ο τυμβωρύχος». «Έφυγε» από κοντά μας το Σάββατο 24 Νοεμβρίου του 2012, σε ηλικία 75 ετών. 

Ευχαριστώ τους Γιώργο και Δημήτρη Στεργιάκη για την πολύτιμη και αναγκαία αυτή αναδρομή. 

* Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο επίσημο πρόγραμμα του Ταινιοράματος 2013, στο ετήσιο αλμανάκ της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (Π.Ε.Κ.Κ.), Κινηματογράφος 2012, στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (15-5-12) και στην εβδομαδιαία εφημερίδα Δρόμος (18-5-12).

22 Μαΐ 2013

Pass2Day | Νέες κυκλοφορίες για μουσικόφιλους | #51

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.gr. Kάθε Τετάρτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 

Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας 


Έχουν περάσει δύο χρόνια από την κυκλοφορία του τραγουδιού Je Veux που μας τραγουδούσε η νεαρή Zaz. Όλος ο κόσμος τραγουδούσε και λικνιζόταν στον εθιστικό ρυθμό του κομματιού με το τραγούδι να αριθμεί 15.000.000 χτυπήματα στο you tube! Στις 13 Μαίου κυκλοφόρησε η νέα δουλειά της νεαρής τραγουδίστριας με τίτλο Recto Verso


Για ακόμη μία φορά ο Παύλος Παυλίδης κυκλοφορεί το νέο του δίσκο με τίτλο Ιστορίες που ίσως έχουν συμβεί από την Inner Ear Records, δισκογραφική που είναι ανεξάρτητη και δεν υπόκειται σε πνευματικά δικαιώματα. Το Vakxikon radio παίζει μόνο creative commons και η Inner Ear Records είναι στην playlist του ραδιοφώνου μας με τα περισσότερα κομμάτια της. 


Κυκλοφόρησε το τρίτο άλμπουμ της Ελεωνόρας Ζουγανέλη από την ΕΜΙ με τίτλο Μετακόμιση τώρα. Ο μπαμπάς Γιάννης Ζουγανέλης γράφει για πρώτη φορά τραγούδι για την Ελεωνόρα σε στίχους της Sunny Μπαλτζή ενώ ο παλιός γνώριμος από τον πρώτο δίσκο της τραγουδίστριας αλλά και την κοινή περσινή τους καλοκαιρινή περιοδεία Φίλιππος Πλιάτσικας, γράφει ένα τραγούδι για το Μετακόμιση τώρα σε στίχους Πηγής Κωνσταντίνου. Πληθώρα από φίλους και μουσικούς υπάρχουν σε αυτό το δίσκο πλαισιώνοντας άψογα την εξαιρετική φωνή της Ελεωνόρας. 


Από το 1982 μέχρι σήμερα το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της indie, alternative μουσικής σκηνής, οι Βρετανοί Primal Scream μας μαγεύουν με τις μελωδίες τους. Μετά από 5 χρόνια απουσίας από τη δισκογραφία κυκλόφορησαν το νέο τους δίσκο με τίτλο More Light. Φρέσκοι όσο ποτέ. μένουν πιστοί στο κοινό τους μεγαλώνοντας γενιές και αποκτώντας παράλληλα νέους θαυμαστές αφήνοντας εμάς τους υπόλοιπους οπαδούς τους με ένα χαμόγελο ικανοποίησης. 

21 Μαΐ 2013

Αρσενική Πόρνη

 

Είναι η Λήθη
Σε πετούν
Αρχίζεις να ξεθωριάζεις
Τα χνώτα σου βρωμούν
Σκουριά
Μέταλλο
Έτσι είναι η γεύση Της
Εξόριστος
Στη χώρα του λευκού
Ψυχορραγείς
Ξεθώριασες
Ωσότου να χαράξει
Θα 'χεις ήδη ξεχαστεί.

Στράτος Π.

20 Μαΐ 2013

H@ppy FeW: Ο γύρος της πόλης με μια… σχεδία


Του Νίκου Μπίνου 

"Παράνοια είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά και να περιμένεις να έχεις διαφορετικό αποτέλεσμα". Τάδε έφη Άλμπερτ Αϊνστάιν. 

Πριν από λίγες μέρες έφτασε στα χέρια μου το 3ο τεύχος του περιοδικού δρόμου σχεδία και πριν προλάβω να ολοκληρώσω μια πρώτη και γρήγορη ματιά σχεδόν ακαριαία μου ήρθε στο μυαλό το παραπάνω ρητό. Με τη διαφορά όμως ότι στην προκειμένη περίπτωση έχει συντελεστεί το ακριβώς αντίθετο. Δε δημιουργήθηκε ακόμα ένα περιοδικό όπως όλα τα άλλα. Η διαφορετικότητά του έγκειται στο γεγονός ότι δεν μπορείς να το βρεις σε περίπτερα, ψιλικατζίδικα ή άλλα σημεία διανομής τύπου. Θα το βρεις στο δρόμο. Εκεί που ανήκει. Σε αυτούς που ανήκει. Σε αυτούς που φορούν εκείνο το διακριτικό κόκκινο γιλέκο. Σε αστέγους, ανέργους και εν γένει σε συνανθρώπους μας που βιώνουν οποιασδήποτε μορφής κοινωνικό αποκλεισμό. Γιατί αυτοί είναι οι άνθρωποι από τους οποίους μπορείς να το προμηθευτείς. Και το εξίσου σημαντικό είναι πως από κάθε τέτοιο περιοδικό που πωλείται το ήμισυ της αξίας του (ήτοι 1,5 ευρώ) πηγαίνει στον «πλανόδιο» αυτό πωλητή. 

Φυσικά δεν πρόκειται για κάποια παρθενογένεση. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και σε άλλες χώρες της Ευρώπης (Νορβηγία, Αγγλία κ.ά) αρκετά χρόνια πριν η ιδέα αυτή έρθει και στη χώρα μας. Μια ειδοποιός διαφορά είναι πως το αντίστοιχο περιοδικό δρόμου της Νορβηγίας διανέμεται αποκλειστικά και μόνο από νυν χρήστες ναρκωτικών. Και αυτό από μονό του είναι κάτι εντυπωσιακό. Θα μπορούσες να το αποκαλέσεις ένα περιοδικό ποικίλης ύλης (όχι, δεν έχει ζώδια), εστιάζοντας όμως σε κοινωνικο-πολιτικά θέματα αλλά να σιγοντάρεται και από πολιτιστικής φύσεως άρθρα. Όσοι λοιπόν μέχρι τώρα παρατηρούσατε σε διάσπαρτα σημεία της πόλης ανθρώπους να φορούν ένα κόκκινο γιλέκο χωρίς ποτέ να θελήσετε να μάθετε ή να ρωτήσετε περί τίνος πρόκειται και τι ακριβώς κάνουν, από τώρα και στο εξής δεν θα υπάρχει δικαιολογία. Και θα ξέρετε ότι αγοράζοντας αυτό το περιοδικό βοηθάτε κάποιον που έχει πραγματικά ανάγκη. 

Όσοι πάλι ενδεχομένως βιάζεστε να ανακαλύψετε από κοντά όλη αυτή την προσπάθεια που γίνεται δεν έχετε παρά να κατευθυνθείτε απόψε το βράδυ προς Γκάζι μεριά, μιας και συνοδοιπόροι στο πρώτο συναυλιακό ταξίδι της σχεδίας που θα σαλπάρει από την Τεχνόπολη θα είναι και οι Batala, ο Σπύρος Γραμμένος, οι Locomondo, ο Λεωνίδας Μπαλάφας, ο Βασίλης Μπαμπούνης, οι Mode Plagal, οι Ρόδες United, τα Υπόγεια Ρεύματα και οι Χαΐνηδες. 

