30 Σεπ 2013

H@ppY FeW: Επιτέλους!


Του Νίκου Μπίνου

Και τώρα τι; Από τις σπάνιες φορές που το κράτος λειτουργεί με γνώμονα τις αρχές και τις αξίες ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, έστω και καθυστερημένα έδειξε πως ξυπνάει, όταν θέλει. Και λέω καθυστερημένα μιας και δεν χρειαζόταν να φτάσουμε στο σημείο να δολοφονηθεί κάποιος συνάνθρωπός μας για να κινηθούν οι απαραίτητες διαδικασίες με τις οποίες σε ελάχιστες μόλις μέρες, αυτό που από νόμιμα εκλεγμένο πολιτικό κόμμα με το όνομα Χρυσή Αυγή χαρακτηρίζεται πλέον εγκληματική οργάνωση. Μιας και δεν ήταν η πρώτη δολοφονική - βίαιη συμπεριφορά από τους κατευθυνόμενους «στρατιώτες» της. Είχαν προηγηθεί και άλλες. 

Τώρα ποιός ο λόγος που έγινε τώρα όλη αυτή η επιχείρηση, ο καθένας μπορεί να να κάνει ένα σωρό υποθέσεις. 

Από το ολοένα αυξανόμενο ποσοστό της σε σημείο που να ανησυχεί τους άμεσα θιγόμενους μέχρι και να δείξει επιτέλους το κράτος ένα άλλο πρόσωπο στην ελληνική κοινωνία. Αυτό που ενδιαφέρεται για το γενικό καλό. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν αλλάζει πραγματικά την καθημερινότητα του Έλληνα η οποία θα συνεχίσει να είναι η ίδια και χωρίς καμία παραλλαγή είτε η ΧΑ συνέχιζε το εγκληματικό της πλάνο είτε κατέληγε στης φυλακής τα σίδερα όπως τώρα. Άλλωστε, κάποιοι συνέβαλλαν στο να φτάσει σε αυτό το σημείο η οργάνωση του Μιχαλολιάκου και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε.

29 Σεπ 2013

Νεανικές ανησυχίες...


Του Νέστορα Πουλάκου 

Μες στον κυκεώνα των φεστιβαλικών προβολών (συνεχίζονται οι Νύχτες Πρεμιέρας, ξεκινά το Φεστιβάλ της Νάουσας και κορυφώνεται εκείνο της Σύρου), αλλά και με την αλλαγή ηγεσίας στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (νέος πρόεδρος του Δ.Σ. ο σκηνοθέτης Τώνης Λυκουρέσης), βγήκαν από την περασμένη Πέμπτη έξι πρώτες προβολές και μια επανέκδοση. Ξεχωρίζουν οι σινεφίλ προτάσεις από την Αμερική, την Ασία και την Ευρώπη. Στα γρήγορα προσπερνιούνται ταινίες σαν το «Ένας χρόνος είναι αρκετός», μια εξυπνακίστικη κωμωδία από τον σεναριογράφο των «Μπόρατ» και «Μπρούνο» Νταν Μέιζερ. Ενώ, σε επανέκδοση προβάλλεται το ασπρόμαυρο δράμα «Νύχτα γεμάτη έρωτα» του Τζορτζ Στίβενς, με τον Κάρι Γκραντ, παραγωγής 1941. 

Γελαστό μουτράκι 

Από τον ανεξάρτητο αμερικανικό κινηματογράφο που αγαπάμε, ξεπήδησε η σινεφιλική διαλεκτική του Νόα Μπάουμπαχ «Frances ha», που ενθουσίασε κοινό και κριτικούς στην περυσινή Μπερλινάλε συνεχίζοντας έκτοτε το ταξίδι της σε όλο τον κόσμο. Προβάλλεται λοιπόν και στη χώρα μας, αρχικά στην τελετή έναρξης του φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας και στη συνέχεια στις αίθουσες ώστε να προσελκύσει κάθε ανήσυχο νέο αλλά και οργισμένο χίπστερ που θα προβληματιστεί μπρος στη ματαιότητα του έρωτα, της επαγγελματικής σταδιοδρομίας και γενικότερα της υπαρξιακής θεώρησης των πραγμάτων της ίδιας της ζωής του. Με χίλιες δυο αναφορές σε αγαπημένες ταινίες και δημιουργούς, από τον κινηματογράφο του Γούντι Άλεν και του Τζον Κασαβέτη που αμφότεροι λατρέψανε τα πρόσωπα, τα λόγια και τις ανησυχίες των νεαρών στο κόντρα ασπρόμαυρο αλλά και το hype περιβάλλον της Νέας Υόρκης ως φόντο για κάθε ψυχή που ψάχνει το άλλο της μισό στο οτιδήποτε και τον οποιονδήποτε, μέχρι το ψυχαναλυτικό σινεμά το Λεός Καράξ σε σημείο μάλιστα που ο Ντενίς Λαβάν του 1986 να δίνει τη θέση του στην Γκρέτα Γκέργουικ του 2013… Έτσι, η «Μοντέρνα αγάπη» του Ντέιβιντ Μπόουι ξαναζωντανεύει, αυτή τη φορά όχι στους δρόμους του Παρισιού αλλά της Νέας Υόρκης, κι εκείνο το εξαίσιο μονοπλάνο - τράβελινγκ του Γάλλου δημιουργού «αντιγράφεται» τόσο γλυκά από τον Μπάουμπαχ ώστε οι νότες αισιοδοξίας, χαράς και ευεξίας να μην περιγράφονται μες στην αίθουσα. Για να έρθουμε όμως και στην υπόθεση, η 30 και κάτι Φράνσις βρίσκεται χαμένη στα θέλω, τα πρέπει και τα μη της. Ψάχνει τον προσανατολισμό της στην καριέρα, τους φίλους και τους έρωτες, στην ίδια της τη ζωή. Επί μιάμιση ώρα παρακολουθούμε εκστατικά τις ανησυχίες μιας νεαρής που στέκεται εγκλωβισμένη, με τα χέρια δεμένα, στη χρυσή φυλακή που της έχει χτίσει ο εαυτός της. Είναι προφανώς εύθραυστη, αδύναμη και καταπονημένη ψυχή. Αλλά αυτό δεν την πτοεί. Ψάχνει και ψάχνεται, ταξιδεύει, ερωτεύεται, αντιστέκεται, νιώθει και πάνω απ’ όλα ζει. Αγαπάει και θέλει να αγαπηθεί. Στο τέλος βρίσκει το δρόμο της γιατί δεν έπαψε να ελπίζει. Μια αληθινά όμορφη και «γελαστή» ταινία, με την εξαιρετική Γκρέτα Γκέργουικ στον πρωταγωνιστικό ρόλο. 

Τα παιδιά της Ανατολής 

Δυο ταινίες από γυναίκες σκηνοθέτριες που διαδραματίζονται στην Ανατολή, αλλά διαθέτουν ευρωπαϊκή κι αμερικανική βοήθεια στην τεχνογνωσία, προσελκύουν το ενδιαφέρον αυτή την εβδομάδα. Η μία είναι το «Απαγορευμένο ποδήλατο» της Χάιφα Αλ Μανσούρ, παραγωγής Σαουδικής Αραβίας (σε συνεργασία με τη Γερμανία). Στο επίκεντρο βρίσκεται ένα κορίτσι δημοτικού που αν και από ευκατάστατη οικογένεια βιώνει, όπως κάθε γυναίκα σε αυτή τη χώρα, την απαγόρευση πολυεπίπεδα. Στην προκειμένη περίπτωση ζηλεύει και θα κάνει τα πάντα για να αποκτήσει το όνειρο κάθε παιδιού στον πλανήτη: ένα ποδήλατο. Στη χώρα της απαγορεύεται στις γυναίκες να έχουν ποδήλατο, αλλά το κοριτσάκι κόντρα τις επιταγές της θρησκευτικής ηγεσίας θα το αποκτήσει μέσα από το… Κοράνι! Η άλλη ταινία είναι το «Ανάμεσα…» της Αναΐς Μπαρμπό Λαβαλέ, που εκτυλίσσεται στη Δυτική Όχθη, αλλά είναι παραγωγής Γαλλίας και Καναδά. Νεαρή μαιευτήρας φροντίζει έγκυες γυναίκες από το Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Δεν αργεί να δεθεί με μια κοπέλα από την Παλαιστίνη αλλά και να αγαπήσει τα παιδιά της που περιφέρονται, παίζουν και χαίρονται στην περιοχή. Η ματαιότητα, η σκληρότητα και η βαναυσότητα του πολέμου καραδοκεί. Και οι δυο παραγωγές αν και κινούνται πρωτοεπίπεδα, χωρίς να κάνουν το παραπάνω βήμα ώστε να κατανοήσουμε σε βάθος το ψυχικό τραύμα αυτό καθαυτό, είναι φροντισμένες, αξιοπρεπείς και αξιόλογες επιλογές. 

Παίζονται ακόμη 

- Το βρετανικό θρίλερ «Το κάλεσμα», όπου διεθνούς φήμης ερευνητές φυσικών γεγονότων βοηθούν μια οικογένεια να επιβιώσει στην στοιχειωμένη φάρμα της. Τρομακτική, στα όρια του πραγματικού, αλλά και «στα όρια» γενικά ταινία που καταφέρνει να ουρλιάξουμε. 
- Το δεύτερο μέρος της τριλογίας «Παράδεισος» του Αυστριακού Ούλριχ Ζάιντλ, «Παράδεισος της πίστης», που προβλήθηκε (και βραβεύθηκε) στο Φεστιβάλ Βενετίας του 2012. Μια θρησκόληπτη γυναίκα περιφέρεται διαδίδοντας το λόγο του Θεού αλλά και αυτοτιμωρείται επί σχεδόν δυο ώρες! Κουλτούρα να φύγουμε… 

 Frances ha ***1/2 
Το απαγορευμένο ποδήλατο **1/2 
Ανάμεσα… **1/2 
Το κάλεσμα ** 
Παράδεισος της πίστης * 

*Η στήλη Στοπ καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (29-9-13). 

Κριτικές ταινιών στο SevenArt.gr (26-9-13) 

Το γελαστό μουτράκι 

Από τον ανεξάρτητο αμερικανικό κινηματογράφο που αγαπάμε, ξεπήδησε η σινεφιλική διαλεκτική του Νόα Μπάουμπαχ «Frances ha», που ενθουσίασε κοινό και κριτικούς στην περυσινή Μπερλινάλε συνεχίζοντας έκτοτε το ταξίδι της σε όλο τον κόσμο. Προβάλλεται λοιπόν και στη χώρα μας, αρχικά στην τελετή έναρξης του φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας και στη συνέχεια στις αίθουσες ώστε να προσελκύσει κάθε ανήσυχο νέο αλλά και οργισμένο χίπστερ που θα προβληματιστεί μπρος στη ματαιότητα του έρωτα, της επαγγελματικής σταδιοδρομίας και γενικότερα της υπαρξιακής θεώρησης των πραγμάτων της ίδιας της ζωής του. Με χίλιες δυο αναφορές σε αγαπημένες ταινίες και δημιουργούς, από τον κινηματογράφο του Γούντι Άλεν και του Τζον Κασαβέτη που αμφότεροι λατρέψανε τα πρόσωπα, τα λόγια και τις ανησυχίες των νεαρών στο κόντρα ασπρόμαυρο αλλά και το hype περιβάλλον της Νέας Υόρκης ως φόντο για κάθε ψυχή που ψάχνει το άλλο της μισό στο οτιδήποτε και τον οποιονδήποτε, μέχρι το ψυχαναλυτικό σινεμά το Λεός Καράξ σε σημείο μάλιστα που ο Ντενίς Λαβάν του 1986 να δίνει τη θέση του στην Γκρέτα Γκέργουικ του 2013… Έτσι, η «Μοντέρνα αγάπη» του Ντέιβιντ Μπόουι ξαναζωντανεύει, αυτή τη φορά όχι στους δρόμους του Παρισιού αλλά της Νέας Υόρκης, κι εκείνο το εξαίσιο μονοπλάνο - τράβελινγκ του Γάλλου δημιουργού «αντιγράφεται» τόσο γλυκά από τον Μπάουμπαχ ώστε οι νότες αισιοδοξίας, χαράς και ευεξίας να μην περιγράφονται μες στην αίθουσα. Για να έρθουμε όμως και στην υπόθεση, η 30 και κάτι Φράνσις βρίσκεται χαμένη στα θέλω, τα πρέπει και τα μη της. Ψάχνει τον προσανατολισμό της στην καριέρα, τους φίλους και τους έρωτες, στην ίδια της τη ζωή. Επί μιάμιση ώρα παρακολουθούμε εκστατικά τις ανησυχίες μιας νεαρής που στέκεται εγκλωβισμένη, με τα χέρια δεμένα, στη χρυσή φυλακή που της έχει χτίσει ο εαυτός της. Είναι προφανώς εύθραυστη, αδύναμη και καταπονημένη ψυχή. Αλλά αυτό δεν την πτοεί. Ψάχνει και ψάχνεται, ταξιδεύει, ερωτεύεται, αντιστέκεται, νιώθει και πάνω απ’ όλα ζει. Αγαπάει και θέλει να αγαπηθεί. Στο τέλος βρίσκει το δρόμο της γιατί δεν έπαψε να ελπίζει. Μια αληθινά όμορφη και «γελαστή» ταινία, με την εξαιρετική Γκρέτα Γκέργουικ στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Σαν κάποτε στις ταινίες των Κασαβέτη και Άλεν που αναφέραμε παραπάνω, ο Μπάουμπαχ συνεργάζεται με την πρωταγωνίστρια του στο σενάριο, παίζει με το πρόσωπο, τους μορφασμούς, τη μονοκοματιά και την ατσουμπαλοσύνη της. Η Φράνσις της ταινίας είναι σαν την Αμελί χωρίς να μελώνεις από τη γλύκα, είναι σαν τις έξυπνες κουλτουριάρες του ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά χωρίς να εκνευρίζεσαι από τις εξυπνάδες, είναι σαν τις γοητευτικές ηρωίδες της Νουβέλ Βανγκ χωρίς να βαριέσαι από το στήσιμο και τη σιωπή. 

