31 Οκτ 2013

Εκτός Εαυτού της Μαρίας Γιαγιάννου [Χορηγός Επικοινωνίας: Vakxikon.gr]


Εκτός Εαυτού της Μαρίας Γιαγιάννου 

Κάθε Τετάρτη & Πέμπτη, στις 21.15 

Πώς παίζεται ένα ερωτικό παιχνίδι εξουσίας χωρίς έρωτα και χωρίς εξουσία; Ποιος ακούει τη φωνή σου όταν είσαι κλεισμένος σε ένα άδειο μουσείο; Ο νυχτοφύλακας και η διευθύντρια του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας μπλέκονται σε ένα «παιχνίδι απόδρασης» που καταργεί τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στα φύλα, ανάμεσα στο νόημα και το χάος, ανάμεσα στο πάνω και στο κάτω, ανάμεσα στη νίκη και την ήττα. Αμφίβιοι ορνιθόρυγχοι, τρωκτικά της παταγονίας, ένας μακρόπους ρούφους, δύο καμηλοπαρδάλια, λαδοπτέρυγες, πτερόσαυροι και άλλα πρωτόγονα θηλαστικά: γύρω-γύρω όλοι και στη μέση /τι άλλο;/ δύο άνθρωποι, τα ύψιστα πρωτόζωα, στο προσφιλές τους ερωτικό παιχνίδι εξουσίας. 

Το Εκτός Εαυτού είναι ένα κωμικό δράμα πέντε πράξεων και 70 λεπτών. Μια κωμωδία τακτοποιημένη πάνω στο χάος της ύπαρξης. Μετά την επιτυχημένη σειρά παραστάσεων της προηγούμενης σεζόν, το «Εκτός Εαυτού» μετακομίζει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου για μια νέα σκηνική περιπέτεια. 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ 

Ομάδα Αν-Κι 
Κείμενο: Μαρία Γιαγιάννου 
Σκηνοθεσία: Γιώργος Γιανναράκος 
Σκηνική εγκατάσταση: Ιβάν Παπαδόπουλος 
Μουσική live: κωστας γ 
Κίνηση: Δήμος Αμπράζης 
Κοστούμια: Νίκη Ψυχογιού 
Βοηθός σκηνοθέτη: Πένυ Ζήση 
Φωτογραφίες: Θοδωρής Σταμπέλος 
Πρωταγωνιστούν: Μαρβίνα Πιτυχούτη, Αποστόλης Κουτσιανικούλης 

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ 

Πρεμιέρα: Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2013 
Μέρες/Ώρες: Τετάρτη, Πέμπτη στις 21.15 
ελευταία παράσταση: Πέμπτη 9 Ιανουαρίου 2014 
Διάρκεια: 70΄ 
Κρατήσεις: 210 9212900, Viva.gr 11876, και στα καταστήματα Παπασωτηρίου, Seven Spots 

Θέατρο Νέου Κόσμου (δώμα): 
Αντισθένους 7 & Θαρύπου, Ν. Κόσμος

29 Οκτ 2013

Αρσενική Πόρνη


Έκπτωτος
Γυμνός
Ματωμένος
Ξυπνώ
Σώμα λασπωμένο
Άμορφη μάζα
Ψάχνω
Στη ματαιότητα των λέξεων
Εξαγνισμό
Λύτρωση
Ένα χάδι τρυφερό
Λίγο πριν το τέλος
Βουβό στερέωμα
Ανάμεσα στα ερείπια.

Στράτος Π.

27 Οκτ 2013

Ένας σύγχρονος «Δον Ζουάν»


Του Νέστορα Πουλάκου 

Διανύουμε μια εβδομάδα κινηματογραφικών επιλογών, χωρίς όμως να υπάρχει εκείνη η ταινία - πρόταση που ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες. Όλες οι προτάσεις μας προέρχονται από την αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία, είτε πρόκειται για στουντιακές είτε για ανεξάρτητες παραγωγές. Αυτές είναι: ο «Δον Ζουάν» με τον Τζόσεφ Γκόρντον-Λέβιτ, ο «Captain Phillips» με τον Τομ Χανκς και το «Μείνε δίπλα μου» με τη Ρούνι Μάρα. Προβάλλονται ακόμη, το σίκουελ του κινουμένου σχεδίου «Βρέχει κεφτέδες», το ελληνικό μουσικό ντοκιμαντέρ «OST: Original soundtrack» των Φάνη Λογοθέτη και Σπύρου Ανδρεάδη και, σε επανέκδοση, «Ο λαός προστάζει» του Φρανκ Κάπρα, παραγωγής 1941. Για το γαλλικό «Αφρό των ημερών» του Μισέλ Γκοντρί θα τα πούμε παρακάτω. 

Μόνο το σεξ δεν φτάνει 

Στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του, ο γνωστός ηθοποιός Τζόσεφ Γκόρντον-Λέβιτ υποδύεται έναν σύγχρονο «Δον Ζουάν», θέλοντας εμφανώς να ειρωνευτεί τον όρο στην εποχή που ζούμε. Έτσι λοιπόν συνθέτει μια τραγελαφική καρικατούρα άντρα που ενδιαφέρεται πρωτίστως για το πουλί του, τα μπράτσα του και τον… Χριστό! Σε ένα ρεσιτάλ ερμηνείας, ο Λέβιτ είναι ο Ντον, ένας Ιταλοαμερικανός που πιστεύει στην οικογένεια και επισκέπτεται τακτικά την εκκλησία, ως ακραιφνής καθολικός. Εξομολογείται κιόλας για τις «αμαρτίες» που κάνει στη διάρκεια της εβδομάδας, όπου πίνει με τους φίλους του, φλερτάρει, επιδίδεται σε αγώνες σεξ και αρέσκεται στο να βλέπει μετά μανίας τσόντες. Το τελευταίο είναι ένα χόμπι που δεν κόβεται εύκολα. Σαν παιδική ασθένεια, για να καταλάβετε. Ταυτόχρονα, φροντίζει τους μυς του λιώνοντας στη γυμναστική και επιμελείται το εντελώς ρετρό προφίλ του: ρούχα, χτένισμα και αμάξι-αντίκα, όλα από το παρελθόν. Όμως αυτά ανατρέπονται όταν εμφανίζεται μπροστά του η εκρηκτική Σκάρλετ Γιόχανσον, η οποία πέρα από το γεγονός ότι μας κόβει την ανάσα σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, κόβει και τα πόδια του «τσοντάκια» Ντον. Μόνο το σεξ δε φτάνει, μεγάλε… Το κορίτσι θέλει και λαβ στόρι. Πέρα από την πλάκα, ο Λέβιτ ξεπερνάει τις προσδοκίες μας και χωρίς να εντυπωσιάζει στήνει μια αβάν - γκαρντ, χιουμοριστική κομεντί, που παίζει ανάμεσα στο δραματικό και το κωμικό, στο ρομαντικό και το κοινωνιολογικό. Παίζει ακόμη με το κοφτό μοντάζ, τις γρήγορες εναλλαγές της εικόνας και τα λογής λογής εφέ που δημιουργούν τη hype ατμόσφαιρα που επιθυμεί ο δημιουργός. Εντέλει, παρακολουθούμε μια ανώδυνη ιστορία που μιλάει για τις σύγχρονες παθογένειες του εύκολου σεξ και της ακατάσχετης τσόντας στο διαδίκτυο, αλλά και για το πόσο δύσκολο πράγμα είναι μια σφιχτοδεμένη αγάπη, μια ερωτική σχέση που θα κρατήσει στο χρόνο. Καλοστημένη ταινία, με μπόλικο ενδιαφέρον, χωρίς να μπορεί να πει αυτό που θα μας κάνει να νιώσουμε αλά «(500) μέρες με τη Σάμερ». 

Τίποτα δεν είναι αληθινό, όλα επιτρέπονται 

Δυο αμερικανικές ταινίες παρουσιάζουν περιστατικά βίας, που έχουν συμβεί ή θα μπορούσαν συμβούν. Και στις δυο ιστορίες, η αγάπη, η ανθρωπιά, η ζεστασιά είναι συναισθήματα εμφανή, όμως εντέλει αυτό που γίνεται αντιληπτό είναι το παράλογο του ατόμου και το βίαιο προφίλ του. Και για να το επιτείνουν αυτό είναι γεμάτες με διαχρονικά κι αναμφισβήτητα κλισέ που δεν τις καθιστούν «πρωτότυπες» και ιδιαίτερες δημιουργίες. 

Captain Phillips 

Ο Πολ Γκρίνγκρας είναι γνωστός κι από άλλα docudrama του που βασίστηκαν σε τραγικά αληθινά περιστατικά, όπως η Ματωμένη Κυριακή των Ιρλανδών το 1972 και η Πτήση 93 στις ΗΠΑ κατά την τρομοκρατική επίθεση στις 11/9/2001. Εδώ ασχολείται με ένα φλέγον ζήτημα των θαλασσών, τις πειρατείες εμπορικών πλοίων από Σομαλούς αντάρτες στ’ ανοιχτά της Αφρικής. Μάλιστα, το 2009 μια τέτοια πειρατεία συνέβη σε πλοίο με αμερικανική σημαία κι αυτό το περιστατικό είναι που κινηματογραφεί εδώ ο Γκρίνγκρας. Δυο στοιχεία είναι αυτά που ξεχωρίζουν στην ταινία: τα εντυπωσιακά πλάνα της που κυριολεκτικά χάρη στη δυναμική της δράσης κόβουν την ανάσα. Κι η ερμηνεία του Τομ Χανκς ως Κάπτεν Φίλιπς, αυτού του οσκαρούχου ηθοποιού που είχαμε κάπως λησμονήσει τον τελευταίο καιρό. Ο Χανκς υποδύεται τον καπετάνιο και «ήρωα» της ιστορίας που προσπαθεί να σώσει πλοίο και πλήρωμα από τον όλεθρο. Περιπέτεια σε αργούς ρυθμούς, που σημειώνουμε ότι συνέβη στ’ αλήθεια. Κι η επιτυχία του Γκρίνγκρας είναι ότι την αποτυπώνει με την ένταση που της αναλογεί. Άλλωστε, πολλές φορές η πραγματικότητα ξεπερνά και την κινηματογραφική φαντασία. 

Μείνε δίπλα μου 

Σε αυτή την ταινία με την υπέροχη φωτογραφία (μάλιστα κέρδισε το αντίστοιχο βραβείο στο φεστιβάλ του Σάντανς) και τους αργούς και νωχελικούς ρυθμούς, επιστρέφουμε στην επαρχιακή Αμερική της δεκαετίας του 1970, όπου ένα ερωτευμένο ζευγάρι (με ένα παιδάκι) βγαίνει στην παρανομία, με την αστυνομία στο κατόπι τους. Υπάρχει η υποταγή στο νόμο και η αδιαμφισβήτητη εκδοχή της ληστείας και του εγκλήματος. Υπάρχει ακόμη η αγάπη, ο έρωτας, η οικογενειακή θαλπωρή. Με μια αφαίρεση και ένα φλου αρτιστίκ αέρα, ο πρωτοεμφανιζόμενος δημιουργός μάς κάνει κοινωνούς του περιθωριακού ζευγαριού, και χωρίς να μας εξηγεί πολλά οφείλουμε να το ακολουθήσουμε. Τώρα, αν το νιώσουμε μέσα μας ή όχι έγκειται σε προσωπικές προθέσεις. Πάντως, η ετυμηγορία του εγκλήματος από τη μια μεριά και ο παραλογισμός της ίδιας της αγάπης από την άλλη, μας αφήνουν μετέωρους. 