Καλά ταξίδια…

19 Μαΐ 2013

Αναμνήσεις ενός κινηματογραφιστή


Toυ Νέστορα Πουλάκου 

Όπως αναφέραμε στο προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας, δυο είναι τα σημαντικά γεγονότα αυτής της εβδομάδας: το 66ο κινηματογραφικό φεστιβάλ των Καννών και το Ταινιόραμα 2013, ο αγαπημένος θεσμός των Αθηναίων σινεφίλ που διοργανώνει η οικογένεια Στεργιάκη για 24η χρονιά, με μια ιδιαιτερότητα φέτος. Ο εμπνευστής αυτού του… κινηματογραφικού αγώνα, ο κυρ-Αντώνης Στεργιάκης «έφυγε» από κοντά μας τον περασμένο Νοέμβριο, επομένως στη μνήμη του αφιερώνεται αυτή η διοργάνωση που επιμελούνται πλέον τα παιδιά του, ο Δημήτρης και ο Γιώργος. Από το Αλφαβίλ το 1990 στο Άστυ το 2013 λοιπόν, αυτή η γιορτή των σκληροπυρηνικών θεατών του κινηματογράφου, με τα νούμερα να κόβουν την ανάσα: από τις 16 Μαΐου έως τις 3 Ιουλίου – 7 εβδομάδες - 49 μέρες - 49 διαφορετικές ενότητες - 3 ταινίες την ημέρα άρα 147 συνολικά - με 6 ευρώ το ημερήσιο εισιτήριο και 30 ευρώ η κάρτα διαρκείας. Με μια πρώτη ματιά, ανάμεσα στα 147 κλασικά αριστουργήματα βρίσκουμε τις σπάνιες ταινίες Χαμένος Ορίζοντας και Συνέβη μια Νύχτα του Φρανκ Κάπρα, Κάτω από τον Αστερισμό του Σκορπιού των αδελφών Ταβιάνι, Διεστραμμένα Νιάτα του Ναγκίσα Οσίμα, Μια Ερωτική Ιστορία του Ρόι Άντερσον, Φριτς ο Πονηρόγατος του Ραλφ Μπάκσι κ.ά. Από την άλλη μεριά, υπάρχουν ειδικές θεματικές βραδιές με τρεις ταινίες τους κάθε φορά, για τους Άλφρεντ Χίτσκοκ, Πέδρο Αλμοδόβαρ, Λαρς φον Τρίερ, Όντρει Χέμπορν, Φρανκ Κάπρα, Όρσον Γουελς, Λουίς Μπουνιουέλ, Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι, Μέριλιν Μονρόε, Ατόμ Εγκογιάν, Νουρί Μπιλγκέ Τσειλάν, Τσαν Γουκ Παρκ, Κουέντιν Ταραντίνο, Ναγκίσα Οσίμα, Λουκίνο Βισκόντι, Ζαν-Πιερ και Λυκ Νταρντέν, Τόμας Βίντερμπεργκ, Ντέιβιντ Λιντς, Κιμ Κι Ντουκ, Ρόι Άντερσον, Μάικ Λι, Έιμοζ Κόλεκ μέχρι τον... Νίκο Ζερβό (με το Ντελίριο και τους Τηλε-Καννίβαλους, να προβάλλονται ξανά σε κινηματογραφική αίθουσα). Ας περάσουμε στις κινηματογραφικές πρεμιέρες της εβδομάδας: ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες αν και απογοητεύει εντέλει Ο Υπέροχος Γκάτσμπυ (The Great Gatsby) του Μπαζ Λούρμαν (Moulin Rouge, Romeo+Juliet, Αυστραλία), ο οποίος έκανε ταυτόχρονα πρεμιέρα στις Κάννες και στη χώρα μας. Η οπτικοακουστική εξτραβαγκάντσα του Αυστραλού σκηνοθέτη από τη μια μεριά μας γεμίζει με τη χρυσόσκονη της τελειότητας των εφέ και το ιλουστρασιόν του μεγαλοαστισμού αλλά και του μικρομεγαλισμού του δημιουργού συμπληρώνω, από την άλλη όμως ουσιαστικά διαλύει σε χίλια κομμάτια το υπέροχο μυθιστόρημα του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, από το οποίο δεν κρατά την ουσία του: την κριτική ματιά και τη σχολιαστική διάθεση στην ίντριγκα και τη δολοπλοκία της άρχουσας τάξης. Επομένως, σε μια ταινία που κυριαρχεί η εικόνα, χάνεται το όποιο περιεχόμενο (άρα το σενάριο και οι ερμηνείες πάνε περίπατο…), με αποτέλεσμα να βλέπουμε ένα θέαμα άνευ λογικής. Κι όχι, ο Φιτζέραλντ (ουσιαστικά ήρωας στην ιστορία του) δεν ήταν μια ορντίναντσα των πλουσίων όπως εμφανίζεται στην ταινία, παρά τα χτυπητά πάθη του πίσω στη δεκαετία του 1920. Στην ισχυρή προσωπικότητα και το έργο της σημαντικής φιλοσόφου του 20ου αιώνα Χάνα Άρεντ «χάνεται» ουσιαστικά η όποια κινηματογραφική προσέγγιση της Γερμανίδας σκηνοθέτριας Μάργκαρετ φον Τρότα. Η έμπειρη δημιουργός επιχειρεί με την κινηματογραφική βιογραφία Hannah Arendt να προσεγγίσει τη σπουδαία φιλόσοφο αλλά και να επικεντρωθεί στην περίοδο της δίκης του ναζί εγκληματία Άιχμαν στο Ισραήλ –το γεγονός κάλυψε για το περιοδικό The New Yorker η Άρεντ, γράφοτοντας ταυτόχρονα το διεθνούς εμβέλειας έργο της «Η κοινοτοπία του κακού». Δέος για τη φιλόσοφο, φλυαρία, βαρεμάρα και ξεχείλωμα στην αφήγηση για τη σκηνοθέτρια. Προβάλλονται ακόμη: η τελευταία ταινία του Κυριάκου Κατζουράκη Μικρές Εξεγέρσεις, που πρωτοπροβλήθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 2009 (!) και -δυστυχώς- πρόκειται για σινεμά τέχνης αλά ‘80s. Αλλιώς, κουλτούρα να φύγουμε. Το ντοκιμαντέρ Ο Μανάβης του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου που έλαβε το βραβείο κοινού στο πρόσφατο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. 

Ο Υπέροχος Γκάτσμπυ **1/2 
Hannah Arendt ** 
Μικρές Εξεγέρσεις * 
Ο Μανάβης - 

*Η στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (19-5-13). 

Κριτικές ταινιών στο SevenArt.gr (16-5-13) 

Ο Υπέροχος Γκάτσμπυ 

Υπάρχει μια αλήθεια που λέει ότι δεν περιμέναμε και κάτι καλύτερο από τον «μικρομέγαλο» Μπαζ Λούρμαν. Λαμβάνοντας υπόψη, από το «Romeo+Juliet» και το «Moulin Rouge» έως την «Αυστραλία», ο σκηνοθέτης απλώς μεγαλορρημονεί θέτοντας τον εαυτό του όχι μόνο πάνω από κάθε λογής ηθοποιό αλλά και από τον ίδιο τον Φιτζέραλντ. Ναι, η ταινία είναι μια υπέροχη, πολύχρωμη, βιντεοκλιπίστικη εξτραβαγκάντσα που ταιριάζει γάντι με το 3D και θα περάσετε μια βραδιά χάρμα οφθαλμών. Πανοραμικά πλάνα, σεκάνς με γερανούς και «τρενάκια» που κόβουν την ανάσα, άψογη τελειότητα σε κινήσεις, βλέμματα, ρούχα, κουστούμια και αναπαράσταση εποχής, με άλλα λόγια ένα παραμυθάκι των ‘20s που θα διαπιστώσετε ότι δεν έχει καμία ουσία. Όχι, ο Φιτζέραλντ (ουσιαστικά ήρωας στην ιστορία του) δεν ήταν μια ορντίναντσα των πλουσίων όπως μας τον παρουσιάζει λίγο-πολύ ο Λούρμαν, παρά τα χτυπητά πάθη του που άφησαν εποχή πίσω στη δεκαετία του 1920. Καθότι «Ο Υπέροχος Γκάτσμπυ» του Φιτζέραλντ ενέχει έντονα κριτική διάθεση και σχολαστική ματιά στην ίντριγκα και τη δολοπλοκία της άρχουσας τάξης και των μεγαλοαστών, που στην ταινία απλώς δεν υπάρχούν. Φύλλο και φτερό το βιβλίο, κενό περιεχομένου το σενάριο. Κούφια ταινία με ιλουστρασιόν περιτύλιγμα. 