Τα παιδιά της Ανατολής 

Δυο ταινίες από γυναίκες σκηνοθέτριες που διαδραματίζονται στην Ανατολή, αλλά διαθέτουν ευρωπαϊκή κι αμερικανική βοήθεια στην τεχνογνωσία, προσελκύουν το ενδιαφέρον αυτή την εβδομάδα. Η μία είναι το «Απαγορευμένο ποδήλατο» της Χάιφα Αλ Μανσούρ, παραγωγής Σαουδικής Αραβίας (σε συνεργασία με τη Γερμανία). Μάλιστα πρόκειται για την πρώτη ταινία που γυρίζεται στη χώρα των πετρελαιάδων με τις εξής «καινοτομίες»: τη σκηνοθετεί γυναίκα (!), το σινεμά είναι απαγορευμένο, όπως και το ποδήλατο του θέματος! Στο επίκεντρο βρίσκεται ένα κορίτσι δημοτικού που αν και από ευκατάστατη οικογένεια και περιβάλλον πλούσιο βιώνει, όπως κάθε γυναίκα σε αυτή τη χώρα, την απαγόρευση πολυεπίπεδα. Στην προκειμένη περίπτωση ζηλεύει και θα κάνει τα πάντα για να αποκτήσει το όνειρο κάθε παιδιού στον πλανήτη: ένα ποδήλατο. Στη χώρα της απαγορεύεται στις γυναίκες να έχουν και να οδηγούν ποδήλατο, αλλά το κοριτσάκι κόντρα τις επιταγές της θρησκευτικής ηγεσίας θα το αποκτήσει μέσα από το… Κοράνι! Απλότητα, φινέτσα και κοινωνική καταγγελία με το γάντι, μια και το εστέτ στοιχείο δεν αποβάλλεται παρόλο που η μπούρκα κινείται σε πρώτο πλάνο σε όλη την ταινία. Η Μανσούρ τα βάζει με το καθεστώς χρησιμοποιώντας ένα ποδήλατο και ένα παιδί. Χτυπάει στο θυμικό και το συναίσθημα. Η άλλη ταινία είναι το «Ανάμεσα…» της Αναΐς Μπαρμπό Λαβαλέ, που εκτυλίσσεται στη Δυτική Όχθη, μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης, αλλά είναι παραγωγής Γαλλίας και Καναδά. Νεαρή μαιευτήρας φροντίζει έγκυες γυναίκες από το Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Δεν αργεί να δεθεί με μια κοπέλα από την Παλαιστίνη αλλά και να αγαπήσει τα παιδιά της που περιφέρονται, παίζουν και χαίρονται στην περιοχή. Η ματαιότητα, η σκληρότητα και η βαναυσότητα του πολέμου καραδοκεί. Η Καναδή γιατρός αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε δυο κόσμους. Το πρόσωπο του πολέμου εμφανίζεται για πρώτη φορά μπροστά της. Αν και ο άνθρωπος είναι «μπροστάρης» σε κάθε επιλογή ζωής, τα συναισθήματα είναι τρυφερά και από τις δυο πλευρές του σύγχρονου τείχους (μετά από εκείνο του Βερολίνου), μια και φίλοι, συνάδελφοι και γνωστοί είναι ίσοι στα μάτια της. Στο τέλος, όμως, ο πιο αδύναμος είναι και ο «νικητής».Και οι δυο παραγωγές αν και κινούνται πρωτοεπίπεδα, χωρίς να κάνουν το παραπάνω βήμα ώστε να κατανοήσουμε σε βάθος το ψυχικό τραύμα αυτό καθαυτό, είναι φροντισμένες, αξιοπρεπείς και αξιόλογες επιλογές. Ταινίες από την άλλη όχθη για σκέψη και προβληματισμό. 

Κουλτούρα να φύγουμε 

Το δεύτερο μέρος του «Παραδείσου» του Ούλριχ Ζάιντλ αποδεικνύεται χειρότερη κόλαση από τα βασανιστήρια του έρωτα στην Αφρική. Ο Αυστριακός σκηνοθέτης που λάτρεψε και εντύπωσε το αποστειρωμένο σινεμά στην πατρίδα του, μεταφέροντας αυτή τη μόδα στα φεστιβάλ ανά τον κόσμο και δημιουργώντας τέτοιου είδους και ύφους σχολές σκέψεις σε πολλές χώρες (στην Ελλάδα εκπροσωπείται επάξια από τους Λάνθιμο - Φιλίππου και την κομπανία τους), βάλθηκε με την τριλογία του να μας κάνει να αηδιάσουμε. Από τις ευτραφείς κυρίες που επιδιδόντουσαν σε «μαστουρωμένο» σεξ και άλλα είδους κονέ με ιδιαιτέρως χαρισματικούς Αφρικανούς, όπως τραγουδούσε κάποτε η αοιδός των Jumbo Έφη Σαρρή, περνάμε σαν γέφυρα στις θρησκόληπτες, ψυχωσικές κυράτσες που περιφέρουν τη μανία τους με το Χριστό και τα πάθη του από πόρτα σε πόρτα και από γειτονιά σε γειτονιά. Άτσαλες και αποκρουστικές στην κοινωνική τους ζωή, επιδίδονται στο σπίτι τους σε άλλου είδους όργια: αυτοτιμωρούνται για τα πάθη του Ύψιστου και τη δική τους ευμάρεια. Στη στροφή όμως, τις περιμένει το ίδιο τους το σπιτικό για να τις «λογικέψει». Ο Αυστριακός προφανώς και θέλει να εκκινήσει μια κουβέντα γύρω από το σάπιο τρόπο ζωής της Δύσης. Είναι όμως τόσο άρρωστες η σκέψη και η ματιά του… Σίγουρα δεν μας ταιριάζουν! Επιλέγει τις πιο άσχημες ηθοποιούς, συνθέτει τους πλέον σιχαμερούς χαρακτήρες και εντέλει κάνει μια ταινία σαν εικαστικό κατασκεύασμα του Ντάμιεν Χερστ. Ακατανόητο, αμετάφραστο, ένα ασήμαντο ξερατό.

28 Σεπ 2013

Τα αποκηρυγμένα του Κ.Φ. Καβάφη [Vakxikon.gr 2013]



Toυ Κώστα Μαρδά 

«Τα αποκηρυγμένα» του Καβάφη κυκλοφόρησαν οι εκδόσεις vakxikon.gr, με προλογικό σχόλιο του ποιητή Γιώργου Μπλάνα, ως συμβολή στη μνήμη του μεγάλου Αλεξανδρινού, καθώς διανύουμε το Έτος Καβάφη και γιορτάζουμε τα 150 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή που πέθανε την ημέρα των γενεθλίων του (29 Απριλίου 1933). Το εξώφυλλο του βιβλίου των 56 σελίδων κοσμείται από φωτογραφία των νεανικών του χρόνων και η υπογραφή είναι Κ.Φ. ΚΑΒΑΦΗΣ, δηλαδή Κωνσταντίνος Φωτιάδης Καβάφης, τα ποιήματα του οποίου αποκήρυξε ο Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης… λέγοντας - χωρίς άλλες εξηγήσεις - ότι ανήκαν σε κάποιον εξάδελφό του. Η ιστορία της ποίησης - γράφει ο Γιώργος Μπλάνας - είναι γεμάτη με παραδείγματα αποκηρυγμένων ποιημάτων. Νεανικές αδεξιότητες, συναισθηματικές εκτροπές, ιδεολογικές αστοχίες… Υπάρχουν χίλιοι δύο λόγοι για τους οποίους ένας ποιητής που ενδιαφέρεται για την εικόνα του έργου του μπορεί να οδηγηθεί στην αποκήρυξη ορισμένων συνθέσεών του. Ακόμη και οι μεγαλύτεροι ποιητές μπορούν να κάνουν λάθη. Φυσικά - συνεχίζει - δεν χάθηκε ο κόσμος αν μερικά ποιήματα ξαστοχήσουν. Η ποίηση είναι τέχνη και μια τέχνη δεν μαθαίνεται ποτέ μονομιάς. Ένας σπουδαίος ποιητής πρέπει να ωριμάσει αργά, κατά προτίμηση ακολουθώντας τη ράθυμη κριτική. Τα αποκηρυγμένα του, μάλιστα, μπορούν να αποθηκευτούν ως τεκμήρια του σπουδαίου αγώνα που έδωσε για να πλουτίσει τη γλώσσα. 

Επισκοπώντας τα… εξοβελιστέα αυτά δημιουργήματα, εντοπίζει κανείς τα δεδομένα της στιχοπλόκου εποχής με την πομπώδη καθαρεύουσα, τα λεπτά πλην τυποποιημένα αισθήματα, τον ρητορικό πατριωτισμό και τον αφελή ρομαντισμό. «Το λατρεμένο αγόρι της κυρίας Φωτιάδη-Καβάφη προσπαθεί να νομιμοποιήσει τον ευπρεπή γιο του αειμνήστου κυρίου Καβάφη. Μάταιος κόπος. Η ευπρεπής ευαισθησία της μητέρας θα μάχεται πάντα την απούσα αγάπη του πατέρα και η απούσα αγάπη της μητέρας θα αντιπαλεύει την ευπρεπή αγάπη του πατέρα». Και όμως ο Καβάφης κατόρθωσε να οδηγηθεί στην ιδιοτυπία δημιουργώντας μια ποίηση ελληνική και συγχρόνως οικουμενική, διδακτική αλλά όχι κατηχητική, χρησιμοποιώντας στοιχεία ιστορικά και συνάμα αντιηρωϊκά, αξιοποιώντας όχι μόνο τα συναισθήματά του μα πρωτίστως «εμπιστευόμενος τον εγκέφαλό του», όπως έχει εξηγήσει ο Τίμος Μαλάνος. 

Η έκδοση φιλοξενεί στο οπισθόφυλλο το ποίημα Βακχικόν, του οποίου παραθέτουμε τις δύο τελευταίες στροφές, χαρακτηριστικές του πρωτόλειου ύφους: «Την άχαριν αλήθειαν γυμνήν δεν βλέπω πλέον. Άλλην απήλαυσα ζωήν, και κόσμον έχω νέον. Εν των ονείρων τω ευρεί ευρίσκομαι πεδίω - δος, δος να πίω! Και αν ήναι δηλητήριον, και να εύρω την πικρίαν της τελευτής εντός αυτού, εύρον πλην ευτυχίαν, τέρψιν, χαράν, και έπαρσιν εν τω δηλητηρίω δότε να πίω!». 

Η δημοσίευση των αποκηρυγμένων δεν γίνεται πρώτη φορά. Επιβεβαιώνεται, πάντως, για άλλη μια φορά, το φαινόμενο Καβάφη: Ο μοναχικός γραφέας της υπηρεσίας αρδεύσεων του υπουργείου δημοσίων έργων, σε πείσμα των κριτικής του Παλαμά για τα έργα της ωριμότητάς του ότι «στίχος, γλώσσα, έκφραση, μορφή και ουσία, μου φαίνονται σημειώματα που δεν ημπορούν να γίνουν ποιήματα», δοξάζεται και για όσα αποποιήθηκε!.. 

*Η βιβλιοπαρουσίαση δημοσιεύτηκε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΑΠΕ) και αναδημοσιεύτηκε στο ειδησεογραφικό πόρταλ www.protothema.gr (25-9-13).

27 Σεπ 2013

Designing a New World


3η DESIGN FOR LIFE 
27 – 28 – 29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013 
ΙΤΑΛΙΚΟ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΑΘΗΝΩΝ 
ΠΑΤΗΣΙΩΝ 47

Πολυσυλλεκτική & πολυδιάστατη έκθεση για το ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΟ-ΣΥΓΧΡΟΝΟ-ΙΣΤΟΡΙΚΟ design με εκθεσιακό αφιέρωμα "DESIGNING A NEW WORLD"  

Η έκθεση αποτελεί ένα διαδραστικό project σε νέο εκθεσιακό πρότυπο με στόχο την επικοινωνία καινοτόμων ιδεών στο design, την αρχιτεκτονική, τις τέχνες, τον πολιτισμό. Με υλοποιημένα εκθέματα σχεδιαστών, που θα αναδείξουν τις δημιουργικές στιγμές τους με απόδοση φόρου τιμής στο "πνεύμα του design". Οι θεματικές ενότητες δηλώνουν οτι το "design είναι εδώ" και προσκαλούν τους επισκέπτες να απολαύσουν τις προτάσεις των σχεδιαστών που οριοθέτησαν το σχεδιασμό και δημιούργησαν κοινότητες ευφάνταστων δημιουργών για τις επόμενες γενιές. Η 3η DESIGN FOR LIFE είναι μια παραγωγή υψηλής αισθητικής με όλα τα χαρακτηριστικά της που δύσκολα βλέπουμε τα τελευταία χρόνια της κρίσης και με θετικά αποτελέσματα διαχείρησης του πολιτισμού. Η θεματική κατανομή στους εκθεσιακούς χώρους αφορά: Τιμητική Συμμετοχή της Ιταλίας και του φημισμένου στο κόσμο ιταλικού design με εκθέματα των GIO PONTI, ETTORE SOTTSASS, PATRICIA URQIOLA, MISSONI, ALESSANDRO MENDINI κ.ά. 

Σύγχρονοι Designers FRANCO ALBINI, PHILLIPE STARCK, MICHELE DE LUCCHI, JEAN MARIE MASSAUD κ.ά

Πρωτοποριακά εκθέματα σχεδιαστικών ομάδων (brands) LANCIA, CASSINA, POLTRONA FRAU, B&B, COLOMBO DESIGN, PEDRALI, MOROSO, MONTBLANC, CHRISTOFLE, MAGIS, ARTEMIDE, ROCHE BOBOIS, ANDREU WORLD, PIRWI, DESIREE, BERNARDAUD, FOSCARINI DIESEL, WOODEN FLOORS DRAKATOS, IMEXPORTA, DAINESE, ΠΡΑΓΜΑΤΑ - ALESSI, NAFPLIOTIS GLASS, MELISSA PANTAZI, NESPRESSO BUSINESS SOLUTIONS, NORMANN COPENHAGEN. 

Βραβευμένα εκθέματα με reddot design award - compasso d' oro σε τέσσερις προτάσεις διαμόρφωσης χώρων με εκθέματα Ιταλών designers και αρχιτεκτόνων. 

Museum Modern με εκθέματα από μουσεία και γκαλερί σχεδιαστών του 20ου αι. DALI, SOTTSASS, RIETVELT, MACKINTOSH, GAUDI, MENDINI, LE CORBUSIER, FRANK LLOYD WRIGHT κ.ά

Έλληνες Designers & Αρχιτέκτονες και Δημιουργικά γραφεία που έχουν καθορίσει την καλλιτεχνική τους πορεία όπως ΒΛΑΣΣΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ, ΖΑΚΟΠΟΥΛΟΣ - MENEGHINI CTRLZAK, ΠΑΝΤΑΖΗΣ - ΡΕΝΤΖΟΥ POINT SUPREME ARCH., ΡΟΖΑΛΙΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ, ΠΙΣΚΙΤΖΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ, ΜΑΝΑΦΗΣ ΝΙΚΟΣ (ηλεκτρικό ποδήλατο), BOOKLAB8. 

Το design προσβάσιμο σε όλους: Παρουσίαση υλοποιημένων έργων design από παιδιά με διάχυτη αναπτυξιακή διαταραχή του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Ν. Μάκρης "ΠΑΜΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ" σ ' ένα πρόγραμμα από τους δασκάλους τους και τη δημιουργική μας ομάδα AFDF. 

Το πρώτο πέταγμα: με αντιπροσωπευτικά έργα 5 τελειόφοιτων σπουδαστών - Bachelor AKTO.

 ΙΤΑΛΙΚΟ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΑΘΗΝΩΝ 
ΠΑΤΗΣΙΩΝ 47, ΤΗΛ 210.5242646, www.iicatene.esteri.it 
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΦΙΛΑΝΔΡΙΑΝΟΥ + AFDF
 filandrianou@gmail.com , mob. 6909042004 
ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ 27 - 28 - 29 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2013 
ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18.00 - 22.00 | ΣΑΒΒΑΤΟ 11.00 - 21.00 | ΚΥΡΙΑΚΗ 11.00 - 20.00 ΕΙΣΟΔΟΣ ΔΩΡΕΑΝ

25 Σεπ 2013

Pass2Day | Νέες κυκλοφορίες ήρθαν με τις πρώτες βροχές | #64

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.gr. Kάθε Τετάρτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 

Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας 


Οι Locomondo, καλοκαιρινοί τύποι όπως πάντα, βρήκαν τρόπο να κυκλοφορήσουν το νέο τους δίσκο, γιορτάζοντας παράλληλα τα δέκα χρόνια συνεργασίας τους μέσα στο καλοκαίρι με τίτλο «Οδύσσεια». Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου περιγράφει αυτό που το συγκρότημα ξέρει να κάνει καλύτερα από όλους. Συναυλίες στο εξωτερικό και στην Ελλάδα, σε μικρούς και μεγάλους χώρους, ξεσηκώνοντας το κοινό πάντα με το χιούμορ τους και τη μουσική τους. Στο άλμουμ αυτό η μπάντα ξεφεύγει λίγο από τα συνηθισμένα δίνοντας έναν πιο έντεχνο τόνο στα τραγούδια της χωρίς βέβαια να λείπουν και οι ρέγκε νότες που μας έχει συνηθίσει. 



