31 Ιουλ 2013

18 προτάσεις βιβλίων για Καλό Καλοκαίρι! [Από τη συντακτική ομάδα του Vakxikon.gr]

H συντακτική ομάδα της ψηφιακής πλατφόρμας Vakxikon.gr (περιοδικό, εκδόσεις, ραδιόφωνο) σας εύχεται Καλό Καλοκαίρι με 18 βιβλίο-προτάσεις, που θα σας κρατήσουν εγγυημένη συντροφιά το φετινό Αύγουστο!

Η κανονική λειτουργία της ψηφιακής πλατφόρμας Vakxikon.gr επιστρέφει την Κυριακή 1 Σεπτεμβρίου, με τις πρώτες εκπομπές του ανανεωμένου προγράμματος του Vakxikon Radio, την καθημερινή ροή του Vakxikon Blog, καθώς και το Ένθετο της Δευτέρας (2/9).

Ενόσω προετοιμάζονται πυρετωδώς το τχ. 23 του περιοδικού Vakxikon.gr (15/9) και τέσσερις νέες εκδόσεις, σε έντυπη και ψηφιακή μορφή: η ποίηση έχει κυρίαρχο ρόλο με την εκ νέου ανάγνωση του μεγάλου Αλεξανδρινού, την έκθεση δυο δοκιμασμένων ποιητριών και την παρουσία μιας νέας φωνής.


Θέατρο


Εκτός εαυτού, Μαρία Γιαγιάννου, Εκδόσεις Σμίλη

Πώς παίζεται ένα ερωτικό παιχνίδι εξουσίας ανάμεσα σε δύο ανθρώπους χωρίς έρωτα και χωρίς εξουσία; Ποιος ακούει τη φωνή σου όταν είσαι κλεισμένος σε ένα άδειο μουσείο; Ο νυχτοφύλακας και η διευθύντρια του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας μπλέκονται σε ένα "παιχνίδι απόδρασης" που καταργεί τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στα φύλα, ανάμεσα στο νόημα και το χάος, ανάμεσα στο πάνω και στο κάτω, ανάμεσα στη νίκη και την ήττα. Η νύχτα πέφτει στο μουσείο. Έλα μέσα. Θαύμασε τα βαλσαμωμένα ζώα. Κατασκεύασε αντιπάλους. Φαντασιώσου ότι είσαι δυνατός. Παίξε όσο προλαβαίνεις. Το "Εκτός Εαυτού" είναι ένα κωμικό δράμα πέντε πράξεων και διάρκειας 70΄, που αφηγείται την ιστορία δύο ανθρώπων-ρόλων που συναντιούνται στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας για να μπλεχτούν σ' ένα παιχνίδι που άλλοτε μοιάζει με αισθησιακό σκάκι κι άλλοτε με νευρικό πινγκ-πονγκ. Μια κωμωδία τακτοποιημένη πάνω στο χάος της ύπαρξης.


Λογοτεχνία


Μέσα από παλιό καθρέφτη, Σπύρος Λαμπρίδης, Εκδόσεις Δίαυλος

Ο Δημήτρης Βερωτής βιώνει την οδυνηρή κρίση στην Ελλάδα όπως όλοι, ή μάλλον κάπως καλύτερα. Πενηντάρης πετυχημένος δικηγόρος από καλή οικογένεια και με γερή προίκα, τον έχει τον τρόπο του. Επιπλέον κληρονομεί αναπάντεχα από κάποιο θείο ένα... παλαιοπωλείο! Άραγε, θα του αποφέρει τούτη η απρόσμενη κληρονομιά κάποια έσοδα ή μήπως αντίθετα τον μπλέξει σε περιπέτειες που θα τον συγκλονίσουν και θα ανατρέψουν άρδην τη βολεμένη του ζωή; Το σκάλισμα στους θησαυρούς του παλαιοπωλείου αλλά και οι μαρτυρίες των φίλων του θείου-παλαιοπώλη θα οδηγήσουν τον Βερωτή σε μια επώδυνη βουτιά στο παρελθόν της οικογένειάς του και στην ταραγμένη νεότερη ιστορία του τόπου. Σαν αποτέλεσμα, θα αναδυθεί εφιαλτικά ένα δράμα που αντικατοπτρίζει την τραγωδία του ευρύτερου εθνικού μας "παλαιοπωλείου", του οποίου αποτελούμε ασήμαντα εκθέματα προς πώληση ή ακόμα και προς εξαφάνιση, μέσα από τη ραγδαία καθημερινή απαξίωση των πάντων. Αλήθεια, ποιος είναι τελικά ο Δημήτρης Βερωτής και ποιοι όλοι εμείς;


Είσαι ο επόμενος, Γκρέγκ Χόρβιτζ, μτφρ. Μαρία Μπισμπιγιάννη, Εκδόσεις Λογείον

Ο Μάικ πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια. Εγκαταλείφθηκε από τον πατέρα του σε ηλικία 4 ετών και μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο. Κανένας δεν τον αναζήτησε, ενώ έχει μερικές αποσπασματικές αναμνήσεις από τους γονείς του. Σήμερα, ως ενήλικος, ζει τη ζωή που πάντοτε επιθυμούσε. Είναι παντρεμένος με τη γυναίκα της ζωής του και έχει μια οχτάχρονη κόρη. Η εταιρεία του πρόκειται να ολοκληρώσει ένα "πράσινο" πρότζεκτ, έναν οικισμό με οικολογικά σπίτια. Τότε συμβαίνει κάτι που αλλάζει τη ζωή του: Κάτι από το παρελθόν του, κάτι που ο ίδιος δεν θυμάται, επιστρέφει για να προκαλέσει τρόμο στην οικογένειά του. Μαζί με τον Σεπ -έναν πολύ επικίνδυνο άνθρωπο, αλλά και μοναδικό του φίλο- θα κάνει ό,τι χρειαστεί για να προστατέψει την οικογένειά του από τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από την τρομακτική απειλή, Είσαι ο επόμενος.


Μαρτυρία της σάρκας, Μόνικα Τζ. Ο' Ρουρκ, μτφρ. Ιωάννης Πλεξίδας, Εκδόσεις Λογείον

Μπορώ να σε βοηθήσω.
Αυτά ήταν τα λόγια, τα λόγια με τα οποία ξεκίνησαν όλα, τα λόγια που άλλαξαν τη ζωή της Ζόι.
Έστριψε στη γωνία της δέκατης τέταρτης οδού στη Γιούνιον Σκουέαρ, έπεσε πάνω σ’ έναν μικροπωλητή που πουλούσε με το καρότσι του ψημένα καρύδια με μέλι, είδε έναν αδύνατο τύπο που έμοιαζε με τη φιγούρα που βρίσκεται στο Τζόνι Γουόκερ, ο οποίος πουλούσε αντίγραφα Ρόλεξ σε μια δερμάτινη βαλίτσα και η οποία άξιζε πιο πολλά απ’ το εμπόρευμα που προσπαθούσε να πουλήσει. Όχλος από το κέ-ντρο του Μανχάταν που πηγαίνει βιαστικά καθημερινά στη δουλειά του με τη συγκοινωνία, πέρασε δίπλα της και χάθηκε στη λήθη. Μπήκε σ’ ένα βιβλιοπωλείο στη δέκατη έβδομη οδό.
"Μπορώ να σε βοηθήσω".
Κρατώντας σφιχτά στο στήθος της ένα βιβλίο, κοίταξε τη γυναίκα που στεκό-ταν δίπλα της. Η Ζόι γονάτισε μπροστά στους ατελείωτους τόμους εγχειριδίων αυτο-βοήθειας σχετικούς με δίαιτες στα ράφια του Μπαρνς και Νομπλς. "Συγγνώμη;"
Η γυναίκα γονάτισε δίπλα της και τίναξε τα μακριά, ξανθά μαλλιά της πάνω απ’ τον ώμο της. "Μπορώ να σε βοηθήσω".
Η Ζόι ανοιγόκλεισε τα μάτια της. "Μάλλον με μπερδεύετε με κάποια άλλη. Δεν ζήτησα τη βοήθειά σας".
"Αλλά τη χρειάζεσαι, έτσι δεν είναι;"
"Τι;' Η Ζόι σηκώθηκε, ένα «κρακ» ακούστηκε απ’ τα γόνατά της. Έξυσε το φρύδι της που τη φαγούριζε και μετακίνησε τα βιβλία που κρατούσε, από το ένα χέρι στ’ άλλο.
Η γυναίκα σηκώθηκε ακολουθώντας τη. «Ε, κοίτα, δεν είναι κάτι σπουδαίο. Απλώς είναι... λοιπόν, έχω βρεθεί εκεί. Ξέρω πώς είναι. Ξέρω πώς μπορώ να το διορθώσω".
Η Ζόι δεν καταλάβαινε τι της έλεγε αυτή η παράξενη γυναίκα, αλλά ήξερε ότι δεν ήταν το πιο ασυνήθιστο πράγμα να σε πλησιάζουν μερικοί ανισόρροποι άνθρωποι όταν ζεις στη Νέα Υόρκη. Ακόμη και στο Μπαρνς και Νομπλς. Ακόμη και στους τρελάρες άρεσε ένα καλό βιβλίο.


Ιστορία ενός έρωτα, Νικόλ Κράους, μτφρ. Πόλυ Μοσχοπούλου, Εκδόσεις Μεταίχμιο

Ένας χαμένος έρωτας, ένα μυστηριώδες γράμμα και ένα βιβλίο που ξεχειλίζει από έρωτα θα γίνουν η αφορμή για να λυθεί το κουβάρι μιας ολόκληρης ζωής. Ένα νεαρό κορίτσι έχει πάρει το όνομά του από την ηρωίδα του βιβλίου κι αυτό είναι κάτι που τη συναρπάζει και της εξάπτει την περιέργεια, θα ξεκινήσει έτσι μια περιπέτεια για να βρει τη συνονόματή της ηρωίδα... Πόσο όμως αυτό θα αλλάξει τη ζωή της, αλλά και τις ζωές των ανθρώπων που αγαπά; "Μια διασταύρωση Ισαάκ Μπάσεβις Σίνγκερ και Γούντι Άλεν, Κάφκα και Λέοπολντ Μπλουμ, η συγκλονιστική φωνή της Νικόλ Κράους καταλαμβάνει πανηγυρικά μια θέση στο πάνθεον των λογοτεχνικών φωνών της Αμερικής. Δεν μπορείς να κλείσεις το βιβλίο. Δεν μπορείς να το βγάλεις από το μυαλό σου. Δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς να ελπίζεις ότι θα πέσεις πάνω σε έναν τέτοιο τίτλο ξανά και ξανά". (Αντρέ Ασιμάν, συγγραφέας)


Ο ζωγράφος του Μπελογιάννη, Νίκος Δαββέτας, Εκδόσεις Μεταίχμιο

Ένας Έλληνας συγγραφέας, που έχει στην κατοχή του τα προσχέδια του Πάμπλο Πικάσο από το γνωστό πορτρέτο του Νίκου Μπελογιάννη, βρίσκεται δολοφονημένος στο Παρίσι. Οι γαλλικές αρχές αναζητούν τον δολοφόνο, και η νεαρή κληρονόμος του τον τρόπο να τα πουλήσει στη μαύρη αγορά, παρά τις υπόνοιες της πως είναι όλα πλαστά. Ο γάλλος αστυνόμος για να λύσει τον γρίφο θα αναγκαστεί να πάει πίσω στην Ιστορία. Το ίδιο και ο σχολαστικός ερευνητής απ' την Αθήνα: Στον Μάρτη του '52 και στην πολύκροτη δίκη Μπελογιάννη. Στον Αραγκόν, στον Πικάσο και στο πορτρέτο του "ο άνθρωπος με το γαρίφαλο". Στον Μάη του '68, στους έλληνες πολιτικούς εξόριστους και στα ιδεολογικά τους πάθη. Σε οδυνηρές μνήμες και άγνωστα ιστορικά γεγονότα. Ένα μυθιστόρημα νουάρ, με πλοκή αστυνομική και λύση πολιτική!


Γεράκια, Χίλαρι Μαντέλ, μτφρ. Εριφύλη Μαρωνίτη, Εκδόσεις Πάπυρος

O Ριόθεσλι τον κοιτά με βλέμμα σκεφτικό. "Καταλαβαίνω. Το θέμα δεν είναι τελικά ποιος είναι ένοχος αλλά τίνος η ενοχή μπορεί να σας είναι χρήσιμη."Χαμογελά. "Σας θαυμάζω, κύριε. Είστε πολύ επιδέξιος σε αυτά τα θέματα, και μάλιστα χωρίς παρελκυστικούς ενδοιασμούς." Το 1535 ο Τόμας Κρόμγουελ, ο γιος του σιδερά, βρίσκεται πια πολύ μακριά από τις ταπεινές καταβολές του· είναι Πρώτος Γραμματέας του Ερρίκου Η΄. Η μοίρα τού φέρθηκε με μεγάλη εύνοια, όπως και στην Άννα Μπολέιν, τη δεύτερη σύζυγο του Ερρίκου, για χάρη της οποίας ο βασιλιάς ήρθε σε ρήξη με τη Ρώμη και συγκρότησε τη δική του Εκκλησία. Αλλά με τις ενέργειες του Ερρίκου η Αγγλία απειλείται με επικίνδυνη απομόνωση, και η Άννα δεν του έχει δώσει ό,τι του είχε υποσχεθεί: έναν γιο, ώστε να διασφαλιστεί η συνέχεια των Τιδόρ. Όταν ο Ερρίκος επισκέπτεται το Γουλφ Χολ, ο Κρόμγουελ παρακολουθεί τον βασιλιά του να ερωτεύεται τη σιωπηλή, ανεπιτήδευτη Τζέιν Σίμουρ. Ο υπουργός αντιλαμβάνεται ότι εδώ δεν διακυβεύονται απλώς τα αισθήματα του βασιλιά αλλά η ασφάλεια του βασιλείου. Σε μια Αυλή γεμάτη ίντριγκες, δηλητηριώδη σχόλια και ανομολόγητες προθέσεις, ο Κρόμγουελ προσπαθεί να διαπραγματευτεί μια "αλήθεια" που θα ικανοποιεί τον Ερρίκο αλλά και θα διασφαλίζει και τη δική του καριέρα. Όμως ούτε ο Πρώτος Γραμματέας ούτε και ο βασιλιάς του θα βγουν αλώβητοι από τη σκηνή του αίματος στην οποία εκτυλίσσονται οι τελευταίες μέρες της Άννας. Στα "Γεράκια", που ύστερα από το Γουλφ Χολ το 2009 τιμήθηκε και αυτό το 2012 με το βραβείο Man Booker, η Χίλαρι Μαντέλ διερευνά με τον ίδιο δεξιοτεχνικό τρόπο ένα από τα πιο αινιγματικά και πιο τρομακτικά επεισόδια στην αγγλική ιστορία: την πτώση της Άννας Μπολέιν. "Τα Γεράκια" είναι μια εύγλωττη εικόνα, μια τολμηρή ματιά στην Αγγλία των Τιδόρ, συνάμα όμως μια ανατομία της απόλυτης εξουσίας, της απόλυτης ισχύος, ενός κόσμου αρπακτικών, γεγονός που καθιστά το μυθιστόρημα βαθιά διαχρονικό. Είναι το έργο μιας κορυφαίας συγγραφέως στην καλύτερή της στιγμή. Η εποχή στην οποία αναφέρεται η τριλογία είναι από τις πιο γνωστές στην αγγλική ιστορία, όμως η μοναδικότητα της Μαντέλ έγκειται στον τρόπο με τον οποίο ζωντανεύει τους ήρωες και τα γεγονότα, η ισορροπία και το ψυχολογικό βάθος της γραφής της, η δεξιοτεχνία με την οποία συνδέει την ατομική μοίρα των ανθρώπων με τις ζυμώσεις της εποχής στην οποία έζησαν.