Παίζεται ακόμη

Ο Γάλλος σκηνοθέτης Μισέλ Γκοντρί («Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού») αλλάζει τα φώτα στον «Αφρό των ημερών», το σουρεαλιστικό μυθιστόρημα του άλλοτε κακού παιδιού της γαλλικής λογοτεχνίας Μπορίς Βιαν. Πρόκειται για ένα κινηματογραφικό ανέκδοτο που κυριολεκτικά δεν βλέπεται. Ο Βιαν πέθανε το 1959, ενόσω έβλεπε την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του «Θα φτύσω στους τάφους σας». Πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ τι θα πάθαινε στην προβολή της ταινίας του Γκοντρί.

Δον Ζουάν  ***
Captain Phillips  **1/2
Μείνε δίπλα μου  **
Ο αφρός των ημερών  *
Ο λαός προστάζει  *** 

*Η στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (26-10-13). Κριτικές μπορείτε να διαβάσετε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (24-10-13).

24 Οκτ 2013

Τα αποκηρυγμένα του Κ.Φ. Καβάφη [Vakxikon.gr 2013]



Του Γιώργου Κουλούβαρη 

«Τα αποκηρυγμένα» ποιήματα Καβάφη σε επετειακή έκδοση

Έκδοση συμβολή στη μνήμη του μεγάλου Αλεξανδρινού 

«Τα αποκηρυγμένα» ποιήματα του Κ. Π. Καβάφη κυκλοφόρησαν οι Eκδόσεις Vakxikon.gr, ως συμβολή στη μνήμη του μεγάλου Αλεξανδρινού, καθώς διανύουμε το έτος Καβάφη και γιορτάζουμε τα 150 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή που πέθανε την ημέρα των γενεθλίων του (29 Απριλίου 1933 ). Το εξώφυλλο του βιβλίου των 56 σελίδων κοσμείται από φωτογραφία των νεανικών του χρόνων και η υπογραφή είναι Κ. Φ. ΚΑΒΑΦΗΣ, δηλαδή Κωνσταντίνος Φωτιάδης Καβάφης, τα ποιήματα του οποίου αποκήρυξε ο Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης λέγοντας... χωρίς άλλες εξηγήσεις, ότι ανήκαν σε κάποιον εξάδελφό του. 

«Η ιστορία της ποίησης, αναφέρει στο προλογικό σχόλιό του ο ποιητής Γιώργος Μπλάνας, είναι γεμάτη με παραδείγματα αποκηρυγμένων ποιημάτων. Νεανικές αδεξιότητες, συναισθηματικές εκτροπές, ιδεολογικές αστοχίες. Υπάρχουν χίλιοι δύο λόγοι για τους οποίους ένας ποιητής που ενδιαφέρεται για την εικόνα του έργου του μπορεί να οδηγηθεί στην αποκήρυξη ορισμένων συνθέσεών του. Ακόμη και οι μεγαλύτεροι ποιητές μπορούν να κάνουν λάθη. Φυσικά, δεν χάθηκε ο κόσμος αν μερικά ποιήματα ξαστοχήσουν. Η ποίηση είναι τέχνη και μια τέχνη δεν μαθαίνεται ποτέ μονομιάς. Ένας σπουδαίος ποιητής πρέπει να ωριμάσει αργά, κατά προτίμηση ακολουθώντας τη ράθυμη κριτική. Τα αποκηρυγμένα του, μάλιστα, μπορούν να αποθηκευτούν ως τεκμήρια του σπουδαίου αγώνα που έδωσε για να πλουτίσει τη γλώσσα». 

Η έκδοση φιλοξενεί στο οπισθόφυλλο το ποίημα Βακχικόν, του οποίου παραθέτουμε τις δύο τελευταίες στροφές, χαρακτηριστικές του πρωτόλειου ύφους: «Την άχαριν αλήθειαν γυμνήν δεν βλέπω πλέον. Άλλην απήλαυσα ζωήν, και κόσμον έχω νέον. Εν των ονείρων τω ευρεί ευρίσκομαι πεδίω - δος, δος να πίω! Και αν ήναι δηλητήριον, και να εύρω την πικρίαν της τελευτής εντός αυτού, εύρον πλην ευτυχίαν, τέρψιν, χαράν, και έπαρσιν εν τω δηλητηρίω δότε να πίω!». 

Στην Αγγλία μέχρι το 1876 

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης γεννήθηκε στις 29 Απριλίου 1863 στην Αλεξάνδρεια, όπου οι γονείς του εγκαταστάθηκαν εγκαταλείποντας την Κωνσταντινούπολη, το 1840. Ήταν το ένατο παιδί του Πέτρου Καβάφη (1814-1870), μεγαλέμπορου βαμβακιού. Μετά το θάνατο του πατέρα του και την σταδιακή διάλυση της οικογενειακής επιχείρησης, η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Αγγλία (Λίβερπουλ και Λονδίνο), όπου έμεινε μέχρι το 1876. Στην Αλεξάνδρεια, ο Kαβάφης διδάχτηκε αγγλικά, γαλλικά και ελληνικά με οικοδιδάσκαλο και συμπλήρωσε τη μόρφωσή του για ένα-δύο χρόνια στο Ελληνικό Εκπαιδευτήριο της Αλεξάνδρειας. Έζησε, επίσης, για τρία χρόνια, που ήταν τα κρισιμότερα στην ψυχοδιανοητική του διαμόρφωση, στην Πόλη (1882-84). 

Άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα το 1886 

Το 1897 ταξίδεψε στο Παρίσι και το 1903 στην Αθήνα, χωρίς από τότε να μετακινηθεί από την Αλεξάνδρεια, για τριάντα ολόκληρα χρόνια. Ύστερα από περιστασιακές απασχολήσεις σε χρηματιστηριακές επιχειρήσεις, αποφάσισε να γίνει δημόσιος υπάλληλος και διορίστηκε σε ηλικία 59 χρονών στο υπουργείο δημοσίων έργων, το 1922. Από το 1886 άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα επηρεασμένα από τους αθηναίους ρομαντικούς ποιητές, χωρίς να τον έχει επηρεάσει καθόλου η στροφή της γενιάς του ’80. Από το 1891, όταν εκδίδει σε αυτοτελές φυλλάδιο το ποίημα Κτίσται, και ιδίως το 1896, όταν γράφει τα Τείχη, το πρώτο αναγνωρισμένο, εμφανίζονται τα χαρακτηριστικά των ώριμων ποιημάτων του. 

Μοναδικός συνδυασμός λεκτικής και δραματικής ειρωνείας 

Ο Καβάφης είναι γνωστός για την ειρωνεία του, ένα μοναδικό συνδυασμό λεκτικής και δραματικής ειρωνείας. Πολλοί όμως από τους αλλόγλωσσους ομότεχνους και αναγνώστες του (π.χ. Όντεν, Φόρστερ) αρχικά γνώρισαν και αγάπησαν τον ερωτικό Καβάφη. Το 1932, άρρωστος από καρκίνο του λάρυγγα, πήγε για θεραπεία στην Αθήνα, όπου παρέμεινε αρκετό διάστημα, εισπράττοντας μια θερμότατη συμπάθεια από το πλήθος των θαυμαστών του. Επιστρέφοντας όμως στην Αλεξάνδρεια, η κατάστασή του χειροτέρεψε. Εισήχθη στο νοσοκομείο της ελληνικής κοινότητας, όπου και πέθανε στις 29 Απριλίου του 1933, τη μέρα που συμπλήρωνε 70 χρόνια ζωής. 

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Η Ναυτεμπορική (13-10-13).

23 Οκτ 2013

Pass2Day | Θεωρίες Συνωμοσίας Mέρος Γ' | #68

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.gr. Kάθε Τετάρτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 

Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας


Αφού κάναμε ένα μικρό διάλειμμα προτείνοντας δύο νέα άλμπουμ που δεν πρέπει να λείπουν από καμία δισκοθήκη, ας επανέλθουμε στις θεωρίες συνωμοσίας. Ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα που πέρασαν από την Ιστορία της μουσικής και έ φυγαν πολύ νωρίς με αμφιλεγόμενο τρόπο, ήταν ο Bob Marley. O Bob έφυγε από τη ζωή το 1981, προσβεβλημένος από καρκίνο που ξεκίνησε από το δάχτυλο του ποδιού του. Το 1976 είχε γίνει απόπειρα δολοφονίας εναντίον του. Οι ρασταφάρι ήταν ένα κίνημα που δημιουργήθηκε εξαιτίας του μεγάλου τραγουδιστή. Το κίνημα αυτό είχε συνδεθεί με το κόμμα PNP που κυβερνούσε τότε. Το αντίπαλο κόμμα JLP ήθελε ν' ανέβει στην εξουσία αλλά έπρεπε με κάποιον τρόπο να εξολοθρεύσει το είδωλο που άκουγε στο όνομα ο Bob Marley.

 
O γιος του διευθυντή της CIA έκανε δώρο στο Marley ένα ζευγάρι μπότες. Όταν φόρεσε τα παπούτσια του αισθάνθηκε κάτι να του τρυπάει το πόδι. Ήταν ένα σύρμα από χάλκινο καλώδιο. Μετά από λίγο καιρό ο τραγουδιστής έμαθε ότι πάσχει από καρκίνο, ο οποίος ξεκίνησε από το δάχτυλο του ποδιού του. Ο μεγάλος Bob δολοφονήθηκε άραγε τόσο επιδέξια από τη CIA για πολιτικούς λόγους;


Ο «βασιλιάς της ρέγκε» έκανε πασίγνωστο αυτό το είδος μουσικής σε όλο τον κόσμο αλλά και την κουλτούρα των ρασταφάρι. Όταν αναγνώστηκε στο πόδι του το μελάνωμα, οι γιατροί ζήτησαν να κόψουν το δάχτυλό του αλλά αυτός το αρνήθηκε λόγω της νοοτροπίας του κινήματος των ρασταφάρι. Ο Μπομπ Μάρλεϊ τραγούδησε τον έρωτα, την αγάπη, αλλά και την καταπίεση των μαύρων από τους λευκούς. Έγινε λαϊκό είδωλο και η ημερομηνία γέννησής του τιμάται ως Εθνική Εορτή στην Τζαμαικα. Η κρίση είναι δική σας…

22 Οκτ 2013

Αρσενική Πόρνη


Της Νύχτας Παραμύθι
Εκεί που
Οι λευκές σελίδες
Ρουφούν την ύπαρξη σου
Καμιά επιθυμία
Δεν γίνεται όνειρο
Μόνο το Ποτέ
Ποτέ ξανά
Εκεί που
Οι ιστορίες
Γράφονται στο σκοτάδι
Φόβοι κι εφιάλτες
Στήνουν χορό
Υποκλίνομαι
Στην ξαφνική βροχή
Νιώθω τις σταγόνες
Χοντρές
Να σκάνε στο χώμα
Ο χρόνος κυλά
Μεγάλωσα
Έμαθα να ξεχνώ.

Στράτος Π.