Δεκαεπτά χρόνια βρίσκονται στο βάθρο της παγκόσμιας μουσικής σκηνής.Υπηρετούν το εναλλακτικό ροκ όσο κανένα άλλο συγκρότημα του είδους έχοντας στο πλευρό τους πάντα τόσο τους θαυμαστές τους, όσο και αυτούς που τους μισούν. Η αλήθεια είναι ότι οι Placebo - ναι για αυτούς μιλάω στις πρώτες γραμμές- έχουν μεγαλώσει τις γενιές των τωρινών τριαντάρηδων και σαραντάρηδων, πετυχαίνοντας πολλές φορές τον εντυπωσιασμό και όχι άδικα. Στον τελευταίο τους δίσκο με τίτλο «Loud Like Love», οι Placebo δείχνουν πιο σκεπτόμενοι από ποτέ αφού χωρίς να καταφέρνουν να εντυπωσιάσουν, χαμηλώνουν τους τόνους χωρίς να οργιάζουν όπως παλιά, και αυτό το δείχνουν και οι στίχοι. Ο Brian Molko αφήνει στην άκρη τις κακές του συνήθειες και γράφει τραγούδια που μιλάνε για ασφάλεια, προσωπικές σχέσεις και τα αισθήματα που προκαλούνται από αυτές. Χαραχτηριστικό παράδειγμα είναι το single με τίτλο «Too Many Friends» που μιλάει για τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης. Ένας πραγματικά όμορφος δίσκος χωρίς κακές στιγμές, αποδεικνύοντας για ακόμα μία φορά πως ένα μεγάλο συγκρότημα παραμένει στην κορυφή χωρίς πάντα να εντυπωσιάζει! Το έχουν κάνει άλλωστε άπειρες φορές στο παρελθόν και δεν το έχουν ανάγκη. Καιρός να πάρουν σειρά άλλοι... 


Καλή ακρόαση

24 Σεπ 2013

Αρσενική Πόρνη


Παλιάτσος
Σ' ένα θρόνο που βουλιάζει
Βασίλειο ερειπωμένο
Το λιβάδι με τα ρόδα
Στάχτες
Στα πόδια μου κείτονται
Όσα κάποτε σκότωσα
Φόβος
Ελευθερία
Αγάπη
Ζωή
Βουβά στερεώματα
Και η Μοίρα
Να χορεύει γυμνή
Μ' ένα μωρό στην αγκαλιά
Βαμμένη
Με τα χρώματα της ειρήνης
Σε καιρό πολέμου.

Στράτος Π.

23 Σεπ 2013

H@ppY FeW: Γιουσουρούμ


Του Νίκου Μπίνου 

Δε χωράει καμία αμφιβολία πως το γεγονός της εβδομάδας για την ελληνική κοινωνία είναι η δολοφονική επίθεση που έλαβε χώρα το βράδυ της Τρίτης στην Αμφιάλη. Ο λόγος είναι λίγο πολύ γνώστος. Μέλος και υποστηρικτής της Χρυσής Αυγής έδειξε ποιο είναι το πραγματικό πρόσωπο αυτής της «οργάνωσης». Δολοφόνησε έναν 34χρονο μόνο και μόνο επειδή διαφερούν πολιτικά οι ιδεολογίες τους. Και ξάφνου κινητοποιήθηκε ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος καταδικάζοντας την ενέργεια αυτή. Και για μια επιπλέον φορά παραμένουμε θεάτες σε ένα ακόμα θέατρο του παραλόγου. Δηλώσεις επί δηλώσεων, με αιχμή του δόρατος τη δημοκρατία και το τι αυτή πρεσβεύει. Και φυσικά θα έπρεπε να φτάσει μια οργάνωση από την ανυποληψία που βρισκόταν μέχρι και πριν απο κάποιους μήνες στη δολοφονία, για να υπάρξουν σκέψεις ώστε να τεθεί εκτός νόμου (κάτι τέτοιο βέβαια δεν είναι και τόσο εφικτό βάσει Συντάγματος) αλλά και να μαζευτούν κάποιες δεκάδες εγκληματικές πράξεις της Χ.Α. ώστε να «ξυπνήσει» ο υπουργός Δημόσιας Τάξης και να αποστείλει στον Άρειο Πάγο τα ανδραγαθήματα του φασιστικού αυτού συνοθυλεύματος. 

Μιας και το κάκο το χτυπάς απο τη ρίζα του πριν μεγαλώσει. Αλλά μεγάλωνε, όταν το τωρινό πολιτικό σύστημα με την εν γένει συμπεριφορά του έδινε τροφή για να αμφισβητείται το δημοκρατικό πολίτευμα και οι πραγματικές αξίες του, ξεθωριάζοντας χρόνο με το χρόνο την ουσία για την οποία θεσπίστηκε. Αρνητική εντύπωση που προκάλεσε πάντως και η ολοσέλιδη σχεδόν φωτογραφία του Πρώτου Θέματος στο χθεσινό του πρωτοσέλιδο (22/9/2013) που έρχεται να επιβεβαιώσει το ποιόν της συγκεκριμένης εφημερίδας. Απεικονίζει τον ετοιμοθάνατο νέο στην αγκαλία της κοπέλας του λίγο μετά το δολοφονικό χτύπημα το βράδυ της περασμένης Τρίτης. Και η εμπορευματοποίηση του πόνου συνεχίζεται. Αλλά αφού ξέρουν πως κάπως έτσι θα πουλήσουν - ξεπουλήσουν περισσότερο κίτρινο τύπο γιατι να μην το κάνουν; Άλλωστε, όλα στο βωμό του χρήματος πρέπει να κινούνται. Και φυσικά ότι μείνει θα ξεπουληθεί στο Γιουσουρούμ...

22 Σεπ 2013

Τσίτα τα γκάζια


Του Νέστορα Πουλάκου 

Γεμάτη αδρεναλίνη και μπόλικη τεστοστερόνη είναι αυτή η εβδομάδα των πρώτων προβολών, αφού το «Rush» του Ρον Χάουαρντ που καταπιάνεται με τη Φόρμουλα Ένα, και ο «Λευκός οίκος: Η πτώση» του Ρόλαντ Έμεριχ όπου ένας μυώδης άνδρας (ο Τσάνινγκ Τέιτουμ στο ρόλο) αναλαμβάνει να σώσει τον Αμερικανό Πρόεδρο, φαίνεται ότι θα τραβήξουν το ενδιαφέρον του κοινού. Σε επανέκδοση προβάλλεται η «παρανοϊκή» ταινία του Ντέιβιντ Λιντς «Ατίθαση καρδιά», με την πέρα-από-κάθε-φαντασία ερμηνεία του Νίκολας Κέιτζ και τη σούπερ ερωτική παρουσία της Λόρα Ντεν, που κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ των Καννών το 1990. Η ταινία προβάλλεται αποκλειστικά στο Άστυ (της Πλατείας Κοραή), και αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να την (ξανα)δείτε και να αρρωστήσετε από τις ροκ καταστάσεις που διαδραματίζονται. Τέλος, το φεστιβαλικό ενδιαφέρον απλώνεται κατά μήκος της χώρας: την Αθήνα κατακλύζουν οι Νύχτες Πρεμιέρας, τη Σύρο το φεστιβάλ κινουμένων σχεδίων AnimaSyros που έχει γίνει πλέον θεσμός, και τη Δράμα το διεθνές φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους. 

Γκαζώνουν και σαρώνουν 

Ιδανικοί για κόντρα προσωπογραφίες αναδεικνύονται ο σκηνοθέτης Ρον Χάουαρντ και ο σεναριαγράφος Πίτερ Μόργκαν. Μετά το απολαυστικό «Frost/Nixon: Η αναμέτρηση» του 2008, τώρα καταπιάνονται με δυο μεγάλους αστέρες της Φόρμουλα Ένα, τον Τζέιμς Χάντ και τον Νίκι Λάουντα στην ταινία «Rush», που άφησαν εποχή στις διεθνείς πίστες τη δεκαετία του 1970 τόσο για τις κόντρες και τους άγριους καβγάδες τους όσο και για τις υπέρμετρες φιλοδοξίες τους, τα γρήγορα γκάζια και το στυλ που πλάσαραν. Σε κάτι περισσότερο από δυο ώρες, οι Χάουαρντ – Μόργκαν συνθέτουν έναν υπέροχο καμβά έντασης και αδρεναλίνης: απολαυστικές σκηνές από τις πίστες, με τα γρήγορα αμάξια να γκαζώνουν, να προσπερνούν, να συγκρούονται αλλά και να τυλίγονται στις φλόγες. Και από την άλλη μεριά η δραματουργία της ίδιας της ζωής εκτός πίστας αλλά πάντοτε συνυφασμένης με αυτή. Γυναίκες, διασκέδαση, μποέμικη ζωή και προκλήσεις, ειρωνείες, σνομπισμοί και άλλα πολλά που αποτυπώνονται στον κόσμο των «γρήγορων» ανδρών. Καταπληκτική είναι η ερμηνεία του Γερμανού Ντάνιελ Μπρουλ ως Νίκι Λάουντα, πιο αδύναμη αυτή του Κρις Χέμσγουορθ ως Τζέιμς Χαντ, αυτή όμως που αναδεικνύεται μέσα από την ταινία «Rush» είναι η σκηνοθεσία του έμπειρου Χάουαρντ (μην ξεχνάμε και την προσωπογραφία του σπουδαίου μαθηματικού Τζον Νας στην ταινία «Ένας υπέροχος άνθρωπος» με τον Ράσελ Κρόου), αλλά και το άριστα δομημένο σενάριο του Μόργκαν. 

Ένας αλλά Γκόσλινγκ 

Υποθέτω ότι μετά από την ταινία «Μόνο ο Θεός συγχωρεί» θα «χαλαρώσουν» τόσο ο Δανός σκηνοθέτης Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν όσο και ο ακούνητος-αμίλητος-ατάραχος Ράιαν Γκόσλινγκ. Με τους κανόνες και τις επιταγές της επιτυχίας «Drive», οι δυο συνεργάτες μεταφέρουν τη δράση στη Μπανγκόκ, την οποία πνίγουν κυριολεκτικά στο αίμα. Διεφθαρμένοι αστυνομικοί, μαφία και πορνεία, ναρκωτικά και αγώνες μποξ αλά ασιατικά είναι τα «καλά» στοιχεία της ταινίας. Τα «κακά» στοιχεία της ταινίας του Ρεφν είναι κατά πόσο θα αντέξετε τους αργούς, άκρως εξαντλητικούς ρυθμούς της υπόθεσης, οι οποίοι «αναγκάζουν» τη μιάμιση ώρα διάρκειας να μοιάζει… με μια αιωνιότητα. Ξεπερνώντας ακόμη και τον «βάναυσο» Ταραντίνο, οι νεκρές στιγμές της ταινίας είναι πολλές και ανυπόφορες. Κανείς ούτε μιλάει ούτε κουνιέται ούτε τσιμπιέται. Εντέλει αυτό που και πάλι μας μένει, είναι η κόπια ερμηνεία του Γκόσλινγκ ο οποίος δεν μιλάει αλλά εκδικείται. Έχουμε ξαναδεί το έργο αλλά μας αρέσει. Στα συν της ταινίας οι «εξωτικές» ερμηνείες των Κριστίν Σκοτ Τόμας και Βιθαγιά Πανσρινγκάρμ, αλλά και η περιθωριακή ατμόσφαιρα που δημιουργείται. 

Παίζεται ακόμη 

Η βιογραφική ταινία «jObs» που μιλάει (κάπως αποσπασματικά είναι η αλήθεια) για τη ζωή και το έργο του Στιβ Τζομπς, ιδρυτή της πανίσχυρης Apple. Η ταινία κυρίως επικεντρώνεται στο πως φτιάχτηκε η εταιρεία στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και το πώς αναπτύχθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980. 

Rush *** 
Μόνο ο Θεός συγχωρεί ** 
jObs ** 
Λευκός Οίκος: Η πτώση - 
Ατίθαση καρδιά ***1/2 

*Η στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (22-9-13). 

Κριτικές ταινιών στο SevenArt.gr (19-9-13) 

Rush 

Ιδανικοί για κόντρα προσωπογραφίες αναδεικνύονται ο σκηνοθέτης Ρον Χάουαρντ και ο σεναριoγράφος Πίτερ Μόργκαν. Μετά το απολαυστικό «Frost / Nixon: Η αναμέτρηση» του 2008, τώρα καταπιάνονται με δυο μεγάλους αστέρες της Φόρμουλα Ένα, τον Τζέιμς Χάντ και τον Νίκι Λάουντα στην ταινία «Rush», που άφησαν εποχή στις διεθνείς πίστες τη δεκαετία του 1970 τόσο για τις κόντρες και τους άγριους καβγάδες τους όσο και για τις υπέρμετρες φιλοδοξίες τους, τα γρήγορα γκάζια και το στυλ που πλάσαραν. Σε κάτι περισσότερο από δυο ώρες, οι Χάουαρντ – Μόργκαν συνθέτουν έναν υπέροχο καμβά έντασης και αδρεναλίνης: απολαυστικές σκηνές από τις πίστες με τα γρήγορα αμάξια να γκαζώνουν, να προσπερνούν, να συγκρούονται αλλά και να τυλίγονται στις φλόγες. Και από την άλλη μεριά η δραματουργία της ίδιας της ζωής εκτός πίστας αλλά πάντοτε συνυφασμένης με αυτή. Γυναίκες, διασκέδαση, μποέμικη ζωή και προκλήσεις, ειρωνείες, σνομπισμοί και άλλα πολλά που αποτυπώνονται στον κόσμο των «γρήγορων» ανδρών. Καταπληκτική είναι η ερμηνεία του Γερμανού Ντάνιελ Μπρουλ ως Νίκι Λάουντα, άλλωστε ο ηθοποιός αυτός έχει προσφέρει μερικές ξεχωριστές στιγμές στη μεγάλη οθόνη από την εποχή του «Αντίο Λένιν». Πιο αδύναμη είναι αυτή του Κρις Χέμσγουορθ ως Τζέιμς Χαντ, μια και έχει συνηθίσει να παίζει κυρίως σε μπλοκμπάστερ που ουσιαστικά «ευνουχίζουν» τους ηθοποιούς. Αυτή όμως που αναδεικνύεται μέσα από την ταινία «Rush» είναι η σκηνοθεσία του έμπειρου Ρον Χάουαρντ. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ο Χάουαρντ πέρα από το αληθινό περιστατικό του δημοσιογράφου Φροστ και του Προέδρου των ΗΠΑ Νίξον, έχει γυρίσει την απολαυστική προσωπογραφία / βιογραφία του σπουδαίου μαθηματικού Τζον Νας στην ταινία «Ένας υπέροχος άνθρωπος» με τον Ράσελ Κρόου. Όπως επίσης διακρίνεται και το άριστα δομημένο σενάριο του Πίτερ Μόργκαν. Στα συν βάζουμε την ατμοσφαιρική μεταφορά στην εποχή του 1970, κάνοντας έτσι την ταινία να μοιάζει σαν ένα αληθινό ντοκουμέντο που έχει αποτυπώσει τον άγριο και φυσικά γρήγορο κόσμο της Φόρμουλα Ένα. 