De Profundis, Όσκαρ Ουάιλντ, μτφρ. Ανδρέας Παππάς, Εκδόσεις Σμίλη

"Διαβάζοντας την επιστολή θα έχεις την ψυχολογική εξήγηση μιας συμπεριφοράς που για τον εξωτερικό παρατηρητή φαίνεται να συνδυάζει την απόλυτη ηλιθιότητα με τη φτηνή ψευτοπαλικαριά. Κάποια μέρα θα πρέπει να γίνει γνωστή η αλήθεια - όχι απαραιτήτως όσο ζω. [...] Δεν είμαι διατεθειμένος, πάντως, να μείνω επ' άπειρον στην γκροτέσκα αυτή πινακοθήκη όπου με έχουν τοποθετήσει. [...] Δεν υπερασπίζομαι τη συμπεριφορά μου· την εξηγώ". Αυτά τόνιζε, μεταξύ άλλων, ο Όσκαρ Ουάιλντ σε επιστολή προς τον φίλο του Ρόμπερτ Ρος, η οποία συνόδευε το γραμμένο στη φυλακή χειρόγραφο που θα γινόταν αργότερα γνωστό με τον τίτλο "De profundis".


1Q84: Βιβλίο 3, Χαρούκι Μουρακάμι, μτφρ. Μαρία Αργυράκη, Εκδόσεις Ψυχογιός

Στις λεπτομέρειες συναντιόμαστε, μέσα στους πέντε δρόμους ή στις πέντε γραμμές, στο πεντάγραμμο μιας μεθυσμένης τζαζ κατά το σούρουπο. Στις ξεκούρδιστες νότες, στις ασύντακτες βρισκόμαστε, στα μικροπράγματα ερωτευόμαστε, στα ασήμαντα πράγματα. Κυλιόμενες σκάλες, μια ρωγμή στο μετρό, παντόφλες, πιτζάμες, ένα βάζο τουρσί στο ψυγείο, το σάντουιτς, ένα παλιό αγαπημένο βιβλίο, το μαχαίρι το όπλο, παιδική ηλικία, το σχήμα του στήθους σου, οι φωνές στο κεφάλι, χο-χο, μια παρέλαση κραυγή απορία, ξαπλωμένη στην ήβη μια ζεστή αγωνία. Με κάτι τέτοια υλικά σκαρώνουν το χάρτη τους για να βρεθούν ο Τένγκο και η Αομάμε. Μα ώσπου να σμίξουν, σμίγει ο χρόνος με τον τόπο, το ημερολόγιο με το χάρτη, η κλεψύδρα με την πυξίδα, σμίγουν τρελαίνονται, γίνονται ο αληθινός εαυτός τους και ανατινάζονται σε δυο χλωμά και πράσινα φεγγάρια από χαρτί. Και δεν τελειώνουν, δεν τελειώνουν ποτέ. Ούτε το αριστουργηματικό magnum opus του Χαρούκι Μουρακάμι τελειώνει, όχι στ’ αλήθεια. Απλώς, η αφήγηση χαμηλώνει το βλέμμα και κρύβεται έτσι όπως της αρέσει να κάνει, κρύβεται ανάμεσα στο μέγα Ποτέ και το μικρότατο Πάντα, ανασαίνει, νοσταλγεί, ονειρεύεται και σωπαίνει θριαμβεύοντας ερωτικά, αδιάλλακτα. Μετά, ξεσπιτώνεται πάλι και βγαίνει στους δρόμους, φιλέρημη απορημένη ερωτόληπτη, η αφήγηση βγαίνει στο αδέξιο πεντάγραμμο της τζαζ και συνεχίζει, και συνεχίζεται. Κι έτσι ανταμώνουμε, κι έτσι ερωτευόμαστε πάλι...


Όταν θα βγαίνουν τα λιοντάρια φίλησέ με, Κυριάκος Μαργαρίτης, Εκδόσεις Ψυχογιός

Σημαίες, τυμπανοκρουσίες, μεγάφωνα. Κρίση, αδικία, αγανάκτηση. Η πλατεία γίνεται αρένα. Στο βάθος, τα θηρία ξυπνούν και βρυχώνται. Αυτό το Μάη η Αθήνα νοσταλγεί τους Δεκέμβρηδες. Αυτό το Μάη, η άνοιξη δεν λέει να ανοίξει. Ο Πέτρος αναζητά τη Σοφία μέσα σε πρόσωπα νεκρών αγαπημένων γυναικών, σε μια ιστορία αγάπης, σε μάτια γάτων, ασημένια πτηνά, παλιά σπιρτόκουτα. Η Σοφία ονειρεύεται τον Πέτρο μα την βαραίνουν οι ενοχές, η έρημη πόλη, ο θεριστής και μια αράχνη κουτσή που την έπεισε ότι δεν είναι τώρα καιρός για έρωτες. Γύρω τους, μια δέσμη άνθρωποι, φίλοι κι εχθροί, εναγωνίως κυνηγούν τη χίμαιρά τους, ίδια για όλους κι ανόμοια, ψάχνοντας μέσα της το χρόνο που χάθηκε ή τον εαυτό που χάθηκε - και που ίσως να 'ναι το ίδιο πράγμα. Πώς ανθίζουν οι πληγές; Πώς καταργείται ο θάνατος; Πώς γράφεται μια ιστορία αγάπης την ώρα του πιο μεγάλου μακελειού; Ένα μυθιστόρημα για την αγωνία μιας γενιάς να μείνει ζωντανή μες στη μιζέρια, μια ιστορία για τον επικίνδυνο ρεαλισμό της ζωής ενάντια στον ασφαλή ρομαντισμό του θανάτου ή για την αλήτικη αυθάδεια της γάτας ενάντια στο νικηφόρο βρυχηθμό του λιονταριού.


Παιδικά


Μανωλάκης, Μελίνα Λεγάκη, εικ. Χαρά Μαραντίδου, Εκδόσεις Πάπυρος

Γεια, με λένε Μανώλη. Οπως όλα τα παιδιά, κάθε μέρα πάω στο σχολείο, αλλά, μεταξύ μας τώρα, δεν έχω καταλάβει γιατί – ειδικά αν πρέπει να φοράω τα ρούχα του αδερφού μου που και παλιά είναι και μου είναι μεγάλα. Οι γονείς μου και τα αδέρφια μου (και αρκετοί ακόμα, τώρα που το σκέφτομαι) με φωνάζουν «Μανωλάκη» και πολύ με εκνευρίζει. Οπότε, αν θέλετε να τα πάμε καλά και να σας συμπαθήσω , όταν συναντηθούμε, μην αρχίσετε τα "Μανωλάκη, πως μεγάλωσες" και τέτοια. Ωραία. Τώρα που συμφωνήσαμε αυτό, εγώ υπόσχομαι να σας πω ό,τι σκέφτομαι για τους συμμαθητές μου (που καμιά φορά είναι τελείως βλάκες), για τα αδέρφια μου (που είναι πολλά και προκαλούν μπελάδες), για τους γονείς (που νομίζουν πως εμείς τα παιδιά δεν καταλαβαίνουμε), για τα καλοκαίρια (που, αν δεν σας αρέσουν, να το κοιτάξετε), για τα κορίτσια (που δεν καταλαβαίνω γιατί υπάρχουν) και για άλλα αληθινά, όπως τα βλέπω εγώ που είμαι ένα όχι και τόσο μικρό παιδί. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ένα συγκεκριμένο κορίτσι ίσως να μην είναι και τόσο κακό.. αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.


Ποίηση


Gray Scale ή περί της αλλαγής "παραδείγματος", Γιώργος Κοροπούλης, Εκδόσεις Ars Nocturna

Αριστοτεχνικές αφηγήσεις που εξιστορούν με βλοσυρή εικονοπλασία αλλά και "επιστημονικό" τρόπο τις εμπειρίες εκείνων που τυχαία ανασκαλεύουν το υπερφυσικό για να βρεθούν αντιμέτωποι με το απόκοσμο μεγαλείο του αρχέγονου τρόμου: Οινόφλυγες μαΐστορες που ανασταίνονται εκ νεκρών, φαντάσματα εραστών που περιπλανώνται υμνωδώντας την άβυσσο, αραχνιασμένα βικτωριανά ζεύγη που επανέρχονται αποτεφρώνοντας το παρόν, είναι μερικές μόνο από τις απεικονίσεις των πιο σκοτεινών φόβων του ήρωα αυτών των κλασικών ιστοριών φρίκης, προορισμένων να διαβάζονται ρυθμικά την παραμονή μιας οποιασδήποτε μέρας υπό το χλομό φως των κεριών (κάτι που συνήθιζε, δυστυχώς, ο δημιουργός τους).


Eπειδή δεν άντεχα να ζήσω φωναχτά, Έμιλι Ντίκινσον, μτφρ. Λιάνα Σακελλίου - Άρτεμις Γρίβα - Φρόσω Μαντά, Εκδόσεις Gutenberg

Έμιλυ Ντίκινσον, "η λαίδη στα Λευκά": μια από τις μεγαλύτερες ποιήτριες του 19ου αιώνα όπως και μία από τις πιο μυστηριώδεις φιγούρες της παγκόσμιας ποίησης. Ο θρύλος της απόσυρσής της από τα εγκόσμια συνδέθηκε με τον ποιητικό της αναχωρητισμό: δέκα μόνο ποιήματα δημοσίευσε όσο ζούσε, ενώ συνέθεσε περισσότερα από 1700 ποιήματα. Η ποίησή της εξυψώνει την καθημερινή εμπειρία της επαρχιακής ζωής σε υπερβατικό όραμα· το αίνιγμα της ύπαρξης το αγγίζει με στίχους λιτούς και παλλόμενους. Μεγαλειώδης και ταυτόχρονα φευγαλέα, η ποιητική συνεισφορά της Ντίκινσον δεν έχει μέχρι σήμερα μελετηθεί σε μεγάλο εύρος στην ελληνική γλώσσα. Το νέο βιβλίο με τίτλο "Επειδή δεν άντεχα να ζήσω φωναχτά" φιλοδοξεί να αποτελέσει μία έκδοση αναφοράς για την Αμερικανίδα ποιήτρια. Δίγλωσση ανθολογία, παρουσιάζει μεταφράσεις ποιημάτων από όλες τις περιόδους της παραγωγής της, πολλά εκ των οποίων μεταφράζονται για πρώτη φορά στην Ελληνική γλώσσα. Περιλαμβάνει ακόμη το σύνολο των επιστολών της Ντίκινσον, κείμενα με την δική τους ιδιαίτερη καλλιτεχνική αξία. Τα ποιήματα και οι επιστολές συνοδεύονται από εκτεταμένη μελέτη για το βίο και την ποίηση της Ντίκινσον, που έρχεται να καλύψει ένα σημαντικό κενό στην ελληνική βιβλιογραφία για την ποιήτρια. Ας γίνει η ποίηση της Ντίκινσον πηγή ανάτασης και για τον Έλληνα αναγνώστη.


Πλαστική άνοιξη, Στέργια Κάββαλου, Εκδόσεις Εκάτη

Η "πλαστική άνοιξη" κινείται στο υπερρεαλιστικό φάσμα με άνεση, αποδίδοντας εικόνες από μνήμες του παρελθόντος με μια νέα οπτική που καλείται να αποτινάξει την προυπάρχουσα φρίκη και τον σκιώδη τρόμο του είναι, με σκοπό να τονώσει την ελπίδα και την προοπτική υλοποίησης του ονείρου. Ο ρυθμός γρήγορος, σταράτος, ο στίχος αιωρείται άνετα ανάμεσα στο διφορούμενο και την πρόθεση, ο λόγος σίγουρος και άνετος με πινελιές ειρωνίας και προσδοκούμενης τέρψης.


Φιλοσοφία-Πολιτική-Δοκίμιο


Γάτες και σκύλοι, Χ.Π. Λάβκραφτ, μτφρ. Παναγιώτης Φάμελλος, Εκδόσεις Ars Nocturna

Φυσικά, η προτίμηση κάποιου στο θέμα των γατιών και των σκυλιών εξαρτάται ολοκληρωτικά από την ιδιοσυγκρασία και την οπτική του. Ο σκύλος μού φαίνεται πως είναι ο αγαπημένος των επιπόλαιων, συναισθηματικών και ευσυγκίνητων ανθρώπων· ανθρώπων που αισθάνονται περισσότερο από όσο σκέφτονται, που προσδίδουν σπουδαιότητα στο ανθρώπινο είδος και στα δημοφιλή, συμβατικά και απλοϊκά συναισθήματα και που βρίσκουν τη μεγαλύτερη παρηγοριά τους στους δουλοπρεπείς και εξαρτημένους συναισθηματικούς δεσμούς της αγελαίας κοινωνίας. Τέτοιοι άνθρωποι ζουν σε έναν κόσμο περιορισμένης φαντασίας, δεχόμενοι άκριτα τις κοινές, παραδοσιακές αξίες και πάντα προτιμούν να ικανοποιούν τις αφελείς πεποιθήσεις, συναισθήματα και προκαταλήψεις τους, από το να χαίρονται μια καθαρά αισθητική και φιλοσοφική απόλαυση που απορρέει από την ορθή κρίση, το στοχασμό και την αναγνώριση της απέριττης, απόλυτης ομορφιάς.


H φιλοσοφία στα χρόνια της αρχαιοελληνικής τραγωδίας, Φρειδερίκος Νίτσε, μτφρ. Βαγγέλης Δουβαλέρης, Εκδόσεις Gutenberg

Σε τούτο το κείμενο, που προοριζόταν για "συμπλήρωμα" της "Γέννησης της Τραγωδίας", ο 25χρονος καθηγητής Φρειδερίκος Νίτσε αφηγείται την ιστορία των "πρώτων Ελλήνων φιλοσόφων", απ' το Θαλή ως το Σωκράτη, θέτοντας, παράλληλα, καίρια ερωτήματα που θα τον απασχολήσουν στα μετέπειτα έργα του. Στην έκδοση αυτή περιλαμβάνεται και μια εκλογή απ' τις αδημοσίευτες στα ελληνικά διαλέξεις του για τους Προπλατωνικούς φιλοσόφους, με σχετικές σημειώσεις που κρατούσε κατά την ενασχόλησή του με την αρχαιοελληνική φιλοσοφία.


Παρθένος με καρκίνο, Κώστας Σεμερτζάκης, Εκδόσεις Δίαυλος

Ο "Παρθένος με Καρκίνο" ξέρει ότι στην αρχή, το μάτι σου θα πέσει στο εξώφυλλο. Θα σου κεντρίσει το ενδιαφέρον, οπότε θα πάρεις το βιβλίο στα χέρια. Μετά, θα κοιτάξεις το οπισθόφυλλο για να δεις, στο περίπου, τι παίζει. Αυτό δεν θα σου είναι αρκετό, οπότε θα χρειαστεί να ξεφυλλίσεις κάπως αδιάφορα το βιβλίο. Θα σταθείς σε δυο-τρία σημεία - σε ένα από αυτά μάλιστα θα χαμογελάσεις ελαφρώς. Είδες τι παίζει; Ο Παρθένος με Καρκίνο έκανε μια απολύτως επιτυχημένη πρόβλεψη για σένα, χωρίς καν να ρωτήσει το ζώδιό σου. Καλώς όρισες στον κόσμο του Παρθένου με Καρκίνο, λοιπόν. Έναν κόσμο όπου δεν χρειάζεται να ξέρεις από ζώδια για να καταλάβεις ότι... κάποιος δεν χρειάζεται να ξέρει από ζώδια για να έχει σουξέ σε αυτά που προβλέπει. Έναν κόσμο όπου οι ζωές φτιάχνουν τις προβλέψεις κι όχι το αντίθετο. Και τι τύπος είναι ο "Παρθένος με Καρκίνο", τέλος πάντων; Ο "Παρθένος με Καρκίνο" είναι ένας μαύρος, κυνικός, χαιρέκακος, καυστικός, προσχηματικός και γραφικός χαρακτήρας που δεν πιστεύει στη φιλία ή στον έρωτα ή στη μητρότητα ή στην οικογένεια ή στην ύπαρξη "Κάποιου" εκεί πάνω ή -πολύ περισσότερο- στα ζώδια. Αυτός ο τύπος, λοιπόν, "προβλέπει" το απολύτως χειρότερο για τη ζωή σου, μόνο και μόνο για να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα για το απλώς κακό που αναγκάζεσαι να ζεις. Μπορεί να αλλάξει κάτι στον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα; Η ερώτησή σου και μόνο είναι προσβλητική. Προφανώς, όχι. Παρεμπιπτόντως, το μόνο που δεν βλέπει καθαρά ο Παρθένος με Καρκίνο είναι το αν θα τον αγοράσεις, πράγμα που σε συμβουλεύει ανεπιφύλακτα να κάνεις. Αν όχι για κανέναν άλλο λόγο, τουλάχιστον για να δεις πόσο καλός είναι στο να γίνεται κακός.