21 Οκτ 2013

Aπόσταγμα ζωής [Μέρος 1ο]


Του Βασίλη Ακριβούση*

«Σαράντα χρόνια έφηβος, κοντά μισόν αιώνα…» 

Σαράντα χρόνια· αλήθεια πως πέρασαν. Κοιτάζω πίσω κι η γεύση στο στόμα γλυκόπικρη. Γλυκιά για όσα μπόρεσα να κατανοήσω, ένα μικρό απόσταγμα ζωής κι η σιγουριά μου πως τα καλύτερα έρχονται. Πικρή μέσα από το συνονθύλευμα προσωπικών κι όχι μόνο αγώνων για την κατάκτηση του βασικού νοήματος της ύπαρξης. Υπάρχουν αρκετοί τρόποι προκειμένου να φτάσεις να ανακαλύψεις πως επιθυμείς να συμπεριφέρεσαι, να αντιδράς ή να συμβιβάζεσαι. Η ηλικία, το κατάλληλο τάϊμινγκ για καθετί, οι εμπειρίες αλλά κυρίως (από ένα σημείο και μετά) οι επιλογές. Επιλογές που εκ πρώτης όψεως δείχνουν τα «θέλω» σου, αλλά πόσο ειλικρινά είναι δικές σου κι όχι προκατασκευασμένες μέσα σε επίπλαστη ελευθερία; Βλέπουμε τους ανθρώπους να φωνασκούν για τα πιστεύω τους, να προσπαθούν να μεταδώσουν τις απόψεις τους. Οι παλιότεροι, παρόλη την άγνοια τους για βασικά αιτήματα της εποχής και πολλές φορές θρησκόληπτα, επιβεβαιώνουν απαρχαιωμένα περί ηθικής συμπλέγματα. Οι μεσης ηλικίας συχνά αιθεροβατούν μεταξύ νεοπλουτισμού, επίδειξης και κοινωνικών στερεοτύπων, όπως τους παραδόθηκαν. Με συνήθως απόλυτες απόψεις, με ημιμάθεια καλλιεργούν τον αλαζονικό εγωκεντρισμό, όπως προκύπτει από την ταλάντευση μεταξύ ασυδοσίας και τύψεων. Οι νεότεροι βιάζονται να ζήσουν τα πάντα γρήγορα, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι έτσι ολοκληρώνονται κι ότι δεν έχουν ανάγκη από κανένα και τίποτα. Οι λαμπρές εξαιρέσεις σε κάθε γενιά, που ως διάττοντες αστέρες υπερασπίζονται αξίες κι ιδανικά, σκεπάζονται από τις βωμολοχίες του όχλου, τις εύκολες κι επιφανειακές λύσεις και τον γενικότερο κομφορμισμό. Παλιότερα ονομάστηκε χάσμα γενεών μα στον 21ο αιώνα ποια δικαιολογία έχουμε; 

Όταν επικρατεί η λογική του συρμού, όταν των μετρίων κλίκες επιβάλλονται με το «έτσι θέλω», χωρίς επιχειρηματολογία και με μόνο γνώμονα την δύναμη του ισχυρότερου, δεν μας επιτρέπεται να διαβλέψουμε αισιοδοξία για το παρόν και το μέλλον. Ασφαλώς οι άνθρωποι του ορθού λόγου και των ξεκάθαρων προθέσεων και δράσεων οφείλουν να αποτελέσουν τα υγιή πρότυπα για περαιτέρω εξέλιξη σε ατομικό και διατομικό επίπεδο. Εξάλλου οι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών ανυστερόβουλα μπορούν να φωτίσουν και κατόπιν να καταργήσουν τα μονοπάτια της μισαλλοδοξίας και του τυφλού φανατισμού. Ωστόσο για το σύνολο μιας κοινωνίας πολλές φορές η διαφορετικότητα κι η ακατανόητη στους πολλούς στάση, τους κατατάσσει στους περιθωριακούς, στους δακτυλοδεικτούμενους και γραφικούς. 

Στο όνομα της ομοιομορφίας το ασυνήθιστο διαγκωνίζεται, διαστρεβλώνεται, συκοφαντείται, λοιδορείται κι εν τέλει τοποθετείται στο χρονοντούλαπο της ελπίδας ότι «πρέπει» να προσαρμοστεί, ώστε μέσα από καλοπροαίρετες προθέσεις να μην φαίνεται εξάμβλωμα αλλά παρεξηγημένη εκτίμηση. Η συνομωσία των λόμπυ επεξηγώντας ωφελιμιστικά για τα ίδια διαιωνίζει δικαιϊκές πλάνες, σαθρά οικοδομήματα γνώσης και καθησυχαστικές προτάσεις ταμπελοποίησης. Η ανασφάλεια, των υλικών αγαθών το κυνήγι (κι ο κάποτε κορεσμός απ’ αυτά), η συναντίληψη για συναλλαγές πάνω και κάτω από το τραπέζι και τελικά οι φοβίες, που θερίζουν κατάφωρα τα ανθρωπιστικά ιδεώδη, φανερώνουν, αν μη τι άλλο, το σύνολο των απραγματοποίητων πόθων κι έλλειψη γενικά προσανατολισμού. Θα μπορούσε η κατάσταση αυτή να είναι εύλογη με την έννοια της ελάχιστης ή ανύπαρκτης εκπαίδευσης σε άλλες εποχές και με την συνομολόγηση ότι προερχόμενοι τον προηγούμενο αιώνα από ανακατατάξεις σε πολιτικό, στρατιωτικό, οικονομικό και πολιτιστικό επίπεδο, δεν υπήρξε αρκετός χρόνος για ανάταση, όνειρα κι ηθικού τύπου προσδοκίες. 

Αυτά λοιπόν θα μπορούσαν να ισχύουν για τις γενιές που έδρασαν ως την επιβολή της δικτατορίας του 1967. Από τη μεταπολίτευση όμως και κατόπιν και με δεδομένα τα μεγάλα ποσοστά των γενεών που έγιναν δέκτες λυκειακής, μεταλυκειακής, ανώτερης κι ανώτατης εκπαίδευσης, πως μπορούμε να αποδεχτούμε την ύπαρξη παράταιρων κι έωλων φαινομένων οπισθοδρόμησης, διαφθοράς και κατασπατάλησης του υλικού και πνευματικού κεφαλαίου στον Ελλαδικό χώρο; Γιατί προτιμήσαμε να διαιωνίσουμε και μάλιστα με ευχαρίστηση το ξόδεμα του ατομικού και κοινωνικού βίου σε ασωτίες κι απολαύσεις; Γιατί παγιδευτήκαμε από ανθελληνικές έξωθεν δυνάμεις (και τα εντός επικράτειας τσιράκια τους) που ξεζούμισαν ό,τιδήποτε θετικό χαρακτήριζε αυτό το λαό; Παρότι ο γηραιός Καραμανλής είχε διατυπώσει πως «αυτή η χώρα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο», γιατί κανενός το αυτί δεν ίδρωσε; Το ζήτημα λοιπόν της παιδείας θα ωφελούσε να είναι το πρώτο και κύριο μέλημα μας, σπουδαιότερο ακόμη κι απ’ αυτό των εξοπλισμών (αν δεχτούμε ότι πράγματι υπάρχει απειλή εξ Ανατολών κι ότι δεν αποτελούν προκατασκευασμένα σενάρια ευφυών δημαγωγών εντός κι εκτός των τειχών). Παιδεία επομένως όχι με την έννοια της συσσώρευσης γνώσεων (άλλωστε η περίφημη παπαγαλία διαρκεί ελάχιστα και δεν ενισχύει τον κριτικό στοχασμό) αλλά παιδεία ουμανιστική, γνωριμίας με τον κόσμο που μας περιβάλλει κι εν τέλει οντολογική και συμπαντική. Ο homo sapiens λοιπόν έχει κλείσει τον κύκλο του και παραχωρεί την θέση του στον homo universalis, που όσο κι αν αποτελεί κουκκίδα στο άπειρο, μαθαίνει να συνεργάζεται μαζί του, να προωθεί την αρμονία του κι όχι να γίνεται εστία συμπαντικής ανωμαλίας (εντροπίας) και ν’ αντιλαμβάνεται κοντόφθαλμα το είναι του στο matrix που του προσφέρουν οι αισθήσεις. Ερχόμενοι ωστόσο σε περισσότερο γήινες και προσγειωμένες θέσεις και πρακτικές, δέον είναι οι ενήλικες ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου να συνηθίσουν να παρατηρούν τα παιδιά τους, να τους δίνουν τον λόγο κι, όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, να μαθαίνουν από αυτά. 

Γιατί, θ’ αναρωτιόταν κάποιος· για τον απλό λόγο ότι οι αμάλαγες από κοινωνικές συμβατικότητες αισθήσεις των παιδιών κι ο ενστικτώδης αυθορμητισμός τους, φανερώνουν πως το να ζεις έντονα κάθε δευτερόλεπτο που περνά, δίνει πραγματικό νόημα κι αξία στην ύπαρξη, όταν βεβαίως εξακολουθούμε ν’ αγωνιζόμαστε για σκοπούς ανώτερους, καλυτερεύοντας τους εαυτούς μας καθημερινά κι αδιάκοπα. Παρακολουθείστε τα παιδιά· πά- ντα κάτι κάνουν, με κάτι ασχολούνται κι αισθάνονται ευτυχισμένα, κάτι που οι περισσότεροι ενήλικοι έχουμε απολέσει. Μπορούμε εξάλλου να προσπαθήσουμε να θυμηθούμε νεότερες εποχές της ζήσης μας, να θυμηθούμε ότι αντιδρούσαμε παρόμοια, ότι ήμασταν ασυμβίβαστοι ως επί το πλείστον κι ότι ονειρευόμασταν ν’ αλλάξουμε τον κόσμο. Άσχετα επομένως με το πόσο υποχωρήσαμε και θάψαμε στα κατάβαθα του υποσυνείδητου μας τον «έτερο» εαυτό μας, ας δώσουμε στα παιδιά απεριόριστη αγάπη, κατανόηση, αποδοχή άνευ όρων κι ορίων και με υπομονή ας αφουγκραστούμε τους προβληματισμούς, τα συναισθήματα και τον αθε- ράπευτο (ευτυχώς) ρομαντισμό τους. Ούτε λοιπόν υποταγή στις απαιτήσεις των παιδιών αλλά ούτε να τα υποτιμάμε, πόσο μάλλον να χρησιμοποιούμε λεκτική ή (χειρότερα) σωματική βία. Υπάρχουν πολλά περιοδικά κι άφθονα συγγράμματα παιδαγωγικής. Μπορούμε να τα μελετήσουμε για να γίνουμε καλύτεροι γονείς, όπως και καλύτεροι σύζυγοι. 