Μόνο ο Θεός συγχωρεί 

Υποθέτω ότι μετά από την ταινία «Μόνο ο Θεός συγχωρεί» θα «χαλαρώσουν» την ορμή τους τόσο ο Δανός σκηνοθέτης Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν όσο και ο ακούνητος - αμίλητος - ατάραχος Ράιαν Γκόσλινγκ. Με τους κανόνες και τις επιταγές της επιτυχίας του «Drive», οι δυο συνεργάτες μεταφέρουν τη δράση στη Μπανγκόκ, την οποία πνίγουν κυριολεκτικά στο αίμα. Διεφθαρμένοι αστυνομικοί, μαφία και πορνεία, ναρκωτικά και αγώνες μποξ αλά ασιατικά είναι τα «καλά» στοιχεία της ταινίας. Αυτά που συνθέτουν το φόντο του περιθωρίου, που γεμίζουν με μαύρο - κόκκινο την εικόνα τόσο της πόλης όσο και των λογής - λογής σπιτιών: των πορνείων, των ξενοδοχείων, των φτηνών καταλυμάτων της πρέζας, του αλκοόλ και του ξύλου. Εντέλει η Ταϋλάνδη δεν ενδείκνυται μόνο για ένστικτα αλά hangover μα και για ξύλο - αίμα - σπέρμα. Από την άλλη μεριά, τα «κακά» στοιχεία της ταινίας του Ρεφν είναι πολλά. Και κυρίως το κατά πόσο θα αντέξετε τους αργούς, άκρως εξαντλητικούς ρυθμούς της υπόθεσης, οι οποίοι «αναγκάζουν» τη μιάμιση ώρα διάρκειας να μοιάζει… με μια αιωνιότητα. Ξεπερνώντας ακόμη και τον «βάναυσο» Ταραντίνο, ο οποίος τουλάχιστον μας «πεθαίνει» στους διαλόγους, οι νεκρές στιγμές της ταινίας είναι πολλές και ανυπόφορες. Κανείς ούτε μιλάει ούτε κουνιέται ούτε τσιμπιέται. Αλλά όλο αυτό, κατά τον Ρεφν, επιτείνει την αγωνία για το θάνατο. Οι ασυγκράτητοι λευκοί και οι διεστραμμένοι για αίμα και εκδίκηση σχιστομάτηδες. Η ταινία του Ρεφν που αποκαλύφθηκε με δάφνες στο τελευταίο Φεστιβάλ των Καννών και προκάλεσε ουκ ολίγα μουρμουρητά (και χασμουρητά), μια και σε όλη τη διάρκεια της προετοιμασίας της τελούσε σαν μυστικό του κράτους, βρίθει από ατμόσφαιρα, μουσική και υπέροχα, σχεδιασμένα στη λεπτομέρεια σκηνικά. Αλλά δεν έχει να πει τίποτα, είναι μια φούσκα, ένα κενό, ένας πίδακας αίματος χωρίς ουσία, περιεχόμενο, ένα κάποιο μήνυμα. Μόνο αίμα, όπως θα έλεγαν κάποτε οι αδελφοί Κοέν. Γιατί οι αδελφοί Τζούλιαν και Μπίλι είχαν κάνει την Μπανγκόκ άντρο τους, με ναρκωτικά, γυναίκες και άφθονο ξύλο. Εντέλει αυτό που και πάλι μας μένει, είναι η κόπια ερμηνεία του Ράιαν Γκόσλινγκ ο οποίος δεν μιλάει αλλά εκδικείται. Έχουμε ξαναδεί το έργο αλλά μας αρέσει. Είναι ο ηθοποιός που πιθανώς παίζει καλύτερα όταν δεν μιλάει. Στη συγκεκριμένη ταινία είναι σκληρός αλλά τσαλακώνεται. Μαυρίζει, πονάει, ματώνει. Προσπαθεί να εκδικηθεί για το θάνατο του αδερφού του. Αναγκάζεται να ακολουθήσει τις διαταγές της πανούργας μητέρας του, ενός μαφιόζικου εγκεφάλου που ήρθε στη χώρα προκειμένου να αναλάβει δράση για το θάνατο του γιου της. Όμως ο αδερφός έσφαξε μια πόρνη και διέλυσε μερικά μαγαζιά και γι’ αυτά έπρεπε να πληρώσει. Στα συν της ταινίας οι «εξωτικές» ερμηνείες των Κριστίν Σκοτ Τόμας (ως πανούργα μητέρα) και Βιθάγια Πανσρινγκάρμ (ως ο Ταϊλανδός με το κρύο αίμα και το σπαθί που εκδικείται), αλλά και το περιθωριακό σκηνικό που έχει οικοδομηθεί άψογα. 

Jobs 

Δυο χρόνια πριν μαθαίναμε τον απροσδόκητο θάνατο του Στιβ Τζομπς, του ανθρώπου που - για πολλούς - έφερε την τεχνολογική επανάσταση από τους υπολογιστές και τα λάπτοπ μέχρι τα κινητά, τις συσκευές ανάγνωσης βιβλίων και ακρόασης μουσικής. Και δεν είναι μόνο αυτά. Ουσιαστικά πρόκειται για εκείνον το «μάστορα» που κατάφερε να κοντράρει, πολλές στιγμές να προσπεράσει, αλλά σίγουρα να τον κάνει να ιδρώσει ουκ ολίγες φορές - τον πλουσιότερο άνδρα στον κόσμο: τον Μπιλ Γκέιτς της Microsoft. Ο Τζομπς και η εταιρεία - μύθος ή θρύλος πια Apple, βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος αυτής της βιογραφικής ταινίας του Τζόσουα Μάικλ Στερν. Και βάζουμε στο επίκεντρο και την Apple καθώς η ταινία αυτή περισσότερο ενδιαφέρεται για τον ιδρυτή της Apple Στιβ Τζομπς παρά για τον άνθρωπο. Άλλωστε, μέσα το πρώτο 20λεπτο μαθαίνουμε σαν σε fast forward τα πρώτα του φοιτητικά χρόνια και τις παραξενιές του με τη διατροφή, τη θρησκεία και την εμφάνιση, τις παρέες και τις νεανικές κοσμοθεωρίες του. Εν ολίγοις, αν θέλουμε να μάθουμε κάτι περισσότερο για τον άνθρωπο Τζομπς σίγουρα δεν θα τα καταφέρουμε μέσα από την ταινία αυτή. Αποσπασματικά πράγματα προβάλλονται κατά τη διάρκεια του χτισίματος του μύθου, της κατάρρευσης και εντέλει της επιστροφής του στην Apple το 1997, οπότε και την έκανε υπερδύναμη στον τομέα της κι όχι μόνο. Γι’ αυτό ανατρέξτε καλύτερα στη βιογραφία του, που κυκλοφορεί από το 2011 στις εκδόσεις Ψυχογιός. Ο άνθρωπος πίσω από τα Mac, το iPad, το iPod, τα iTunes και ούτε καθ’ εξής, βιογραφείται σε αυτή την ταινία, με τον κατά τα άλλα «ελαφρύ» ηθοποιό Άστον Κούτσερ να τον υποδύεται. Χωρίς να ξέρουμε σαν δυο σταγόνες νερό τον Τζομπς, σίγουρα θα προτιμούσε κι ο ίδιος να έβλεπε κάποιον πιο «σοβαρό» ηθοποιό από τον Κούτσερ, τον οποίο έχουμε συνηθίσει σε ρόλους εραστή, κυνηγού γυναικών και παλιόφιλου παρά να ερμηνεύει έναν - κακά τα ψέματα - γιάπη που στο πρόσωπο του αποτυπώνεται ξεκάθαρα το αμερικανικό όνειρο. Ο Τζομπς, όσο «επαναστάτης» και να ήταν, όσο νευρικός, φωνακλάς, εναλλακτικός και οργισμένος με το σύστημα κι αν υπήρξε, μην ξεχνάμε ότι ήταν ο ίδιος το σύστημα: έστησε μια πολυεθνική επιχείρηση που κυριάρχησε στον κόσμο και σίγουρα αυτό το όνειρο δεν κατακτιέται απλώς περπατώντας ξυπόλητος στο δρόμο, με μακριά μούσια και μαλλιά, άπλυτος και κουρασμένος από το ταξίδι στην Ασία όπου ασπάστηκε τις ανατολίτικες θρησκείες. Ο Τζομπς φέρει το παραμύθι του φτωχού, υιοθετημένου παιδιού που ήταν υπερβολικά έξυπνο για να ζήσει μια συμβατική ζωή. Και παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ποτέ δεν υπήρξε genius στα τεχνολογικά, εντούτοις του αποδίδουν καινοτόμες ιδέες, την κατάλληλη στιγμή, με τον πλέον επιθετικό τρόπο. Πολλή δουλειά, σκληρά ωράρια, δημόσιες σχέσεις και «συμφωνίες με τον διάβολο» είναι τα στοιχεία που φτιάχνουν τα οράματα. Από κει και πέρα, τα διάφορα ευφυολογήματα που έλεγε σε διαλέξεις του σε νέους την τελευταία δεκαετία της ζωής του απλώς φτιάχνουν το «μύθο». Εν κατακλείδι, η ταινία του Στερν είναι ουσιαστικά η Apple κι όχι τόσο ο Στιβ Τζομπς. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας στέκεται σε αυτή την πλευρά του «πρίγκιπα της τεχνολογίας» όπως χαρακτηριζόταν στο παρελθόν. Επομένως, ξεπερνώντας τη μάλλον άστοχη ερμηνεία του Κούτσερ, έχουμε να κάνουμε με μια ταινία σαν ντοκιμαντέρ που ουσιαστικά μας φωτίζει αυτά που διαβάζαμε ή ακούγαμε σε κουτσομπολιά όλα αυτά τα χρόνια. Και χωρίς να περνάει απαρατήρητο το γεγονός ότι τελειώνει κάπως απότομα με την επιστροφή του Τζομπς στην Apple, χωρίς να αγγίζει καθόλου τα έργα και τις ημέρες του στη νέα χιλιετία. 

Aτίθαση Καρδιά 

Σε μια σκοτεινή Αμερική κι έναν κόσμο νοσηρό, επικίνδυνο, βίαιο, ένα κυνηγημένο ζευγάρι πραγματοποιεί το ταξίδι της φυγής του. Το αγόρι και το κορίτσι αντιδρούν σε αυτό το σκηνικό, και επαναστατούν, αντιστέκονται, μάχονται για την ελευθερία τους. Το σουρεαλιστικό σύμπαν του Ντέιβιντ Λιντς αυτή τη φορά είναι πιο ροκ, πιο δυναμικό, πιο ατίθασο. Εξαιρετικές οι ερμηνείες και του Νίκολας Κέιτζ (όταν ακόμη ήταν ηθοποιός) και της Λόρα Ντερν (ή μούσας του Λιντς). Η ταινία είναι μια διαρκής χορογραφία πάνω σε τεντωμένο σχοινί. Όπως ακριβώς είναι δηλαδή και η πορεία του ανένταχτου αυτού ζευγαριού. Ο Λιντς με την "Ατίθαση καρδιά" κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Καννών. Παίζουν ακόμη οι Γουίλεμ Νταφόε, Γκρίσπιν Γκλόβερ, Ιζαμπέλα Ροσελίνι, Χαρι Ντην Στάντον κ.ά.

Η επικαιρότητα στο πλάνο


Του Νέστορα Πουλάκου 

Πιο επίκαιρο από ποτέ αναδεικνύεται το φετινό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Και ο λόγος; Στην ταινία «Red hulk» το μυώδη νέο που παίρνει εντολή να χτυπήσει «τυφλά» έναν Πακιστανό μετανάστη. Μήπως σας θυμίζει κάτι αυτό; Η ταινία της Ασημίνας Προέδρου μιλάει για ένα λαϊκό παιδί, εργάτη στην καθημερινότητα του, φανατικό οπαδό του Ολυμπιακού, συνδεσμίτη και μπαχαλάκια, που «παρασύρεται» από το τέρας του εθνικισμού. Από χούλιγκαν γίνεται νεοναζί λοιπόν, μόνο και μόνο γιατί πρέπει κάπου να ανήκει. Από τις εντολές για «πεσίματα» στους βάζελους, σε εντολές για μαχαιρώματα μεταναστών κι όχι μόνο, γύρω - γύρω από τη Λιοσίων, το Σταθμό Λαρίσης και την Αχαρνών. Πόσο τραγικά επίκαιρα μοιάζουν όλα αυτά; Η ταινία της 31χρονης δημιουργού προηγήθηκε της συγκλονιστικής δολοφονίας του Παύλου Φύσσα από τον «τυφλωμένο» Χρυσαυγίτη, το βράδυ της Τρίτης στο Κερατσίνι. Μπράβο στην Ασημίνα! Γιατί αποτυπώνει τόσο παραστατικά, γλαφυρά κι αληθινά μέσα από το μυθοπλαστικό φακό της, το νοσηρό άντρο του μίσους: το οπαδικό μένος και τον εθνικιστικό παροξυσμό. Από την άλλη μεριά, στη «Γεννήτρια» της Νικολέτας Λεούση παρακολουθούμε την απόλυτη απόγνωση ενός επαγγελματία καταστηματάρχη του κέντρου της Αθήνας. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι ο Μανώλης Μαυροματάκης, ο οποίος υποδύεται τον 50χρονο Σάββα που βλέπει από τη μια να του κατάσχουν τη γεννήτρια που αγόρασε με κόπο και από την άλλη να μην πατάει άνθρωπος στο μαγαζί με τα είδη οικοδομής που διατηρεί. Τα χρέη που τον έχουν πνίξει, η κόρη του που σπουδάζει στην επαρχία και ζητάει συνεχώς χρήματα, οι συχνές διαδηλώσεις, τα σπασίματα και τα χημικά… Και στις δυο ταινίες, το τηλέφωνο χτυπάει αλλά όχι για «καλό» σκοπό γι’ αυτό και οι πρωταγωνιστές δεν το σηκώνουν. Τέλος, «Στο κατώφλι» της Αναστασίας Κρατίδη, η αλά «Ροζέτα» πρωταγωνίστρια αποφασίζει να ξεφύγει από το σπίτι - φυλακή της οικογένειας της. Η καταπίεση και η βαναυσότητα στην ελληνική επαρχία αποτυπώνεται τόσο σκληρά σε αυτό το «νταρντενικό» δράμα. Ως επίλογο, οφείλουμε να συγχαρούμε τις γυναίκες δημιουργούς που βρήκαν το κουράγιο να καταπιαστούν με τόσο έντονα και μισανθρωπικά θέματα. 

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (22-9-13).