Μικρές Εξεγέρσεις 

Ταινία του 2009 που πρωτοπροβλήθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης της χρονιάς, όταν το είχαν μποϊκοτάρει οι «ομιχλιστές». Αυτή η ετεροχρονισμένη διανομή της, καταδεικνύει και το μεγάλο πρόβλημα της προβολής των ελληνικών ταινιών. Από την άλλη μεριά, στην ταινία αυτή καθ’ αυτή, το σινεμά του Κατζουράκη είναι εμφανώς ξεπερασμένο, θυμίζοντας τις αλήστου μνήμης εποχές των ‘80s αλά «κουλτούρα να φύγουμε» (βλ. HellasFilm, 15/5/13). Οι κακοτεχνίες της ταινίας δείχνουν και το low budget της παραγωγής της. Αυτές σε συνδυασμό με το υπερφορτωμένο και φλύαρο σενάριο που περιλούζεται με μια πομπώδη θεατρικότητα και ένα στόμφο άνευ προηγουμένου, δεν σώζονται από τη στoχευμένη μεν σκηνοθεσία του Κατζουράκη, ο οποίος όμως φαίνεται σαν να είχε ξεχάσει τελείως το σενάριο του και απλώς να αυτοσχεδίαζε σχεδόν χωρίς να ακούει τίποτα και κανέναν. 

Hannah Arendt 

Η ταινία της Μάργκαρετ φον Τρότα είναι η αληθινή απόδειξη πως ο βιογραφούμενος ξεπερνά την ίδια τη βιογραφία του. Η Χάνε Άρεντ, αυτή η σπουδαία Γερμανίδα φιλόσοφος που κυνηγήθηκε από τους Ναζί και στη συνέχεια, στη διάρκεια του 20ου αιώνα, επέδειξε ένα πλούσιο συγγραφικό, ακαδημαϊκό και στοχευμένο έργο δεν δομείται και ααποδομείται από την Τρότα αλλά παρουσιάζεται ουσιαστικά, απλά και μόνο. Από την άλλη μεριά, το γεγονός που κυριαρχεί στην ταινία, η δίκη δηλαδή του ναζί Άιχμαν στο Ισραήλ και η κάλυψη του από την Άρεντ για το περιοδικό The New Yorker που την οδήγησε στο σημαντικό πόνημα της «Η κοινοτοπία του κακού», μπορεί να προκαλεί σοκ από τα επίκαιρα που παραθέτονται αλλά δεν συμπληρώνουν τίποτα στα όσα ήδη ξέρουμε. Με απλά λόγια, δέος για τη σπουδαία Άρεντ, για το εκτόπισμα και το έργο της, φλυαρία, βαρεμάρα και ξεχείλωμα στην αφήγηση για την ταινία της Τρότα, που δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει ούτε κι από την αξιοπρεπή ερμηνεία της Σούκοβα.

Τηλεφωνήσατε στη Χάλι Μπέρι;


Toυ Νέστορα Πουλάκου 

Στα μεθεόρτια τρέχουμε να δούμε σινεμά. Σιγά – σιγά ο καιρός «ανοίγει» και οι θερινοί κινηματογράφοι ξεκινούν τη λειτουργία τους. Σε μια εβδομάδα που ο μέσος όρος των ταινιών είναι κάτω του μετρίου, ξεχωρίζει η κινηματογραφική επιστροφή της Χάλι Μπέρι, που έχει να μας χαρίσει καλή ερμηνεία από την εποχή του Gothika (10 χρόνια πίσω!) και συγκλονιστική από το Χορό των Τεράτων που της έδωσε και το μοναδικό της Όσκαρ. Φέτος παίζει στο The Call, μια ιστορία που όλο και κάπου έχουμε ξαναδεί στο σινεμά μια και είναι γεμάτη κλισέ. Όμως εδώ, ο σκηνοθέτης Μπραντ Άντερσον διαθέτει την έξοχη Χάλι Μπέρι ως τηλεφωνήτρια του 911 (ή του ελληνικού 100, αν προτιμάτε), ένα κοινότυπο αλλά περιεκτικό σενάριο, ενώ και ίδιος βάζει το λιθαράκι του με την καλά δομημένη σκηνοθεσία του. Η Χάλι Μπέρι κάνει τα αδύνατα δυνατά για να σώσει, με τη βοήθεια της αστυνομίας, μια νεαρή Αμερικανίδα που την έχει απαγάγει μανιακός δολοφόνος κοριτσιών – οικογενειάρχης. Η όλη επιχείρηση γίνεται… μέσα από ένα πορτμπαγκάζ. Αγωνία, σασπένς, δράση και ένα απροσδόκητο τέλος που μας αφήνει σύξυλους. Trance λέγεται η ταινία – επιστροφή στο σινεμά του Ντάνι Μπόιλ (Trainspotting, Slumdog Millionaire), μετά την «αναγκαστική» διακοπή του για χάρη των Ολυμπιακών του Λονδίνου. Επιχειρεί να κάνει κάτι σαν το Λος Άντζελες Εμπιστευτικό αλλά αποτυγχάνει. Παίζει με το ασυνείδητο, με την ύπνωση, παίζει και με τους γκάνγκστερ και τις ανατροπές επί ανατροπών, αλλά τελικά τα μόνο που πετυχαίνει είναι μια αριστοτεχνική, τριπαρισμένη αισθητική 100 λεπτών που μας «κουδουνίζει» το μυαλό αλλά και την υπέροχη γύμνια της Ροζάριο Ντόουσον. Με τον Βινσέν Κασέλ, μαντέψτε, στο ρόλο του κακού. Βγαίνουν και δυο ελληνικές ταινίες σε περιορισμένη διανομή: Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού αναδείχτηκε καλύτερη ταινία της χρονιάς από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, κέρδισε το βραβείο FIPRESCI στο τελευταίο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και έχει κάνει το φεστιβαλικό γύρο του κόσμου. Με άλλα λόγια είναι αυτό που κάνει καλύτερα, μια φεστιβαλική ταινία, που θέλει να μιλήσει για την πείνα του σύγχρονου Έλληνα πολυεπίπεδα (από υπαρξιακή έως κανονική, ελλείψει χρημάτων) και τελικά θα πρέπει να αποκωδικοποιήσουμε τους συμβολισμούς της μέσα από τις σιωπές, τα χοροθεατρικά του πρωταγωνιστή της και διάφορες άλλες κουλαμάρες. Δεν περνάει απαρατήρητη αλλά… αυτά μας φάγανε. Πολλές σιωπές έχουν και οι 11 Συναντήσεις με τον Πατέρα μου του Νίκου Κορνήλιου, που πασχίζει να πει μια ιστορία που έχει ενδιαφέρον (μια κοπέλα προσπαθεί να προσεγγίσει το βιολογικό της πατέρα) αλλά χάνεται στις σεναριακές αστοχίες, τις χαμηλές σκηνοθετικές «πτήσεις» και τις κακοτεχνίες λόγω low budget. Παίζονται ακόμη: Η Αυτοβιογραφία ενός Ψεύτη, ένα κινούμενο σχέδιο που βασίζεται στην αυτοβιογραφία του αδικοχαμένου Γκράαμ Τσάπμαν των Μόντι Πάιθον. Βρετανικό χιούμορ που γελάνε οι Εγγλέζοι και οι… φίλοι τους. Dead Shadows, γαλλική ταινία επιστημονικής φαντασίας που αναμειγνύει από σπλάτερ μέχρι θρίλερ και από τρόμο έως περιπέτεια με αποκορύφωμα εξωγήινους, ζόμπι, bullying και έρωτες. Κάκιστος αχταρμάς για κλάματα. Να σημειώσω εδώ ότι στις 16 Μαΐου αρχίζει στις Κάννες το 66ο κινηματογραφικό φεστιβάλ που συγκεντρώνει τα βλέμμα των απανταχού σινεφίλ, ξεκινάει μάλιστα με τον Υπέροχο Γκάτσμπυ και πρωταγωνιστή τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο, το οποίο θα δούμε αμέσως στη χώρα μας. Την ίδια ημέρα στην Αθήνα αρχίζει το ιστορικό Ταινιόραμα στον κινηματογράφο Άστυ, με 144 ταινίες (θα διεξάγεται έως τις 3 Ιουλίου!) και αφιερωμένο στη μνήμη του ιδρυτή του κυρ-Αντώνη Στεργιάκη που «έφυγε» το 2012 από κοντά μας. Περισσότερα όμως στο επόμενο φύλλο. 

The Call **1/2 
Trance ** 
Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού ** 
11 Συναντήσεις με τον Πατέρα μου ** 
Η Αυτοβιογραφία ενός Ψεύτη ** 
Dead Shadows 1/2 

*Η στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (12-5-13). 