O ηγεμόνας, Νικολό Μακιαβέλι, μτφρ. Ρήγας Καππάτος, Εκδόσεις Εκάτη

Ο Νικολό Μακιαβέλλι με τον "Ηγεμόνα" του αναδεικνύεται στο στερέωμα της παγκόσμιας λογοτεχνίας ως συγγραφέας πρώτου μεγέθους. Αντί με τον καιρό να ελαττωθεί το κύρος αυτού του έργου και να σβήσει ή το πολύ να κλασικίσει, συνεχίζει με την ίδια ένταση την ανοδική πορεία του μέσα στο χρόνο. Αυτό συμβαίνει επειδή οι ιδέες και τα πολιτικά πάθη που πραγματεύτηκε με ευκρίνεια και εκπληκτική διορατικότητα τότε ο Μακιαβέλλι, μεταγγίζοντας την πείρα του ως πολίτης και συγγραφέας-λειτουργός της Φλωρεντινής Δημοκρατίας για τους Ιταλούς του καιρού του, διατηρούν την εγκυρότητά τους ακέραιη διά μέσου των αιώνων. Έτσι μισή χιλιετία μετά την συγγραφή του "Ηγεμόνα", αντί αυτός να απευθύνεται μόνο στους Ιταλούς του 15ου-16ου αιώνα, το ενδιαφέρον των θεμάτων που πραγματεύεται και ο τρόπος με τον οποίο εκφράζονται εκεί έχουν γίνει παγκόσμια.

30 Ιουλ 2013

Αρσενική Πόρνη

 

Μέσα απ'το σκοτάδι
Ξεπροβάλλουν φιγούρες
Θέατρο σκιών
Αρχαίοι θεοί
Αδηφάγα πλάσματα
Κελιά αριθμημένα
Όλοι είναι εδώ
Σταμάτα να κυνηγάς φαντάσματα
Σαν σε βρούν
Θα γίνεις δικός τους
Θα χαθείς στο ψέμα
Την υποκρισία τους
Έμαθες ν' αναπνέεις
Όλες τις προσευχές
Νόμους - κανόνες
Ν' αγαπάς
Να πονάς
Ζείς;
Νεκροζώντανος βαδίζεις
Πιόνι
Εξάρτημα
Σκλάβος
Κρύψου στα λευκά σου όνειρα
Ξύπνα!
Τραγούδι δίχως τέλος
Ποίημα άψυχο
Κάθε νύχτα
Σαν κατάρα
Σαν ψέμα μέσα σ' όνειρο.

Στράτος Π.

29 Ιουλ 2013

H@ppY FeW: Περί... καλοκαιριού


Του Νίκου Μπίνου

Το καλοκαίρι έφτασε εμπρός βήμα ταχύ να το προϋπαντήσουμε παιδιά με Ι.Χ. 

Τάδε έφη Βασίλης Παπακωνσταντίνου το 1991. Από τότε έχουν περάσει αρκετά χρόνια και σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει. Και όταν λέμε δεν έχει αλλάξει, σίγουρα δεν αναφερόμαστε στην καθημερινότητα του Έλληνα η οποία αναμφισβήτητα και έχει διαφοροποιηθεί τουλάχιστον τα τελευταία 3-4 χρόνια. Η όλη κουβέντα γίνεται για κάποιες πεπατημένες που κρατάνε χρόνια, χωρίς να είναι απαραιτήτως άρρηκτα συνδεδεμένες με οποιαδήποτε κοινωνικοπολιτική κατάσταση επικρατεί τη δεδομένη χρονική στιγμή. Και για να γίνω περισσότερο σαφής αναφέρομαι στα κλασικά και διαχρονικά γεγονότα ή προτάσεις που δίνουν και παίρνουν τέτοιες μέρες. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να τα απαριθμήσουμε με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια. 

Ξεκινάμε λοιπόν από τα δελτία ειδήσεων - ενημερωτικών εκπομπών, που είτε θέλοντας να γεμίσουν με κάποιον τρόπο τον τηλεοπτικό τους χρόνο είτε είναι το προφίλ τους τέτοιο δεν παραλείπουν να μας υπενθυμίζουν κάθε χρόνο τις τάσεις που επικρατούν στη μόδα τη φετινή σεζόν. Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο αυτό περιλαμβάνει: στιλιστικές προτάσεις, κατευθύνσεις για ένα τέλειο και άκρως καλοκαιρινό μακιγιάζ κ.ο.κ. Εν συνεχεία δε, θα μάθουμε απ' έξω και ανακατωτά όλες τις λεπτομέρειες για τις διακοπές που κάνουν ή ετοιμάζουν να κάνουν εκείνοι του αποτελούν την αφρόκρεμα της showbiz. Από το που θα πάνε διακοπές μέχρι με το τι έφαγαν αλλά και το πως διασκέδασαν μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες σε κάποιο απο τα clubs των ελληνικών νησιών. 

Έκαστος στο είδος του όπως λένε, λοιπόν, και εδώ δε θα πρέπει να παραλείψουμε τις πάμπολλες προτάσεις για βιβλία που μπορούν να σου κρατήσουν συντροφία όλο το διάστημα των καλοκαιρινών σου διακοπών. Απο κοντά ακολουθούν και τα μουσικά ακούσματα. Μουσικές που ταιριάζουν για πιο χαλαρές διαθέσεις, ή μουσικές που ταιριάζουν ταμάμ για ξέφρενα ολονύχτια πάρτυ. Μουσικές εν πολλοίς για όλα τα γούστα και τις περιστάσεις. Αυτά βέβαια που βρίσκονται σε έξαρση τους καλοκαιρινούς μήνες (και ένας απο τους λόγους που στον υπογράφοντα αρέσει το καλοκαίρι) είναι τα κάθε λογής φεστιβάλ και συναυλίες που ξεφυτρώνουν σα μανιτάρια σε κάθε πιθανή και απίθανη γωνιά της χώρας μας. 

Κλείνοντας και το σημερινό κείμενο, όντας το τελευταίο για τη φετινή σεζόν και ανανεώνοντας το ραντεβού μας -Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος- από Σεπτέμβρη, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως αυτήν τη ραστώνη, αυτήν τη μεγαλύτερη χαλαρότητα, την εντονότερη διάθεση για φλέρτ (το σεξ το αφήνω απ' έξω μιας και είναι μια κατηγορία μόνο του) δεν μπορείς παρά να τα εκμεταλλευτείς κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες. Και μιας και την Τετάρτη δε θα υπάρχει η μουσική στήλη του Διονύση Κούτρα, αλλά οι προτάσεις βιβλίων του Vakxikon.gr που θα μπορούσαν να σας κρατήσουν παρέα για το υπόλοιπο καλοκαίρι, το μουσικό αυτό ρόλο αυθαίρετα τον οικειοποιoύμαι κάνοντας με τη σειρά μου τη δική μου καλοκαιρίνη μουσική πρόταση μέσω του βίντεο που ακολουθεί. 

Καλό καλοκαίρι και εις το επαναδιαβάζειν!

28 Ιουλ 2013

Χιτσκοκικό Μυστήριο


Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες τέσσερις ταινίες, εκ των οποίων ξεχωρίζει το αργεντίνικο νέο-νουάρ διαμαντάκι Διατριβή για ένα φόνο (Tesis sobre un homicidio) με πρωταγωνιστή τον Ρικάρντο Νταρίν από το Μυστικό στα μάτια της. Από κοντά και το reboot του Γούλβεριν (Wolverine), του μαρβελικού κόμικ ήρωα (με πρωταγωνιστή και πάλι τον Χιου Τζάκμαν) που επιδιώκει την κινηματογραφική τριλογία, φυσικά. Σε επανέκδοση προβάλλονται δυο κλασικά αριστουργήματα της δεκαετίας του 1960: η βαθιά υπαρξιακή και ψυχαναλυτική Persona του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν και Tα πουλιά (The birds), το διαχρονικό θρίλερ του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Για τη δεύτερη δεν πραγματοποίησε δημοσιογραφική προβολή η εταιρεία διανομής της, επομένως δεν υπάρχει κριτική. 

Χιτσκοκικό μυστήριο 

Αργεντίνικο νέο-νουάρ που μας κόβει την ανάσα και μας κρατάει μέχρι τέλους ακόμη κι αν η αποκάλυψη (;) δεν είναι τόσο απρόβλεπτη είναι η Διατριβή για ένα φόνο. Έχει καταφέρει όμως να μετατρέψει την πνευματική κόντρα ενός καθηγητή με το μαθητή του σε ένα ακραίο αστυνομικό θρίλερ για δυνατούς λύτες. Άλλωστε, το βιβλίο του Ντιέγο Παζικόφσκι ενδείκνυται γι’ αυτή την κινηματογραφική μεταφορά στο ατμοσφαιρικό προαύλιο και τους χώρους της νομικής σχολής του Μπουένος Άιρες. Για να καταλάβετε, βρισκόμαστε στο μεταπτυχιακό σεμινάριο ενός επιφανούς καθηγητή και πρώην δικηγόρου. Ανάμεσα στους μαθητές του βρίσκεται ο γιος ενός παλιού του φίλου από την Πορτογαλία, που τον θαυμάζει από τα παιδικά του χρόνια. Ο πανέξυπνος μαθητής κοντράρει τον καθηγητή – ίνδαλμα από την πρώτη στιγμή, είτε εν ώρα μαθήματος είτε στο κοινωνικό τους περίγυρο. Ο βιασμός και η άγρια δολοφονία μιας όμορφης σερβιτόρας του κυλικείου της σχολής βάζει τον καθηγητή σε υποψίες. Παρόλο που δεν αποδεικνύεται ποτέ, ο καθηγητής (σε μια ακόμη θαυμάσια ερμηνεία ο Ρικάρντο Νταρίν από το Μυστικό στα μάτια της) αρχίζει και σκαλίζει τα στοιχεία που τον οδηγούν μέρα τη μέρα στη βεβαιότητα ότι ο μαθητής του (που βέβαια του έχει μπει «στο μάτι» έτσι κι αλλιώς) είναι ένας κατά συρροή δολοφόνος από την Πορτογαλία κιόλας. Το προφίλ όμως του νεαρού (όμορφος, έξυπνος, καλό παιδί, άριστος μαθητής και φοιτητής) δεν αφήνει πολλά περιθώρια αμφισβήτησης από τον περίγυρο και τις Αρχές. Εν ολίγοις, πρόκειται για ένα αστυνομικό θρίλερ βγαλμένο από τα παλιά, ένας γρίφος και μια μυστήρια σχέση που θα μπορούσε σε άλλες εποχές να εμπνεύσει ένα Χίτσκοκ ή ένα Μελβίλ. Ότι πρέπει δηλαδή για ένα σκοτεινό, μυστηριώδες κινηματογραφικό βράδυ στα θερινά σινεμά της πόλης. 

Ένας αλλά λύκος 

Η Μαρβελική λαίλαπα συνεχίζεται. Αυτήν τη φορά πιάνει τον κόμικ ήρωα Γούλβεριν και τον αναπροσαρμόζει για να φτιάξει τη δική του τριλογία. Προερχόμενος κι αυτός από τα σπλάχνα των X-Men, όπου τον έχουμε δει σε ουκ ολίγες ταινίες να χαράζει το δικό του δρόμο, είχε κάνει για πρώτη φορά (και καθόλου επιτυχημένη) την εμφάνιση του το 2009 με το X-Men Η Αρχή: Γούλβεριν. Τότε δεν άρεσε, άρα ένα reboot ήταν απαραίτητο. Εντάξει, μπορεί η ιστορία που βλέπουμε να έχει ρίζες και να αποτελεί μια κάποια συνέχεια τόσο από την παρουσία του Γούλβεριν στις ταινίες των X-Men όσο και από εκείνη την πρώτη προσπάθεια του 2009, όμως είναι ολοφάνερο ότι με αυτή την ταινία του Μάνγκολντ επιχειρείται μια νέα εκκίνηση, και μάλιστα όσο πιο θεαματική γίνεται, στην Ιαπωνία. Ερχόμενοι στην ταινία λοιπόν, θα δείτε άφθονη δράση και ακροβατικά, εντυπωσιακές σκηνές και άτρωτους ήρωες και φυσικά τον Γούλβεριν… να μην πεθαίνει με τίποτα! Η ουσία εδώ είναι η ιστορία που αν και κλισέ, εντούτοις μας ελκύει να την ακολουθήσουμε ακόμη κι αν ξέρουμε ή φανταζόμαστε την όλη κατάληξη. Αυτή η πρώτη ταινία της νέας κινηματογραφικής σειράς είναι αξιόλογη, πολύ όμως φοβάμαι τη συνέχεια. 

Παίζονται ακόμη: 

- Κι αν είναι στο μυθιστόρημα Στο δρόμο (On the road) τα beat θραύσματα εκείνης της γενιάς - σχολής - καλλιτεχνικού ρεύματος μας κάνουν να βυθιζόμαστε προσπαθώντας να βάλουμε σε μια τάξη τα ασυμμάζευτα, στην ταινία του Βάλτερ Σάλες μας πετάνε έξω από την αίθουσα ανεπιστρεπτί. Μόνο οι βαθιά πωρωμένοι μπίτνικς (κι όχι μπητ, πια) θα κάτσουν στη θέση τους για δυο και ώρες. 

- Χοντροκομμένη αστυνομική κωμωδία βγαλμένη από τα τρίσβαθα της χολιγουντιανής «επιθεώρησης», ίσως και της δεκαετίας του 1980, είναι Οι αταίριαστοι (On the other side of the tracks), γαλλική παραγωγή με τον Ομάρ Σι των Άθικτων σε ένα σόου που οφείλουμε στον εαυτό μας να το ξεχάσει. 

Διατριβή για ένα φόνο *** 
Γούλβεριν **1/2 
Στο δρόμο ** 
Οι αταίριαστοι *1/2 
Persona **** 

*Η στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (28-7-13). 

Κριτικές ταινιών στο SevenArt.gr (25-7-13) 

Διατριβή για ένα φόνο (6/10) 

Αργεντίνικο νέο-νουάρ που μας κόβει την ανάσα και μας κρατάει μέχρι τέλους ακόμη κι αν η αποκάλυψη (;) δεν είναι τόσο απρόβλεπτη. Έχει καταφέρει όμως να μετατρέψει την πνευματική κόντρα ενός καθηγητή με το μαθητή του σε ένα ακραίο αστυνομικό θρίλερ για δυνατούς λύτες. Άλλωστε, το βιβλίο του Ντιέγο Παζικόφσκι ενδείκνυται γι’ αυτή την κινηματογραφική μεταφορά στο ατμοσφαιρικό προαύλιο και τους χώρους της νομικής σχολής του Μπουένος Άιρες. Για να καταλάβετε, βρισκόμαστε στο μεταπτυχιακό σεμινάριο ενός επιφανούς καθηγητή και πρώην δικηγόρου. Ανάμεσα στους μαθητές του βρίσκεται ο γιος ενός παλιού του φίλου από την Πορτογαλία, που τον θαυμάζει από τα παιδικά του χρόνια. Ο πανέξυπνος μαθητής κοντράρει τον καθηγητή – ίνδαλμα από την πρώτη στιγμή, είτε εν ώρα μαθήματος είτε στο κοινωνικό τους περίγυρο. Ο βιασμός και η άγρια δολοφονία μιας όμορφης σερβιτόρας του κυλικείου της σχολής βάζει τον καθηγητή σε υποψίες. Παρόλο που δεν αποδεικνύεται ποτέ, ο καθηγητής (σε μια ακόμη θαυμάσια ερμηνεία ο Ρικάρντο Νταρίν από το «Μυστικό στα μάτια της») αρχίζει και σκαλίζει τα στοιχεία που τον οδηγούν μέρα τη μέρα στη βεβαιότητα ότι ο μαθητής του (που βέβαια του έχει μπει «στο μάτι» έτσι κι αλλιώς) είναι ένας κατά συρροή δολοφόνος από την Πορτογαλία κιόλας. Το προφίλ όμως του νεαρού (όμορφος, έξυπνος, καλό παιδί, άριστος μαθητής και φοιτητής) δεν αφήνει πολλά περιθώρια αμφισβήτησης από τον περίγυρο και τις Αρχές. Εν ολίγοις, πρόκειται για ένα αστυνομικό θρίλερ βγαλμένο από τα παλιά, ένας γρίφος και μια μυστήρια σχέση που θα μπορούσε σε άλλες εποχές να εμπνεύσει ένα Χίτσκοκ ή ένα Μελβίλ. Ό,τι πρέπει δηλαδή για ένα σκοτεινό, μυστηριώδες κινηματογραφικό βράδυ στα θερινά σινεμά της πόλης. 