21 Σεπ 2013

Ναι μεν, αλλά... (1972)


Του Νέστορα Πουλάκου 

Στη στήλη HellasFilm μπαίνουμε στη μηχανή του χρόνου και βρισκόμαστε στο 1972, όταν ο Παύλος Τάσιος, ανερχόμενος κινηματογραφιστής με δεκαετή θητεία στις παραγωγές του Φίνου και με τις πρώτες ταινίες του να παραπέμπουν στα γνωστά ελληνικά και πρόχειρα σκληροπυρηνικά δράματα της δεκαετίας του 1960 που δεν ξεχνιούνται εύκολα («Φτωχολογιά», «Χαμένη ευτυχία», «Οι αντίζηλοι»), ολοκλήρωνε την -ουσιαστικά- πρώτη προσωπική ταινία του, πάντα με το Φίνο πάνω από το κεφάλι του. Πρόκειται για το «Ναι μεν, αλλά…», μια ταινία – προπομπό του ακραιφνούς κινηματογραφικού ρεαλισμού που εντόπισε στη μεταπολιτευτική Ελλάδα τις δομικές κοινωνικές αλλαγές, χάρη της αστυφιλίας και της νέας ζωής που ανοιγόταν μακριά από τη χούντα. Άλλωστε, ο Τάσιος ασχολήθηκε ενδελεχώς με αυτές τις κοινωνικές αλλαγές και τις επιπτώσεις τους στο σύνολο της μετέπειτα φιλμογραφίας του, από το «Βαρύ πεπόνι» και την «Παραγγελιά», στο «Στίγμα», τα «Βαποράκια» και το «Νοκ άουτ». Το νήμα για την ιστορία του «Ναι μεν, αλλά…» πιάνεται από ένα αληθινό περιστατικό που συνέβη στη Θεσσαλονίκη. Με την προοπτική ενός ακόμη μελοδράματος που άλλαξε «πορεία» όμως προσδίδοντας στην ιστορία του ο σκηνοθέτης ένα πιο καταγγελτικό προφίλ, ιδίως όσον αφορά τον αναχρονιστικό και πνιγερό θεσμό της οικογένειας και τη ζωή στο χωριό, ακολουθούμε τον ήρωα μας στη μεγαλούπολη (εδώ αναφέρεται η Αθήνα), που συνδυάζει τη φυγή από την επαρχία με την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. Όλα όμως πάνε στραβά: Ναι μεν η Αθήνα ανοίγεται μπροστά του ως μια γη της επαγγελίας αλλά… α) η δουλειά που ονειρευόταν δεν είναι νεκροθάφτης, β) το σπίτι του δεν θα ήθελε να είναι σε ένα -πάλι- φτωχικό προάστιο, στο Περιστέρι, γ) η γυναίκα που πάντα ήθελε δεν είναι το «λάθος» που τον κυνηγάει ακόμη –ένα βράδυ με μια γυναίκα στο χωριό του, τον αναγκάζει να την παντρευτεί παρά τη θέληση του. Η κοινωνική κατακραυγή, οι πιέσεις της μητέρας του, οι τσαμπουκάδες των αδελφών της κοπέλας… Εν ολίγοις έχουμε να κάνουμε με ένα δυστυχισμένο άνθρωπο, που δε χαίρεται τη ζωή του στην πόλη, δε διασκεδάζει, δε γελάει και τελικά δεν το γλεντάει. Όλα είναι μαύρα, μίζερα, και η υπομονή το μοναδικό του όπλο -αυτό του λένε να κάνει, το ίδιο ψιθυρίζει συνεχώς στον εαυτό του. Και το κακό δεν αργεί να γίνει: μια νέα και όμορφη φοιτήτρια της φιλοσοφικής, που βρίσκεται τυχαία στο δρόμο του, είναι το εξιλαστήριο θύμα. Εκείνη παίζει μαζί του, αυτός την ερωτεύεται. Και τελικά το έγκλημα δεν αργεί... Όπως και στην τελευταία ταινία του Τάσιου, έτσι και στο «Ναι μεν, αλλά…», ο θάνατος είναι η λύση ή αλλιώς η αυτοκτονία. Στην εναρκτήρια σεκάνς αρχικά βλέπουμε φτωχικούς και άδειους δρόμους της Αθήνας και στη συνέχεια τον ήρωα μας κρεμασμένο από μια ταράτσα να θέλει να αυτοκτονήσει. Είχε προηγηθεί το έγκλημα… Ένας δημοσιογράφος – συνεργάτης της αστυνομίας (στο ρόλο ο σκηνοθέτης Αλέξης Δαμιανός) προσπαθεί να τον μεταπείσει από τη μια, ενώ λειτουργεί και ως ο άνθρωπος που μας λέει την ιστορία του πρωταγωνιστή (συγκλονιστικός ο Φάνης Χήνας), μέσα από την έρευνα που διεξάγει. Η έντονη αυτή ταινία του Παύλου Τάσιου, με την τελική σκηνή να κόβει την ανάσα, βραβεύτηκε στο 13ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με τιμητική διάκριση και το βραβείο σεναρίου, ενώ θεωρείται η ταινία που άνοιξε το διάλογο για τις επιπτώσεις των γρήγορων, βίαιων και άτσαλων αλλαγών της ελληνικής κοινωνίας στην ανθρώπινη συμπεριφορά και ψυχολογία -μια μετάβαση σκληρή, δύσκολη και ξαφνική, ότι ακριβώς δηλαδή βιώνουμε στις ημέρες μας.

Ντελίριο (1983)


Του Νέστορα Πουλάκου 

Η συγκεκριμένη ταινία παίχτηκε στην τελευταία ημέρα του φετινού Ταινιοράματος, σε ένα ειδικό αφιέρωμα στο σκηνοθέτη Νίκο Ζερβό: ο «Δράκουλας των Εξαρχείων», οι «Τηλε-Κανίβαλοι» και φυσικά το «Ντελίριο» ολοκλήρωσαν στις 3 Ιουλίου 2013 το φετινό μαραθώνιο των 147 ταινιών που διεξήχθη στον κινηματογράφο Άστυ για 24η χρονιά. Ταυτόχρονα έκλεισε το μάτι στους σινεφίλ και για έναν άλλο λόγο: Το φετινό Ταινιόραμα ήταν αφιερωμένο στον Αντώνη Στεργιάκη, ένα θρυλικό αιθουσάρχη στην Αθήνα του β’ μισού του 20ου αιώνα, ακόμη διανομέα arthouse ταινιών και εμπνευστή αυτού του σινέ-μαραθωνίου από τα χρόνια του Αλφαβίλ, στην οδό Μαυρομιχάλη αρχές της δεκαετίας του 1990. Και γιατί να κλείσει το «Ντελίριο» του Νίκου Ζερβού το Ταινιόραμα 2013 που ήταν αφιερωμένο στη μνήμη του; Καθότι ο κυρ-Αντώνης, επί δεκαετίες πίσω από τα γκισέ των σινεμά, πραγματοποιεί το μοναδικό κινηματογραφικό του πέρασμα στο «Ντελίριο». Με το δημοφιλές «να πούμε» και το μάγκικο λόγο του υποδύεται τον ιδιοκτήτη ενός φλιπεράδικου των ‘80s που πασχίζει να διώξει από το μαγαζί του τον ήρωα (Άλκης Παναγιωτίδης), ο οποίος πάσχει από αϋπνίες. Αλλά και γιατί βασικός καταλύτης αυτής της ταινίας ήταν ο Βαγγέλης Κοτρώνης (σεναριογράφος, ηθοποιός), ο άντεργκραουντ κινηματογραφικός (κι όχι μόνο) μύθος στη δεκαετία του 1980 που «έφυγε» μόλις στα 28 του έχοντας προλάβει να κάνει ένα σωρό πράγματα στην «κοχλάζουσα» Αθήνα της εποχής, μεταξύ άλλων τις θρυλικές μεταμεσονύχτιες προβολές στο Ελυζέ (στα Ιλίσια) με τον κυρ-Αντώνη. Ας έρθουμε όμως στην ταινία, που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά με το «Δράκουλα των Εξαρχείων» κόβοντας περί τα 13 χιλιάδες εισιτήρια στις αίθουσες. Ο Ζερβός κάνει μια ταινία για την κινηματογραφική πιάτσα, μην «ξεχνώντας» να τα βάλει με τους καθεστωτικούς σκηνοθέτες, τους κριτικούς κινηματογράφου (πολλάκις μες στο έργο), τις αίθουσες και τη διανομή αλλά και το πώς λειτουργούσε το κινηματογραφικό κύκλωμα της εποχής. Ήρωα του τοποθετεί έναν ταλαντούχο σκηνοθέτη, με τις ιδιαιτερότητες, τις παραξενιές του αλλά και τα κόντρα ψυχολογικά του. Η ταινία μάλιστα κυκλοφόρησε με τον υπότιτλο «Μια άλλη άποψη της βίας» (!), χωρίς να τη χαρακτηρίζει καθόλου πέρα από μια και μόνο σκηνή του Άλκη Παναγιωτίδη με την Ισαβέλλα Μαυράκη (ερωτική σύντροφος του στην ταινία) και τον άγριο καβγά τους. Ο έτερος ήρωας είναι ένας κινηματογραφικός παραγωγός, που υποδύεται με ιδιαίτερη απλότητα ο Κωνσταντίνος Τζούμας, βασικό μέλημα του οποίου είναι να κάνει ταινίες με αυτόν το σκηνοθέτη που εκτιμά και εμπιστεύεται παρά την κυκλοθυμία του. Από κει και πέρα, ξεκινάει όντως ένα κινηματογραφικό ντελίριο καθότι - προφανώς - ελλείψει σεναρίου αλλά έχοντας μόνο το βασικό κορμό, η γνωστή παλιοπαρέα του Ζερβού (Τζούμας, Παναγιωτίδης, Μαυράκη, Μπουλάς, Βαλαβανίδης, Βαβούρας, Κοτρώνης κ.ά.) αυτοσχεδιάζει ποικιλοτρόπως και χωρίς ιδιαίτερη συνοχή μεταξύ των σκηνών. Βέβαια, το «αναρχικό» και ελευθεριάζον κλίμα της εποχής αλλά και των γυρισμάτων αποτυπώνεται περίφημα επί της οθόνης. Κάπου μεταξύ «βεβιασμένης» βιντεοκασέτας και κινηματογραφικής ταινίας, το «Ντελίριο» συγκαταλέγεται στις καλτ επιτυχίες της περιόδου, ειδικώς σε μια σειρά ταινιών που έκανε ο Ζερβός και έχουν αφήσει εποχή στα άντεργκραουντ στέκια των σινεφίλ και των Εξαρχείων.

Ο Φάκελος Πολκ στον Αέρα (1988)


Του Νέστορα Πουλάκου 

Στην τελευταία στήλη HellasFilm πριν τις καλοκαιρινές διακοπές θυμόμαστε την ταινία του Διονύση Γρηγοράτου «Ο Φάκελος Πολκ στον Αέρα», που ολοκληρώθηκε έπειτα από έρευνες 2,5 ετών για να σαρώσει τα βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1988. Αιτία είναι η επαναφορά της υπόθεσης στο προσκήνιο: στην Εισαγγελία Εφετών Θεσσαλονίκης κατατέθηκε μια ακόμη αίτηση (πέμπτη στη σειρά!) επανεξέτασης της καταδίκης του δημοσιογράφου (στο BBC) Γρηγόρη Στακτόπουλου το 1949 από το Κακουργιοδικείο Θεσσαλονίκης ως συνενόχου στη δολοφονία του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζορτζ Πόλκ. Η αίτηση αυτή δεν έχει άλλο χαρακτήρα παρά την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας όπως και του ονόματος του Στακτόπουλου (ο οποίος «έφυγε» φτωχός και καταπονημένος το 1998) από δυο ανθρώπους που τον υπερασπίζονται σθεναρά ακόμη, τον εκδότη Άγγελο Σιδεράτο (εκδόσεις Παρασκήνιο) και τον συνταξιούχο εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανάσιο Καφίρη (έχει γράψει το βιβλίο «Υπόθεση Πολκ / Στακτόπουλου»). Άλλωστε η Υπόθεση Πολκ εξακολουθεί να παραμένει ένα μελάνωμα στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, προερχόμενη από μια περίοδο έτσι κι αλλιώς «σκοτεινή»: η εμφυλιακή Ελλάδα του 1949 ήταν μια άλλη «Σαγκάη των κατασκόπων». Ξένοι πράκτορες και δημοσιογράφοι, οι κομμουνιστές στο βουνό, ο εμφύλιος πόλεμος να μαίνεται, οι παρακρατικοί να αλωνίζουν, η σκληρή Δεξιά να προσπαθεί να επιβάλλει την πολιτική της, οι ξένες δυνάμεις να έχουν (για μια ακόμη φορά) την Ελλάδα ως το «πειραματόζωο» της διεθνής σκηνής, εν γένει μια νοσηρή κατάσταση στην οποία τα πάντα επιτρέπονταν. Τότε ήταν που στη Θεσσαλονίκη, ο διακεκριμένος Αμερικανός δημοσιογράφος (του CBS) Τζορτζ Πόλκ θέλησε να πάρει αποκλειστική συνέντευξη από τον ηγέτη των κομμουνιστών Μάρκο Βαφειάδη. Μια διεθνής δημοσιογραφική επιτυχία με άλλα λόγια, για το φιλόδοξο Αμερικανό που είχε μόλις παντρευτεί μια Ελληνίδα αεροσυνοδό, διέθετε βαθιές διασυνδέσεις στις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες ενώ οι Έλληνες πολιτικοί τον έτρεμαν κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η εξαφάνιση του Τζορτζ Πόλοκ άρχιζε να ανησυχεί τους ανθρώπους του και τις μυστικές υπηρεσίες. Δέκα ημέρες μετά την τελευταία εμφάνιση του Πόλκ, το πτώμα του ξεβράστηκε στο Θερμαϊκό, μπροστά από το Λευκό Πύργο. Η παγκόσμια προσοχή που ήταν έτσι κι αλλιώς στραμμένη στην εμφυλιακή Ελλάδα, πλέον επικεντρώθηκε. Η Ελλάδα και δη η Θεσσαλονίκη γέμισε ξένους πράκτορες, από την άλλη μεριά η δεξιά κυβέρνηση πιεζόταν να βρει τον ένοχο, έστω και στο πρόσωπο ενός «αθώου», αρκεί να το κάνει γρήγορα. Όπως συνηθιζόταν εκείνη την εποχή, απαγγέλθηκαν κατηγορίες και καταδικάστηκαν (ερήμην τους μια και δεν πιάστηκαν ποτέ) δυο κομμουνιστές (οι Βασβανάς και Μουζενίδης) ότι δολοφόνησαν τον Πόλκ κατά τη μεταφορά του στο Βαφειάδη. Όπως και ο δημοσιογράφος Γρηγόρης Στακτόπουλος ότι εκείνος ήταν που οδήγησε τον Πόλκ στο θάνατο παρόλο που δεν υπήρξε ποτέ κομμουνιστής! Ο Στακτόπουλος, ο οποίος στοχοποιήθηκε επειδή εθεάθη να συναναστρέφεται με τον Πόλκ στη Θεσσαλονίκη, ομολόγησε την πράξη του αφότου βασανίστηκε αγρίως στην Ασφάλεια Θεσσαλονίκης. Αποφυλακίστηκε το 1960, έκτοτε δεν κατάφερε να βρει το βηματισμό του στη ζωή ενώ όσες αιτήσεις επανεξέτασης κι αν έκανε, άπασες απορρίφθηκαν καθότι η «σκοτεινή» Υπόθεση Πολκ εξακολουθεί να παραμένει ταμπού για τις δικαστικές αρχές της χώρας. Άραγε, ποιος δικαστής θα «τολμήσει» να ανατρέψει το κατηγορητήριο για έναν «αθώο» αμαυρώνοντας τη μνήμη και το έργο του -τότε- συναδέλφου του; Όλα τα παραπάνω εξετάζει η ταινία του Διονύση Γρηγοράτου, η οποία μάλιστα μετά την κινηματογραφική προβολή της παίχτηκε σε συνέχειες στην ΕΡΤ καθότι διέθετε αρκετό υλικό από τις έρευνες που έγιναν. Ο Γρηγοράτος γύρισε μια ταινία μεταξύ ντοκιμαντέρ, ιστορικής μνήμης και αστυνομικής διερεύνησης. Στα 150 λεπτά της ταινίας σύνδεσε επίκαιρα της εποχής, με μυθοπλαστικά στοιχεία και εξασφάλισε στην ιστορία του την παρουσία των αληθινών πρωταγωνιστών της εποχής όπως του ίδιου του Στακτόπουλου, της χήρας του Πόλκ κ.ά. Προσπάθησε κι αυτός, όπως οι συγγραφείς των βιβλίων για την Υπόθεση Πολκ, να βρει και να δώσει απαντήσεις. Να σημειώσουμε εδώ ότι προηγήθηκαν δυο ταινίες για την υπόθεση αυτή: «Κιέριον» του Δήμου Θέου (1966) και «Υπόθεση Πολκ» του Άγγελου Μαλλιάρη (1978). 