Κριτικές ταινιών στο SevenArt.gr (9-5-13) 

The Call 

Από τη μια μεριά έχουμε να κάνουμε με ένα θρίλερ που όλο και κάπου έχουμε ξαναδεί, από την «Τελευταία Κλήση» του Ντέιβιντ Έλις μέχρι το «100» του Γεράσιμου Ρήγα. Από την άλλη όμως, είναι καλοφτιαγμένο, με σωστές δόσεις σασπένς και αγωνίας, και παρόλο που μαντεύουμε πολλές από τις ανατροπές του, μας κρατάει το ενδιαφέρον μέχρι τέλους και μας εκπλήσσει με την έκβαση του. Σε αυτή την ταινία των εκατοντάδων κλισέ και των προβλεπόμενων σκηνών έρχεται να μας προκαλέσει η τρομερά αλλαγμένη και εμφανώς ανανεωμένη Χάλι Μπέρι, η οποία - δεδομένου και του «γνωστού» ρόλου που της έχουν δώσει – υποστηρίζει την ερμηνεία της και δίνει τον καλύτερο εαυτό της. Χάρη σε αυτήν, η συνοχή της ταινίας του Άντερσον παραμένει ακέραια μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο. Δηλαδή το «The Call» είναι ένα αστυνομικό θρίλερ που δεν θα σας κατακεραυνώσει με τη στόφα και την πρωτοτυπία του, όμως θα προσελκύσει το ενδιαφέρον σας καθότι υπηρετεί πιστά το είδος του: αυτό της ανθρώπινης αρρώστιας πάνω στο συνάνθρωπο και το ρόλο που παίζουν οι… τηλεφωνήτριες του 100 (ή 911 στις ΗΠΑ) και τα όργανα της τάξης για την πάταξη της. 

Trance 

Πολλά ήθελε να κάνει και να μας πει με το «Trance» ο Ντάνι Μπόιλ αλλά λίγα κατάφερε. Σίγουρα πέτυχε να μας μεταφέρει σε ένα τριπαρισμένο σύμπαν διάρκειας 100 λεπτών, υπερβαίνοντας και τον εαυτό του σκηνοθετικά, και καταφέρνοντας μια ατμόσφαιρα και μια αισθητική που λίγοι δημιουργοί μπορούν να κάνουν στο σινεμά σήμερα. Υπάρχει όμως ένα τεράστιο αλλά: και αυτό έγκειται στην ουσία της ταινίας του Μπόιλ. Ο οποίος τελικά μας δείχνει ότι στόχος του ήταν ένα αστυνομικό θρίλερ που διαδέχεται η μια ανατροπή την άλλη, και που κυρίαρχο ρόλο έχει η πολυπλοκότητα του ανθρώπινου μυαλού μέσα από τη διαδικασία της ύπνωσης. Καταφέρνει να το αποδώσει με κάποιο τρόπο μεν, μπουρδουκλώνοντας το όλο και περισσότερο στη διάρκεια του δε. Ναι, σκηνοθετικά η ταινία είναι ένα χάρμα οφθαλμών, σεναριακά όμως μπερδεύει με αποτέλεσμα να γίνεται τροχοπέδη σε όποια τελική επιδίωξη είχε ο Άγγλος σκηνοθέτης. Από ένα σημείο και μετά δυσφορούμε με αυτά που βλέπουμε και παρά τις καλές ερμηνείες των πρωταγωνιστών (και το υπέροχο κορμί της Ντόουσον) εντέλει συγχυζόμαστε που είδαμε ένα ακόμη αποτυχημένο «Λος Άντζελες Εμπιστευτικό». 

Η Αυτοβιογραφία Ενός Ψεύτη 

Μπορούμε να την ονομάσουμε περίεργη, ιδιαίτερη, ξεχωριστή, σίγουρα με κάποιες δόσεις χιούμορ, έστω και βρετανικού, που αποπνέει τον αλλοτινό αέρα των Μόντι Πάιθον, όμως αυτή η επαναπροσέγγιση εκείνου του μύθου των ‘70s και των ‘80s δεν μπορεί εύκολα να ξαναζωντανέψει ή και να προσελκύσει το σινεφίλ κοινό - όλα έχουν αλλάξει, το ίδιο και οι προτιμήσεις μας. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν ξετρελάθηκα με τις ταινίες των Μόντι Πάιθον παρόλο που όλες τους ενέχουν μερικές σεκάνς για μια μελλοντική κινηματογραφική ανθολογία. Από την άλλη μεριά, αυτό το animation – αυτοβιογραφία ενός εκ των Πάιθον, του Γκράαμ Τσάπμαν, αν και διακατέχεται από αυτό τον «αέρα» αναπόφευκτα εντούτοις δεν είναι μια ακόμη ταινία της θρυλικής κωμικής ομάδας: αλλά μια weird εκδοχή ζωής ενός κωμικού που «έφυγε» νωρίς δημιουργώντας το δικό του, προσωπικό μύθο. Ούτε θα γελάσετε πολύ ούτε και θα προβληματιστείτε ιδιαίτερα. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η ταινία θα σας μετεωρίσει και θα σας «παγώσει» καθότι δύσκολα θα σας εισάγει στο όποιο σύμπαν επιδιώκει (του ίδιου του Τσάπμαν; Της εποχής εκείνης;). Είναι μια παράξενη κατασκευή με άποψη, μια ευφάνταστη ιδέα που αμφιβάλω για τους αποδέκτες της, πέρα από τους εναπομείναντες φαν των Πάιθον. 

Το Αγόρι Τρώει το Φαγητό του Πουλιού 

Από την «Πείνα» του Χάμσουν μέχρι τη χοροθεατρική κινησιολογία της σύγχρονης αβάν – γκαρντ σκηνής, «Το Αγόρι Τρώει του Φαγητό του Πουλιού» περιπλέκει θέματα, εικόνες και ιδέες για να αποτυπώσει με τον πιο ιδιαίτερο τρόπο τη σημερινή κατάσταση στη χώρα μας. Μια ταινία επίκαιρη μεν, δυσκολοχώνευτη δε, που αβίαστα κανείς μπορεί να την εντάξει στο λανθιμικό σινεμά του παράξενου (ή της τέχνης για την τέχνη), από την άλλη όμως δεν μπορεί να την προσπεράσει και να μην τη σχολιάσει. Η κάμερα του πρωτοεμφανιζόμενου - στη μεγάλου μήκους ταινία - Έκτορα Λυγίζου επικεντρώνεται στην αγωνία του νεαρού πρωταγωνιστή του να ζήσει με αξιοπρέπεια, ή τελοσπάντων να ζήσει το κατά δύναμιν σε ένα σκηνικό που του κληρονομήσανε χωρίς να τον ρωτήσουνε, και εκείνος προσπαθώντας να σταθεί στα πόδια του αγκομαχάει για την καθημερινότητα του, μέσα από το ένστικτο της επιβίωσης αλλά και την υπερηφάνεια του αυτή καθ’ αυτή. Από κει και πέρα, το ζήτημα είναι αν συμφωνείτε ή όχι με τον τρόπο που επιλέγει να μας μεταδώσει αυτή την αγωνία ο Λυγίζος. Από μεριάς μου διαφωνώ, καθότι θεωρώ ότι οι σεναριακές τρύπες ή τα ερωτηματικά, πείτε το όπως θέλετε, σε συνδυασμό με τη χοροθεατρική προσέγγιση τύπου πειραματικής σκηνής και την καλή μεν άκρως επιτηδευμένη δε ερμηνεία του πρωταγωνιστή, μόνο συγχύζουν, μπερδεύουν ή αγανακτούν παρά λειτουργούν συνολικά για τη μετάδοση ενός νοήματος που δεν θα χρειάζεται ντε και καλά αποκωδικοποίηση, κρυμμένους συμβολισμούς και καλλιτεχνίζουσες εικονοπλασίες. 