Γούλβεριν (5/10) 

Η Μαρβελική λαίλαπα συνεχίζεται. Αυτήν τη φορά πιάνει τον κόμικ ήρωα Γούλβεριν και τον αναπροσαρμόζει για να φτιάξει τη δική του τριλογία. Προερχόμενος κι αυτός από τα σπλάχνα των X-Men, όπου τον έχουμε δει σε ουκ ολίγες ταινίες να χαράζει το δικό του δρόμο, είχε κάνει για πρώτη φορά (και καθόλου επιτυχημένη) την εμφάνιση του το 2009 με το «X-Men Η Αρχή: Γούλβεριν». Τότε δεν άρεσε, άρα ένα reboot ήταν απαραίτητο. Εντάξει, μπορεί η ιστορία που βλέπουμε να έχει ρίζες και να αποτελεί μια κάποια συνέχεια τόσο από την παρουσία του Γούλβεριν στις ταινίες των X-Men όσο και από εκείνη την πρώτη προσπάθεια του 2009, όμως είναι ολοφάνερο ότι με αυτή την ταινία του Μάνγκολντ επιχειρείται μια νέα εκκίνηση, και μάλιστα όσο πιο θεαματική γίνεται, στην Ιαπωνία. Ερχόμενοι στην ταινία λοιπόν, θα δείτε άφθονη δράση και ακροβατικά, εντυπωσιακές σκηνές και άτρωτους ήρωες και φυσικά τον Γούλβεριν… να μην πεθαίνει με τίποτα! Η ουσία εδώ είναι η ιστορία που αν και κλισέ, εντούτοις μας ελκύει να την ακολουθήσουμε ακόμη κι αν ξέρουμε ή φανταζόμαστε την όλη κατάληξη. Αυτή η πρώτη ταινία της νέας κινηματογραφικής σειράς είναι αξιόλογη, πολύ όμως φοβάμαι τη συνέχεια. 

Στο Δρόμο (4/10) 

Ενάμιση χρόνο μετά την πρεμιέρα του στις Κάννες βλέπουμε το περιλάλητο μυθιστόρημα του Τζακ Κέρουακ «Στο δρόμο» κινηματογραφημένο από το Βραζιλιάνο Βάλτερ Σάλες, στις ελληνικές αίθουσες. Και ο λόγος είναι ένας και προφανής: το χωρίς ειρμό μυθιστόρημα (αν και εξαιρετικό εντέλει) κάνει μια χωρίς ειρμό ταινία. Άρα οι αναπροσαρμογές, τα νέα μοντάζ και οι φόβοι των διανομέων δεδομένα. Όπως ακριβώς συνέβη δυο δεκαετίες πριν με το «Γυμνό γεύμα» του Μπάροουζ που σκηνοθέτησε ο Κρόνενμπεργκ. Κι αν είναι στο μυθιστόρημα τα beat θραύσματα εκείνης της γενιάς – σχολής – καλλιτεχνικού ρεύματος μας κάνουν να βυθιζόμαστε προσπαθώντας να βάλουμε σε μια τάξη τα ασυμμάζευτα, στην ταινία μας πετάνε έξω από την αίθουσα ανεπιστρεπτί. Μόνο οι βαθιά πωρωμένοι μπίτνικς (κι όχι μπητ, πια) θα κάτσουν στη θέση τους για δυο και ώρες. Ή εκείνοι που θα μαγευτούν από την εφηβική μαγκιά και αλητεία (πλέον), την υπέροχη φωτογραφία, την όμορφη αίσθηση του δρόμου και εν γένει του road trip, την άφθονη μείξη ναρκωτικών και σεξ, καθώς και τα πλούσια ελέη της Κρίστεν Στιούαρτ (επιτέλους ξεκόλλησε από το κοριτσάκι του «Twilight»). Φτάνουν όμως τα παραπάνω; Για τους νοσταλγούς της βαριάς αμερικανικής προφοράς (και αργκό) και των πιτσιρικάδων που επέλεξαν να επαναστατήσουν στα ‘50s καταναλώνοντας ότι πιο απαγορευμένο τους είχε επιβάλλει η συντηρητική – πουριτανική μεταπολεμική κοινωνία των ΗΠΑ, ναι. Μια ξεπερασμένη περίοδος μεν, που όλο και μαγνητίζει δε. 

 Οι Αταίριαστοι (3/10) 

Χοντροκομμένη αστυνομική κωμωδία βγαλμένη από τα τρίσβαθα της χολιγουντιανής «επιθεώρησης», ίσως και της δεκαετίας του 1980. Αταίριαστοι αστυνομικοί, ο ένας κυριλέ, ευγενής και λευκός ενώ ο άλλος χύμα, χονδροειδής και μαύρος, «αναγκάζονται» να συνεργαστούν ώστε να βάλουν τάξη στις ταραχές που λαμβάνουν χώρα στους δρόμους του Παρισιού. Προβλέψιμη κινηματογραφική συνθήκη, αφόρητα κλισέ που έχουμε δει και ξαναδεί στο σινεμά της άλλης πλευράς του Ατλαντικού, συν το γεγονός ότι η ιστορία του Φρανσουά και του Οσμάν (ο Ομάρ Σι των «Άθικτων», εδώ είναι αγνώριστος) είναι κακοσκηνοθετημένη και ατσούμπαλη. Το μόνο που μας μένει είναι μερικές σκηνές γέλιου (η αλήθεια είναι ελάχιστες) και τίποτε άλλο. Straight-to-dvd με άλλα λόγια. 

Persona (8/10) 

Η κινηματογραφική μυσταγωγία της «Persona» απλώνεται για ένα ακόμη καλοκαίρι γύρω από τις θερινές αθηναϊκές αίθουσες. Τι κι αν έχει παιχτεί και ξαναπαιχτεί όλα αυτά τα χρόνια σε λέσχες, αφιερώματα και στη διανομή; Τι κι αν έχει μοιραστεί σε dvd από γνωστές και πανελλαδικής εμβέλειας εφημερίδες και περιοδικά; Από αυτή την Πέμπτη ξαναθυμόμαστε τη σουηδική «Persona» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, αυτή την ταινία αίνιγμα της γυναικείας (;) ψυχοσύνθεσης. Μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στη μέση της πλέον ταραχώδους δεκαετίας για το δυτικό, κι όχι μόνο, κόσμο. Η σεξουαλική απελευθέρωση βρίσκεται στο απόγειο της και η γυναικεία χειραφέτηση σε συνδυασμό με τη φεμινιστική έκρηξη διανύουν δρόμους αντοχής χωρίς επιστροφή. Ο Σουηδός σκηνοθέτης Ίνγκμαρ Μπέργκμαν ταγμένος πλήρως στο σινεμά του δημιουργού τοποθετεί τις μούσες του, Μπίμπι Άντερσον και Λιβ Ούλμαν, σε ένα ασφυκτικό κάδρο και τις σφυροκοπά επί μιάμιση σχεδόν ώρα. Στην υπόθεση συναντάμε: την ηθοποιό Ελίζαμπετ Βόγκλερ η οποία νοσηλεύεται αρχικά σε ψυχιατρική κλινική και στη συνέχεια ακολουθεί ένα πρόγραμμα αποκατάστασης της ψυχικής υγείας της στο εξοχικό της. Αιτία (ή αφορμή) είναι ο νευρικός κλονισμός που υπέστη στη διάρκεια της παράστασης της Ηλέκτρας, όπου πρωταγωνιστούσε με αποτέλεσμα να μείνει σε πλήρη αλαλία. Τη νοσοκόμα Άλμα, στην οποία ανατίθεται η κούρα αλλά και η αποκατάσταση της ψυχικής υγείας της Βόγκλερ. Στη συνέχεια οι δυο τους δένονται, γίνονται ένα, κάπως αναστρέφουν τους ρόλους τους και μεταμορφώνονται ως δυο πτυχές του ίδιου προσώπου (ή προσωπείου ή μάσκας). Ο Μπέργκμαν παραθέτει διάφορες σημαντικές σκηνές στη διάρκεια της ιστορίας από εκείνη την ταραγμένη δεκαετία. Η πιο αντιπροσωπευτική προέρχεται από τις τηλεοπτικές εικόνες της αυτοπυρπόλησης του βουδιστή μοναχού Κουάνγκ ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τις πολιτικές της τότε κυβέρνησης του Νότιου Βιετνάμ (που υποστηριζόταν από τις ΗΠΑ). Ο Σουηδός σκηνοθέτης αντιπαραβάλει τη διεθνή πολιτική και κοινωνική σύγχυση με αυτήν που διατρέχει τις δυο πρωταγωνίστριες του: η μεν Βόγκλερ προσπαθεί μέσα από την αλαλία της να διαμαρτυρηθεί για τα ψυχικά, σωματικά και κοινωνικά δεινά που έχει υποστεί. Η δε Άλμα μέσα από τις εξιστορήσεις της διαμαρτύρεται για μια ζωή που έζησε άθελα της… Υπάρχουν σκηνές και δεδομένα στην ταινία του Μπέργκμαν που σοκάρουν για την εποχή: από τη μια η αρχή, το τέλος και οι ενδιάμεσες παραλλάξεις της οθόνης, εν είδει προετοιμασίας της κινηματογραφικής κόπιας λίγο πριν την προβολή της όπου ξεπροβάλλει συχνά ένα πέος. Μάλιστα, αυτές οι ολιγόλεπτες σκηνές φέρνουν στο νου τις προπολεμικές ταινίες των Νταλί – Μπουνιουέλ. Επίσης, πολλές από τις εξιστορήσεις της Άλμα (την ερμηνεύει θαυμάσια η Μπίμπι Άντερσον). Η πλέον γνωστή είναι η ερωτική συνεύρεση στην εξοχή, δυο αντρών και δυο γυναικών, και το πώς αυτή η ιδιότυπη τετράδα επιδιδόταν σε ένα λυσσασμένο έρωτα. Στη συνέχεια, σημειώνει η Άλμα, μένει (ανεπιθύμητα) έγκυος ενώ δεν… ξεχνάει ότι ήταν παντρεμένη, συνεχίζοντας κανονικά τη ζωή της με το σύζυγο της! Τέλος, ο ιδιαίτερος λεσβιασμός που αποτυπώνεται άλλοτε πλαγίως άλλοτε ευθέως, με κυριότερη πάντοτε τη βραδινή σκηνή στο δωμάτιο της Άλμα κατά την παραμονή των δυο γυναικών στο εξοχικό της Βόγκλερ, από τον Μπέργκμαν. Με άλλα λόγια ένας υφέρπων λεσβιασμός που αναδεικνύεται ως ο μόνος δρόμος εξιλέωσης, ψυχικής, σωματικής, σεξουαλικής και πρωτίστως κοινωνικής, για τις δυο γυναίκες. Τρυφερός, ευαίσθητος, παθιασμένος, οδυνηρός. Η θέαση της «Persona» είναι μια κινηματογραφική αντανάκλαση όλων όσων απασχολούν τον κάθε θεατή, ασχέτως αν ταυτίζεται ή όχι με τις δυο ηρωίδες. Το ίδιο ίσχυε και τότε για το δημιουργό της: ο Μπέργκμαν διάβασε μέσα στην «Persona» τον εαυτό του, το ψυχικό δισυπόστατο που τον κατέτρεχε, την εσωτερική παραζάλη που τον ταλαιπωρούσε. Μια κινηματογραφική αυτοψυχανάλυση υψηλού επιπέδου με άλλα λόγια, που πηγαίνει πολύ μακρύτερα αλλά και βαθύτερα το θεατή μια και πρόκειται για την καλλιτεχνική διαχρονία των πιο μύχιων συστατικών της σύγχρονης, σίγουρα δυτικής, ψυχικής νοημοσύνης.

27 Ιουλ 2013

Καλοκαιρινό Παζάρι Ars Nocturna


Οι Εκδόσεις Ars Nocturna οργανώνουν στο χώρο τους παζάρι βιβλίων από την Τετάρτη 17/7 έως το Σάββατο 10/8. Όλοι οι παλιότεροι τίτλοι των εκδόσεών μας σε τιμές από €2 έως €8, καθώς και πολλές προσφορές σε τίτλους άλλων εκδόσεων. 

Οι λάτρεις του Φανταστικού και της "σκοτεινής" λογοτεχνίας θα έχουν την ευκαιρία να επιλέξουν για το καλοκαίρι από μια μεγάλη ποικιλία βιβλίων και κόμιξ, από μια πληθώρα εκδοτικών οίκων στο χώρο του φανταστικού και όχι μόνο... 

Κατά τη χρονική διάρκεια του παζαριού οι αναγνώστες θα έχουν επίσης την ευκαιρία να παραγγείλουν ηλεκτρονικά οποιοδήποτε βιβλίο των Εκδόσεων Ars Nocturna με την αντίστοιχη έκπτωση.

26 Ιουλ 2013

Στην τήξη του Ερέβους του Χρήστου Κατρούτσου (Προδημοσίευση)


«σ' εσένα το συ και γω, θα ξεδιψώ σα σε διψώ!» 

(σα βρέχει κάτω απ΄ τον ορίζοντα - Στην τήξη του Ερέβους) 

Πόσο διψούμε την υπαρκτική πληρότητα σε καιρούς που διαπιστώνουμε ολοένα και περισσότερο ρήγματα στον εαυτό μας,στην προσωπική ετερότητα σε εποχές μαζικοποίησης εν μέσω ευρύτερων κοινωνικών μετασχηματισμών και ζυμώσεων. Η άγρα της υπαρκτικής πληρότητας συνιστά αρχαιόθεν τον τόπο της αλήθειας, την παύση του φθοροποιού χρόνου σε μια ατέρμονη ευτυχία. Εναποθέτοντας την ελπίδα αυτή σε κατά καιρούς ποικίλες αυθεντίες, μείναμε με το στόμα ξηρό, με τις ελπίδες διαψευσμένες. Πρόθυμοι, στο βαθμό που δεν έχουμε αλλοτριωθεί μονομερώς στην υλική ευδαιμονία και την εγωκεντρική οχύρωση, για την αυτοπαράδοση σε μια αξία -όχι αυθεντία- που θα νιώσουμε υπαρκτικά πλήρεις, βιώνουμε λίγο- πολύ, μια απομυθοποιημένη αντίληψη σε μια εποχή ερεβώδη που η λάμψη των ονείρων μοιάζει να ξεφτίζει! Καθίσταται το αίτημα της επανανοηματοδότησης υπαρξιακά, οντολογικά ακόμη και του κοσμοειδώλου που φέρουμε, περισσότερο επίκαιρο από ποτέ. Το όνειρο για την αλήθεια ξεφτίζει όταν πια δεν το εμπιστευόμαστε και στη «μυθική» του εκδοχή, στη σύλληψή του με τη φαντασία, την ενόραση, τη διαίσθηση και τη λογική, ακολουθώντας πρότυπα μονομερούς νοησιαρχικής και ατομοκεντρικής διασφάλισης, γιατί το όνειρο εκφύεται στο κοινωνείν και θρέφεται με σύμπασες τις αισθήσεις, για τούτο αναφερόμαστε σε πληρότητα. 