*Η στήλη HellasFilm ολοκληρώθηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr, έπειτα από 3 χρόνια συνεχούς παρουσίας, με αυτά τα τρία κείμενα που δημοσιεύτηκαν από τις 26 Ιουνίου έως τις 24 Ιουλίου 2013.

20 Σεπ 2013

CineScience - H επιστήμη "βλέπει" σινεμά


Του Νέστορα Πουλάκου 

Κυκλοφόρησε μέσα στο 2013 από τις Εκδόσεις Gutenberg μια πολύ ιδιαίτερη έκδοση καταγραφής πρακτικών του σεμιναρίου CineScience, το οποίο λάμβανε χώρα κάθε χρόνο από το 2009 στο νησί της Ρόδου. Οι διοργανωτές του ήταν το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης της Σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου και η Κινηματογραφική Λέσχη Ρόδου. Ο κινηματογράφος στον φακό της επιστήμης, λοιπόν, σύμφωνα με τον υπότιτλο της έκδοσης αυτής, 390 σελίδων παρακαλώ, η οποία βγήκε σε επιμέλεια του πανεπιστημιακού Παναγιώτη Κιμουρτζή, όπως και το ίδιο το σεμινάριο άλλωστε. Σκοπός του σεμιναρίου, όπως αναφέρει στον πρόλογο της έκδοσης ο Π. Κιμουρτζής είναι ο αναγνώστης - σινεφίλ θεατής να διαβάσει και να ακούσει για μια ταινία, στη συνέχεια να τη δει (ή να την ξαναδεί, να την «ξαναδιαβάσει» δηλαδή) και τέλος (εφόσον αγοράσει την έκδοση) να εμπεδώσει εκ νέου ή επιπροσθέτως την ανάλυση αυτή καθαυτή. Η ανάγκη για ένα τέτοιου είδους σεμινάριο είναι διττή: αφενός για να τονώσει το τρίπτυχο επιστήμη - εκπαίδευση - κινηματογράφος, μέσα από το οποίο υπεραναλύεται η τέχνη και μεταδίδεται ή αναμεταδίδεται στον αναγνώστη - σινεφίλ θεατή. Αυτή η σχέση μόνο κερδισμένο/η μπορεί να βγάλει τον/ην ενδιαφερόμενο/η καθότι δεν βλέπει «ξερά» μια ταινία ή δεν παρακολουθεί με τη στενή πανεπιστημιακή έννοια του όρου ένα ακαδημαϊκό σεμινάριο. Αλλά εμπλέκει στο μυαλό του την τέχνη με την επιστήμη, έτσι ώστε να παιδευτεί και να εκπαιδευτεί ακόμη περισσότερο. Όπως αναφέρει ο Π. Κιμουρτζής, αφορμή γι’ αυτό το σεμινάριο (και την έκδοση, στη συνέχεια) υπήρξε μια παλιότερη δική του εμπειρία: βλέποντας ως θεατής σε κινηματογραφική αίθουσα το «2001: Η οδύσσεια του διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ ένιωσε την ανάγκη να αποχωρήσει μια και είχε χάσει το ενδιαφέρον του. Ώσπου, σε ανύποπτη στιγμή, κρυφάκουσε τους μπροστινούς του να μιλούν για την ταινία, να την αναλύουν, να εκθειάζουν τους συμβολισμούς της και να παραπέμπουν ή να συνδέουν πολλά σημεία της με πασίγνωστα και σημαντικά ιστορικά γεγονότα της εποχής. Αυτή η «κουβέντα» τον κράτησε στην αίθουσα και χάρη σε αυτήν κέρδισε μια μεγάλη ταινία για τη σινεφιλία του. Εν προκειμένω, η έκδοση του οίκου Gutenberg περιέχει κείμενα: του Γιώργου Δερτιλή για τον «Γατόπαρδο» του Λουκίνο Βισκόντι σχετικά με το τρίπτυχο μυθιστόρημα - Ιστορία - κινηματογράφος. Του Τάσου Γιαννίτση για τα «Παιδιά των ανθρώπων» του Αλφόνσο Κουαρόν και το τέλος των ιδεών του Διαφωτισμού (;). Της Αντιγόνης Λυμπεράκη για την ταινία «Άνδρες με τα όλα τους» του Πίτερ Κατανέο και τη σχέση ανεργίας - φύλο. Της Θάλειας Δραγώνα και της Άννας Φραγουδάκη για τη γαλλική ταινία, βραβευμένη με Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών, «Ανάμεσα στους τοίχους» του Λοράν Καντέ και την εθνοπολιτισμική διαφορά (και το ρατσισμό, που τη συνοδεύει). Του Σπύρου Ράση για τον «Ξέγνοιαστο καβαλάρη» του Ντένις Χόπερ και τη ριζοσπαστικοποίηση της αμερικανικής νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Του Σταύρου Θωμαδάκη για τον «Κλέφτη ποδηλάτων» του Βιτόριο Ντε Σίκα και το θέμα «Κρίση, αγορές και κατασκευή ελπίδων». Του Φραγκίσκου Καλαβάση για «Το τέρας» του Ρομπέρτο Μπενίνι και την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης μαθηματικής σκέψης. Του Θάνου Βερέμη για την ταινία «L’ America» του Τζιάνι Αμέλιο και τη σχέση Ιστορίας - μνήμης. Της Ιωάννας - Σαπφούς Πεπελάση για το «Zabriskie point» του Μικελάντζελο Αντονιόνι σχετικά με το lifestyle και το αμερικανικό όνειρο. Η έκδοση αυτή ολοκληρώνεται με ένα δεύτερο μέρος, που εξετάζει τη σχέση Ιστορίας - κινηματογράφου, μέσα από κείμενα του Γιώργου Κόκκινου (φασισμός, εθνικοσοσιαλισμός, ολοκαύτωμα) και της Έλλης Λεμονίδου (εθνική ταυτότητα στη μεταπολεμική Γαλλία). Ως επίμετρο, ο επιμελητής του βιβλίου Παναγιώτης Κιμουρτζής αναλύει την εξέλιξη της μάθησης αυτής καθαυτής μέσα από τις λέξεις και τις εικόνες. Η έκδοση CineScience κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Gutenberg, στην τιμή των 25 ευρώ. 

*Η βιβλιοπαρουσίαση δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (2-9-13).

19 Σεπ 2013

36 χρόνια ζωής για το Φεστιβάλ Δράμας



Του Νέστορα Πουλάκου 

 H ετήσια γιορτή των μικρομηκάδων στη Δράμα κλείνει φέτος 36 χρόνια ζωής και τα γιορτάζει στις 16 με 21 Σεπτεμβρίου προβάλλοντας συνολικά 213 ταινίες από 47 χώρες. Στην όμορφη πόλη της Βορείου Ελλάδας, που είναι πλέον απόλυτα ταυτισμένη με τον ελληνικό κινηματογράφο στην πιο νεανική εκδοχή του, θα προβληθούν φέτος 39 ελληνικές ταινίες μικρού μήκους από τις 184 που υποβλήθηκαν στο Εθνικό Διαγωνιστικό Τμήμα: συμμετοχή ρεκόρ αν λάβει κανείς υπ’ όψιν την οικονομική δυσπραγία που δημιουργεί ένα εχθρικό περιβάλλον για τον πολιτισμό. Οι φετινές «μικρές» που διαγωνίζονται, είναι ανεξάρτητες στην πλειονότητά τους παραγωγές: μόνο τέσσερις από τις ελληνικές συμμετοχές αποτελούν παραγωγή του προγράμματος Μικροφίλμ της ΕΡΤ (που δεν υπάρχει πια!) και μόλις μία του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (το οποίο επίσης έχει κλειστές τις στρόφιγγες). H μεγάλη πρωταγωνίστρια φέτος είναι η οικονομική κρίση που μοιάζει να μονοπωλεί τη θεματική μιας μεγάλης μερίδας των δημιουργών -είτε ως κεντρικός πυρήνας των ιστοριών τους, είτε ως φόντο σε μια Ελλάδα που δοκιμάζεται: ανεργία, φτώχια, έξαρση του εθνικισμού, ρατσιστικά εγκλήματα, χρέη και κατασχέσεις, αυτοκτονίες, διαδηλώσεις, ΜΑΤ, μετανάστευση, εργασιακή εκμετάλλευση. Σταθερή θεματική είναι οι διαπροσωπικές σχέσεις (οικογένεια, έρωτας, φιλία, ομοφυλοφιλία), χωρίς να λείπουν και κάποιες εκπλήξεις, όπως η ταινία με ηρωίδα μια μεταγλωσσική κωφή. Φέτος είναι η χρονιά των γυναικών, αφού υπογράφουν (ή συνυπογράφουν) ταινίες 19 σκηνοθέτριες -ανάμεσά τους και παλιές γνώριμοι του φεστιβάλ. Πολλοί είναι και οι δημοφιλείς ηθοποιοί που πρωταγωνιστούν στις ταινίες του διαγωνιστικού. Ενδεικτικά αναφέρουμε τους: Νικήτα Τσακίρογλου, Θεοδώρα Τζήμου, Ιερώνυμο Καλετσάνο, Ερρίκο Λίτση, Γιώργο Πυρπασόπουλο, Άκη Σακελλαρίου, Κόρα Καρβούνη, Ορφέα Αυγουστίδη, Χρήστο Χατζηπαναγιώτη. Όπως υπογραμμίζει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ Αντώνης Παπαδόπουλος, «οι νέοι κινηματογραφιστές παραμένουν στο κέντρο ενδιαφέροντος του Φεστιβάλ, που φροντίζουμε να είναι ένα προστατευτικό "κουκούλι" γι' αυτούς». 

Το επίσημο πρόγραμμα 

Στο εθνικό διαγωνιστικό πρόγραμμα φέτος συμμετέχουν 35 ταινίες μυθοπλασίας, δύο ντοκιμαντέρ και δύο κινούμενα σχέδια (ανάμεσά τους και μερικά σπουδαστικά φιλμ) που δεν διαγωνίζονται σε ξεχωριστές κατηγορίες αλλά διεκδικούν επί ίσοις όροις τα χρηματικά βραβεία της διοργάνωσης. Ακόμη, στο πρόγραμμά του φεστιβάλ εντάσσονται πολλές παράλληλες εκδηλώσεις: Βest of του διεθνούς τμήματος του φεστιβάλ με highlights από τις σημαντικότερες ξένες ταινίες που έχουν κατά καιρούς προβληθεί (ανάμεσά τους και το «Wholly family» του Τέρι Γκίλιαμ). Προβολές των υποψήφιων ταινιών για τα βραβεία της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου (ΕFA). Οι υποψήφιες ταινίες για το Βραβείο LUX 2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ένα μεγάλο αφιέρωμα στη Γερμανία, με επιλεγμένες ταινίες μικρού μήκους από τα Διεθνή Φεστιβάλ Δρέσδης και Ρένγκενσμπουργκ. Επιπλέον, διεξάγεται το 4o Σπουδαστικό Πανόραμα, με το σύνολο της σπουδαστικής ετήσιας παραγωγής (απ’ όλες τις σχολές κινηματογράφου της χώρας). Προβολές και εργαστήρια ραδιοφώνου για παιδιά θα πραγματοποιηθούν και εφέτος, ενώ εξακολουθεί η παρουσίαση μαθητικών ταινιών (3ος Πανελλήνιος Μαθητικός Διαγωνισμός Ψηφιακού Βίντεο με τίτλο «Ένας πλανήτης - μια ευκαιρία»). Στα Αίθρια Λογοτεχνικά Μεσημέρια, σε παρουσίαση και επιμέλεια του συγγραφέα - δημοσιογράφου Παύλου Μεθενίτη, προσκεκλημένοι είναι οι συγγραφείς και ποιητές Ντίνος Γιώτης, Γιώργος Γραμματικάκης, Γιάννης Μακριδάκης, Ν.Φ. Μικελίδης, Γιώργος Μπράμος και Γιάννης Παλαβός που θα παρουσιάσουν τα νέα τους βιβλία. Τέλος, θα διεξαχθεί η παρουσίαση της αυτοβιογραφίας του Ντίνου Κατσουρίδη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Τέλος, το Διεθνές Φεστιβάλ που φέτος συμπληρώνει 19 χρόνια από την ίδρυση του και διεξάγεται παράλληλα με το Εθνικό, θα προβάλλει 55 ταινίες από 47 χώρες (μια επιλογή από 1.200 ταινίες που υποβλήθηκαν). Στο πρόγραμμα ξεχωρίζει το όνομα της Σοφίας Κλούγκε, κόρης του διάσημου, πολλάκις βραβευμένου στο Φεστιβάλ Βενετίας, Γερμανού σκηνοθέτη Αλεξάντερ Κλούγκε, που αναμένεται να παρευρεθεί στην προβολή της ταινίας της «Carrousel» (στην οποία, την καλλιτεχνική επιμέλεια υπογράφει ο Βιμ Βέντερς). Αλλά και αυτό του γνωστού ηθοποιού Λίαμ Κάνινγκχαμ («Game of thrones», «Τιτανομαχία») που πρωταγωνιστεί στη βρετανοϊρλανδική ταινία «SLR» του Στίβεν Φίνγκλετον. Ενσαρκώνει έναν άντρα που έχει εμμονή με την πορνογραφία μέσω ίντερνετ αλλά μια μέρη κάνει μια σοκαριστική ανακάλυψη. Πρόεδρος της φετινής κριτικής επιτροπής του Εθνικού Φεστιβάλ είναι ο σκηνοθέτης Τάσος Ψαρράς («Καραβάν σεράι») και του Διεθνούς Φεστιβάλ ο Ηλίας Δημητρίου («Fish ‘n’ chips»). 