Του γάμου η κοινωνική συμβατικότητα διατηρείται ως το εφαλτήριο οργανωμένης συμβίωσης και νόμιμης συνύπαρξης με σκοπό την διαιώνι- ση του είδους. Αν και αποτελεί αρχαία συνήθεια κάθε πολιτισμένου λαού - στις αρχέγονες κοινωνίες το ισχυρότερο αρσενικό είχε σχέσεις με τα περισσότερα θηλυκά της ομάδας - ως αποτέλεσμα άλλοτε ανικανοποίητων ενστίκτων κι άλλοτε από έλλειψη συναισθηματικού δεσμού εκατέρωθεν κι ασταθούς παρουσίας του ενός για τον άλλο (έλλειμμα αμοιβαίου ενδιαφέροντος, αλληλοεκτίμησης, αλληλοσεβασμού), παρουσιάζονται πολύ συχνά προβλήματα. Σε ακραίες περιπτώσεις η βία (λεκτική, σωματική - συνήθως σε βάρος των γυναικών) ή ύστερα από αμοιβαία συμφωνία οδηγείται στο διαζύγιο, με θύματα συνήθως τα παιδιά. Δεχόμενοι ότι παλιότερα το διαζύγιο αποτελούσε ταμπού (ειδικά για την γυναίκα, που χαρακτηριζόταν επιεικώς επίορκη κι ακραία πόρνη), στην σημερινή εποχή είναι συχνό φαινόμενο, που επιδικάζεται μεν υπέρ του ενός ή του άλλου (όπως κι η επιμέλεια των παιδιών), αλλά τις περισσότερες φορές λύεται κοινή συναινέσει λόγω ασυμφωνίας χαρακτήρων. Μπορεί βέβαια να λύεται δημοκρατικά κι ήπια αλλά είναι απορίας άξιο το ερώτημα (με τα σύγχρονα δεδομένα) πως είναι δυνατό να προϋπάρχει μια σχέση (ασφαλώς κι ερωτική), να υπάρχει αρκετός χρόνος για αρραβώνα και γάμο, να έρχονται στον κόσμο παιδιά και ξαφνικά να ανακαλύπτει ο ένας σύζυγος τον φριχτό χαρακτήρα του άλλου και να δηλώνουν «λάθος»; Αν για τα παλιότερα χρόνια και σ’ αρκετές περιπτώσεις στον 21ο αιώνα υπάρχουν οικογένειες που συμβιβάζονται μόνο και μόνο για να μην υπάρξει κοινωνική κατακραυγή (διάβαζε στιγματισμός), είναι εξίσου επικίνδυνο για ένα ζευγάρι να χωρίζει, ειδικά όταν δεν υπάρχουν πραγματικά σοβαροί λόγοι. Επισήμανση αναγκαία: σε πολλές περιπτώσεις (εκτός από τους οικονομικούς λόγους) στην ζωή του ζευγαριού υπεισέρχονται τρίτοι είτε αυτοί λέγονται γονείς, συγγενείς ή φίλοι. Βέβαια η γνώμη των κοντινών μας ανθρώπων είναι σεβαστή αλλά σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπεται να επηρεάζουν αρνητικά την συνοχή και το ευ ζην του ζευγαριού. 

Τι συμβαίνει λοιπόν; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. 

 [Συνεχίζεται] 

*Ο Βασίλης Ακριβούσης είναι ποιητής.

20 Οκτ 2013

22 χρονών, νεκρός από σφαίρα αστυνομικού


Του Νέστορα Πουλάκου 

Κινηματογραφική εβδομάδα γεμάτη με έντονα κοινωνικά μηνύματα είναι αυτή που διανύουμε, μια και τόσο η ρατσιστική βία στην αμερικανική ταινία «Μια στάση πριν το τέλος» όσο και η εκτεταμένη διαφθορά στη ρουμανική «Οικογενειακή υπόθεση» μας κάνουν να αναφωνούμε ότι όντως δεν πάει καλά αυτός ο τόπος εν γένει. Κι όχι μόνο στη χώρα μας. Προτείνουμε ακόμη την απολύτως αισθησιακή, με μια γεύση κοινωνικής ανάλυσης, γαλλική παραγωγή «Νέα και όμορφη». Πλην αυτών, στις αίθουσες μπορείτε να δείτε τη ρομαντική ταινία «Όσα φέρνει ο χρόνος» με τη Ρέιτσελ ΜακΆνταμς. Καθώς και την ταινία επιστημονικής φαντασίας «Riddick» με πρωταγωνιστή τον «πολλά βαρύ» Βιν Ντίζελ. 

22 χρονών, νεκρός από σφαίρα αστυνομικού 

Η ταινία του πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη Ράιαν Κούγκλερ «Μια στάση πριν το τέλος» εντυπωσίασε αρχικά στο Φεστιβάλ του Σάντανς (Μεγάλο Βραβείο και Βραβείο Κοινού), και στη συνέχεια στο Φεστιβάλ των Καννών (Βραβείο στο Ένα Κάποιο Βλέμμα). Με τον εξαιρετικό Μάικλ Μπ. Τζόρνταν στο ρόλο του 22χρονου μαύρου Όσκαρ Γκραντ, που έχασε τη ζωή του την πρωτοχρονιά του 2009 από σφαίρα αστυνομικού εξαιτίας του «υπερβάλλοντα ζήλου» του τελευταίου σε έλεγχο στο μετρό του Όκλαντ στην Καλιφόρνια, η ντοκιμαντερίστικης υφής ταινία του Κούγκλερ μέσα σε μιάμιση ώρα καταφέρνει να μας εξηγήσει τι ήταν το θύμα και ποια «τύχη» τον έριξε στις ορέξεις του ρατσιστή αστυνομικού. Το άριστα δομημένο σενάριο του δημιουργού ξετυλίγει στη διάρκεια μιας ημέρας το βίο και την πολιτεία του νεαρού Γκραντ: τις σχέσεις με την κοπέλα, τη μόλις 4 χρονών κόρη και την οικογένεια του. Τις συναναστροφές του αλλά και το «αμαρτωλό» παρελθόν που είχε. Την προσπάθεια που έκανε να στηριχτεί στα πόδια του και τη δουλειά που έψαχνε. Αλλά και την αγωνία του να βάλει σε μια τάξη την οικογένεια του. Τελικά, το πρωτοχρονιάτικο πάρτι ξεφαντώματος μιας παρέας μαύρων στο Όκλαντ κατέληξε σε τραγωδία. Ένας ψευτοτσακωμός στο συρμό του μετρό, μια μόλις στάση πριν το τέρμα, οδήγησε τους αστυνομικούς σε αναίτια χρήση βίας, ειδικώς όταν διαπίστωσαν ότι είναι μαύροι οι «ταραξίες». Παρόλο που η ταινία του Κούγκλερ εκβιάζει το μελοδραματισμό και υπερβάλει στο πέρασμα του μηνύματος περί αντίστασης στην αλόγιστη χρήση κρατικής βίας και φυσικά στις υπερεξουσίες των οργάνων της (υποτιθέμενης) τάξης, εντούτοις μας αφήνει -τουλάχιστον- εμβρόντητους το γεγονός ότι μια ανθρώπινη ζωή χάθηκε άδοξα, και κυρίως χωρίς λόγο, ακριβώς γιατί ο Γκραντ και οι φίλοι του είναι μαύροι και όχι φιλαράκια, εθνικιστές της «άριας φυλής». Ανώμαλοι οι καιροί, σίγουρα. Για την ταμπακέρα, η δολοφονία του Γκραντ καταγράφηκε από κάμερα κινητού παρολαυτά ο αστυνομικός έπεσε στα μαλακά. Μην ξεχνάμε ότι ανάλογες περιπτώσεις έχουμε ζήσει στο παρελθόν και στη χώρα μας. Ενδεικτικά αναφέρω τις δολοφονίες του Νίκου Σακελλίων και του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Η πρώτη από άγριο ξυλοδαρμό, και η δεύτερη από σφαίρα αστυνομικού. Και οι δυο καταγράφηκαν από κινητό… 

Μητέρα – Μαφία 

Οι μόδες περνούν και χάνονται όμως το ρουμάνικο σινεμά που θεωρήθηκε «της μόδας» μετά το 2005, επανέρχεται φέτος και πάλι με ένα αμιγώς κοινωνικό και άκρως ρεαλιστικό θέμα για να κατακτήσει τη Χρυσή Άρκτο και το Βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ Βερολίνου. Η «Οικογενειακή υπόθεση» του Κάλεν Πέτερ Νέτζερ μιλάει για αυτά που όλοι θέλουμε να μη «βλέπουμε». Την ύπαρξη της διαφθοράς σε εκείνα τα κοινωνικά στρώματα που έχουν διασυνδέσεις και χρήματα για να την καταφέρουν στους κρατικούς αξιωματούχους. Και τη δύσκολη απογαλακτοποίηση του παιδιού (εν προκειμένω, του γιου) από τη δυναστική και κτητική μητέρα του. Δυο θέματα που απασχολούν έντονα και την ελληνική κοινωνία. Χάρη στην εξαιρετική ερμηνεία της Λουμινίτα Γκεοργκίου, ο Νέτζερ μιλάει για ένα δυστύχημα που «θάφτηκε» όπως όπως. Ο γιος της πανίσχυρης και ευκατάστατης Κορνήλια σκότωσε με το αυτοκίνητο του το μικρό παιδί μιας φτωχής οικογένειας. Για να σώσει το τομάρι του γιου της, αυτή η ραδιούργα γυναίκα, με υψηλές διασυνδέσεις στον κρατικό μηχανισμό της Ρουμανίας, καταφέρνει να χρηματίσει τους πάντες, να αλλοιώσει ιατρικά αποτελέσματα, να μιλήσει με τους «κατάλληλους» ανθρώπους, ακόμη και να φέρει τούμπα την οικογένεια του θύματος. Κυρίως, όμως να επιδείξει στον «ευνουχισμένο» γιο τη δύναμη της για μια ακόμη φορά, ώστε να καταλάβει επιτέλους ότι θα πρέπει να μείνει για πάντα στο υποζύγιο της. Μητέρα - Αφέντρα (κατά Ταβιάνι) ή Μητέρα – Μαφία στη σαθρή, μετά-Τσαουσέσκου, ρουμανική κοινωνία; 

Παίζεται ακόμη 

Η μία αλήθεια είναι ότι προφανώς ο Φρανσουά Οζόν πρώτα διάλεξε την πρωταγωνίστρια του στο πρόσωπο της εκθαμβωτικά όμορφης Μάρτιν Βακτ, και μετά έγραψε την ιστορία του. Η άλλη αλήθεια είναι ότι ο Γάλλος δημιουργός φαίνεται ότι βρίσκει το αλλοτινό καλό κινηματογραφικό του επίπεδο μετά και το περυσινό «Αγόρι στο τελευταίο θρανίο». Στη «Νέα και όμορφη» βέβαια δεν εμβαθύνει τόσο στον ψυχολογικό κόσμο της νεαρής κόρης μιας μεγαλοαστικής οικογένειας, μόλις 17 ετών, που αποφασίζει να γίνει πόρνη ώστε να κατανοήσει τα όρια της. Βέβαια, ο Οζόν δεν προχωράει ούτε σε εύκολες κοινωνιολογικές αναλύσεις και ψυχαναλύσεις ούτε καταλήγει σε άσκοπους διδακτισμούς. Προσπαθώντας να κάνει τη δική του «Ωραία της ημέρας» (του Μπουνιουέλ), (ξανα)μιλάει σε ταινία του για την τρυφερή ηλικία του λυκείου που ψάχνει, ψάχνεται, πειραματίζεται και «μυρίζει» το παράξενο, το εξωτικό, το προκλητικό. Η φιγούρα της νεαρής Βακτ μας αφήνει κολλημένους στην οθόνη, αλλά δε μας συγκινεί συναισθηματικά. Μα περισσότερο ηδονοβλεπτικά. Εντελώς ψυχρή, περιφέρεται από τα δωμάτια των ξενοδοχείων στο σχολείο της, και τούμπαλιν, με περισσή απλότητα. Ελαφρύ δράμα, τρυφερό αλλά και τραχύ, όμορφο και εντυπωσιακό, με μια σκληρότητα εφηβικής ψυχής που δεν δικαιολογείται ποτέ. Αυτός είναι ο Οζόν -οφείλουμε κάποια στιγμή να το παραδεχτούμε. Πειραματιστής κινηματογραφιστής με άποψη, αλλά πέρα για πέρα πρωτοεπίπεδος. 

Μια στάση πριν το τέλος *** 
Οικογενειακή υπόθεση *** 
Νέα και όμορφη **1/2 

*Η στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (20-10-13). Κριτικές μπορείτε να διαβάσετε και στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (17-10-13).