11 Συναντήσεις με τον Πατέρα μου 

Μια αρχικώς εμπνευσμένη ιδέα, η προσπάθεια δηλαδή μιας κοπέλας να προσεγγίσει το φυσικό της πατέρα που δεν γνώρισε ποτέ, επιπλέον διανθισμένη με την εξαίσια ερμηνεία του Λάμπρου Αποστόλου και τη σοβαρότητα που προσδίδει στο ρόλο της η νεαρή Εύα Γαλογαύρου, δυστυχώς υποβαθμίζεται όσο περνάει η ώρα από τις σεναριακές αστοχίες και την απλοϊκότητα της σκηνοθεσίας του Νίκου Κορνήλιου. Ο μινιμαλιστικός τρόπος με τον οποίο αποφασίζει να μας πει αυτή την ιστορία ο σκηνοθέτης εντέλει αυτοπαγιδεύει την ίδια την ουσία της επιλογής αυτής, αφού τα κενά και οι σιωπές, σε συνδυασμό με τις κακοτεχνίες μιας low budget παραγωγής, οδηγούν στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από το να μας μαγέψει μέσα από την απλότητα και την προσγειωμένη πραγματικότητα της. Τελικά, εκείνο που μας απομένει από την τελευταία σκηνοθετική δουλειά του Κορνήλιου είναι μεν μια καλή ιδέα με την εμφανή σιγουριά του σκηνοθέτη να την αφηγηθεί όσο πιο ρεαλιστικά γίνεται, μένοντας δε σε μια πρωτόλεια προσπάθεια που χρειαζόταν σίγουρα περισσότερη δουλειά σε πολλά σημεία της. 

Dead Shadows 

Κακέκτυπο σπλάτερ, θρίλερ, τρόμου με ζόμπι αλλά και με εξωγήινους, περιπέτεια, νεανική – κοινωνική με bullying αλλά και με έρωτες και καρδιοχτύπια, όλα τα αντιγράφει κι όλα τα μαστιγώνει αυτή η ταινία «με απ’ όλα», γαλλικής παραγωγής, που δεν νομίζω ότι λέει και πολλά ακόμη και σε φαν του είδους –ποιου είδους άραγε; Έχει περάσει και καλύτερες μέρες το σινεμά φαντασίας είναι η αλήθεια, χωρίς να κοπιάρει καν τις διάφορες πτυχές του αμερικανικού. Ταινία κατηγορίας z που υποτίθεται ότι ανήκει στην πλευρά της επιστημονικής φαντασίας – τρόμου, όμως δεν διακρίνεται ούτε για το πρώτο ούτε και για το δεύτερο. Για την ακρίβεια δεν ξεχωρίζει σε τίποτε, συν ότι είναι και κακοφτιαγμένη, με άλλα λόγια πολλές και καλύτερες τέτοιες ελληνικές ταινίες κυκλοφορούν στην πιάτσα μας, με πιτσιρικάδες σκηνοθέτες πωρωμένους να αντιγράψουν από Σταλόνε έως Αρτζέντο –πιστέψτε με, το κάνουν πολύ καλύτερα και χωρίς διεθνή διανομή!

Η Αγία Οικογένεια στο μικροσκόπιο

 

Του Νέστορα Πουλάκου 

Καταρχάς να σας πληροφορήσω ότι οι αίθουσες αυτές τις ημέρες υπολειτουργούν. Άλλες κλείνουν τελείως έως και την Κυριακή του Πάσχα, κάποιες ανοίγουν τότε και μερικές περιορίζουν τις προβολές τους… Με άλλα λόγια, πριν επιλέξετε την κινηματογραφική σας έξοδο, κάντε ένα τηλέφωνο πρώτα στην αίθουσα που έχετε στο μυαλό σας. Όσον αφορά τις ταινίες, τρεις έκαναν πρεμιέρα τη Μεγάλη Πέμπτη και ακόμη δυο την Κυριακή του Πάσχα. Ξεκινάω αντίστροφα, συμβολικά ίσως, από τη μέρα που σουβλίζουμε το αρνί, όπου έχει προγραμματιστεί το «Το Πρόσωπο του Κακού» (Evil Dead, 2013), κάτι μεταξύ ριμέικ και σίκουελ του αλήστου μνήμης b θρίλερ της δεκαετίας του 1980. Ο τότε σκηνοθέτης Σαμ Ράιμι («Σπάιντερμαν»), τώρα κάθεται στην καρέκλα του παραγωγού, αλλά δεν νομίζω ότι αισθάνεται και πολύ περήφανος γι’ αυτή την επιλογή του. Και το αρνί να σφάζατε τόσο αίμα δεν θα βλέπατε όσο αυτό επί της οθόνης. Αναγούλα, απλοϊκότητα, εφέ της πλάκας, εν ολίγοις μια… κακή ταινία. Η πραγματική ταινία της εβδομάδας δεν είναι ούτε ο Τσάκι Τσαν για τον οποίο θα πούμε παρακάτω. Αλλά η… Αγία Οικογένεια από το Ιράν, που θυμίζει ανάλογες περιπτώσεις στις μεσογειακές χώρες τύπου Ιταλία και Ελλάδα. Στην ταινία «Μια Αξιοπρεπής Οικογένεια» (A Respectable Family, 2012), ο Ιρανός (αυτοεξόριστος στη Γαλλία) Μασούντ Μπακσί παρακολουθεί με την κάμερα του ένα νεαρό καθηγητή πανεπιστημίου που έχει επιστρέψει στα πατρογονικά εδάφη του έπειτα από πολλά χρόνια απουσίας του στο εξωτερικό. Στο Ιράν όμως θα συναντήσει από τη μια μεριά το αυταρχικό και λογοκριτικό καθεστώς της χώρας, και από την άλλη τους βίαιους, ακραίους και κυνικούς συγγενείς του οι οποίοι εποφθαλμιούν τη μεγάλη περιουσία που του άφησε ξαφνικά ο πάμπλουτος αλλά δυνάστης πατέρας του. Και τότε θα γνωρίσει το πραγματικό πρόσωπο μιας δυναστικής χώρας αλλά και μιας σατανικής οικογένειας… Αν και περιορισμένης διανομής, αυτή η ταινία από το Ιράν μας βάζει σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο αυτομαστιγώματος αναφορικά με τα όρια που πρέπει να τοποθετούμε στο συγγενικό μας κύκλο. Αλλά και ευρύτερα στο συνάνθρωπο και συμπολίτη με τον οποίο συνδιαλεγόμαστε καθ’ οιονδήποτε τρόπο, καθημερινά. Μεστή, απέριττη, μια σκληρή ταινία που παρολαυτά δεν κάνει την υπέρβαση της. Παίζεται από τη Μεγάλη Πέμπτη. Την ίδια μέρα ξεκίνησε τις προβολές της και η τελευταία ταινία του «ανυπέρβλητου» Τσάκι Τσαν, «Chinese Zodiac», ο οποίος έχοντας φτάσει στα 60 και μετρώντας πάνω από 100 συμμετοχές στο σινεμά δήλωσε ότι αυτή είναι η τελευταία του εμφάνιση. Τον πιστεύουμε; Ως άλλος Ιντιάνα Τζόουνς, στο ασιατικό βέβαια, προσπαθεί να βρει κλεμμένα έργα τέχνης που αξίζουν μια περιουσία και είναι ιστορικά κειμήλια της χώρας του. Σενάριο για παιδιά έως 10 ετών, κλωτσοπατινάδα και μπουνίδια κατά ριπές, χιλιοπαιγμένες σκηνές ξύλου και βίας που έχουμε δει και ξαναδεί από τον Τσάκι Τσαν δεκαετίες τώρα, όλα αυτά δε σώζονται από μερικές εντυπωσιακές σεκάνς δράσεις. Νομίζω ότι έφτασε η ώρα του να αποσυρθεί ή τελοσπάντων να εμφανίζεται μόνο στους «Αναλώσιμους» του Σταλόνε. Προβάλλονται ακόμη: η φολκλορική «Almanya – Καλώς ήρθατε στη Γερμανία», που μιλά για τους Τούρκους μετανάστες στη χώρα της Μέρκελ και φέρει την «περίεργη» σφραγίδα του Ινστιτούτου Γκαίτε (ναι, που προωθεί τη γερμανική κουλτούρα σε όλο τον κόσμο), καθώς και το ελληνικό ντοκιμαντέρ «Λάμπουν στο Σκοτάδι» του Παναγιώτη Ευαγγελίδη, που ακολουθεί δύο μεσήλικες γκέι στη Νέα Ορλεάνη (όχι και τόσο ελληνικό, δηλαδή). Έλαβε το βραβείο FIPRESCI στο πρόσφατο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. 