Οι ταινίες 

Όπως προαναφέραμε, η οικονομική κρίση και οι συνέπειες της (ανεργία, φτώχια, έξαρση του εθνικισμού, ρατσιστικά εγκλήματα, χρέη και κατασχέσεις, αυτοκτονίες, διαδηλώσεις, ΜΑΤ, μετανάστευση, εργασιακή εκμετάλλευση) απασχολεί πολλές από τις μικρού μήκους ταινίες των νεαρών σκηνοθετών: όπως στο «Red hulk» της Ασημίνας Προέδρου, στο οποίο ο Γιώργος (ο πρωταγωνιστής) μένει μόνος στην Αθήνα. Υποτίθεται ότι σπουδάζει, αλλά αναγκάζεται και να δουλεύει. Από τη ζωή του λείπουν το νόημα, η αυτοπεποίθηση, η ταυτότητα, η αποδοχή. Γεμίζει το κενό ως red hulk, όπως είναι γνωστός στο σύνδεσμο οπαδών της ομάδας του. Ώσπου η εμπλοκή του σ' ένα επεισόδιο ρατσιστικής βίας φέρνει μπροστά του νέα αδιέξοδα, διλήμματα και επιλογές. Στην ταινία «Αντιπαροχή» της γνωστής στο Φεστιβάλ Νάνσυς Σπετσιώτη, ο Βασίλης θέλει να δώσει αντιπαροχή το παλιό σπίτι της μητέρας του ώστε να γλιτώσει από την κατάσχεση το διαμέρισμά του. Από την άλλη μεριά, η Νικολέτα Λεούση στη «Γεννήτρια» της μιλάει για τον 50χρονο Σάββα, ο οποίος βλέπει να γκρεμίζεται ότι έχτιζε σε όλη του τη ζωή. Άλλωστε πολλά είναι τα ερωτήματα που τον βασανίζουν: «Πώς έφτασα ως εδώ; Τι μπορεί να γίνει τώρα; Ο κόσμος γύρω απ' το μαγαζί μου αλλάζει διαρκώς. Ανησυχεί για το μέλλον της κόρης μου. “Όσο είμαστε εμείς γεροί, να μη φοβάσαι τίποτα”.» Βασισμένη σε διήγημα του Χιώτη συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη είναι η «αγωνιστική» αλλά και αυθεντική μικρού μήκους ταινία του Γιώργου Μπακόλα «Δεν θα υποκύψουμε». Αγωνιστής ο μπάρμπα Στέλιος. Στρατό στο αλβανικό μέτωπο, ξανά στρατό στη Μέση Ανατολή, σύρματα στο Ντεκαμερέ κι ύστερα Άη Στράτη και Μακρονήσι εξορία, κοντά είκοσι χρόνια βάσανα απ’ την εξουσία και όλα τα υπόλοιπα από την κοινωνία. Στους «Εθελοντές» του Θοδωρή Βουρνά παρακολουθούμε δύο αδέρφια που αυτοπροσδιορίζονται ως εθελοντές του νόμου και πάνε να προστατέψουν την ιδιοκτησία τους. Ή αλλιώς παίρνουν το νόμο στα χέρια τους. Ενώ, ατην ταινία με τον ευφάνταστο τίτλο «Ο Χριστός σταμάτησε στου Γκύζη» της Αμέρισσας Μπάστα, η κάμερα επικεντρώνεται και πάλι στην οικογένεια: Ένα κορίτσι την πρώτη μέρα του σχολείου αφηγείται τα γεγονότα του καλοκαιριού, κατά το οποίο η οικογένειά της έζησε δύσκολες στιγμές. Τέλος, στο «Υστερόγραφο» των Ισμήνης Φραγκιουδάκη, Ντενίζ Διονυσίου και Ελβίρας Χασάπη, ο Ανδρέας μετά την απόλυση του επιδιώκει να φύγει από την Αθήνα και να κάνει μια νέα αρχή στο νησί απ' όπου κατάγεται. Η σύντροφός του Λυδία δυσκολεύεται να ξεφύγει από τη ζωή που είχε συνηθίσει και να τον ακολουθήσει. 

Η Ιστορία του Φεστιβάλ 

Το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας ξεκίνησε το 1978 ως πρωτοβουλία της Κινηματογραφικής Λέσχης της Δράμας, έπειτα από τη συσπείρωση πολλών σκηνοθετών που, εν ολίγοις, δεν «συμπαθούσαν» τον τρόπο που επέλεγε και πρόβαλλε τις ταινίες τους το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η ανταπόκριση τόσο των κινηματογραφιστών όσο και του κοινού ήταν μεγάλη από τον πρώτο καιρό της λειτουργίας του. Έπειτα από μερικά χρόνια, το Φεστιβάλ υιοθετήθηκε από τον Δήμο της Δράμας και στα μέσα της δεκαετίας του 1980 από το κράτος. Μάλιστα από το 1994 το φεστιβάλ διεθνοποιήθηκε, αποτελώντας πλέον ένα από τα σημαντικότερα κινηματογραφικά φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους παγκοσμίως. Πρώτος καλλιτεχνικός διευθυντής του ήταν ο θεσσαλονικιός κριτικός κινηματογράφου (στις εφημερίδες Μακεδονία και Θεσσαλονίκη) Αλέξης Δερμεντζόγλου, τον οποίο διαδέχθηκε ο σκηνοθέτης Αντώνης Παπαδόπουλος που παραμένει μέχρι σήμερα στη θέση αυτή. Το «δυνατό» τμήμα του Φεστιβάλ είναι το Εθνικό Διαγωνιστικό, στο οποίο προβάλλονται κάθε Σεπτέμβριο οι ταινίες εκείνων των δημιουργών που θαυμάζουμε μερικά χρόνια αργότερα. Δεν υπάρχει Έλληνας σκηνοθέτης που να μην έχει προβάλλει τις πρώτες του μικρού μήκους δουλειές στο φεστιβάλ αυτό. Βέβαια, η διεθνοποίηση του Φεστιβάλ έχει προσελκύσει πολλές και καλές ξένες παραγωγές αλλά και καλεσμένους σκηνοθέτες, οι οποίοι αναμειγνύονται με τους Έλληνες συναδέλφους τους δημιουργώντας μια… ωραία ατμόσφαιρα. Η οποία φυσικά επιτείνεται από την πανέμορφη περιοχή της Αγίας Βαρβάρα, που ξαφνικά εμφανίζεται στο κέντρο της πόλης ανάμεσα σε δάση και λίμνες, αλλά και από τους Δραμινούς οι οποίοι έχουν κυριολεκτικά «αγκαλιάσει» το θεσμό. 

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (15-9-13).

18 Σεπ 2013

Pass2Day | Scorpions, ένα ταξίδι που έφτασε στο τέλος του... | #63


Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.gr. Kάθε Τετάρτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 

Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας 

«Τον περασμένο Δεκέμβριο αποφασίσαμε να σταματήσουμε», είπε ο τραγουδιστής των Scorpions, Klaus Meine.Αυτό το υπέροχο ταξίδι της μπάντας έφτασε στο τέλος του. Οι Scorpions είναι ένα από τα μακροβιότερα και επιτυχημένα hard rock συγκροτήματα που έχουν περάσει από το χώρο της μουσικής. Τα αδέρφια Shenker, o Rudolf και ο Michael ιδρύουν το 1969 στο Αννόβερο της Γερμανίας τους Scorpions. Την παρέα αυτή αποτελούν ο Klaus Meine (φωνητικά), ο άνθρωπος με την κρυστάλλινη φωνη, ο Lothar Heimberg (μπάσο) και ο Wolfgang Dziony (drums). Ενώ τα δύο αδέρφια παίζουν τις κιθάρες. Το 1972 λοιπόν κάνουν το ντεμπούτο τους στη δισκογραφία με το άλμπουμ Lonesome Crow. Ο μικρός αδερφός όμως, ο Michael Shenker αφήνει το συγκρότημα για τους UFO και αργότερα ιδρύει τους MSG (Michael Shenker Group). Δεν ήταν όμως η μοναδική αποχώρηση από το γκρουπ. 

Οι Lothar Heinberg και Wolfgang Dziony αποχωρούν και τις θέσεις τους παίρνουν οι Uli Jon Roth (κιθάρα), Francis Buchholz (μπάσο) και Herman Rarebell (τύμπανα). Η μπάντα θα παραμείνει ως έχει για τα επόμενα τέσσερα άλμπουμ με τη σημαντικότερη αλλαγή να έρχεται για ακόμη μία φορά από την κιθάρα και τον Uli Jon, και τη θέση του παίρνει ο Matthias Jabs, κιθαρίστας του γκρουπ από το 1979 εώς σήμερα. Το συγκρότημα έχει πουλήσει πάνω από 80 εκατομμύρια δίσκους σε όλο τον κόσμο. Οι επιρροές των Scorpions ήταν κυρίως από τονμεγάλο Jimmy Hendrix, γι’αυτό άλλωστε είναι χαρακτηριστικές και οι κιθάρες σε όλα τα κομμάτια του γκρουπ. Τραγούδια όπως το No One Like You, Rock You Like A Hurricane, Rhythm Of Love έγιναν ύμνοι στα χείλη των θαυμαστών τους καθιερώνοντάς τους στο μουσικό στερέωμα. Οι Scorpions ποτέ δεν τα παράτησαν, έμειναν ενεργοί όλα αυτά τα χρόνια, σεβόμενοι το κοινό τους, αφήνοντάς τους μια τεράστια κληρονομιά που θα την κουβαλάνε μία ζωή!

17 Σεπ 2013

Αρσενική Πόρνη


Τελευταίες σταγόνες
Hδονής
Ο πόνος
Έχει όνομα γυναίκας
Άρωμα από αίμα
Σκύψε και φίλησε την
Κάνε της έρωτα
Απαλά
Βάναυσα
Πρόστυχα
Άσε τη νύχτα να κυλήσει
Ονειρέψου στο σκοτάδι
Ξημερώνει και ματώνεις
Πιάσε το περίστροφο
Ξεθωριάζεις
Βάλτο στο στόμα
Τίναξε
Τα όνειρα σου στον αέρα.

Στράτος Π.


16 Σεπ 2013

H@ppY FeW: Ψάξε, ψάξε, δε θα τους βρεις..!


Του Νίκου Μπίνου

Το καλοκαίρι, οι «ράμπο» του ΣΔΟΕ είχαν ξεχυθεί σε γνωστούς τουριστικούς προορισμούς τόσο της ηπειρωτικής όσον και της νησιωτικής Ελλάδας. Ο λόγος προφανής. Να εντοπίσουν καταστήματα, κυρίως υγειονομικού ενδιαφέροντος και όχι μόνο, για φαινόμενα φοροδιαφυγής και μη έκδοσης αποδείξεων για τις υπηρεσίες που προσφέρουν. Μάλιστα επανήλθε και ένα, προ διετίας, ξεχασμένο μέτρο, αυτό του κλεισίματος του καταστήματος σε περίπτωση που ο άμεσα θιγόμενος απο την παράβαση ήταν υπότροπος. Έτσι παρατηρήθηκαν τέτοιου είδους περιστατικά με διήμερα λουκέτα σε μαγαζιά αλλά και εντατικούς ελέγχους από ένα απλό ταβερνείο μέχρι και συναυλίες επωνύμων με χιλιάδες «πελάτες». 

Και αφού λοιπόν κοντοζυγώνει η λήξη και της φετινής τουριστικής περιόδου, η προσοχή στρέφεται πλέον σε μια άλλη κατηγορία αμετανόητων. Αυτοί που σαν παντίερα έχουν την εισφοροδιαφυγή και την αδήλωτη εργασία. Μάλιστα ετοιμάζεται και σώμα εντοπισμού «μαύρων» εργαζόμενων με τα πρόστιμα να είναι εξοντωτικά. Κάτι σαν ταρίφα δηλαδή με περίπου δεκαχίλιαρο πρόστιμο ανά αδήλωτο εργαζόμενο. Όλα καλά και όλα ωραία τα παραπάνω και κατ' εμε πρέπει να γίνουν μπας και αλλάξει η νοοτροπία που αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις μιας και πρέπει να αποκτήσουμε κάποια στιγμή φορολογική συνείδηση. 

Κανείς όμως δε μας λέει τι πρόκειται να γίνει για ένα εξίσου σοβάρο, χρόνιο ζήτημα. Αυτό της διαφθοράς. Τρανό παράδειγμα και μέσα στα πρώτα θέματα των δελτίων ειδήσεων η δίκη Τσοχατζόπουλου. Αλλά πως να πιστέψει η κοινωνία ότι είναι ο μόνος σε αυτή την κατηγορία, όταν οι πολίτες αυτής της χώρας μετά τους πολιτικούς - βουλευτές κατατάσσει με σειρά προτεραιότητας εφοριακούς και δημάρχους ως τους περισσότερο διεφθαρμένους. Πως να το χωρέσει ο νους τους, πως ο μοναδικός διεφθαρμένος είναι ο Άκης; Οι υπόλοιποι σου λένε που είναι; Και μέσα σε αυτό, οι ποινές που επιβάλλονται για τέτοιου είδους αδικήματα... είναι σχεδόν αστείες μπροστά στο μέγεθος του αδικήματος. Κοινή συνισταμένη στο μυαλό των περισσοτέρων, αν όχι όλων, η αναποτελεσματικότητα και η απροθυμία των αρμοδίων. 

 ΟΛΑ ΤΡΙΓΥΡΩ ΑΛΛΑΖΟΥΝΕ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕΝΟΥΝ

15 Σεπ 2013

Νύχτες κινηματογράφου


Του Νέστορα Πουλάκου 

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, χωρίς να ξεχωρίζει κάποια παραγωγή τόσο για το ενδιαφέρον της όσο και για τη σπουδαιότητα της. Θρίλερ, μπλοκμπάστερ, φεμινιστικό δράμα και νεανική τρέλα, αλλά και ένα ντοκιμαντέρ και μια «ξεπερασμένη» επανέκδοση συνθέτουν το κινηματογραφικό μωσαϊκό των ημερών. Δεν προβλήθηκαν στους δημοσιογράφους το μπλοκμπάστερ «Pacific rim» του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, που δεν έρχεται με καλές κριτικές απ’ έξω, αλλά και η επανέκδοση του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ «Όλα πάνε καλά» - ένα καυστικό σχόλιο στη μετά-Μάη του ’68 εποχή (η ταινία γυρίστηκε το 1972). Αυτές τις ημέρες όμως υπάρχει οργασμός κινηματογραφικών εκδηλώσεων: τη Δευτέρα 16 Σεπτεμβρίου ξεκινάει το 36ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, και την Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου το 19ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθηνών - Νύχτες Πρεμιέρας. Ακόμη, από σήμερα διεξάγεται ένα αφιέρωμα στο σινεμά του Λαρς φον Τρίερ στον κινηματογράφο Άστυ, ενώ τη Δευτέρα 16/9 πραγματοποιείται εκδήλωση στη μνήμη της Αλίντας Δημητρίου, στην Ταινιοθήκη της Ελλαάδας. 

Τρόμος στο σπίτι 

Αν και φτιαγμένο από τους πιτσιρικάδες του σπονδυλωτού και αρκούντως τρομαχτικού «V/H/S», το θρίλερ «Είσαι ο επόμενος» (που δεν έχει καμία σχέση με το αστυνομικό μπεστ σέλερ του Γκρεγκ Χόρβιτζ) δεν ανήκει στη σαβούρα που μας πασάρει το Χόλιγουντ κάθε χρόνο. Δεν είναι παιδιάστικο και βλακώδες όπως οι περισσότερες νεανικές ταινίες τρόμου με τα όμορφα κορίτσια και τα γυμνασμένα αγόρια. Και δεν είναι τόσο συνηθισμένο και ανιαρά προβλέψιμο. Αντιθέτως διαθέτει απ’ όλα: τρόμο, γέλιο και προβληματισμό πάνω στον ιερό θεσμό της οικογένειας και τη συνάρτηση που παίζουν πάντοτε τα χρήματα στις σχέσεις εντός της. Οι πιτσιρικάδες δημιουργοί δεν αποφασίζουν μια ακόμη εκδρομή σε στοιχειωμένο σπίτι, ή δεν τοποθετούν τους τραγικούς ήρωες τους σε έναν επαρχιακό αυτοκινητόδρομο γεμάτο serial killers. Αλλά ζουμάρουν σε μια προβληματική, γεμάτη ψυχώσεις, νεύρα και εντάσεις οικογένεια. Με άλλα λόγια σε ένα σαθρό περιβάλλον που όλοι κάπου, κάπως, κάποτε έχουμε συναντήσει. Αν και διαθέτει κλισέ αυτά δεν είναι αφόρητα, και παρόλο που δεν είναι ότι πιο πρωτότυπο έχουμε δει εντούτοις μας εκπλήσσει με το δυναμισμό της καταγραφής των γεγονότων καθώς αυτά διαδέχονται το ένα το άλλο μες στο σπίτι του τρόμου. Εν ολίγοις είναι ένα αμερικανικό θρίλερ που διασκεδάζει χωρίς απαραιτήτως να ξεχωρίζει, αλλά που θα μας μείνει ως κινηματογραφική εμπειρία μια και καλό θρίλερ πια βλέπουμε με το κιάλι. 