Στην «τήξη του Ερέβους» το ποιητικό υποκείμενο της συλλογής, μέσα από μια οδύσσεια περιπλανήσεων διψά το αρχέγονο, διαχρονικό όνειρο της πληρότητας. Φεύγοντας και επιστρέφοντας στο εγώ, το εσύ, το άλλο, με όποια μορφή το τελευταίο έχει ( πλησίον, οντότητα, σκέψη), μέσα από τον έρωτα, το στοχασμό- είναι έρωτας και ο στοχασμός- διψά το όνειρο της υπαρκτικής πληρότητας με το κοινωνείν που εκλείπει στην εποχή μας. Υπήρχαν πάντα εποχές που η πίστη σε ένα σύστημα αξιών κλονιζόταν προκαλώντας ποικίλες κρίσεις. Μάλιστα, προκειμένου να εξαρθεί το αδιέξοδο σε κάθε εποχή που διέρχονταν μια κρίση, συχνά, όπως παρατηρεί και ο Φουκώ (εξουσία, γνώση και ηθική/ εκδόσεις Ύψιλον), περασμένοι καιροί εξωραΐζονταν παραγνωρίζοντας τις όποιες αρνητικές τους πτυχές και δε σφάλει. Στην εποχή μας όμως, η επιβολή της αυθεντίας μιας μονοσήμαντης ερμηνευτικής των πάντων, μέσω της ατομοκεντρικής διασφάλισης, εκπορευόμενη από ένα θεωρητικό σύστημα, τρόπο πολιτισμού, το Διαφωτισμό που ορθά επεδίωξε να απομακρύνει την όποια αυθεντία του Μεσαίωνα, ακολουθείται αναντίρρητα σε οικουμενικό επίπεδο, έχοντας την εκδοχή του τεχνολογικά προηγμένου δυτικού πολιτισμού ως πρότυπο μίμησης και αναφοράς. Η παραπάνω διαπίστωση δεν παραβλέπει ότι υφέρπει ή περαιτέρω, εντοπίζεται η επιβολή της αυθεντίας και σε άλλα συστήματα αναφοράς- πολιτισμικές εκδοχές όπως τα ανατολίζοντα. Όμως, κακά τα ψέμματα, το πρότυπο του δυτικού πολιτισμού κατισχύει και ο Κλωντ Λεβι-Στρως αναφέρει στο γνήσια αντιρατσιστικό και με κριτική ματιά στο σύγχρονο πολιτισμό, έργο του «φυλή και ιστορία»: «η ιστορικότητα ενός πολιτισμού ή μιας πολιτιστικής διαδικασίας ή, για να μιλήσουμε ακριβέστερα, η υφή τους ως συγκεκριμένου συμβάντος εξαρτάται, όχι από τις εγγενείς ιδιότητες αλλά από τη θέση μας απέναντί τους και την ποικιλία των δικών μας ενδιαφερόντων στο χώρο αυτό». Δηλαδή, σε ποιο βαθμό συμμετέχουμε στις όποιες ζυμώσεις και κυρίως, ποιο είναι το σημείο αναφοράς μας απέναντι στο άλλο, είτε αυτό είναι ένα οικείο πρόσωπο, είτε ένα αλλότριο πρόσωπο, μια συλλογικότητα, εθνότητα, ένας πολιτισμός ξένος προς εμάς, διατηρώντας την προσωπική μας ετερότητα ώστε να αποφευχθεί η όποια μαζικοποίηση. Ακριβώς, εκεί επιχειρεί ο θεματικός πυρήνας της συλλογής «στην τήξη του Ερέβους» να παρέμβει. Αυτό το «άλλο» με μια διαλεκτική σχέση να το καταστήσει οικείο, να προσκαλέσει τον αναγνώστη σε μια ενεργητική μετοχή, σε μια μέθεξη στο ποίημα με την αναγνώριση ότι σε αυτόν κατατείνει, χωρίς να διαβάζει παθητικά την αντίληψη και μόνον του γράφοντος. Ξεσηκώνει τον αναγνώστη, όπως στην εισαγωγή αντί τίτλου και στο προτελευταίο ποίημα της συλλογής « στην ομήγυρη των μεθυσμένων ρόδων», να βιώσει τα γραφόμενα όχι μόνο μέσα από τις σελίδες του κειμένου αλλά με το σύνολο των αισθητηριακών του αντιλήψεων, δια ζώσης! Ο αναγνώστης να «διαβάζει» το βιβλίο ακόμη και όταν δεν το έχει ανα χείρας, να «διαβάζει» και να γεύεται τη ζωή μέσα και έξω από το κείμενο! Πρόσκληση να διαφύγουμε όχι μόνο των νοησιαρχικών αντιλήψεων που έχουμε εθιστεί αλλά σε μια επανασύνδεση ενεργή και με ενάργεια είτε βρισκόμαστε στον περιβάλλοντα αστικό χώρο, εν γένει σε κάποιο διαμορφωμένο από τον ανθρώπινο παράγοντα χώρο είτε στη φύση που έχει εκπέσει σε ένα αντικείμενο χρηστικής αναφοράς, με την αποπνευμάτωσή της και με τις όποιες περιβαλλοντικές και κοινωνικές συνέπειες. 

Έχουμε μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον που αρνείται τη διάσωση ενός τρόπου ζωής που συνάδει με το περιβάλλον, από τον προσωπικό χώρο του συνανθρώπου ως τη χρησιμοθηρική αντίληψη για άλλες μορφές ζωής όπως τα ζώα, τα φυτά, τα μοναδικής ομορφιάς οικοσυστήματα απανταχού. Εύστοχα, αναφέρεται στο βιβλίο «σημειωτική + εκπαίδευση» της Ελληνικής Σημειωτικής Εταιρίας (εκδόσεις παρατηρητής) ότι : «…οι δραστηριότητες του παιδιού υπακούουν στην ίδια λογική της κατάτμησης. Ο χώρος δραστηριοτήτων του παιδιού οργανώνεται με τρόπο που το απομονώνει από τον συνολικό κορμό της πόλης». Κατόπιν, αναφέρεται ότι: «σε μια ρασιοναλιστική αντίληψη, έχουν προβλεφθεί ελάχιστοι χώροι για τα παιδιά, σύμφωνα με την οποία ταυτίζονται λιγότερο ή περισσότερο με τον πρωτόγονο άνθρωπο και κατά συνέπεια με τη φύση»… Και είναι μια πτώση από τη βαβελική μας έπαρση, παιδιόθεν να εθιζόμαστε μονομερώς σε νοησιαρχικές αντιλήψεις, αντιμετωπίζοντας κάθε άλλη μορφή ζωής χρηστικά, ακόμη και τον ίδιο τον συνάνθρωπο. Είναι αίτημα να βγάλουμε τις παρωπίδες της μεθοδικά επίκτητης και αλλότριας πείρας από τη φύση του συνυπάρχειν που όπως είπε ο ΌσκαρΟυάιλντ «είναι το όνομα που δίνουμε στα λάθη μας» και να αναβαπτιστούμε στην άδολη παιδική ματιά και ας ματώσουμε αγκώνες, γόνατα: 

…ας σκοντάψει τ’ όνειρο 
στην ξηρασία που ‘σπειρε η πείρα. 
Ας πέσω να ματώσω αγκώνες, γόνατα 
σαν το οδηγώ αφού, γνωρίζω πια, 
παιδί μπορεί και πτήση να φυλά 
και πτώση να ανέχεται...

(ν’ ανεχτείς την πτώση) 

Από κει και πέρα, επουλώνοντας τις πληγές, δεν είναι ανάγκη να ακολουθήσουμε άλλη μια καθεστηκυία αντίληψη που παγιδεύει: τη γραμμική πορεία στον προσωπικό και συλλογικό χρόνο. Δεν είναι αυταπόδεικτο, αποδείξιμο καν ότι η όποια πρόοδος λειτουργεί σωρευτικά σε μια αντίληψη επένδυσης κεφαλαίου, οικονομικού, πολιτισμικού, χωρίς μακροσκοπική αντίληψη των συνεπειών του. Δε χρειάζεται επίσης, σε φαινομενικά αντίθετη πορεία, να αναπολήσουμε οπισθοβατικά, χωρίς κριτική ματιά, περασμένες εποχές και εκεί εστιάζεται η κριτική της γραμμικής αντίληψης: στην ψευδαισθητική θεώρηση ότι βρισκόμαστε σε μια εξελισσόμενη πρόοδο (τι αντιφατικό το «εξελισσόμενη» με μια γραμμική αντίληψη προόδου!). Η όποια πορεία εμπεριέχει την ευθεία οδό αλλά και τις απαραίτητες για τον εμπλουτισμό και την πολυπλοκότητα της ζωής διαδρομές: κυκλικές, ελλειψοειδείς κτλ που πάλι, ανάγονται σε ιδεατά σχήματα που δεν εξαντλούν το θαύμα της ζωής, το απερινόητο! Η αποδοχή κριτικά, παράδοσης και νεωτερισμών συνθέτει την πραγματική πρόοδο. Άλλωστε, ο Λεβι-Στρως επικρίνει την αντίληψη της σωρευτικής ιστορίας θεωρώντας ότι η πορεία του χρόνου μοιάζει να εξελίσσεται με άλματα, αιφνίδιες μεταλλαγές και σπάνια υπάρχει μια και μοναδική κατεύθυνση όπου παρατηρούμε εύτακτους σχηματισμούς (Φυλή και Ιστορία). Μάλιστα, αναπτύσσονται νέες θεωρήσεις στην επιστημονική κοινότητα που τολμούν να ερμηνεύσουν την εξελικτική διαδικασία με μορφές φράκταλ! (μια αιρετική άποψη για το ΧΑΟΣ, Πιτ, Μπριγκς ,εκδ. Π. Τραυλός). Δε θα μπορούσε το μυστήριο, η έκπληξη που φυλά η ανυπότακτη ζωή να διέπεται από μια προκαθορισμένη πορεία! 

…μ’ ακτίνες ποδηλάτων στέρεες 
να συγκρατούν μια διαδρομή 
με απαστράπτουσα την έκπληξη όπως, το λάστιχο σα σκάει 
και η πορεία εμβολίζεται σ΄ ένα καλάθι με χυμώδη φρούτα! 

(στην ανίσκιωτη γη)

Όλα τα παραπάνω ανάγονται στις επιταγές μιας αριθμοποιημένης, μετρήσιμης με ακρίβεια ζωής, ενώ το απερινόητο δεν προϋπολογίζεται, κατακτιέται βήμα βήμα ακόμη και με άλματα! (Σχήμα θέλει η ζωή καθώς και άγριο χάος- στην απειρία ομορφιάς). Αυτό επίσης, επιχειρείται στο ποίημα «η θύμηση μιας λέξης παιδικής». 

Στη συλλογή «Στην τήξη του ερέβους» εκτός των υπαρξιακών καταστάσεων που βιώνονται μέσα από το υποκείμενό της όπως ο έρωτας, η μοναξιά, η αναζήτηση της υπαρκτικής πληρότητας μέσα από την αλληλουχία των ποιημάτων που λειτουργούν συμπληρωματικά, συνάγεται από τα παραπάνω, μια έντονη φιλοσοφική χροιά στην προοπτική της παρουσίασης όσο το δυνατόν, περισσοτέρων αναζητήσεων και γνωρισμάτων που εκβλαστάνουν στο τοπίο της ζωής. Ο κος Στέφανος Ροζάνης επισημαίνει στο βιβλίο «φιλοσοφία και Θετικές Επιστήμες» (εκδ. Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών): «η επανασύνδεση των επιμέρους γνωστικών πεδίων συνιστά μια συνολική θέαση του κόσμου, μια κοσμοαντίληψη, αυτό είναι και το έργο της Φιλοσοφίας». Όμως, στη σύγχρονη εποχή, έχοντας τόσο εθιστεί στον επιμερισμό της γνώσης, χρήσιμο μεν και απότοκο της πολυπλοκότητας των όποιων γνωστικών πεδίων, απομακρυνόμαστε από την εποπτεία της σύνθεσης, μιας κοσμοθέασης. Η μέθεξη στα πράγματα έχει τελματώσει ενώ, πιο ορθό όπως αναφέρει και ο κος Ίων Σιώτης στο ίδιο βιβλίο, «είναι να λέμε ότι η ζωή ζει, το χαρτί χαρτίζει», δηλώνοντας και το γίγνεσθαι. Έχουμε επαναπαυτεί σε απογυμνωμένες από το δυνάμει αλήθειες, από το Διαφωτισμό και εντεύθεν, αντικαθιστώντας τις όποιες απόπειρες μεταφυσικής αυθεντίας του Μεσαίωνα με εκείνες της ρασιοναλιστικής απολυτοποίησης αν και το κίνητρο των Διαφωτιστών δεν ήταν αφετηριακά η νοησιαρχιαρχική επικράτηση. Όμως η αναγωγή, συνεπής στη νεότερη δυτική παράδοση, του υποκειμένου σε απολυτοποιημένο φορέα των πάντων με συνεπαγόμενο τον ατομικισμό, οδήγησε στον εκφυλισμό της σχέσης με το άλλο που βιώνουμε. Θυμίζει τη διαπίστωση του Κορνήλιου Καστοριάδη στο βιβλίο «η αρχαία ελληνική δημοκρατία και η σημασία της για μας σήμερα» (εκδ. Ύψιλον): «οι περισσότερες των επαναστάσεων δεν ήταν για την αλλαγή των θεσμών αλλά η αλλαγή της ατομικής κατάστασης των ανθρώπων στους ίδιους θεσμούς». Η μια αυθεντία διαδέχτηκε την άλλη και μάλιστα, η αναφορά στην αρχή του κειμένου για ερεβώδη εποχή, επισημαίνει στο πως παγιδεύει τόσο πρόδηλα και αποτελεσματικότερα από ποτέ, η ευμάρεια που υπόσχεται ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός.

25 Ιουλ 2013

Αααα [Αλφαβητάριο, Ανδρονίκη Μαστοράκη 2013]


αφήνουμε στη σκόνη
τα δακτυλικά μας τυπώματα
-προς τέρψιν των αυριανών εγκληματολόγων-
και τον σταυρό μας ρίχνουμε
για υπογραφή

in dust we leave 
our fingerprints 
-for the future forensics' 
delight- 
and we throw our cross 
in lieu of signature.



@ manu propria

[Kυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Εκάτη]

24 Ιουλ 2013

Pass2Day | Kαλό συναυλιακό καλοκαίρι | #60

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.gr. Kάθε Τετάρτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν (από 1/9/13 ξανά κοντά σας!). 

Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας


Έφτασε η ώρα, λοιπόν, για τη στήλη Pass2Day να πάει διακοπές. Φυσικά στο διάστημα αυτό, των περίπου 30 ημερών, δε θα λείψουν από την ατζέντα της στήλης οι επισκέψεις σε διάφορες συναυλίες. Είναι γεγονός ότι το καλοκαίρι η διάθεση όλου κόσμου είναι ανεβασμένη. Το ποτό ρέει άφθονο, οι παραλίες είναι γεμάτες, το φλερτ φτάνει στο ζενίθ του και φυσικά όλοι οι καλλιτέχνες ξεχύνονται σε μουσικούς και συναυλιακούς χώρους για ζωντανές εμφανίσεις. Οι συναυλίες είναι σημαντικές για τους καλλιτέχνες γιατί έρχονται σε άμεση επαφή με τον κόσμο. Αυτό που ακούγεται από όλους είναι ότι η διάθεση που έχουν για να παίξουν και να τραγουδήσουν ζωντανά είναι το καλύτερο ναρκωτικό γι' αυτούς γιατί βλέπουν άμεσα την ανταπόκριση και το θαυμασμό του κόσμου. Δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσα λεφτά θα εξοικονομήσουν στο διάστημα των τριών αυτών μηνών. Το σημαντικότερο για αυτούς είναι ότι καλλιτέχνες και πλήθος γίνονται ένα. Όσον αφορά τη μουσική πλευρά, ποτέ ένας καλλιτέχνης ή συγκρότημα δε θα παίξει τα κομμάτια όπως ακριβώς ακούγονται στο δίσκο. Αυτή όμως είναι και η μαγεία της μουσικής, ο αυτοσχεδιασμός. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που όλοι οι καλλιτέχνες πάντα συμπεριλαμβάνουν στους δίσκους τους κατά καιρούς lives από τις συναυλίες τους. 