Μια Αξιοπρεπής Οικογένεια **1/2 
Almanya – Καλώς ήρθατε στη Γερμανία *1/2 
Το Πρόσωπο του Κακού * 
Chinese Zodiac * 
Λάμπουν στο Σκοτάδι - 

*Η στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (4-5-13). 

Κριτικές των ταινιών στο SevenArt.gr (2-5-13) 

Μια Αξιοπρεπής Οικογένεια 

Μια δραματική ταινία έρχεται από το ιρανικό σινεμά με σκοπό να διδάξει ότι δεν κατάφερε την προηγούμενη εβδομάδα «Η Πέτρα της Υπομονής». Ότι δηλαδή παρά τη διαφορετική κουλτούρα και εν γένει την κοσμοθεωρία των κατοίκων της Ανατολής με αυτούς της Δύσης, κάπου τελικά συγκλίνουν. Για παράδειγμα, σύμφωνα με την ταινία του Μπακσί, στη μια και Αγία Οικογένεια, όπου πολλές φορές μπορεί να γίνει αυταρχικότερη και καταπιεστικότερη κι από το καθεστώς του ιμάμη του Ιράν. Ανάλογες εικόνες μου έρχονται και από χώρες της λεκάνης της Μεσογείου, για παράδειγμα. Με πιθανές αυτοβιογραφικές αναφορές, ο Μπακσί μιλάει για έναν πανεπιστημιακό που έχει ζήσει τη μισή ζωή του στο εξωτερικό αλλά τελικά «πέφτει στην παγίδα» και επιστρέφει στο Ιράν: λίγο η νοσταλγία για τη μητέρα του, λίγο οι υποσχέσεις για ένα ίδρυμα που θα φέρει το όνομα του αδικοχαμένου - «μάρτυρα» - αδερφού του, τον πείθουν να γυρίσει έστω και προσωρινά. Στα πατρογονικά εδάφη του, δεν τον περιμένει μόνο το αυταρχικό και λογοκριτικό – θρησκευτικό καθεστώς αλλά και οι κυνικοί, βίαιοι και αιμοδιψείς συγγενείς του, που εποφθαλμιούν την αμύθητη περιουσία που του έχει κληρονομήσει, ερήμην του, ο πατέρας του. Ο σκηνοθέτης μας τοποθετεί σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο αυτομαστιγώματος αναφορικά με το που τελειώνουν τα όρια του άλλου, ακόμη και του συγγενικού μας κύκλου, πάνω μας, γύρω μας, μέσα μας, στην ψυχή μας. Πρέπει να μάθουμε να βάζουμε τα όρια μας, σε όλους γύρω μας, στους ανθρώπους με τους οποίους συνδιαλεγόμαστε αλλά και συντρώγουμε ακόμη και καθημερινά. Μια ταινία – διδαχή, ένα πραγματικό μάθημα εσωτερικής ηθικής και άσκησης, που μπορεί να μην πετυχαίνει πλήρως το στόχο του χάνοντας την υπέρβαση (το σενάριο μπουρδουκλώνεται στον εσωτερικό κόσμο του ήρωα), εντούτοις καταδεικνύει ένα γεγονός προς παραδειγματισμό και αποφυγή για όλους μας. 

Chinese Zodiac 

Σύμφωνα με τον ίδιο τον Τσάκι Τσαν, το «Chinese Zodiac» είναι η τελευταία του ταινία. Άλλωστε, ο καρατίστας από την Ανατολή που τρέλανε (κι αυτός) τη Δύση στη μετά - Μπρους Λι εποχή, αγγίζει τα 60 έχοντας ξεπεράσει τις 100 κινηματογραφικές συμμετοχές του. Κατ’ εμάς αυτή πρέπει να είναι σίγουρα η τελευταία του ταινία. Δείχνει κουρασμένος, κομμάτι «δυσκίνητος», σίγουρα όμως ξεπερασμένος και άλλης εποχής. Η αλήθεια είναι ότι η εποχή η ίδια έχει ξεπεράσει το είδος διασκέδασης που εκπροσωπεί ο Τσάκι Τσαν. Αυτό το καλτ καράτε – περιπέτεια των ‘80s, μπολιασμένο με μεγάλες δόσεις χιούμορ και αυτοσαρκασμού, ηχεί στα αυτιά μας τόσο παλιακό όσο κι ο παρ’ ολίγο «συμπαίκτης» του… Τσακ Νόρις. Στο «Chinese Zodiac» εμφανίζεται ως ένας άλλος Ιντιάνα Τζόουνς, στο πιο ασιατικό βέβαια, που ψάχνει, παλεύει και ανακατώνεται για να βρει μια σειρά από πανάκριβα αλλά και ανεκτίμητα κειμήλια της πατρίδας του. Όμως, οι «αεροπλανικές» κινήσεις του και μερικές εντυπωσιακές σεκάνς δεν μπορούν να υπερνικήσουν το παιδαριώδες σενάριο του, και φυσικά τη, μεταξύ βίας και χαβαλέ, περιπέτεια που συνθέτει με σκοπό να διασκεδάσει. Δεν μας εκνευρίζει βέβαια, αλλά μας περνά τελείως αδιάφορος. Ας παραμείνει προσκολλημένος μόνο στο άρμα των «Αναλώσιμων» του Σταλόνε. Φτάνει και περισσεύει. 

Almanya - Καλώς ήρθατε στη Γερμανία 

Πρόκειται για μια πολύχρωμη κομεντί που μιλά για τη μετανάστευση, εν προκειμένω γι’ αυτή των Τούρκων στη Γερμανία, για την ενσωμάτωση τους στη χώρα, αλλά και για τη νοσταλγία στην πατρίδα τους και εντέλει το μπέρδεμα μέσα στο οποίο έχουν χαθεί αναζητώντας αλλά και αναρωτώμενοι που ανήκουν τελικά και τι είναι; Τούρκοι ή Γερμανοί; Ένα ερώτημα που πιθανώς να βασάνισε και αρκετούς Έλληνες. Εξετάζοντας την ταινία αυτή καθ’ αυτή, δεν έχω παρά να επικεντρωθώ στην απλοϊκότητα του σεναρίου της, στην εύπεπτη, σχεδόν λαϊκίστικη διδαχή της και εντέλει στην τηλεοπτική αισθητική και κουλτούρα της. Πρόκειται για μια εμπορική ιστορία που αν καταφέρνει κάτι, είναι να περάσουμε καλά σαν να βλέπουμε παραμύθι. Αλλά δεν είναι. Νομίζω ότι μόνο για σινεμά δεν είναι αυτή η ταινία, που είχε προβληθεί πριν δυο χρόνια στο Φεστιβάλ Βερολίνου. Από την άλλη μεριά, εξετάζοντας την σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, έχω την αίσθηση ότι είναι και κομματάκι προπαγανδιστική. Δηλαδή, όλα παρουσιάζονται με μια ανάλαφρη απλοϊκότητα, λες και δεν έχουμε να κάνουμε με μετανάστες που ταλαιπωρήθηκαν, έζησαν αρχικά σε άθλιες συνθήκες και φυσικά τους εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο (για την ακρίβεια τους ρούφηξε το μεδούλι) το γερμανικό κράτος. Μα τι άλλο μπορώ να γράψω, όταν φέρει τη στάμπα του Ινστιτούτου Γκαίτε, για τους μη γνωρίζοντες ο φορέας που προωθεί τη γερμανική κουλτούρα σε ξένες χώρες. 

Το Πρόσωπο του Κακού 

Αυτή η ταινία βγαίνει ανήμερα της Κυριακής του Πάσχα, με άλλα λόγια αν δεν σφάξατε το αρνί σας ή τελοσπάντων δεν είδατε με τα ίδια σας τα μάτια να κυλάει το αίμα από το καημένο το ζωάκι, μπορείτε κάλλιστα να το «απολαύσετε» επί της οθόνης. Τόσο αίμα (ακόμη και βροχή αίματος… βλέπουμε) έχω να δω στο σινεμά από τις κλασικές ταινίες σπλάτερ. Αναγούλα και ένα στομάχι ανάκατα με λίγα λόγια. Μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε ριμέικ ακόμη και σίκουελ του αλήστου μνήμης b θρίλερ των ‘80s, που έβαλε στο κινηματογραφικό κάδρο τον μετέπειτα σκηνοθέτη των ταινιών «Spider-man» Σαμ Ράιμι. Αυτή τη φορά ο Ράιμι κάθεται στην καρέκλα του παραγωγού για να δει το καλτ ταινιάκι του να αποσυντίθεται σε χίλια κομμάτια. Δεν πρόκειται να κάνω σύγκριση των δυο ταινιών, καθότι ούτε του πρωτότυπου είμαι φαν, αλλά το φετινό είναι επιεικώς σκουπίδι ολκής. Τυπική νεανική ταινία τρόμου, από αυτές που βγάζει με το τσουβάλι το Χόλιγουντ κάθε χρόνο, μόνο που θα θέλουμε να την ξεχάσουμε από την ανακατωσούρα που μας φέρνει στο στομάχι. Τρομάζουμε σε σημεία της μεν, όμως το τελικό αποτέλεσμα δεν δικαιώνει κανέναν. Και σίγουρα δεν πρόκειται για την τρομακτικότερη ταινία που είδαμε ποτέ. Έλεος!