Κάποτε στο Χόλιγουντ 

Δεν μπορούμε να πούμε ότι ξεμωραίνεται η Σοφία Κόπολα - τέτοιου είδους και ύφους κινηματογραφικές ατασθαλίες έχει κάνει αμέτρητες στο παρελθόν ο πατέρας της Φράνσις Φορντ, ανάμεσα στα κλασικά αριστουργήματα του. Από την άλλη μεριά, η Σοφία μπορεί να μην έχει κάνει ακόμη τη μεγάλη ταινία, αλλά έχει πάρει και Όσκαρ Σεναρίου και Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Βενετίας άρα έχει κάθε δικαίωμα στον παλιμπαιδισμό. Όπως για παράδειγμα η ταινία «Οι ύποπτοι φορούσαν γόβες»: το να παίρνει ένα όντως καυτό και πραγματικό θέμα (ανήλικα κορίτσια της μεγαλοαστικής τάξης εμφανώς παρασυρμένα από τη λάμψη των σελέμπριτις και την ιλουστρασιόν ζωή, κλέβουν κατ’ εξακολούθηση σπίτια πλουσίων για πλάκα) και να εμμένει στις κλοπές, στο ξεφάντωμα και στις καταχρήσεις κι όχι στο τι συμβαίνει τόσο στον εσωτερικό κόσμο των κοριτσιών όσο και στο σπίτι τους (και στην οικογένεια τους ευρύτερα) είναι χαβαλές, και μάλιστα επιδερμικός. Ναι, η ταινία της Κόπολα έχει και υπέροχο σάουντρακ, και λαμπυρίζουσα φωτογραφία, και μια υπέροχη Έμα Γουάτσον, αλλά δεν έχει ψυχή, δεν έχει ουσία ούτε είναι ικανή να συνθέσει μια σωστή και στιβαρή προβληματική. Αλλά μένει στην επιφάνεια των γεγονότων και παίζει απλώς με την εικόνα προς τα έξω. Την ενδιαφέρει περισσότερο το hype του φαίνεσθαι παρά η ουσία των πράξεων αυτών καθαυτών. 

Παίζονται ακόμη 

- Με μια αρχαιοελληνική αύρα, ένα δυναμισμό φεμινισμού, αλλά και τη μεσανατολική κουλτούρα που μπερδεύεται με τη θρησκεία και την παράδοση του τόπου και του λαού, η γαλλική ταινία «Όταν θέλουν οι γυναίκες» μας παρασέρνει μεν στη μυσταγωγία της ερήμου και της ειρήνης, αποδεικνύεται όμως υπερβολικά πομπώδης και καλλιτεχνίζουσα για τα γούστα μας. 

- Το δεύτερο μέρος της έρευνας της Μαρίας Ηλιού «Από τις δυο πλευρές του Αιγαίου Μέρος 2ο: Μετά τη Σμύρνη» είναι ένα ντοκιμαντέρ επιστημονικής ακρίβειας και παιδευτικού χαρακτήρα - μια σημαντική παρακαταθήκη για την ιστορική μας μνήμη. 

Είσαι ο επόμενος **1/2 
Οι ύποπτοι φορούσαν γόβες ** 
Όταν θέλουν οι γυναίκες ** 
Από τις δυο πλευρές του Αιγαίου Μέρος 2ο: Μετά τη Σμύρνη - 

*H στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (15-9-13). 

Κριτικές ταινιών στο SevenArt.gr (12-9-13) 

Όταν Θέλουν οι Γυναίκες 

Όλο και συχνότερα βλέπουμε στο σινεμά ιστορίες με θέμα τη γυναίκα στις ανατολικές χώρες, όπου η θέση της δεν είναι και η καλύτερη. Πρόσφατα είδαμε στη χώρα μας την «Πηγή των γυναικών», ανάλογου ύφους και αντίστοιχης αισθητικής είναι το «Όταν θέλουν οι γυναίκες», επίσης γαλλικής παραγωγής. Όπου και πάλι τα βάζουν με τους άντρες τους, αλλά και αυτούς της περιοχής ευρύτερα, συνθέτοντας ένα τύπου αρχαιοελληνικό δράμα, με μπόλικο φεμινιστικό δυναμισμό, προβάλλοντας ταυτόχρονα την κουλτούρα τους η οποία μπερδεύεται τόσο με την ηθική και αξιακή ισχύ της θρησκείας όσο και με το εκτόπισμα και την επιβολή της ίδια της παράδοσης. Το αποτέλεσμα είναι αμφίσημο. Καθότι αν και παρασυρόμαστε από τη μυσταγωγία του τρόπου που χειρίζονται τα πράγματα οι γυναίκες και του τόπου της ερήμου, με τον συνεπακόλουθο αγώνα για ειρήνη στην περιοχή, εντούτοις μας ξενίζει η στομφώδης παραληρηματική, οι πομπώδεις ερμηνείες και η ακραίως καλλιτεχνίζουσα αντιμετώπιση των σοβαρών αυτών καταστάσεων.

14 Σεπ 2013

Werner Herzog Festival στο Gazarte Cinema [29/9 - 9/10]



Εκεί που ονειρεύονται 
τα Πράσινα Μυρμήγκια 

Ένα συγκεντρωτικό κινηματογραφικό αφιέρωμα στον ιδιοφυή, πρωτοπόρο και εκκεντρικό ΒΕΡΝΕΡ ΧΕΡΤΖΟΚ, με 11 μοναδικές ταινίες του, με έντονες φορμαλιστικές αναζητήσεις που ξεπέρασαν ην εποχή του κι έγιναν cult. Απ’ τους σημαντικότερους εκφραστές του Ευρωπαικού Σινεμά. Γεννημένος στο Μόναχο το 1942 ο Βέρνερ Χέρτζοκ (του οποίου το πραγματικό όνομα είναι Βέρνερ Χ. Στίπετιτς) μεγάλωσε προστατευμένος από την ναζιστική θηριωδία σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Βαυαρίας, χωρίς τηλεόραση, κινηματογράφο ή τηλέφωνο. Η απουσία κινηματογραφικών ερεθισμάτων, όχι μόνο δεν απέτρεψε, αλλά ενίσχυσε την επιθυμία του να στραφεί στον κινηματογράφο. Το 1961, κι ενώ ήταν ακόμα μαθητής, εργάστηκε σε χαλυβουργείο για να συγκεντρώσει το ποσό που θα χρηματοδοτούσε την πρώτη του ταινία, το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ Herakles (1962). Η διαδρομή του έκτοτε, σηματοδοτήθηκε από έναν οραματικό κινηματογράφο, ο οποίος συνδυάζοντας εξπρεσιονιστικά στοιχεία με το συναίσθημα και την φαντασία του ρομαντισμού, εξερεύνησε την σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης. Ο Χέρτζοκ, ενσωμάτωσε στο έργο του στοιχεία της γερμανικής ιστορίας και της πολιτισμικής παράδοσης της χώρας του, περισσότερο ίσως από οποιονδήποτε άλλο συμπατριώτη του. Σε αντίθεση όμως με τους σύγχρονούς του - τον Φασμπίντερ, τον Βέντερς, τον Σλέντορφ - μεγαλούργησε εκτός γερμανικών γεωγραφικών συνόρων. Η ανήσυχη φύση του, τον οδήγησε σε δύσβατα κινηματογραφικά ταξίδια, που δοκίμαζαν τα όρια όσων συμμετείχαν. «Γυρίζουμε ασταμάτητα, χωρίς διάλειμμα. Φωνάζω στον Χέρτζοκ, τον χτυπάω, πρέπει να μάχομαι για κάθε σκηνή. Ελπίζω να πάθει πανούκλα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε!», θα δηλώσει έξαλλος λίγα χρόνια αργότερα ο Κλάους Κίνσκι, βασικός πρωταγωνιστής και συνεργάτης του δημιουργού. Φημολογείται ότι όταν ο Κίνσκι κατά τη διάρκεια των γυρσιμάτων απείλησε να παραιτηθεί, ο Χέρτζοκ τον σημάδεψε με όπλο, αναγκάζοντάς τον να ολοκληρώσει την ταινία! Στην αυτοβιογραφία του ο Κίνσκι αρνείται το περιστατικό, λέγοντας ότι το όπλο το κρατούσε ο ίδιος. Για τις ανάγκες των γυρισμάτων Φιτζκαράλντο στη μέση του Αμαζόνιου, ο Χέρτζογ έσυρε ένα ολόκληρο πλοίο από την μια πλαγιά ενός βουνού στην άλλη. Οι σχέσεις Χέρτζοκ και Κίνσκι, έφτασαν γι’ ακόμη μια φορά στα άκρα, με τον ηθοποιό να βρίσκεται στα πρόθυρα της νευρικής κατάρρευσης. Μάλιστα οι Ινδιάνοι που συμμετέχουν στην ταινία είχαν προσφερθεί να δολοφονήσουν τον ‘δύσκολο’ ηθοποιό για χάρη του σκηνοθέτη(!) «Μερικές φορές ευχόμουν να το είχαν κάνει», θα πει αστειευόμενος χρόνια αργότερα ο δημιουργός. Το 1999, οχτώ χρόνια μετά τον θάνατο του Κλάους Κίνσκι, γυρίζει το My best friend, σαν έναν ανορθόδοξο φόρο τιμής στον ηθοποιό, ιχνηλατώντας το χρονικό της θρυλικής συνύπαρξης. Η διαβόητη συνεργασία τους που σφραγίστηκε με πέντε ταινίες, τροφοδοτεί τα παραπολιτιστικά του κινηματογραφικού μύθου, μέσα από ανέκδοτες ιστορίες και απίστευτες μαρτυρίες. Μέχρι σήμερα συνεχίζει ακάθεκτος να συνθέτει, αποσυνθέτει και ανασυνθέτει τον κινηματογραφικό του εαυτό, και να ονειρεύεται μέρη που δεν έχει επισκεφτεί ο ανθρώπινος νούς. 

ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ ΧΕΡΤΖΟΚ 

Αντικατοπτρισμός [Fata Morgana 1970, 79'] 

Ένα ντοκιμαντέρ ελεγεία επιστημονικής φαντασίας γυρισμένο στην Σαχάρα, γεμάτο από ψευδαισθήσεις και αντικατοπτρισμούς. 

Ο Τροχός του Χρόνου [Wheel of Time, 2003, 81΄] 

Ο Δαλάι Λάμα και η θρησκεία του Θιβέτ μέσα από τη ματιά ενός ανθρώπου της Δύσης, που ακολουθεί τους βουδιστές στο ετήσιο προσκύνημά τους, καταγράφοντας παράλληλα τις καθημερινές τους συνήθειες. 

Ο Καλύτερός μου Φίλος [My best fiend, Klaus, 1999, 95'] 

Ο Χέρτσοκ περιγράφει τη θανάσιμη φιλία και τους ομηρικούς καυγάδες του με τον Κλάους Κίνσκι. 

Φιτσκαράλντο [Fitzcarraldo, 1982, 158΄] 

Με τους Κλάους Κίνσκι, Κλαούντια Καρντινάλε, Χοσέ Λιούγκοϊ, Μιγκέλ Εϊντζελ Φουέντες. Ένα μεγαλομανής τυχοδιώκτης, λάτρης της όπερας, θέλει να κατασκευάσει στην καρδιά του Αμαζονίου, το μεγαλύτερο θέατρο λυρικής όπερας του κόσμου και να καλέσει στα εγκαίνια τον διάσημο τενόρο Καρούζο. 

Αγκίρε, η Μάστιγα του Θεού [Aguirre, der Zorn Gottes, 1972, 91'] 

Με τους Κλάους Κίνσκι, Ελένα Ρόχο Μετά την καταστροφή του πολιτισμού των Ίνκας μια ομάδα Ισπανών ξεκινά να βρει τη μυθική Πόλη του Χρυσού, το El Dorado. Αρχηγός τους γίνεται ο Δον Αγκίρε, ένας αδίστακτος άντρας που νοιάζεται μόνο για τα πλούτη και σπέρνει γύρω του θάνατο και δυστυχία. 

Βόιτσεκ [Woyzeck, 1979, 77’] 

Με τους Κλάους Κίνσκι, Εύα Μάτες, Βόλφγκανγκ Ράιχμαν Ένας στρατιώτης αγωνίζεται να ζήσει τη γυναίκα του και το παιδί του κάνοντας διάφορες δουλειές. Θα οδηγηθεί, όμως, στην παράνοια από τη σωματική και ψυχολογική βία που ασκούν πάνω του η γυναίκα του, ένας λοχαγός και ένας γιατρός. Ο Κλάους Κίνσκι στον καλύτερο ρόλο της καριέρας του. 

Πράσινη Κόμπρα [Cobra Verde, 1987, 105΄] 

Με τους Κλάους Κίνσκι, Σαλβατόρε Μπαζίλε Το 19ο αιώνα οι αριστοκράτες της Βραζιλίας στέλνουν ένα διεφθαρμένο τυχοδιώκτη στη δυτική Αφρική, προκειμένου να διαπραγματευτεί σχετικά με το εμπόριο σκλάβων. Εκείνος οργανώνει μια στρατιά γυναικών πολεμιστών και στρέφεται κατά του ντόπιου φύλαρχου. 

Το Αίνιγμα του Κάσπαρ Χάουζερ [Jeder für sich und Gott gegen alle, 1974, 105’] 

Με τους Μπρούνο Ες, Μπριγκίτε Μίρα, Βάλτερ Λάντενγκαστ Η αληθινή και παράξενη ιστορία του Κάσπαρ Χάουζερ, ενός νέου που υπήρξε αιχμάλωτος σ’ όλη του τη ζωή και αφέθηκε ελεύθερος το 1828 στη Νυρεμβέργη. Η προσπάθεια των ευεργετών του να τον εντάξουν στην κοινωνία έχει περίπλοκα αποτελέσματα. 

Στρότσεκ [Stroszek, 1977, 103΄] 

Με τους Μπρούνο Σ., Εύα Μάτες Ένας πρώην κατάδικος και μια πόρνη αποφασίζουν να μεταναστεύσουν από τη Γερμανία στις ΗΠΑ. Εγκαθίστανται στο Γουισκόσιν και προσπαθούν να ζήσουν το πολυπόθητο αμερικανικό όνειρο. 

Νοσφεράτου, ο Δράκουλας της Νύχτας [Nosferatu, Phantom der Nacht, 103΄] 

Με τους Κλάους Κίνσκι, Ιζαμπέλ Ατζανί, Μπρούνο Γκαντζ Ένα γοτθικό μπαρόκ ποίημα τρόμου με τον Κλάους Κίνσκι να πλάθει μια αξέχαστη τραγική κινηματογραφική φιγούρα που ζει στις σκιές. 

Καρδιά από Γυαλί [heart of glass, 1976, 94΄] 

Με τους Γιόζεφ Μπιερμπίχλερ, Στέφαν Γκούτλερ Το χρονικό της παρακμής ενός μικρού χωριού στη Βαυαρία του 18ου αιώνα, το οποίο ζει με το βάρος ενός μυστικού που δεν αποκαλύπτεται ποτέ. 


Στο Gazarte Cinema [Βουτάδων 32-34 Γκάζι]
Καθημερινά 3 ταινίες με 1 εισιτήριο