Στην αντίπερα όχθη, για τον κόσμο ισχύουν τα προαναφερόμενα σε μεγαλύτερο βαθμό. Ο κόσμος έχει την δυνατότητα να έρθει σε άμεση επαφή και να τραγουδήσει παρέα με το ίνδαλμά του μέχρι εσχάτων. Στις συναυλίες δεν υπάρχει κανένας περορισμός. Μπορείς να τραγουδήσεις δυνατά, να χορέψεις ασταμάτητα, να ερωτευτείς, να πιεις απεριόριστα, να…, να…, να…, να βγάλεις όλα αυτά που έχεις κρυμμένα μέσα σου. Η μεγαλύτερη στιγμή όμως σε μια συναυλία είναι η αναμονή μέχρι να δεις για πρώτη φορά τον αγαπημένο σου καλλιτέχνη να τραγουδάει το πρώτο κομμάτι της συναυλίας αλλά ακόμα μεγαλύτερη στιγμή είναι το encore, το τελευταίο κομμάτι της συναυλίας. Εκεί που νομίζεις ότι η συναυλία έχει τελειώσει, μετά από ζητωκραυγές και σφυρίγματα ο καλλιτέχνης βγαίνει ξανά στη σκηνή για να τραγουδήσει για τελευταία φορά. Σε όλη την υπόλοιπη συναυλία όλοι είμαστε σε ένα πραγματικό ντελίριο. Αυτές οι εμπειρίες είναι που σου μένουν αξέχαστες. 

Καλό "Βακχικό" καλοκαίρι 

23 Ιουλ 2013

Αρσενική Πόρνη



Απέραντο γκρίζο
Φθαρμένο τοπίο
Από ψηλά
Το γαλάζιο ματώνει
Βουλιάζει αργά
Πάνω στα κτήρια
Η πόλη πεινά
Μασά με μανία
Καταπίνει λαίμαργα
Φτύνει τ' απομεινάρια
Απ' το ραγισμένο μου είδωλο
Σ' ένα λάκκο με λάσπη
Βουλιάζω αργά
Ξυπνώ
Αρχίζω να βλέπω όνειρα
Εφιάλτες
Ξανά
Φοβάμαι.

Στράτος Π.

22 Ιουλ 2013

H@ppY FeW: Στον αστερισμό του ντόπινγκ


Του Νίκου Μπίνου

Σύμφωνα με πηγές, η λέξη αθλητισμός ως έννοια κάνει την εμφάνιση της το πιθανότερο στους μετά-ομηρικούς χρόνους μιας και δεν εμφανίζεται πουθενά τόσο στην Οδύσσεια όσο και στην Ιλιάδα. Στους περισσότερους απο ’μας τουλάχιστον που ακούν τη λέξη αθλητισμός και το πότε αυτός μπορεί να ξεκίνησε, αβίαστα φαντάζομαι τον ταυτίζουμε χρονικά με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Σαν έπαθλο στους νικητές των αγώνων δεν προσφερόταν τίποτε περισσότερο από ένα στεφάνι κλαδιού ελιάς. Με το πέρασμα των χρόνων και την ταχύτητα που αλλάζει ο κόσμος, όλα αυτά ανατράπηκαν. 

Ο αθλητισμός πλέον έγινε επαγγελματικός με ότι αυτό συνεπάγεται. Στην εξέλιξη του, η πίτα μεγάλωσε δημιουργώντας χώρο για να παρεισφρήσουν λογιών λογιών παρατρεχάμενοι. Από μανατζαραίους, αθλητικές εταιρείες, εφημερίδες κ.ά. Και κάπου εδώ κάνει την εμφάνιση του το χρήμα. Στο βωμό του οποίου επιτρέπονται τα πάντα. Αρκεί και κερδίσουν οι αθλητές. Και πάντα όλο και περισσότερα. Σε αυτό όμως δεν έχω καμία αντίρρηση. Όταν φυσικά γίνεται στα πλαίσια του fair play. Τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον πληροφορούμαστε για ρεκόρ ανθρώπων-αθλητών που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε οτι μπορεί να συμβούν. Ρεκόρ που μόνο θαυμασμό και δέος μπορούν να προκαλέσουν σε όσους απλά δηλώνουν λάτρεις του αθλητισμού. 

Πίσω όμως απ’ όλα αυτά τα ρεκόρ κρύβεται, στις περισσότερες περιπτώσεις, και η αιτία που ακούει στη λέξη ντόπινγκ. Πρόσφατο παράδειγμα, ένα ακόμα να σημειώσω, η αποκάλυψη ότι αθλητές που προετοιμάζονταν πριν από αγώνες στίβου πιάστηκαν ντοπέ. Φυσικά κι αυτό δεν είναι φαινόμενο της εποχής μας μιας και η χρήση διάφορων ουσιών ήταν γνωστή απο την αρχαιότητα. Αυτού του είδους ο αθλητισμός, με την ευρύτερη έννοια, ουδέποτε με ενδιέφερε και ούτε πρόκειται ποτέ να με συγκινήσει. Και μην ξεχνάμε και όλο το τίμημα που ακολουθεί με τους συγκεκριμένους υπεραθλητές. Μου περνάει παγερά αδιάφορη όλη αυτή η μπίζνα που μοναδικό σκοπό έχει το ανελέητο κυνήγι της δόξας και του χρήματος. 

Και μιας και ο αθλητισμός είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας, μπορούμε κάλλιστα να αντιληφθούμε τι πραγματικά παίζεται.

21 Ιουλ 2013

"Red" περιπέτεια με δόσεις... γέλιου!


Του Νέστορα Πουλάκου

Για μια ακόμη εβδομάδα, ένας πλουραλισμός ταινιών κάνει πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες. Από αυτές ξεχωρίζουν τόσο το σίκουελ του Red με τους… αποσυρμένους πράκτορες να αναλαμβάνουν και πάλι δράση, όσο και το Ένα καλοκαίρι (Mud) της ενηλικίωσης δυο αγοριών που βρίσκουν την ταραχώδη ζωή του αλητήριου Μαντ καθόλα ελκυστική (σε μια έξοχη ερμηνεία ο Μάθιου ΜακΚόναχι). Σε επανέκδοση και χωρίς να πραγματοποιήσει δημοσιογραφική προβολή (άρα, προσοχή στην κόπια!), παίζεται το νεορεαλιστικό αριστούργημα του Βιτόριο Ντε Σίκα Κλέφτης ποδηλάτων (Ladri di biciclette). Μια αξεπέραστη ταινία που δεν πρέπει να χάσει κανένας φανατικός σινεφίλ. 

Οι λύκοι κι αν γέρασαν… 

Η πρώτη ταινία άρεσε όχι τόσο για την εκτέλεση της όσο για το όλο κόνσεπτ της, την ιδέα δηλαδή πάνω στην οποία βασίστηκε. Αποσυρμένοι πράκτορες από τη CIA, την KGB και τη ΜΙ6, με άλλα λόγια τα πρωτοκλασάτα ονόματα του Ψυχρού Πολέμου επανεμφανίζονται και τα κάνουν γης μαδιάμ. Σε παρόμοιο μοτίβο και τέμπο κινείται το σίκουελ, με τους ίδιους ήρωες να μας παρασέρνουν άλλοτε σε περιπέτεια και άλλοτε σε κωμωδία. Κι αυτό είναι το συστατικό της επιτυχίας της ταινίας: εκεί που όλα φαίνονται σοβαρά και τα κυνηγητά από το Τέξας στο… Κρεμλίνο δίνουν και παίρνουν, αναβιώνοντας αλήστου μνήμης εποχές και στιγμές, εκεί σκάμε στα γέλια από τις θανατηφόρες ατάκες, τα κωμικά γκαγκ, τα σκετσάκια, τους μορφασμούς και τις κινήσεις των έμπειρων πρωταγωνιστών. Το Red 2 είναι μια έξυπνη κωμική περιπέτεια που όμως… διαθέτει την ανέμπνευστη και καθόλου σπιρτόζα σκηνοθεσία του Πάριζο. Υπάρχουν στιγμές που βαριόμαστε, αλλά και ανούσιοι διάλογοι και σκηνές που δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Δηλαδή, σε μια διεκπεραιωτική σκηνοθεσία «κολλήσανε» μια ευφάνταστη ιστορία (που προέρχεται από γνωστό κόμικ) και βουαλά… μια διασκεδαστική ταινία που ξεχνιέται γρήγορα. 

Ένα «αξέχαστο» καλοκαίρι 

Η αλήθεια είναι ότι περιμέναμε κάτι παραπάνω από τον Τζεφ Νίκολς, το δημιουργό που μας εξέπληξε με το Καταφύγιο του στις προπέρσινες Κάννες, μα εντέλει είδαμε μια ακόμη αμερικανική ταινία ενηλικίωσης από τις τόσες που έχουν κυκλοφορήσει δεκαετίες τώρα (λ.χ. Στάσου πλάι μου). Εντάξει, είναι μια σκοτεινή και μυστήρια ιστορία, έχει κοινωνικό βάθος και σκιαγράφηση των ιδιαίτερων χαρακτήρων του Νότου, δεν παύει όμως να επικεντρώνεται στο παιδοεφηβικό βλέμμα των 15 ετών που ψάχνει τρόπο να μεγαλώσει! Το ατού της ταινίας είναι ένα και μοναδικό: η ερμηνεία του Μάθιου ΜακΚόναχι, ο οποίος σε έναν ακόμη περίεργο ρόλο στην άνιση καριέρα του «απλώνει» τη μανιέρα του φόρα παρτίδα και «ξεδιπλώνει» το πολύπτυχο ταλέντο του. Εδώ, ως άλλος βρώμικος και «κακός» σε ιστορίες του Χάκλμπερι Φιν, είναι το πρότυπο - μυστήριο - περιπέτεια των πιτσιρικάδων στο παραλιακό Άρκανσο, κάποιο καλοκαίρι. Άλλωστε, όλοι μας πάνω - κάτω είχαμε «εκστασιαστεί» από τον περίεργο του χωριού στα μακρινά πια εφηβικά καλοκαίρια μας. Και ονειρευόμασταν… Με άλλα λόγια, ο Νίκολς επιμένει επαρχιακά και κυρίως εμβαθύνει σε αμερικανικές περιοχές, κυριολεκτικά ξεχασμένες από το θεό (ή τον Ομπάμα), επικεντρωμένος σε προβληματικούς ήρωες που ψάχνουν το σχοινί που θα πιαστούν για να «σωθούν». Τον ενδιαφέρει το παιδικό βλέμμα κι αν σας ενδιαφέρει κι εσάς, σε μια φροντισμένη και καλοκαιρινή ιστορία ενηλικίωσης, δεν έχετε παρά να προτιμήσετε αυτήν τη βαθιά αμερικανική ταινία. 

Παίζονται ακόμη 

- Γλυκιά και τρυφερή γαλλική κομεντί εποχής που ζήλεψε τη δόξα του Φίνου αφενός και της Βουγιουκλάκη αφετέρου, είναι τα Χτυποκάρδια στο γραφείο (Populaire) του Ρεζίς Ρουανσάρντ ο οποίος τα «βάζει» με τον «απαραίτητο» θεσμό της γραμματέως - δακτυλογράφου. Κάποτε, το όνειρο κάθε γυναίκας δηλαδή… Ρετρό φαντασία και αναμνήσεις από παλιό ελληνικό κινηματογράφο. 
- Το νέο κινούμενο σχέδιο της Dreamworks λέγεται Τούρμπο (Turbo) και είναι ευφάνταστο, πολύχρωμο και σπιρτόζικο, παραμένει όμως κολλημένο στην παιδική ηλικία! Δε νομίζω δηλαδή να ενδείκνυται για ενήλικες, όπως άλλωστε συμβαίνει και με τα Αυτοκίνητα της Ντίσνεϋ, στα οποία φαίνεται να βασίστηκαν οι δημιουργοί του. 
- Μια πράσινη ιστορία (A green story) λέγεται η ταινία - αγιογραφία του Έλληνα ομογενή στις ΗΠΑ Βαν Βλαχάκης που περιλαμβάνει τα εξής: αμερικανικό όνειρο, επιτυχία, χρήματα, δόξα, οικογένεια, γυναίκες, εγγόνια, συνείδηση (εν προκειμένω οικολογική), νοσταλγία για την πατρίδα, τον παππού, τους συγγενείς… Εδώ, μάλιστα πάει παρακάτω και νικάει και τον καρκίνο! 
- Tο γερμανικό ντοκιμαντέρ Ανακυκλώνοντας τη Μήδεια που βασίζεται σε μουσική του Μίκη Θεοδωράκη για να μιλήσει σχετικά με την ελληνική «κατάσταση» των ημερών μας. Είχε κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Μπάντμιντον, τον Ιούνιο που μας πέρασε. 

Red 2 **1/2 
Ένα καλοκαίρι **1/2 
Χτυποκάρδια στο γραφείο ** 
Τούρμπο ** 
Μια πράσινη ιστορία * 
Ανακυκλώνοντας τη Μήδεια - 

*Η στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (21-7-13). 

Κριτικές ταινιών στο SevenArt.gr (18-7-13) 

Red 2 (5/10) 

Η πρώτη ταινία άρεσε όχι τόσο για την εκτέλεση της όσο για το όλο κόνσεπτ της, την ιδέα δηλαδή πάνω στην οποία βασίστηκε. Αποσυρμένοι πράκτορες από τη CIA, την KGB και τη ΜΙ6, με άλλα λόγια τα πρωτοκλασάτα ονόματα του ψυχρού πολέμου επανεμφανίζονται και τα κάνουν γης μαδιάμ. Σε παρόμοιο μοτίβο και τέμπο κινείται το σίκουελ, με τους ίδιους ήρωες να μας παρασέρνουν άλλοτε σε περιπέτεια και άλλοτε σε κωμωδία. Κι αυτό είναι το συστατικό της επιτυχίας της ταινίας: εκεί που όλα φαίνονται σοβαρά και τα κυνηγητά από το Τέξας στο… Κρεμλίνο δίνουν και παίρνουν, αναβιώνοντας αλήστου μνήμης εποχές και στιγμές, εκεί σκάμε στα γέλια από τις θανατηφόρες ατάκες, τα κωμικά γκαγκ, τα σκετσάκια, τους μορφασμούς και τις κινήσεις των έμπειρων πρωταγωνιστών. Το «Red 2» είναι μια έξυπνη κωμική περιπέτεια που όμως… διαθέτει την ανέμπνευστη και καθόλου σπιρτόζα σκηνοθεσία του Πάριζο. Υπάρχουν στιγμές που βαριέσαι, αλλά και ανούσιοι διάλογοι και σκηνές που δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Δηλαδή, σε μια διεκπεραιωτική σκηνοθεσία «κολλήσανε» μια ευφάνταστη ιστορία (που προέρχεται από γνωστό κόμικ) και βουαλά… μια διασκεδαστική ταινία που ξεχνιέται γρήγορα. 