19 Οκτ 2013

Αμ' έπος ανέργων [Συλλογή διηγημάτων, Vakxikon.gr 2013]

Του Κώστα Μαρδά

 «Αμ’ έπος ανέργων» τιτλοφορείται το βιβλίο των 105 σελίδων που εξέδωσαν οι εκδόσεις Vakxikon.gr με «8 ενεργά διηγήματα» ανθρώπων του λόγου, σε επιμέλεια Μαρίας Κατσοπούλου. Πρόκειται για μια λογοτεχνική προσπάθεια σκιαγράφησης της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας μέσα από το πρίσμα της μακροχρόνιας ανεργίας και της ένδειας, εμπνευσμένο από προσωπικά βιώματα αλλά και από τον κοινωνικό περίγυρο. 

Όπως επισημαίνει η επιμελήτρια, αν και το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου ίσως ακούγεται ζοφερό, καταφέρνει με το χιούμορ του να ισορροπήσει τα συναισθήματα σπάζοντας τον πάγο της μελαγχολίας. Είναι οχτώ ιστορίες που φλερτάρουν με την παράνοια, την απελπισία, τη φυγή, το θάνατο. «Όταν η ανεργία τσακίζει ζωές, ήθη, ψυχές γράφεις, γράφεις, γράφεις για να διώξεις αυτόν τον πόνο, αυτήν την πίκρα που δεν λέει να φύγει από τον οισοφάγο σου, αυτόν τον κόμπο στο στομάχι όταν παρακολουθείς τους ανθρώπους γύρω σου να πέφτουν στο κενό της ανυπαρξίας». 

Τα διηγήματα προέρχονται από ανθρώπους του συγγραφικού χώρου: «Η Αγία Απογραφή», της Μαρίας Γιαγιάννου, «Η Οδύσσεια μιας δασκάλας», των Θοδωρή Καραγεωργίου και Λίας Ζώτου, «Κι έζησαν αυτοί καλά», της Μαρίας Κατσοπούλου, «Γουλιά καφέ», του Χρήστου Α. Μιχαήλ, «Cyberama», του Δημήτρη Ροβόλα, «Η κυρία Πλατεία», της Μαρίας Σούμπερτ, «Το τηλέφωνο», της Ελένης Τζατζιμάκη, «Α»., της Μαρίας Τσιράκου. 

Ο τίτλος του βιβλίου αντιστοιχεί στο πρώτο γράμμα της λέξης Ανεργία, όπως τιτλοφορείται και το τελευταίο διήγημα της Μαρίας Τσιράκου που αφηγείται τον απελπισμένο Άγγελο να ξυπνάει ένα πρωί και να αποφασίζει μια ληστεία στην τράπεζα, δίπλα ακριβώς από το φοροτεχνικό γραφείο όπου εργαζόταν. Ο Άγγελος αφού ακολούθησε το πρόγραμμα της ημέρας. - ήπιε τον καφέ του, ξυρίστηκε, έκανε ντους, ντύθηκε - κατέβηκε τρέχοντας τις σκάλες. Στο δρόμο χαιρέτησε τους γείτονες, τα παιδιά τους, τα σκυλιά τους. Μπαίνοντας στη γνώριμή του τράπεζα φώναξε δυνατά «ληστεία» και η φωνή του σαν να μην ήταν δική του. Δεν την αναγνώρισε γιατί έμοιαζε σαν ουρλιαχτό απόγνωσης κάνοντας τους άλλους να πέσουν στο έδαφος και να καλύψουν το κεφάλι τους, φοβούμενοι το ψεύτικο όπλο του. Βέβαια ο ίδιος έτρεμε περισσότερο από τους ανθρώπους που κρυβόταν στο πάτωμα, ενώ ο συναγερμός ηχούσε εκκωφαντικά. Βρίζοντας άγρια την ταμία που πρόλαβε να χτυπήσει το συναγερμό της φώναξε «δεν είμαι κλέφτης, άνεργος είμαι!». Και αμέσως χάθηκε μέσα στο πλήθος του δρόμου λες και ήταν κάποιος που έτρεχε να προλάβει το μετρό, τον ηλεκτρικό, το λεωφορείο. Γύρισε στο σπίτι του και η εσωτερική του φωνή τον έλεγε αποτυχημένο, στηλιτεύοντας τον γιατί, μια ζωή, ήταν νομοταγής και δίκαιος απέναντι στο κράτος, στους συμπολίτες του, στο γραφείο, στους φίλους, ακούγοντας πάντα τη συμβουλή της μάνας «μέχρι εκεί που φτάνει το χέρι σου ποτέ παραπέρα». Στα αναπάντεχα η φίλη του τον παίρνει στο κινητό και τον πληροφορεί ότι του έκλεισε ραντεβού σε ναυτιλιακό γραφείο του Πειραιά που ζητούσαν υπεύθυνο λογιστηρίου. Σπεύδοντας διαπιστώνει ότι τη θέση διεκδικεί κι ένας συνομήλικος του. Αρχίζει την κουβέντα και μαθαίνει ότι ο ανταγωνιστής του δεν έχει και τόση ανάγκη από δουλειά. Αφού γνωρίστηκαν πίνοντας καφέ, που πλήρωσε ο αντίζηλος του, βγάζοντας ένα γεμάτο πορτοφόλι, δέχεται την ευγενική πρόσκληση να τον μεταφέρει με το ακριβό τζιπ στο σπίτι του. Μαθαίνει που κατοικεί ο ανταγωνιστής του και το βράδυ αποπειράται να του κόψει τα σωληνάκια των φρένων. Όμως, ο φίλος των ολίγων ωρών, τον συλλαμβάνει επ’ αυτοφώρω και εκείνος ουρλιάζει πάλι καθώς μαζεύονταν οι περαστικοί: «Δεν είμαι φονιάς, άνεργος είμαι!». Στο σημείο αυτό η διηγηματογράφος εμφανίζει τον ήρωά της να ξυπνάει σε ένα λευκό δωμάτιο χειρουργείου. «Κύριε Ευαγγέλου, όλα πήγαν καλά. Και για σας και για τον λήπτη» τον ενημερώνει ο γιατρός. Τελικά η αληθινή ιστορία καταλήγει με το στοιχείο έκπληξη: την πώληση του ενός νεφρού του, για να μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς. 

«Σαν άνθη της φωτιάς μου φάνηκαν αυτές οι οχτώ ιστορίες» σημειώνει στο επίμετρο ο Κωστής Γκιμοσούλης. 

Το βιβλίο είναι στη σειρά «Η Τριλογία της Κρίσης» των εκδόσεων Vakxikon.gr. Μιας τριλογίας που συναπαρτίζεται από το «Crisis: 10+1 διηγήματα», σε επιμέλεια Ιορδάνη Κουμασίδη - Νέστορα Πουλακου και «Via dolorosa: 11 ιστορίες για τον ιό της βίας», σε επιμέλεια Αγγέλας Γαβρίλη - Μαρίας Κατσοπούλου - Νέστορα Πουλάκου (υπό έκδοση). 

Διηγήματα ανεργίας, κείμενα δηλαδή μιας καθημερινής ανυπαρξίας. Κείμενα που όλοι θα ευχόταν να μην είχαν γράψει… 

*Η βιβλιοπαρουσίαση δημοσιεύτηκε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων (7-10-13) και αναδημοσιεύτηκε στα sites των εφημερίδων Πρώτο Θέμα, Real News και Κέρδος.

17 Οκτ 2013

Antidotum Tarantulae «Μουσική της Κάτω Ιταλίας» [Xoρηγός επικοινωνίας: Vakxikon Radio]


Μουσικές που βρέχονται από τη Μεσόγειο και φλέγονται από τον καυτό της ήλιο σε μια διαδραστική μουσική παράσταση. Οι Antidotum Tarantulae στήνουν μια ολοκληρωμένη, άκρως συγκινητική και γοητευτική μουσικοχορευτική παράσταση, ερμηνεύοντας τη φλόγα και το πάθος της δυτικής Μεσογείου. Με αφετηρία τη φολκ μουσική της Νότιας Ιταλίας (στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η ελληνόφωνη) υμνούν τη ζωή και τον έρωτα ακόμα και όταν ηχούν μελαγχολικά: ταραντέλες, τραγούδια του νόστου και ύμνοι της αγάπης, μοιρολόγια αλλά και απόηχοι από ταραγμένες εποχές. Antidotum Tarantulae... ένα συγκρότημα που, με βάση τη φολκ μουσική της Νότιας Ιταλίας και γενικότερα της Μεσογείου, δίνει μια σύγχρονη αντίληψη της παράδοσης. 

Τα μέλη του συγκροτήματος: Τέτη Κασιώνη: τραγούδι / Σπύρος Σύρμος: κλασική κιθάρα, chitarra battente και τραγούδι Γιάννης Γιούνης: βιολοντσέλο / Ηλέκτρα Καρανικόλα: φλάουτο, πίκολο / Βαγγέλης Χαραμής: chitarra battente, mandola, tammorra e tamburello / Χορεύει η Ολίνα Σακκά. 

Το συγκρότημα δραστηριοποιείται με επιτυχημένες παραστάσεις στην Ελλάδα, σε μουσικές σκηνές της Αθήνας και σε διάφορα Φεστιβάλ, Αισχύλεια, Ταύρεια, Φεστιβάλ Αθηνών στο θέατρο Δώρας Στράτου , Φεστιβάλ Πηνειού, ενώ έχει ως κορυφαίες στιγμές την συμμετοχή στη Festa della Pizzica στη Sternatia, 2ο Cantacasona στο χωριό Montecorice, στο 1° Raduno Battentisti in Calabria, στο Etnomalìa al Paisà στο Agnone Cilento, Pratola folk festival καθώς και στο διεθνές φεστιβάλ Roots: 1st Mediterranean Sounds & Spirits Festival. 

Έχει συνεργαστεί με αυθεντικούς εκπροσώπους αυτής της μουσικής όπως οι Simone Mongelli, Gianluca Zammarelli, Emilia Ottaviano, Giustino Radano, Antonio Matrone (O' Lione) κ.ά. 

•Την άνοιξη του 2008 ηχογράφησαν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο Sed Nove, ο οποίος κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 2008 από την δισκογραφική εταιρία Παρουσία. 

Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2013 
στο ΤΡΙΑΝΟΝ Κοδριγκτώνος 21 (Πατησίων 101, Αθήνα) (ΜΕΤΡΟ Βικτώρια) 
Ώρα έναρξης: 8:30μμ 
Είσοδος 10 ευρώ 
 Κρατήσεις – Προπώληση: 210 9214248 – 6944 301678 
Πληροφορίες – εισιτήρια: www.viva.gr (online πωλήσεις από 4 Οκτωβρίου) www.eilissos.gr Διοργάνωση: Ειλισσός - μια εταιρία για τον πολιτισμό 
e-mail: vassikri@gmail.com www.eilissos.gr www.facebook.com/eilissos

16 Οκτ 2013

Pass2Day | Νέες κυκλοφορίες για να μην ξεχνιόμαστε... | #67

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.gr. Kάθε Τετάρτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 

Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας

Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τις θεωρίες συνωμοσίας για να ασχοληθούμε με νέες κυκλοφορίες, οι οποίες θα μας κρατήσουν συντροφιά αυτό τον καιρό. 