18 Μαΐ 2013

Eκτός Εαυτού της Μαρίας Γιαγιάννου (χορηγός επικοινωνίας: Vakxikon.gr)


Πώς παίζεται ένα ερωτικό παιχνίδι εξουσίας ανάμεσα σε δύο ανθρώπους χωρίς έρωτα και χωρίς εξουσία; Ποιος ακούει τη φωνή σου όταν είσαι κλεισμένος σε ένα άδειο μουσείο; 

Ο νυχτοφύλακας και η διευθύντρια του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας μπλέκονται σε ένα «παιχνίδι απόδρασης» που καταργεί τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στα φύλα, ανάμεσα στο νόημα και το χάος, ανάμεσα στο πάνω και στο κάτω, ανάμεσα στη νίκη και την ήττα. 

Η νύχτα πέφτει στο μουσείο. Έλα μέσα. Θαύμασε τα βαλσαμωμένα ζώα. Κατασκεύασε αντιπάλους. Φαντασιώσου ότι είσαι δυνατός. Παίξε όσο προλαβαίνεις. 

Το έργο Το «Εκτός Εαυτού» είναι ένα κωμικό δράμα πέντε πράξεων και διάρκειας 70΄, που αφηγείται την ιστορία δύο ανθρώπων-ρόλων που συναντιούνται στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας για να μπλεχτούν σ’ ένα παιχνίδι που άλλοτε μοιάζει με αισθησιακό σκάκι κι άλλοτε με νευρικό πινγκ-πονγκ. Μια κωμωδία τακτοποιημένη πάνω στο χάος της ύπαρξης. 

Συντελεστές 

Κείμενο: Μαρία Γιαγιάννου 
Σκηνοθεσία: Γιώργος Γιανναράκος 
Σκηνική εγκατάσταση: Ιβάν Παπαδόπουλος 
Μουσική live: κωστας γ 
Κίνηση: Δήμος Αμπράζης 
Κοστούμια: Μαρία Λάφη-Νάσια Σπανού 
Βοηθός σκηνοθέτη: Πένυ Ζήση 
Φωτογραφίες: Θοδωρής Σταμπέλος 
Πρωταγωνιστούν: Νάνα Παπαδάκη, Αποστόλης Κουτσιανικούλης 

Πληροφορίες 

Πρεμιέρα: Σάββατο 18 Μαΐου 2013 
Μέρες/Ώρες: Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στις 21:15 
Τελευταία παράσταση: Κυριακή 2 Ιουνίου 2013 
Διάρκεια: 70΄ 
Είσοδος: 10 €, για ανέργους: 5 € 
Κρατήσεις: 6973389772, 6977544573 
CAMP: Ευπόλιδος 4 & Απελλού 2, Πλ. Κοτζιά, β΄όροφος

17 Μαΐ 2013

Το Χόλιγουντ στο μικροσκόπιο!


Του Νέστορα Πουλάκου 

Μια πολύ ενδιαφέρουσα έκδοση κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες από το University Studio Press: πρόκειται για την ενδελεχή μελέτη του ακαδημαϊκού Τόμας Τζ. Σατζ (στο Πανεπιστήμιο του Τέξας) με τίτλο "Τα Είδη Ταινιών του Χόλυγουντ (Φόρμουλες, κινηματογραφία και σύστημα παραγωγής των στούντιο)", που κυκλοφόρησε το 1981 από τις γνωστές εκδόσεις McGraw-Hill. Κατά τη γνώμη μου πρόκειται για ένα σημαντικό βιβλίο που άξιζε να κυκλοφορήσει στα ελληνικά, μια και ενισχύει σε εύρος τη θεωρία και την κριτική του κινηματογράφου, προσφέροντας σημαντική βοήθεια στη μελέτη της έβδομης τέχνης, αλλά και στέκεται αρωγός στην όποια προσπάθεια περαιτέρω εκβάθυνσης της ως μέσου παραγωγής και διασκέδασης συνάμα. Ο Σατζ καταπιάνεται με την κλασική και «χρυσή» εποχή του Χόλυγουντ, την περίοδο από το 1930 έως το 1960, αρχικά εξετάζοντας το σύστημα των στούντιο, τα είδη των ταινιών που αναπτύχθηκαν, ευδοκίμησαν και έμειναν στην Ιστορία του κινηματογράφου εφεξής, και εν συνεχεία επιχειρώντας μια λεπτομερειακή ανάλυση της εικόνας, των νοημάτων και της ευρύτερης γλωσσολογίας της τέχνης. Περισσότερη ουσία έχει σαφώς το δεύτερο και κύριο μέρος του βιβλίου. Εδώ, δομούνται, αποδομούνται, περιγράφονται και αναλύονται τα είδη των ταινιών που στιγμάτισαν μια εποχή αλλά και τον κινηματογράφο εν γένει. Η σημασιολογία του γουέστερν, η πολιτική του χροιά και η κοινωνική του κατεύθυνση, και βέβαια η «σημαία» του είδους, η οσκαρική "Άμαξα της Αγωνίας" του Τζον Φορντ, με τους Τζον Γουέιν και Τζον Καραντάιν, μπαίνουν στο μικροσκόπιο. Η συνέχεια περιλαμβάνει την αναλυρική μελέτη της γκανγκστερικής ταινίας (με το "Key Largo" του Τζον Χιούστον ως παράδειγμα), τη σκληροπυρηνική αστυνομική ταινία (με ένα εξαίρετο κείμενο για τον "Πολίτη Κέιν" αλλά και με σημείο αναφοράς "Το Γεράκι της Μάλτας" του Τζον Χιούστον), την «τρελή κωμωδία» και τον επιτελικό ρόλο του Φρανκ Κάπρα, το μιούζικαλ με την παρουσία των Φρεντ Αστέρ και Τζιν Κέλι, το οικογενειακό μελόδραμα και τις τομές που επέφεραν στο είδος ο Βινσέντε Μινέλι, ο Νίκολας Ρέι και ο Ντάγκλας Σερκ. Το βιβλίο μεταφράστηκε από τη σπουδάστρια Μάρα Τσούμαρη και εντάσσεται στη σειρά που επιμελείται στις Εκδόσεις University Studio Press, ο ακαδημαϊκός Μιχάλης Κοκκώνης (στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης). Σελίδες 425. Τιμή: 29 ευρώ. 

*Η βιβλιοπαρουσίαση δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (29-4-13) και στην εβδομαδιαία εφημερίδα Δρόμος (11-5-13).

16 Μαΐ 2013

Παρουσίαση της Τρίλιζας (Vakxikon.gr, 2012)


Μια ποιητική σύμπραξη των: Θάνου Γιαννούδη, Σοφίας Κολοτούρου και Ααρών Μνησιβιάδη. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Vakxikon.gr (Ιούνιος 2012) σε έντυπο και σε e-book. 

Ομιλητές εκδήλωσης: Κώστας Κουτσουρέλης, Θεοδόσης Βολκώφ, Γιάννης Ευθυμιάδης και η δημιουργός του εξωφύλλου, Μαρία Τζαμπούρα. 

Aφιερωμένη στην ποιητική συλλογή Τριώδιο που εκδόθηκε πριν από 20 χρόνια από τους Διονύση Καψάλη, Γιώργο Κοροπούλη και Ηλία Λάγιο. 

Πέμπτη 16 Μαΐου 2013, 19.00, Βιβλιοκαφέ Έναστρον (Σόλωνος 101).