Ένα Καλοκαίρι (5/10) 

Η αλήθεια είναι ότι περιμέναμε κάτι παραπάνω από τον Τζεφ Νίκολς, το δημιουργό που μας εξέπληξε με το «Καταφύγιο» του στις προπέρσινες Κάννες, μα εντέλει είδαμε μια ακόμη αμερικανική ταινία ενηλικίωσης από τις τόσες που έχουν κυκλοφορήσει δεκαετίες τώρα (λ.χ. «Στάσου πλάι μου»). Εντάξει, είναι μια σκοτεινή και μυστήρια ιστορία, έχει κοινωνικό βάθος και σκιαγράφηση των ιδιαίτερων χαρακτήρων του Νότου, δεν παύει όμως να επικεντρώνεται στο παιδοεφηβικό βλέμμα των 15 ετών που ψάχνει τρόπο να μεγαλώσει! Το ατού της ταινίας είναι ένα και μοναδικό: η ερμηνεία του Μάθιου ΜακΚόναχι, ο οποίος σε έναν ακόμη περίεργο ρόλο στην άνιση καριέρα του «απλώνει» τη μανιέρα του φόρα παρτίδα και «ξεδιπλώνει» το πολύπτυχο ταλέντο του. Εδώ, ως άλλος βρώμικος και «κακός» σε ιστορίες του Χάκλμπερι Φιν, είναι το πρότυπο - μυστήριο - περιπέτεια των πιτσιρικάδων στο παραλιακό Άρκανσο, κάποιο καλοκαίρι. Άλλωστε, όλοι μας πάνω - κάτω είχαμε «εκστασιαστεί» από τον περίεργο του χωριού στα μακρινά πια εφηβικά καλοκαίρια μας. Και ονειρευόμασταν… Με άλλα λόγια, ο Νίκολς επιμένει επαρχιακά και κυρίως εμβαθύνει σε αμερικανικές περιοχές, κυριολεκτικά ξεχασμένες από το θεό (ή τον Ομπάμα), επικεντρωμένος σε προβληματικούς ήρωες που ψάχνουν το σχοινί που θα πιαστούν για να «σωθούν». Τον ενδιαφέρει το παιδικό βλέμμα κι αν σας ενδιαφέρει κι εσάς, σε μια φροντισμένη και καλοκαιρινή ιστορία ενηλικίωσης, δεν έχετε παρά να προτιμήσετε αυτήν τη βαθιά αμερικανική ταινία. 

Χτυποκάρδια στο Γραφείο (4/10) 

Γλυκιά και τρυφερή γαλλική κομεντί εποχής που ζήλεψε τη δόξα του Φίνου αφενός και της Βουγιουκλάκη αφετέρου, «βάζοντας» τα με τον «απαραίτητο» θεσμό της γραμματέως - δακτυλογράφου. Κάποτε, το όνειρο κάθε γυναίκας δηλαδή. Ο Γάλλος σκηνοθέτης Ρεζίς Ρουανσάρντ το πήγε και παρακάτω: δεν έμεινε απλώς στην -έτσι κι αλλιώς- ερωτική σχέση της αδέξιας γραμματέως με το αυστηρό αφεντικό της αλλά τους έβαλε και ως δίδυμο προπονητή - αθλήτριας στον παγκόσμιο διαγωνισμό δακτυλογράφησης! Πέρα από κάθε φαντασία, με μια εκπληκτική φωτογραφία και με το πρωταγωνιστικό δίδυμο να παραπέμπει από Παπαμιχαήλ - Βουγιουκλάκη σε Γκραντ - Χέμπορν, οι Γάλλοι επιδιώκουν μέσα από αυτήν τη ρετρό φαντασία να ξυπνήσουν την πιο γλυκιά, την πιο ευαίσθητη χορδή αλλά και την πλέον ρομαντική πλευρά των Ελλήνων σινεφίλ. Γιατί στα υπόλοιπα σημεία η ταινία πιάνει πάτο… (σκηνοθεσία, ερμηνείες, κυρίως ιστορία κτλ.) Λέτε να τα καταφέρει; 

Τούρμπο (4/10) 

Καλοκαιράκι είναι και τα παιδιά πρέπει να χαρούν με την ταχύτητα και τα ζωάκια. Μια και η ταχύτητα της δακτυλογράφου στη γαλλική ταινία της εβδομάδας δε θα τα συγκινήσει, περισσότερο θα στραφούν στην ταχύτητα του σαλιγκαριού το οποίο ονειρεύεται και τελικά πετυχαίνει να γίνει γρήγορο, με άλλα λόγια να τρέχει σαν το διάολο και τελικά να λαμβάνει μέρος και σε αγώνες… ταχύτητας! Όλα τα παραπάνω εξωπραγματικά συμβαίνουν στο νέο κινούμενο σχέδιο της Dreamworks, που είναι ευφάνταστο, πολύχρωμο και σπιρτόζικο, παραμένει όμως κολλημένο στην παιδική ηλικία! Δε νομίζω δηλαδή να ενδείκνυται για ενήλικες, όπως άλλωστε συμβαίνει και στα «Αυτοκίνητα» της Ντίσνεϋ, στα οποία φαίνεται να βασίστηκαν οι δημιουργοί του «Τούρμπο». Ελπίζοντας και στην επιτυχία τους συνάμα! 

 Μια Πράσινη Ιστορία (2/10) 

Δεν έχω πολλά να γράψω γι’ αυτή την παλιομοδίτικη ταινία, θέμα και εκτέλεση. Αν και δεν τις έχω ζήσει (ευτυχώς!), φέρνει στο νου τις αναχρονιστικές, εντελώς ξεπερασμένες γιορτές των Ελλήνων ομογενών! Αμερικανικό όνειρο, επιτυχία, χρήματα, δόξα, οικογένεια, γυναίκες, εγγόνια, συνείδηση (εν προκειμένω οικολογική), νοσταλγία για την πατρίδα, τον παππού, τους συγγενείς… Εδώ, μάλιστα πάει παρακάτω και νικάει και τον καρκίνο! Για να καταλάβετε, πρόκειται για την αγιογραφία όχι κάποιου διάσημου, πολιτικού ή -εν γένει- σταρ, αλλά ενός Έλληνα ομογενή δουλευταρά που πήγε στην Αμερική με 20 δολάρια στην τσέπη του μεταπολεμικά κι έγινε πετυχημένος επιστήμονας (χημικός ο κ. Βλαχάκης), επιχειρηματίας, οικογενειάρχης, παππούς, γυναικάς και άλλα πολλά. Βρε, που έχω ξανακούσει αυτή την ιστορία… Που την έχω ξανακούσει άραγε; Να σημειώσω εδώ ότι ο κ. Βλαχάκης είναι εν ζωή, εξακολουθεί επιτυχημένος σε όλα και παρεμπιπτόντως παραγωγός της ταινίας. Πειστήκατε;

20 Ιουλ 2013

Οι Χαλασοχώρηδες | Κερδίστε προσκλήσεις | Χορηγός επικοινωνίας: Vakxikon.gr


Στείλτε το ονοματεπώνυμο σας στο info@vakxikon.gr και κερδίστε μία από τις 10 διπλές προσκλήσεις για το Σάββατο 27 Ιουλίου, στις 21:00, στο Κηποθέατρο Παπάγου. 

Πολιτική κωμωδία που σατιρίζει τις παθογένειες του ελληνικού κράτους και την προβληματική εκλογική νοοτροπία υποψηφίων και ψηφοφόρων. Το 1892 (ένα χρόνο πριν την πτώχευση του ‘93) δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Ακρόπολη» το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Οι Χαλασοχώρηδες». Η ιστορία διαδραματίζεται στο νησί την τελευταία εβδομάδα βουλευτικών εκλογών. Ο Παπαδιαμάντης σατιρίζει τα πολιτικά και εκλογικά ήθη της εποχής και προβάλλει τις παθογένειες του νέου ελληνικού κράτους. Παρουσιάζει με κωμικό τρόπο την αναστάτωση και τον εκφυλισμό της τοπικής κοινωνίας τις ημέρες των εκλογών. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί. Υπάρχουν απλώς άνθρωποι που συμμετέχουν σ’ ένα παιχνίδι ανταγωνισμού και επιβίωσης. Ψηφοφόροι και ψηφοθήρες έχουν μπροστά τους λίγες μέρες για να κερδίσουν όσα περισσότερα μπορούν. 

Το 2012 μέσα στη σύγχυση που όλοι βρισκόμαστε, αναζητούμε τις κοινές μας ιστορίες. Στοχαζόμαστε, μιλάμε, συμμετέχουμε πολιτικά. Στην παράσταση δεν υπάρχει αφηγητής. Χωρίς τον πλάγιο λόγο της αφήγησης , οι σκέψεις των ηρώων και του συγγραφέα μετατρέπονται σε δημόσιο λόγο. Οι «Χαλασοχώρηδες» δεν «μοιάζουν σαν να γράφτηκαν σήμερα», είναι σκωπτική περιγραφή του ίδιου πολιτικού συστήματος που σε εξελιγμένη μορφή έχουμε και σήμερα. 

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Κώστας Παπακωνσταντίνου 
Σκηνικά-κοστούμια: Λυδία Κοντογιώργη 
Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου 
Σχεδιασμός φωτισμών: Ελίζα Αλεξανδροπούλου 
Επιμέλεια κίνησης: Μαργαρίτα Τρίκκα 
Παίζουν: Ελισσαίος Βλάχος, Παύλος Εμμανουηλίδης, Θοδωρής Θεοδωρίδης, Αγγελική Μαρίνου, Κώστας Παπακωνσταντίνου, Ροζαμάλια Κυρίου, Παναγιώτης Σούλης 

Στα πλαίσια του Φεστιβάλ δήμων Παπάγου - Χολαργού 2013

Είσοδος: 10€

19 Ιουλ 2013

Ταϊτατάτς [Δημήτρης Παπαθέου, 2013]