Οι αστέρες του mainstream rock ήχου, οι Kings of Leon, επιστρέφουν στη δισκογραφία με νέο άλμπουμ υπό τον τίτλο Mechanical Bull. Τα πιτσιρίκια λοιπόν έχουν μεγαλώσει, δεν είναι πια είκοσι χρονών, αν και στο άλμπουμ αυτό προσπαθούν να αναζωογονήσουν τις μουσικές των πρώτων τους δίσκων. Το Mechanical Bull δεν είναι ότι καλύτερο έχει δείξει όλα αυτά τα χρόνια η μπάντα, χωρίς βέβαια να τη ζημιώνει. Ρωτήθηκε ο μπασίστας του συγκροτήματος, Jared Followill, με ποιους δίσκους μπορεί να συγκριθεί το Mechanical Bull κι αυτός απάντησε: «Αυτό που βγάζει προς τα έξω είναι πιο κοντά στους δύο πρώτους μας δίσκους. Επειδή, όμως, είναι αρκετά πολύπλοκος, θα έλεγα ότι μοιάζει πιο πολύ στους δύο τελευταίους.» 



Το συγρότημα που τραγουδά για τη χαρά και τη ζωή, επιστρέφει με νέο άλμπουμ υπό τον τίτλο Get Happy. Οι Pink Martini, αυτή η ορχήστρα από το Portland, εδώ και δεκαπέντε χρόνια μας έχουν δείξει τι ακριβώς σημαίνει lounge. Το συγκρότημα καταφέρνει για ακόμη μία φορά να «δέσει» αρμονικά την Jazz τις latin, pop και ethnic μουσικές και αυτό τους καθιστά μοναδικούς στο είδος τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε αυτήν την ορχήστρα συμμετέχουν και οι έλληνες τρομπονίστες Αντώνης Ανδρέου και Αχιλλέας Λιαρμακόπουλος. Το άλμπουμ περιλαμβάνει τραγούδια στα τουρκικά, τα ρουμανικά, τα γαλλικά, τα ισπανικά, τα ιαπωνικά και τα κινέζικα, τραγουδισμένα από guests όπως οι Philippe Katerine, Meow Meow και Rufus Wainwright. 

15 Οκτ 2013

Αρσενική Πόρνη


Πόσα χρόνια σπατάλησες
Κυνηγώντας ένα φάντασμα
Τώρα πια καταλαβαίνω
Η αγάπη
Λάγνος ίσκιος
Κρυμμένος
Πάντα πίσω από θάμνους
Αρρωστημένη  ηδονή
Λικνίζομαι
Στη ζέση της μελωδίας σου
Ακροβατώντας
Μεταξύ
Ζωής και θανάτου.

Στράτος Π.

14 Οκτ 2013

Έρωτας Πανσέληνος [Βασίλης Ακριβούσης, Vakxikon.gr 2013]



Toυ Βασίλη Ακριβούση 

Ας δούμε αρχικά τον ορισμό του Έρωτα, σύμφωνα με το σύγχρονο λεξικό της ελληνικής γλώσσας: «η ακατανίκητη συμπάθεια και έλξη, ιδίως σαρκική, για πρόσωπα συνήθως του άλλου φύλου (Σ.τ.Ε. δεν αντικατοπτρίζει τις θέσεις του περιοδικού). Γενικά η αγάπη, η μεταξύ των ερωτευμένων σχέση. Μεταφορικά η σφοδρή αγάπη ή επιθυμία. Ειδικά η ερωτική εκδήλωση, το αντικείμενο του έρωτα». Φαίνεται λοιπόν αμέσως πως ο έρωτας περιλαμβάνει δύο σκέλη: πρώτα το συναισθηματικό - το παιχνίδι θα λέγαμε σήμερα - μεταξύ δύο ανθρώπων. Τα κοιτάγματα (ματιές), οι κινήσεις (αγγίγματα) και τέλος οι σκέψεις ότι αυτό το πρόσωπο «μου αρέσει και θέλω να βρίσκομαι κοντά του ή μαζί του». Το δεύτερο σκέλος αφορά ως ολοκλήρωση την ερωτική πράξη, τη συνουσία. Για τους Αρχαίους Έλληνες, ο Έρωτας (της Αφροδίτης) αποτελούσε κινητήρια δύναμη για τη ζωή. Στη «θεογονία» ωστόσο αναφέρεται πως το Ανώτατο Ον τον δημιούργησε πριν την ύπαρξη του σύμπαντος. Κατά συνέπεια του έδιναν τεράστια σημασία, τον τιμούσαν ως θεό. 

Με βάση τα παραπάνω δημιουργήθηκε το πόνημα «Έρωτας Πανσέληνος». Αναφέρεται κυρίως σε σχέσεις που δεν βρήκαν ανταπόκριση και στο χτυποκάρδι μπροστά σε συγκεκριμένα πρόσωπα, που έδωσαν την αφορμή στο συγγραφέα προς εκθείαση. Η συγκεκριμένη εργασία αποτελεί εξάλλου την προσωπική του οπτική από όσα παρατήρησε ως μέλος της κοινωνίας, κυρίως όμως μια βαθιά ενδοσκόπηση - εξομολόγηση, που εκ των υστέρων έφερε την κάθαρση. Κάποια από τα ποιήματα τελειώνουν αφήνοντας απαισιοδοξίας γεύση, σε άλλα αχνοφαίνεται μια λάμψη ελπίδας, μια προτροπή για περαιτέρω προσπάθεια, για τον καλώς εννοούμενο αγώνα. 

Αφιερωμένο λοιπόν το βιβλίο αυτό στις παρουσίες που τροφοδότησαν τη σκέψη του συγγραφέα κι αποτέλεσαν αφορμή γραφής, αφιερωμένο και σε όσους το διάβασαν ή θα το διαβάσουν, πιστεύοντας ενδότερα ότι οι αναγνώστες θα βρουν στοιχεία από τον εαυτό τους ή/και θα ανακινηθούν μνήμες. Εξάλλου ο Έρωτας, ο ειλικρινής κι όχι ο χυδαίος, και η αγάπη αποτελούν ίδια χαρακτηριστικά του ανθρώπου και το πρώτο ζητούμενο - συναίσθημα οδηγεί στο δεύτερο, ως ολοκλήρωση κι επιστέγασμα της ανθρώπινης φύσης, νοηματοδοτώντας την. Ενδεικτικά αναφερόμαστε στο μέγιστο των διδασκάλων, ο οποίος κήρυξε την αγάπη, την ελευθερία και την δικαιοσύνη, ως προϋποθέσεις της ανθρώπινης σωτηρίας και θυσιάστηκε γι’ αυτές Του τις ιδέες. 

Κλείνοντας οφείλονται θερμές ευχαριστίες στις εκδόσεις Vakxikon.gr, τον κ. Νέστορα Πουλάκο και τους συνεργάτες του, χάρη στους οποίους το παρόν βιβλίο πήρε μορφή και υπόσταση, καθώς και στην κ. Ασημίνα Ξηρογιάννη, ποιήτρια - κριτικό βιβλίων, για την εποικοδομητική κι ενθαρρυντική κριτική της. Ευχαριστώ επίσης τους γονείς μου για την συμπαράσταση τους και τους δασκάλους μου, που συμβάλλανε, ώστε ένα όνειρο ζωής να πραγματοποιηθεί. 

*Το κείμενο διαβάστηκε στην εκδήλωση για την ποιητική συλλογή Έρωτας Πανσέληνος στο Έναστρον, στην Αθήνα, την Παρασκευή 4 Οκτωβρίου 2013.

13 Οκτ 2013

Έχει όρια η εκδίκηση;


Του Νέστορα Πουλάκου 

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες επτά ταινίες, που ανταποκρίνονται σε όλα τα γούστα και τις ηλικίες. Οι προτάσεις της εφημερίδας είναι το δυνατό αστυνομικό θρίλερ «Prisoners», με τον Χιου Τζάκμαν, και το γαλλο-ιρανικό «Παρελθόν» με την Μπερενίς Μπεζό («The Artist»), οι οποίες και ξεχωρίζουν από το σύνολο. Παίζονται ακόμη: τα σίκουελ του κινουμένου σχεδίου «Εγώ, ο απαισιότατος» και του θρίλερ «Ο τελευταίος εξορκισμός», η ελληνική ταινία «Luton» που προβλήθηκε στο πρόσφατο ισπανικό φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν, και το ντοκιμαντέρ «Χαραγμένες ζωές» του Σπύρου Τέσκου που μιλάει για τον άνθρωπο μέσα στην περιδίνηση της οικονομικής κρίσης. 

Έχει όρια η εκδίκηση; 

Με το βραβείο κοινού από το πρόσφατο Φεστιβάλ του Τορόντο και τον ικανότατο Καναδό σκηνοθέτη Ντενί Βιλνέβ («Μέσα από τις φλόγες») να κρατάει τη μπαγκέτα του όλου εγχειρήματος, το «Prisoners» ξεδιπλώνει την ανθρώπινη μανία αλλά και την αρρώστια που «κυκλοφορεί» γύρω μας μέσα από το δαιδαλώδες, μυστήριο και άκρως αινιγματικό σενάριο του. Σε αυτές τις 2,5 ώρες, τα όρια της εκδίκησης είναι θολά, αλλά και τα όρια της ανθρώπινης παραδοξότητας δυσδιάκριτα. Στο τέλος της ιστορίας, η εξιλέωση μέσα από την απροσδόκητη εμφάνιση του μικρού παιδιού μπορεί να δίνεται κι έτσι να λυτρώνεται η αγωνία και η προσπάθεια της οικογένειας και της αστυνομίας, όμως το μυστήριο εξακολουθεί, οι υπόνοιες παραμένουν και οι δεύτερες σκέψεις και τα ερωτηματικά του «γιατί;», του «ως που;» και του «πότε;» κατακλύζουν τους ήρωες μας. Εν ολίγοις μιλάμε για ένα έντονο κοινωνικό θρίλερ, που παίζει με την ψυχολογία του θεατή και τον κρατάει τσιτωμένο έως το τέλος. Τότε είναι που καταλαβαίνουμε εξ ολοκλήρου τον πόνο, την οργή, το πάθος και την όρεξη για εκδίκηση του πατέρα (και της οικογένειας ευρύτερα). Είναι τότε που η κλωστή μεταξύ ζωής και θανάτου είναι τόσο λεπτή που μπορεί να σπάσει και με ένα απλό φύσημα. Άλλωστε, μόνο κάποιος τρελός, παρανοϊκός, ζηλιάρης, ψυχικά άρρωστος και σωματικά ανίκανος μπορεί, θέλει και τελικά θα απαγάγει, θα βασανίσει, θα πονέσει και θα καταστρέψει ένα μικρό παιδί. Και φυσικά την οικογένεια του. Τον κοινωνικό περίγυρο. Με την αγωνία για την ανακάλυψη του να εντείνεται κάθε λεπτό που περνάει. Ο Χιου Τζάκμαν ξεδιπλώνει τον υπερηρωϊκό σωματότυπο και την αγριωπή φάτσα του σε ένα οικογενειακό δράμα που γίνεται οικουμενικό. Το μικρό του κορίτσι χάθηκε απροσδόκητα και ξαφνικά. Λόγοι δεν υπάρχουν σε πρώτο επίπεδο. Οι εχθροί είναι «μακριά» και ένα αθώο παιδί δεν μπορεί να πληρώνει για το όποιο λάθος. Η ορμή για εκδίκηση κατακλύζει και παρόλο που ο νόμος «συμπάσχει», αυτός θα ορίσει το δικό του νόμο και θα τον πάρει στα χέρια του. Θα βγει στο δρόμο παγανιά για να βρει το παιδί του, το μονάκριβο του. Το δράμα του πατέρα και η δύναμη του άντρα. Συμπάσχουμε, πονάμε, αγωνιζόμαστε. Το «Prisoners» που έχει ενθουσιάσει κοινό και κριτικούς σε όλο τον κόσμο είναι ένα δυνατό ψυχολογικό θρίλερ που παίζει με τα όρια του θεατή. Το βάθος του σεναρίου, η άψογη σκιαγράφηση των χαρακτήρων, οι υπέροχες ερμηνείες και κυρίως η «σωστή» σκηνοθεσία του Βιλνέβ δένουν αρμονικά αποτυπώνοντας αυτό το γεμάτο, όλο ουσία αποτέλεσμα. 