15 Μαΐ 2013

Pass2Day | Πολυεθνική δισκογραφική εταιρεία στα «χέρια» μιας Ελληνίδας | #50

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.gr. Kάθε Τετάρτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 


Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας 

Την 1η Απριλίου η Universal International ανακοίνωσε την εξαγορά της EMI International. Η ευρωπαϊκή επιτροπή αναταγωνισμού όμως επέβαλλε στην Universal International να πουλήσει τίτλους από το πλούσιο παλμαρέ της σε άλλες δισκογραφικές εταιρείες σε κάθε χώρα έτσι ώστε να μην υπάρχει μονοπώλιο. Όσον αφορά την Ελλάδα, η πολυεθνική πούλησε τους ελληνικούς τίτλους που κατείχε σε τρίτους αλλά διατήρησε τη Μinos-EMI ως θυγατρική της υπό την προεδρία της Μαργαρίτας Μάτσα έχοντας έτσι και όλο το ρεπερτόριο που είναι στη διάθεσή της Μinos-EMI. Εκτός λοιπόν από τους ελληνικούς τίτλους έχει πλέον και την αποκλειστική διάθεση όλου του διεθνούς ρεπερτορίου της πολυεθνικής στην Ελλάδα από τη στιγμή που έγινε θυγατρική της με ονόματα όπως Queen, Rolling Stones, Lady Gaga, Beatles κ.ά. 


Η Μinos-EMI είναι η μεγαλύτερη και πιο ιστορική δισκογραφική εταιρεία στην Ελλάδα με τίτλους σε όλα τα είδη μουσικής. Η ιστορία ξεκινάει πριν από περίπου 80 χρόνια με πρωτεργάτη τον Μίνωα Μάτσα, ο οποίος είχε τις εταιρείες Odeon και Parlophone. Από τον Μίνωα Μάτσα και τις εταιρείες πέρασαν μεγάλα ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου όπως οι Καζαντζίδης, Μπιθικώτσης, Ξυλούρης, Βαμβακάρης, Θεοδωράκης, Ξαρχάκος, Κουγιουμτζής και πολλοί άλλοι. Ο υιός του Μίνωα, ο Μάκης Μάτσας συγχώνευσε τις δύο εταιρείες Odeon και Parlophone ιδρύοντας την εταιρεία Μίνως Μάτσας και Υιός ΑΕ. Το 1990 η εταιρεία συγχωνεύεται με την ΕΜΙ και γίνεται η κυρίαρχη δισκογραφική στον ελληνικό χώρο. 


Το 2004 η ΕΜΙ International ανακοινώνει ότι στη Minos-EMI ότι τη γενική διεύθυνση της εταιρείας αναλαμβάνει η τρίτη γενιά Μάτσα, η Μαργαρίτα Μάτσα, κόρη του Μάκη Μάτσα. Αεικίνητη και ανήσυχο πνεύμα, η Μαργαρίτα εμπλουτίζει το ελληνικό ρεπερτόριο με τραγουδιστές όπως οι Μητροπάνος, Τερζής, Αλεξίου, Πάριος, Νταλάρας, Κότσιρας κ.ά. Δε σταματάει όμως εδώ. Κατά τη διάρκεια της οκταετούς θητείας της στη Minos-EMI καταφέρνει να φέρει το νέο «αίμα» του ελληνικού ρεπερτορίου, Ελεονώρα Ζουγανέλη, Κωστής Μαραβέγιας, Ιμάμ Μπαϊλντί δείχνοντας σε όλους ποιος είναι το «αφεντικό».  Είναι τυχαίο λοιπόν που ο κολοσσός που ονομάζεται Universal International της ανάθεσε τη διοίκηση της θυγατρικής της Minos-EMI..; 

14 Μαΐ 2013

Αρσενική Πόρνη

                                                         Stratos Prousalis photography


Κάθε φορά
που ρίχνεις τα ζάρια
Χάσεις
Κερδίσεις
Θυμήσου
Να πληρώνεις το χθες
Για να ζεις
Το σήμερα.

                                               Στράτος Π.     

13 Μαΐ 2013

H@ppy FeW: Μάθε παιδί μου γράμματα


Του Νίκου Μπίνου 

Πάνε περισσότερα απο δεκαπέντε χρόνια που αποχωρίστηκα τα θρανία (ή αυτά αποχωρίστηκαν εμένα) και η αλήθεια είναι πως έχω αποστασιοποιηθεί σε σεβαστό βαθμό απο τα δρώμενα και τις «αλλαγές» που έχουν συντελεστεί όλα αυτό τον καιρό στον εκπαιδευτικό τομέα. Η πρώτη, έστω και ακούσια συμμετοχή μου, ενέκυψε πριν απο κάμποσους μήνες όταν με τις διαταγές του μνημονίου οδηγηθήκαμε σε μειώσεις μισθών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Σε αυτούς που είδαν να υποχωρεί αισθητά το εισόδημά τους ήταν και οι εκπαιδευτικοί. Και αυτό ήταν κάτι που με βρήκε εντελώς αντίθετο. Σε συζητήσεις που έχουν λάβει χώρα με ανθρώπους του κοντινού μου περιβάλλον είχα εκφράσει την άποψη πως, τουλάχιστον, αυτή η κατηγορία δημοσίων υπαλλήλων θα έπρεπε να εξαιρεθεί με κάποιον τρόπο απο αυτό που αποκαλούνε οι ειδήμονες δημοσιονομική προσαρμογή. Και ο λόγος είναι προφανής. Δε μπορείς να ζήτας απο τη μια να μάθουν (μιας και «όταν δεν μπορείς να εκπαιδεύσεις κάποιον, προσπάθησε τουλάχιστον να του μάθεις κάτι») τα παιδιά μας «γράμματα» και απο την άλλη να τους κόβεις ίσως το τελευταίο κίνητρο που τους έχει απομείνει, σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που επιμένει να παραμένει δεκαετίες τώρα χωρίς τα στοιχειώδη. 

Και ερχόμαστε τώρα στο ζήτημα που προέκυψε τις τελευταίες μέρες με τη φημολογούμενη αποχή-απεργία των εκπαιδευτικών απο τις πανελλήνιες εξετάσεις που έχουν πρεμιέρα σε λίγες μέρες. Και ρόλο πρωταγωνιστών σε ένα ακόμα θέατρο του παραλόγου απο τα ουκ ολίγα που έχουν «ανέβει» στο σανίδι της εγχώριας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης έχουν οι συνδικαλιστές του κλάδου. Αυτοί που, ανάθεμά με, αμφιβάλλω αν θυμούνται πλέον πως μπορεί να είναι χωροταξικά μια αίθουσα διδασκαλίας απο τα χρόνια που έχουν να ασχοληθούν με το επάγγελμα-λειτούργημα όπως συνηθίζουν να το αποκαλούν. Και δε με βρίσκει αντίθετο πως ο ρόλος του εκπαιδευτικού στην κοινωνία μας θα πρέπει να είναι κυρίως λειτούργημα. Τοποθετούμε όμως απέναντι τους όταν επιθυμούν να απεργήσουν τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο και μάλιστα εις βάρος των μαθητών εκείνων που προετοιμάζονται, ίσως και χρόνια κάποιοι, για αυτές τις λίγες μέρες των εξετάσεων και όχι κάποια άλλη χρονική στιγμή. Και με λόγους κατ' εμε αστείους. 

Ποιος γονιός άλλωστε δε θα επιθυμούσε να έχει εκπαιδευτικούς που να εμπιστεύεται τα παιδιά του, οι οποίοι θα αξιολογούνται τακτικά για την καταλληλότητά τους να συνεχίσουν να ασκούν το εν λόγω λειτούργημα; Ποιος γονιός θα ήταν αντίθετος για μόλις δυο ώρες επιπλέον διδασκαλίας την εβδομάδα των εκπαιδευτικών; Φαντάζομαι κανείς! Και συνειρμικά μου έρχετε μια εικόνα στο μυαλό από εκείνη την ελληνική ταινία, τον τίτλο της οποίας έχω χρησιμοποιήσει και για τίτλο του σημερινού μου κειμένου, τους συνδικαλιστές να πέρνουν τη θέση του Κώστα Τσάκωνα και να προσπαθούν ξανά και ξανά να θυμηθούν που πήγαν αυτά τα χρόνια που δεν τους βγαίνουν στο μέτρημα. 

Είναι τα χρόνια του βολέματος θα έλεγα εγώ! 

Γεια χαρά!