ΤΑϊΤΑΤάΤΣ
 
  Να ’μαστε στην τρίτη συνέχεια καταγραφής ζωής και γεγονότων συνηθισμένων ανθρώπων.
  Ακόμα δεν έχω βρει τίτλο, γι’ αυτό το αποθήκευσα προσωρινά σαν «άντε και βλέπουμε».
  Πού είστε παλιότεροι γραφιάδες, να τρίξουν τα κόκαλά σας με το ρήμα αποθηκεύω… Και μη νομίζετε ότι δεν πεθυμάω κι εγώ (σπανίως, ομολογώ) την πρώτη γραφομηχανή του γραφείου μας, που ανήκε στο θείο μου Χρήστο, μάρκας Mercedes, όπου έγραψα τα πρώτα στιχάκια κι αργότερα τα πρώτα δικόγραφα.
  Θυμίζω στους «πέριξ» την υπόσχεση να μην εκτεθούμε σ’ αυτό το «ζωντανό» κομμάτι, για τούτο και επιτρέψτε μου να μπλέκω λίγο το φανταστικό με το πραγματικό και τα ονόματα σε κάποιες περιπτώσεις να μην είναι τα αληθινά, αν και ξέρω ότι επειδή ήδη με μάθατε όσοι είχατε την υπομονή να ασχοληθείτε μαζί μου περνώντας μερικές ώρες μέσα στις σελίδες του «ΝΤόΡΟΥ» και του «ΣΕΩΡή», ψιλοανησυχείτε ήδη.
  Ίδωμεν, η υπόσχεσή μου πάντως στην οποία μένω προσηλωμένος είναι να προσπαθήσω να προστατευθούμε όλοι.
  Γυρίσαμε λοιπόν. Άρτι περαιώσαντες με επιτυχία τις πανεπιστημιακές μας σπουδές που άρχισαν λίγο πριν το ’70 και τέλειωσαν το ’74, επιβιώσαντες και με πτυχίο παρακαλώ και στη συνέχεια την 32μηνη φύλαξη της μαμάς πατρίδας, γυρίσαμε. Πού; αυτό δεν είναι το σημαίνον επί του παρόντος. Άλλωστε μπορείτε κάλλιστα να γυρίσετε νοερά στο δικό σας μέρος όπου ίσως εκτυλίσσονται τα παρακάτω. Για τις ανάγκες του κειμένου και του αφηγητή όμως, σημειώστε ένα μέρος πέντε ώρες με αυτοκίνητο από την Πρωτεύουσα, μάλλον μικρό για τα κουστούμια των πόλεων, όμως αναμφισβήτητα Πόλις, «μεγάλης έκτασης οικισμός με θεσμοθετημένες λειτουργίες, που αποτελεί το διοικητικό, οικονομικό και πολιτιστικό κέντρο μιας ευρύτερης περιοχής», (ορισμός που αμφισβητείται εντονότατα ιδίως υπό των γειτόνων), πιο Πόλις απ’ όλες τις Πόλεις λόγω Ιστορίας, μπόλικης Ιστορίας, τόσο που μπορεί και να μιλάμε λεύτερη γλώσσα εξ αιτίας της.
  Ελπίζω να μην αρχίσετε τις ξινές ερωτήσεις «τί σημαίνει λεύτερη γλώσσα;» γιατί δεν έχω σκοπό να απαντάω σε ερωτήματα -αντίθετα, κρατάω για τον εαυτό μου το δικαίωμα να θέτω κανένα όποτε μου ’ρχεται. Μεταξύ μας, ίσως είναι το μοναδικό πλεονέκτημα των γραφιάδων. Καλά, αφού επιμένετε, εντάξει, στο Μεσολόγγι γυρίσαμε -πού αλλού;
  Είναι μυστήριες οι διαθέσεις των ανθρώπων, αφού μου ’ρθε σήμερα, που περιμένω ώρες ατέλειωτες στο Εφετείο της Αθήνας να ’ρθει η σειρά της υπόθεσής μου, να ξεκινήσω αυτό το ταξίδι μαζί σας.
  Είναι αδύνατον όμως να μην σας πω ότι τα παιδιά που υποστηρίζω σήμερα για μια ασήμαντη παραβατικότητα είναι τα δύο από τα τέσσερα μιας οικογένειας. Το ένα παιδί, με προβλήματα που έχουν να κάνουν με την ψυχή και με το καταραμένο ταξίδι στον κόσμο των ψευδαισθήσεων, τον πολύ καταραμένο που φτάνει στο απόλυτο τέλος, μετά από ξερίζωμα κάθε ανθρώπινου σημαδιού, που όμως τώρα παλεύει σιωπηλά και σκληρά τα φαντάσματά του, με τη βοήθεια των γονιών του να σταθεί και πάλι στα πόδια του. Εικοσιπέντε χρονών ο πρώτος κατηγορούμενος. Το αδίκημα; Ένα ξημέρωμα μετά από ολονύχτια κατανάλωση αλκοόλ και «ουσιών», σε κατάσταση πλήρους διαταράξεως των πνευματικών του λειτουργιών, έσπασε τη τζαμαρία ενός φωτογραφείου και πήρε 3-4 φωτογραφικές μηχανές και στη συνέχεια, αγκαλιά μ’ αυτές, κοιμήθηκε στην ακρογιαλιά, 50 μέτρα πιο πέρα, κομμένος –ματωμένος απ’ τη τζαμαρία και το μηχανάκι του παρατημένο έξω απ’ το φωτογραφείο. Ο ιδιοκτήτης, που αποζημιώθηκε αμέσως όταν η μέρα πήρε το δρόμο της, δεν θέλει να τιμωρηθεί κανείς και παρακαλάει το Δικαστήριο να μην τιμωρήσει τα παιδιά, γιατί ξέρει την ιστορία τους.
  Το άλλο παιδί, κατηγορούμενος κι αυτός μαζί με τον προηγούμενο, έχασε την θέση του σαν υπάλληλος (ταμίας) που ήταν σε τράπεζα, γι’ αυτή την ασήμαντη εμπλοκή του με το νόμο, καθώς ήταν μαζί με τον αδελφό του αποβραδίς, κι αυτός πιωμένος, πολύ πιωμένος, και τράβαγε τον αδελφό του από τις τζαμαρίες μόλις αντιλήφθηκε την βλακεία που ’χε κάνει και περιμένει μήπως οι δικαστές αντιληφθούν ότι έκανε ό,τι έκανε για να σώσει τον αδελφό του και τον αθωώσουν και ξαναπάει στη θέση του, αλλιώς…
  Νομίζω ότι καταλάβατε ότι στο πρώτο δικαστήριο δικάστηκαν και οι δύο.
  Το τρίτο παιδί «σκλήρυνση κατά πλάκας» και το τέταρτο πέθανε πριν μερικούς μήνες από ανακοπή καρδιάς μετά από τις δικές του ταξιδιωτικές εμπειρίες στον σκατόκοσμο των παράλληλων συμπάντων.
  Τα παιδιά, παιδαράδες όλα και αντρικά όμορφα.
  Μάνα και πατέρας με αξιοπρέπεια, μέσοι Έλληνες, παλεύουν με όλες τις δυνάμεις τους για τα παιδιά τους, όμορφοι άνθρωποι, σε κερδίζουν με την απόπνοια αξιοπρέπειας, ειδικά η μάνα, γλυκειά μορφή που τα βάσανα μοιάζει να μην την χαρακώνουν -μοιάζει είπα, γιατί κανα-δυό χρόνια τώρα ένα κομμάτι άμυνας δεν άντεξε και πέρασε μέσα της η αρρώστια που ακούει στο επιστημονικό όνομα «συστηματικός ερυθηματώδης λύκος».
  Πώς μου ’ρθε και σταμάτησα στην μέση και σας περιέγραψα μια οικογένεια, με την αγωνία στα μάτια μήπως και σώσουν κάτι από τα όσα βλέπει να χάνονται μέσα απ’ τα χέρια της, απ’ τους κόπους της και τα όνειρά της; Δεν ξέρω, αλλά μαζί δεν το ξεκινήσαμε το ταξίδι; Μαζί θα το πάμε σταθμό-σταθμό.
  Η δίκη διακόπηκε για την άλλη Τετάρτη, οπότε θα σας πω τι απόγινε.
  Το επάγγελμα που διάλεξα από μικρός να κάνω, παλιότερα το λέγαμε «λειτούργημα» -δεν στοιχηματίζω πια σ’ αυτή τη λέξη-, δεν έχει μόνο δύο πρόσωπα σαν του Ιανού, έχει πολλά και για να σας το εξηγήσω με λίγες λέξεις που θα ’χετε ξανακούσει βέβαια, είναι ψυχοφθόρο αλλά και ανυσματικό, καταθλιπτικό κι ύστερα από λίγο χαρούμενο, σε στέλνει αδιάβαστο από στιγμή σε στιγμή να νοιώσεις το απόλυτο τίποτα, και από την άλλη είναι φορές που σε κάνει να νοιώθεις όμορφα, χρήσιμος. ΟΜΩΣ, η ιδιαιτερότητά του, που μερικές φορές σε φέρνει σε απόγνωση, είναι ότι η δουλειά σου, ο κόπος σου, δεν έχει άμεσο αποτέλεσμα, όπως του γιατρού για παράδειγμα, όλο το είναι σου να βάλεις κι όλη την τέχνη σου κι όλη την αλήθεια της γης να πεις, μπορεί και να μη φτάνουν για να πείσουν τον Δικαστή που θα αποφασίσει.
  Αυτό είναι το μέγα πρόβλημα. Ο Δικηγόρος προσπαθεί να πείσει ένα τρίτο πρόσωπο που είναι ο Δικαστής. Τα αφήνουμε όμως αυτά γι’ αργότερα που θα σας λέω καμιά ιστορία, απ’ ό,τι φαίνεται.
  1976, Χριστούγεννα, πολίτες. Τριάντα δύο μήνες ναύτες, μη νομίζετε πως δεν έκαναν ζημιά στα γραναζάκια και λοιπά εξαρτήματα του ενδομηχανισμού μας.
  Και μόνο η φθορά που σου προξενεί το ξόδεμα ενέργειας για να καταφέρεις να επιβιώσεις (παλιότερα αυτό) και να λουφάρεις, σε αφυδατώνει σε βαθμό απίστευτο -ξεχάστε όλα τα άλλα που έχουν να κάνουν με την απουσία λογικής στον χώρο που υπηρετείς, της καταρράκωσης της προσωπικότητας και τη σκουριά που αναπνέεις, που σε σκεπάζει και σε αφομοιώνει (πανέμορφα το ’πε ο Καββαδίας «…άγια σκουριά που μας γεννά, μας τρέφει, τρέφεται από μας και μας σκοτώνει…»).
  Όταν υπηρετείς, μάλλον εξιδανικεύεις -και πολύ καλά κάνεις-, όλα τα μικρά και καθημερινά, τα ασήμαντα που ποτέ δεν θα επεσήμαινες αν δε σου ’λειπαν, και πιστεύεις ότι ΑΝ ξεμπερδέψεις ποτέ με την θητεία, θα ρουφήξεις την ευτυχία που αποπνέουν αυτά τα μικροπράματα και θα ’σαι χαρούμενος.
  Ώπα! Ήρθε Τετάρτη. Μόλις γύρισα από Αθήνα από το Εφετείο.
  Ξαναδιαβάζω όσα σας είπα προχτές και μοιάζουν προφητικά γιατί αυτή τη φορά το ταξίδι Κόλαση - Παράδεισος – Επιστροφή (κάποτε έγραψα στίχους πάνω σ’ αυτό το θέμα και δε θ’ αποφύγω τον πειρασμό να τους ξαμολήσω αργότερα), ήταν αστραπιαίο.
  Ήρθε η σειρά μου κατά τις 10 το πρωί. Καλά ετοιμασμένος, ανέλυσα τη κατάσταση στο Δικαστήριο, στο οποίο προήδρευε μια κυρία που ’μοιαζε καλή και δίπλα της ήταν πάλι μια καλή κυρία και δίπλα της από την άλλη μεριά ήταν ένας που ’μοιαζε όχι καλός κύριος -από αυτούς που τους περιβάλλει επαγγελματική κρούστα άρνησης να περάσουν μέσα τους οτιδήποτε ανθρώπινο και η φάτσα τους το δείχνει, γαμώτο- και με ζώσανε τα φίδια, αλλά χαλάρωσα καθώς ο Εισαγγελέας ήταν άνθρωπος με κεφαλαία γράμματα και είπε περισσότερα από όσα εγώ σαν υπεράσπιση πρόσφερα στη διαδικασία και μάλιστα ζήτησε από το Δικαστήριο «να επιτελέσει κοινωνικό και παιδαγωγικό έργο και να βοηθήσει αυτά τα παιδιά να βρουν ένα δρόμο και μια οικογένεια να βρει έστω και στιγμιαία γαλήνη» -έτσι τα ’πε, και χαλάρωσα και δεν σας κρύβω ότι καιρό είχε να με συγκινήσει Εισαγγελέας.
  Ζήτησε την αθώωση και των δύο. Του μεν μικρού που έκανε και το «ανδραγάθημα» που ’λεγε και η θειά μου η Μαρία όταν είμαστε μικρά, «γιατί δεν είχε καθόλου ικανότητα καταλογισμού την στιγμή εκείνη» και του άλλου επειδή «δεν συμμετείχε καθόλου στη πράξη».
  Στη συνέχεια το κλίμα του Δικαστηρίου σα ν’ αλάφρυνε και να ξέφυγε από εκείνο το τυπικό και το βαρύ και η Πρόεδρος δεν μ’ άφησε να μακρηγορήσω αφού τι άλλο ήθελα, με κάλυψε ο κ. Εισαγγελέας.
  Ξέρετε τι παγίδα είν’ αυτό; πόσο εύκολο είναι να την πατήσεις; (την έχω πατήσει κατ’ επανάληψη -διάγραψέ το αυτό ;;;) Σταματάς για να μην γίνεις ενοχλητικός και τους κουράσεις, έχοντας κατά νου ότι ακούν ακατάπαυστα τους μεν και τους δε, και πραγματικά κουράζονται (ξεχάστε προς στιγμή το τραγούδι του Νιόνιου για τους «κουφούς» Δικαστές), και όταν βγαίνει ανάποδη απόφαση τα βάζεις με τον εαυτό σου γιατί δεν είπες αυτά που έπρεπε και δεν επιτέλεσες το καθήκον σου.
  Παρακάλεσα να μην είναι έτσι αυτή την φορά, δεν έπρεπε να είναι έτσι, ήταν πολύ τραγικά από μόνα τους τα πράγματα για να αποδειχθεί ότι στράβωσε (την πάτησα) έτσι η υπόθεση από το καλό κλίμα.
  Μην τα πολυλογώ, βγαίνει βλοσυρή η Πρόεδρος από την διάσκεψη –με το που την είδα με φάγανε τα φίδια- και λέει «ένοχοι, ο μεν πρώτος μπλα-μπλα-μπλα , ο δε δεύτερος μπλα-μπλα-μπλα».
  Εκεί κατέρρευσαν μάνα και πατέρας. Εκεί ξένεψαν τα πρόσωπα των παρισταμένων, όλων.
  Δεν υπάρχει χειρότερη εικόνα από κατάρρευση αξιοπρεπών ανθρώπων. Το κλάμα τους είναι σπαρακτικά αθέατρο. Δεν σε ενοχλεί σαν ήχος, μόνο περνάει απ’ ευθείας στην ψυχή σου και νοιώθεις ένοχος, μ’ οποιονδήποτε τρόπο και να έχεις εμπλακεί σ’ αυτή την τραγωδία, έστω και σαν θεατής και ακροατής στο Δικαστήριο, νοιώθεις ένοχος, που δεν μπόρεσες να συμβάλεις τόσο δα να μην κορυφωθεί αυτό το δράμα.
  Οι αξιοπρεπείς άνθρωποι όταν κλαίνε, ο αέρας γύρω δεν αναπνέεται.
  Το «γιατί;» -κραυγή της μάνας- που ήρθε πια μπροστά στην ΄Εδρα δεν απευθυνόταν προφανώς στην γυναίκα Πρόεδρο, απευθυνόταν στη γυναίκα μάνα, απευθυνόταν σ’ αυτήν σαν μεσολαβήτρια της μοίρας της, σαν ταχυδρόμο του σκληρού θεού της, σαν την αρχαία κατάρα που χτυπάει και δεν τελειώνει.
  Γιατί; Να χάσω κι αυτό το παιδί μου;
  Και το ερώτημα γιγαντώνεται σαν το βάλεις δίπλα στα όσα ο Εισαγγελέας είπε.
  Να χάσω άλλο ένα παιδί που δεν έκανε τίποτε ή κι αν έκανε, το τραύμα στη νομιμότητα αποκαταστάθηκε με το που συνήλθε αφού, όπως το ’παμε πιο πάνω, ο ίδιος ο παθών παρακάλεσε να μην τιμωρηθούν.
  Γιατί;
  Έπεσε καταχνιά στην αίθουσα. Είναι από τις περιπτώσεις που ακόμα και εμείς που πετσιάσαμε επαγγελματικά στη δυστυχία που χειριζόμαστε με κάποιο τρόπο καθημερινά στις αίθουσες των δικαστηρίων, εμείς οι Δικηγόροι, λέω, αγανακτούμε και μονιάζουμε και κοιτάμε ο ένας τον άλλον, επιδεικτικά απέναντι από τους δικαστές λες κι αυτό θα τους κάνει να φοβηθούν, να το σκεφτούν έστω, ν’ αλλάξουν.
  Όμως πότε σφιγμένα βλέμματα άλλαξαν τον κόσμο;
  Γύρισαν και με κοίταξαν όλοι οι συνάδελφοι με αγάπη, πιστέψτε το, και -σπάνιο πολύ σπάνιο- με κατανόηση!
  Και σ’ αυτό το χαμηλό βαρομετρικό, στο οποίο προστέθηκε και ο βόγγος του πατέρα, κάτι γυάλισε και ζήτησα από την Πρόεδρο να μας πει αν πράγματι με την απόφασή της απήγγειλε ότι δέχεται «έμπρακτη μετάνοια» για τον δεύτερο, γιατί έτσι άκουσα, και μου απάντησε «ναι».
  Μέσα σ’ ένα lucidum intervallum, («φωτεινό διάλειμμα», στα φοιτητικά μας λατινικά), εξηγώ, με πείσμα ομολογώ και με σκληράδα που δεν την ξοδεύομε παρά σπάνια πολύ, ότι εφ’ όσον απαγγέλθηκε έτσι η απόφαση η πράξη είναι μη τιμωρητή.
  Η Πρόεδρος το αρνήθηκε αλλά αποσύρθηκε για να διορθώσει το λάθος και τότε σε μια τελευταία προσπάθεια, μαλακά τώρα, ψελλίζοντας απεγνωσμένα κάτι περί μεταφυσικής, που τα λάθη σε καθοριστικές στιγμές της ζωής μας σώζουν, ζήτησα, όλοι οι παρόντες ζητήσαμε, η διόρθωση του λάθους να ’ναι για το καλό του παιδιού κι αυτή τη φορά βγήκε χαμογελώντας η Πρόεδρος και φωτείνιασαν όλα και το παιδί κρίθηκε μη τιμωρητέο και του ζήτησε το Δικαστήριο να ’ναι μάθημα αυτό για όλη τη ζωή του, όπως δηλαδή έπρεπε να ’χει γίνει από την αρχή και αυτός υποσχέθηκε, βαθειά υπόσχεση, πως «ναι, θα είναι»!
  … Πώς χωρίζεις από τον άνθρωπό σου; Πώς μετά από 7 χρόνια έρωτα και εξάρτησης σε βαθμό ναρκωτικών κινάς για άλλες πολιτείες; Χωρισμός χωρίς προετοιμασία, χωρίς λογική στήριξη, χωρίς σχέδιο πλεύσης, χωρίς ντάνος, που λέγαμε μικροί. Σκέτος χωρισμός. (Θέλετε επεξήγηση στη λέξη «ντάνος»; Ωραία. Περίπου σημαίνει φόρα, όμως ήταν πιο συγκεκριμένο, συγκέντρωση και μάζεμα δύναμης για πήδημα χωρίς φορά. Με ενωμένα τα πόδια πηδούσες από στάση όσο πιο μακριά μπορούσες κι αυτό το πήδημα το λέγανε «ταϊτατάτς». Ήταν και Ολυμπιακό άθλημα κάποτε, «άλμα άνευ φοράς», νομίζω, και Ολυμπιονίκης ο Τσικλητήρας; Ταϊτατάτς. Δεν είναι καταπληκτική λέξη; Λέτε να το βάλω τίτλο; Μ’ αρέσει, αν δεν με συγκρατήσουν οι υπόλοιποι που θ’ ασχοληθούν στο να φέρουν στα συγκαλά τους τα γραφόμενα που αραδιάζω, κυρίως ο Σωτήρης, δηλαδή, που έχει το γενικό πρόσταγμα, θα το καταλάβετε).
  Δεν είχε υπαναχωρήσεις, όχι. Για το χωρισμό λέω.
  Όσο παράξενο και να σας φανεί, δεν πισωγυρίσαμε.
  Τώρα πώς γίνεται ένας τεράστιος έρωτας, όπως σας τον περιέγραψα στο προηγούμενο κεφάλαιο ζωής, κραυγαλέος και ριψοκίνδυνος, πρωτοποριακός και επαναστατικός για χίλιες αιτίες και χωρίς αυτές, να φτάσει σε τόσο ήσυχο χωρισμό, δεν το ξέρω. Ήταν σα να πέρασε απ’ όλους τους σταθμούς που ήταν να περάσει και να ’φτασε νομοτελειακά στην πλατφόρμα του τέλους. Δυο άνθρωποι που στην κυριολεξία άκουγαν τα τριξίματα της ωρίμανσης χρόνο το χρόνο στα κορμιά και τα μυαλά τους και ανατριχιαστικά διαπίστωναν την αφομοίωση των όσων απέκρουαν -μετά καυγάδων μεγάλων-, ο ένας του άλλου, φρέναραν με χειρόφρενο και σβήσιμο μηχανών.
  Θέλετε και την πλάκα του θέματος; Η μάνα μου που ποτέ δεν έδειξε άσπρα δόντια σ’ αυτή τη σχέση, όταν τέλειωσε, στενοχωρήθηκε.
  Προφανώς αντιλήφθηκε ότι ξεκίνησα να τραβάω την οδό της μονήρους διαβίωσης που θα ακολουθούσα έκτοτε. 
 
[Κυκλοφορεί σε ιδιωτική έκδοση]