Ο χρόνος πίσω δε γυρίζει 

Η πρώτη ευρωπαϊκή συμπαραγωγή του Ιρανού Ασγκάρ Φαραντί (αγαπημένου παιδιού του καθεστώτος εξ όσων φαίνεται -τη στιγμή που συνάδελφοι του φυλακίζονται και περιορίζονται κατ’ οίκον) είναι το «Παρελθόν», το οποίο αν και καλοφτιαγμένο και με την ουσία της διαλεκτικής του δημιουργού πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις και την ερωτική επαφή των δυο φύλων, δεν ξεφεύγει από το σύνηθες μοτίβο των ταινιών του. «Πυροτεχνήματα την Τετάρτη», κυρίως «Ένας χωρισμός» και λιγότερο «Τι απέγινε η Έλι…», οι ταινίες δηλαδή που καθιέρωσαν τον Φαραντί στην παγκόσμια κινηματογραφική κοινότητα χαρίζοντας του βραβεία σε μεγάλα φεστιβάλ και Όσκαρ, αποτυπώνονται στο «Παρελθόν» του, το οποίο διαδραματίζεται στο Παρίσι (κι όχι στο Ιράν πια). Η χώρα του όμως είναι παρούσα. Μια και ο Ιρανός πρωταγωνιστής επιστρέφει στην οικογένεια του, την οποία είχε εγκαταλείψει πριν χρόνια για να επιστρέψει στην Τεχεράνη. Ένα γράμμα της «εγκαταλελειμμένης» συζύγου ότι επιθυμεί διαζύγιο -επιτέλους- τον κινητοποίησε. Με την επιστροφή του, παρακολουθούμε το δράμα της τριάδας: σύζυγος - γυναίκα - νέος σύντροφος, η οποία με θεατές τα ίδια τα παιδιά (που αντιδρούν, ξεσπούν για την ακρίβεια μπρος σε αυτή την ψυχολογική βία που κατακλύζει το σπίτι) αναμοχλεύει στοιχεία των σχέσεων, με τους ήρωες να αγωνίζονται, να προσπαθούν, να επιβάλλονται. Παρά τη διάχυση του κεντρικού θέματος στους επιμέρους χαρακτήρες (κάτι που δεν γίνεται σε προηγούμενες ταινίες), και την επανάληψη του μοτίβου, το σινεμά του Ιρανού είναι χορταστικό, συναισθηματικό, μια πραγματική αποκάλυψη, μια τροφή για σκέψη και ενδοσκόπηση στους εαυτούς μας και τις σχέσεις μας. 

Προβάλλεται ακόμη 

«Επικίνδυνη οικογένεια» λέγεται η νέα ταινία – παρωδία ιταλομαφιόζικων ταινιών του Χόλιγουντ που έχει πρωταγωνιστήσει στο παρελθόν ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Ο ίδιος πρωταγωνιστεί στην ταινία του Λυκ Μπεσόν, ουσιαστικά, παρωδώντας τον εαυτό του. Δίπλα του οι Μισέλ Φάιφερ και Τόμι Λι Τζόουνς. Συγκρατημένο γέλιο και αδικαιολόγητη, υπερβολική βία. 

Prisoners ***1/2 
Το παρελθόν **1/2 
Επικίνδυνη οικογένεια *1/2 

*Η στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (13-10-13). Κριτικές μπορείτε να διαβάσετε και στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (10-10-13).

12 Οκτ 2013

Έρωτας Πανσέληνος [Βασίλης Ακριβούσης, Vakxikon.gr 2013]



Της Ασημίνας Ξηρογιάννη

EΡΩΤΑΣ! Το θέμα είναι βέβαια συνηθισμένο. Πόσοι και πόσοι ποιητές δεν έχουν μιλήσει για τον έρωτα, όλες τις εποχές και όλα τα χρόνια! Το βλέμμα του έρωτα όμως είναι άλλο. Αυστηρά προσωπικό. Έρωτας πανσέληνος, που επηρεάζει την υφή των πραγμάτων και των ανθρώπινων ψυχών. Κρατώ λοιπόν στα χέρια μου το πρώτο βιβλίο ποίησης του Βασίλη Ακριβούση. Στο πρώτο μέρος συναντάμε λυρικά πεζόμορφα ποιήματα με κεντρικό θέμα τον έρωτα και τις παραμέτρους του. Η γλυκιά, αλλά βασανιστική συνάμα αναμονή ενός δυνατού έρωτα που θα αλώσει το ''είναι'' του αφηγητή που σφόδρα τον επιθυμεί είναι διάχυτη παντού. 

Έπειτα είναι οι αναμνήσεις των αγγιγμάτων και των ισχυρών ερωτικών αισθήσεων. Έχει ο Ακριβούσης χαλιναγωγήσει τη γλώσσα του και το συναίσθημά του. Αλλά διακρίνεις και στιχουργικά ξεσπάσματα για ''γόησσες ψυχές που καίνε ασυμβίβαστες" ή για ''ψυχές που αργά σέρνονται στην ομορφιά''. Για αυτές τις ψυχές είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς, πόσο μάλλον ποιητικά. Η μετουσίουση του βιώματος σε ποιητική τέχνη χρειάζεται δουλειά. Ο έρωτας συνήθως εξαπατά και περιπαίζει τον άνθρωπο: ''Πόσο εύκολο φαίνεται κάποιος να ερωτευθεί πόσο δύσκολο ατόφιο τον έρωτά του να εκφράσει''. Μεγάλη η χαρά μου όταν διαπίστωσα πως το δεύτερο μέρος του ποιητικού βιβλίου του Βασίλη Ακριβούση είναι γραμμένο σε έμμετρο λόγο. Μέσα σε μια εποχή τεχνολογικού κυνισμού και λεξιπενίας, περιβάλλον όπου η πλούσια ελληνική μας γλώσσα κατακρεουργείται ή απειλείται ακόμα να απωλέσει πολλούς τύπους και στοιχεία της, είναι ελπιδοφόρα αυτή η ουσιαστική ζύμωση με το ποιητικό μας παρελθόν. 

Καθώς μπροστά μου χορεύουν οι δεκαπεντασύλλαβοι, το μυαλό μου τρέχει στα δημοτικά μας τραγούδια, στη γνήσια λαϊκή μας παράδοση, στο λαογραφικό backround που μας στοιχειοθετεί ως έθνος. Με λίγα λόγια οι στίχοι αυτοί χτυπάνε μέσα μου καμπανάκι ελληνικό, με ταξιδεύουν στις ρίζες μου. Κάποιος θα έλεγε πως μια τέτοια ποιητική μοιάζει πλέον παρωχημένη μέσα σε τέτοιους καιρούς και πως άλλα είναι αυτά που προστάζει η εποχή και ίσως είχε δίκιο. Μπορεί όμως και όχι. Η κάθε σκέψη είναι θεμιτή. Εμείς θα πιαστούμε από τη φωτεινή όψη των πραγμάτων. Ο ποιητής εδώ αγνοώντας κάθε πιθανή εκδοχή αυτού που αποκαλούμε ''ελεύθερο στίχο'', επινοεί ένα δικό του κόσμο και μοιράζεται με τον αναγνώστη ποικίλες εμπειρίες με τρόπο λυρικό, δοσμένες σε καλοδουλεμένο δεκαπεντασύλλαβο. Και δεν είναι διώλου εύκολο αυτό το εγχείρημα. Γλώσσα με συνοχή, ακρίβεια, ζωηράδα, αλήθεια. Γλώσσα μεστή, αφηγηματική, ρυθμική, αλλά και στοχαστική και διδακτική συνάμα. Ύφος γεμάτο λυρισμό. Πλούσια εικονοποιία στα σημεία. Έντονη θυμοσοφική διάθεση. Αλλά και διδακτικός και παραινετικός χαρακτήρας. Μάλιστα κάποιες συνθέσεις έχουν και επιμύθιο. 

Ακόμα στις αυτόνομες αυτές συνθέσεις συναντάμε στοιχεία από τον κόσμο του παραμυθιού, όπως μαντήλια, χρησμούς, πρίγκιπες, νεράιδες, στοιχεία της φύσης, το μαγικό αριθμό 9. Ξετυλίγονται Ίστορίες με σύντομη πλοκή, δράση, μικρούς διαλόγους και εσωτερικές ανατροπές. Διαθέτουν έντονη δραματικότητα (βλεπε Η Νεράιδα και το παλληκάρι) που τις καθιστά ενδιαφέρουσες. Οι παρομοιώσεις χρησιμοποιούνται συχνά από τον ποιητή. 

Η ποίηση έχει πάντα κοινωνικό πρόσωπο. Απευθύνεται στον κόσμο. Απευθύνεται σε όλους εμάς. Κάθε φορά ρωτάμε φανερά ή αναρωτιόμαστε γιατί το ένα ή το άλλο είδος και ύφος της ποίησης μας αφορά. Στην περίπτωση λοιπόν που εξετάζουμε, γιατί μας αφορά μια τέτοια ποίηση: Mα γιατί, στηριζόμενη πάνω σε στέρεες και κλασικές δομές, μας θυμίζει, εν έτει 2013, αυτό που κοντεύουμε δυστυχώς να ξεχάσουμε. Τις απαρχές της λογοτεχνίας μας, την παράδοσή μας, τον πλούτο, την εκφραστικότητα και την πλαστικότητα της γλώσσας μας. 

*Το κείμενο διαβάστηκε στην εκδήλωση για την ποιητική συλλογή Έρωτας Πανσέληνος στο Έναστρον, στην Αθήνα, την Παρασκευή 4 Οκτωβρίου 2013.

11 Οκτ 2013

Τα αποκηρυγμένα του Κ.Φ. Καβάφη [Vakxikon.gr 2013]



Toυ Γιώργου Ρομπόλα

Κ.Φ όχι Κ.Π. 

Η ψηφιακή πλατφόρμα «Βακχικόν» (www.vakxikon.gr), με αξιέπαινη ολιγόχρονη πορεία, μας έχει συνηθίσει στην παρουσίαση «φρέσκων» προσώπων. Επ’ ευκαιρία του έτους Καβάφη όμως κυκλοφορεί μια συλλογή ποιημάτων του, όπου εμπεριέχεται και το ομώνυμο, σε τιμή πραγματικό χάρισμα. Τα «Αποκηρυγμένα» του Κ.Φ, και όχι Κ.Π, Καβάφη λοιπόν. Ναι, καλά διαβάσατε. Αφού ο εξ Αλεξάνδρειας ορμώμενος ποιητής, τα ποιήματα που είχε αποκηρύξει, τα υπέγραφε χρησιμοποιώντας το οικογενειακό όνομα της μητέρας του: Φωτιάδη δηλαδή. Ενώ φρόντιζε να διακηρύσσει πως, τάχα, κάποιος ξάδερφος του ήταν ο δημιουργός. Η συλλογή που φωτίζει μια πολύ πρώτη περίοδο του ποιητή συνοδεύεται από πρόλογο και σημειώσεις του εξαιρετικού Γιώργου Μπλάνα. 

*Η βιβλιοπαρουσίαση δημοσιεύτηκε στο free press Metropolis (10-10-13).

10 Οκτ 2013

Lamia Bedioui «Χρυσή Πορτοκαλέα» [Χορηγός επικοινωνίας: Vakxikon Radio]


Η Lamia Bedioui και το συγκρότημά της παρουσιάζει τη μουσική παράσταση «η Χρυσή Πορτοκαλέα», ένα ταξίδι γύρω από τη Μεσόγειο, τη «Mare Nostrum» των Ρωμαίων, την «Έσω Θάλασσα» των Ελλήνων. Αυτή η κλειστή ωσάν λίμνη υδάτινη έκταση, ομοιάζει με την Πηγή ή και το Πηγάδι των Παραμυθιών και των Μύθων, γύρω από το οποίο οι πολιτισμοί συναντιούνται και οι αυτοκρατορίες διασταυρώνουν τα ξίφη. Είναι η μέρα της γιορτής και το νανούρισμα, όμως είναι και ο θρήνος και το μοιρολόι. Είναι η βοή της καρδιάς της πόλης μα και η σιωπή της ερήμου... είναι μιά θάλασσα σπαρμένη με αντικριστά λιμάνια, πού 'χουν σοκάκια μυστικά και οδηγούν σε κρυφά τοπία της ψυχής, πότε στην ωραιότητα και πότε στο πάθος και στην οδύνη. Τοπία του πεύκου, του κυπαρισσιού, της φοινικιάς, του κίτρου, της συκιάς, του κισσού, της αμπέλου. Με τα παλιά όργανα του τόπου μας και της ευρύτερης λεκάνης της ανατολικής μεσογείου, τη λύρα, το κανονάκι, το ούτι, το λαούτο, τις φλογέρες, τα κρουστά αναζητούμε φωνές πού χάθηκαν στο χρόνο κι όμως είναι πάντα εδώ. Τα τραγούδια αποδίδονται σε ελεύθερη διασκευή-τηρώντας κατά το δυνατό την ισορροπία ανάμεσα στο σεβασμό της παράδοσης και την προσωπική και συλλογική ανάγκη έκφρασής μας. Προέρχονται (κατά κύριο λόγο), από το χώρο του ευρωπαϊκού νότου (Ελλάδα, Ιταλία, Νότιος Γαλλία, Ισπανία) και των αραβικών λαών (Μαρόκο, Αλγερία , Τυνησία, Αίγυπτος, Συρία, Λίβανο), καθώς και της σεφαραδίτικης διασποράς και της αραβοανδαλουσιανής παράδοσης. Καλύπτουν μιά χρονική περίοδο, από το μεσαίωνα μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Με αφορμή τα θέματα και τις εικόνες των τραγουδιών, αφηγούμαστε -παράλληλα με τη μουσική -την ιστορία ενός κοριτσιού, μιάς βασιλοπούλας, πού ονειρεύτηκε έναν κήπο με χρυσά πορτοκάλια και αναγκάστηκε να κάνει το γύρο του κόσμου ώσπου να τα βρει και να λύσει το αίνιγμα των ερωτευμένων. 

Συμμετέχουν οι μουσικοί: Lamia Bedioui: τραγούδι και αφήγηση Λουκία Κωνσταντάτου: κανονάκι και φωνητικά Δημήτρης Χιώτης: κρητική λύρα, λαούτο, φωνητικά Γιώργος Βουρνάς: ούτι, κιθάρα, φλογέρες, φωνητικά Γιάννης Ευσταθόπουλος: κρουστά (bendir, darbuka, κύμβαλα, κρόταλα, κ.α.) 

Παρασκευή 11 Οκτωβρίου 2013 
στο ΤΡΙΑΝΟΝ Κοδριγκτώνος 21 (Πατησίων 101, Αθήνα) (ΜΕΤΡΟ Βικτώρια)
Ώρα έναρξης: 8:30μμ 
Είσοδος 10 ευρώ 
 Κρατήσεις – Προπώληση: 210 9214248 – 6944 301678 
Πληροφορίες – εισιτήρια: www.viva.gr (online πωλήσεις από 4 Οκτωβρίου) www.eilissos.gr Διοργάνωση: Ειλισσός - μια εταιρία για τον πολιτισμό 
 e-mail: vassikri@gmail.com www.eilissos.gr www.facebook.com/eilissos

9 Οκτ 2013

Pass2Day | Θεωρίες Συνωμοσίας Mέρος B' | #66

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.gr. Kάθε Τετάρτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 

Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας



Ο Michael Jackson ζει... 

Έχει αγαπηθεί αλλά και έχει κατηγορηθεί όσο κανείς άλλος. Φυσικά μιλάμε για το βασιλιά της ποπ Michael Jackson ο οποίος χρησιμοποιούσε τα μίντια όσο κανείς άλλος, όχι μόνο για να φτιάχνει αλλά και για να χαλάει την εικόνα του παράλληλα όπoτε αυτός το ήθελε. Ο πιο δυστυχισμένος βασιλιάς πέθανε στις 25 Ιουνίου το 2009 από καρδιακή προσβολή. Η αλήθεια πάντως είναι ότι ο Michael Jackson "αξίζει" περισσότερα νεκρός παρά ζωντανός, όπως και κάθε καλλιτέχνης του βεληνεκούς του. Οι θεωρίες συνωμοσίας, τέσσερα χρόνια μετά το θάνατο του, αυξάνονται συνεχώς.


Ενδεικτικά θα αναφέρουμε μερικές. Ο Michael Jackson σκηνοθέτησε το θάνατο του για να γλιτώσει από τους δανειστές του, καθώς ήταν γνωστό ότι χρωστούσε πολλά λεφτά. Ο ΜJ ήταν εθισμένος στα υπνωτικά χάπια και στο αλκοόλ. Λέγεται ότι πριν πεθάνει είχε να κοιμηθεί δύο μήνες. Στα πενήντα του χρόνια πλέον ήταν τόσο ταλαιπωρημένος που στην παγκόσμια περιοδεία που είχε προγραμματίσει να κάνει λίγο πριν πεθάνει είχε συμφωνήσει για δέκα εμφανίσεις αλλά ο μάνατζερ του έκλεισε πενήντα εμφανίσεις με το συμβόλαιο να έχει υπογραφεί και ο καλλιτέχνης να μη μπορεί να κάνει πίσω. 


Μία άλλη θεωρία λέει ότι ο ΜJ πέρασε τα σύνορα για Μεξικό και ένας σωσίας του πέθανε στη θέση του. Μάλιστα, ένας τελωνειακός τον αναγνώρισε αλλα από τότε κανείς δεν τον έχει δει στο Μεξικό. Η δίκη και η φυλάκιση του προσωπικού γιατρού του, μετά από υπερβολική δόση υπνωτικών, έκανε πολλούς να πιστέψουν ότι ο βασιλιάς πέθανε. Η απόφαση όμως μιλάει για «φερόμενο θύμα» και για «φερόμενη ημερομηνία» θανάτου. Πως είναι δυνατόν να καταδικαστεί κάποιος γαι φερόμενο θύμα; Ή για φερόμενη ημερομηνία θανάτου; Ερωτηματικά υπάρχουν και για την κηδεία του τραγουδιστή. Γιατί το φέρετρο δεν ανοίχτηκε ποτέ; Γιατί αργήσαν τόσο πολύ να βρουν το μέρος που θα κηδευόταν ο ΜJ; Η οικογένεια του ΜJ πήρε από τα δικαιώματα της ταινίας «This is it» 100.000.000 δολλάρια! 

Η κρίση είναι δική σας... 

 Όταν δείτε το βίντεο θα καταλάβετε...

8 Οκτ 2013

Αρσενική Πόρνη


Οι αναμνήσεις
Απολιθωμένες λέξεις
Στο μαυροπίνακα
Γραμμένες με κιμωλία
Λήθη
Φυσώ δυνατά
Χάνονται.

Στράτος Π.

7 Οκτ 2013

H@ppY FeW: Επικονωνία: Mια ανακάλυψη που τείνει να γίνει εθισμός


Του Νίκου Μπίνου

Από αρχαιοτάτων χρόνων και συγκεκριμένα από τη στιγμή που εμφανίστηκε στον πλανήτη γη ο άνθρωπος επικρατεί μια κοινή συνισταμένη. Η ολοένα αυξανόμενη επιθυμία ή και ανάγκη ακόμα για επικοινωνία. Άρτια συνυφασμένη με αυτή είναι και η λαχτάρα θα έλεγα για να διαδώσουμε αλλά και να δεχτούμε πληροφορίες. Κάνοντας μια συντομή ιστορική αναδρομή στους τρόπους που μας έφερναν όλο και πιο κοντά, δε θα μπορούσαμε σίγουρα να παραβλέψουμε το ταχυδρομικό περιστέρι και τους αγγελιοφόρους. Στρέφοντας το βλέμμα μας και σε άλλους πολιτισμούς θα συναντήσουμε τα σήματα καπνού των Ινδιάνων και όχι μόνο, αλλά και τα ρυθμικά χτυπήματα των ιθαγενών στα τύμπανά τους. 

Στα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου κάνει την εμφάνισή του ο λεγόμενος τηλεβόας, ενω λίγα χρόνια αργότερα ο υδραυλικός τηλέγραφος. Άξιο αναφοράς αποτελεί ως μέσο επικοινωνίας και το τηλεσκόπιο μιας και δίνει τη δυνατότητα για καταλαβαίνουμε οπτικά μηνύματα απο ακόμα μεγαλύτερες αποστάσεις. Το μεγαλύτερο και πιο αποφασιστικό βήμα για να φτάσει η επικοινωνία στα σημερινά δεδομένα ήταν σίγουρα η ανακάλυψη του τηλεφώνου απο τον Γκράχαμ Μπέλ. Η εξέλιξη των πραγμάτων από κει και πέρα είναι λίγο πολύ γνωστή. Με γοργούς ρυθμούς και στα τέλη του 19ου αιώνα εφευρίσκεται και ο ασύρματος. Τεράστια βήματα έχουν πραγματοποιηθεί τον τελευταίο αιώνα όσον αφορά την εξέλιξη της επικοινωνία με την εισβολή στις ζωές μας της τηλεόρασης, του ίντερνετ και των κινητών τηλεφώνων. Και όλα αυτά βεβαία μέχρι και την επόμενη ανακάλυψη (μπορεί να είναι ο διακτινισμός, ποιος ξέρει). 

Και κάπου εδώ έρχονται τα πράγματα να γίνουν κάπως περίπλοκα. Όταν η τηλεόραση μπήκε για τα καλά στη ζωή μας υποθέσαμε πως μας προσφέρει κάποιου είδους διασκέδασης και χαλάρωσης. Έως ένα σημείο με βρίσκει σύμφωνο. Όταν όμως φτάνουμε στο σημείο να σπαταλάμε κατα μέσο όρο 4 ώρες, τουτέστιν 25% του χρόνου που είμαστε ξύπνιοι, νομίζω ότι κάπου αρχίζουμε και χάνουμε το μέτρο. Φυσικά υπάρχουν και ένα σωρό επιπτώσεις που ακολουθούν την αλόγιστη χρήση του τηλεοπτικού δέκτη. Η μειωμένη προσοχή ή ενδιαφέρον σε φίλα προσκείμενα σε εμάς πρόσωπα, αλλά και τις όποιες συνέπειες επιφέρει στην υγεία μας. Ακόμα πιο ανησυχητικός είναι ο εθισμός που έχει προκαλέσει το ίντερνετ. Σε πρόσφατο γκάλοπ με αφορμή την έρευνα «The World Unplugged», ζητήθηκε από 1000 φοιτητές σε όλο τον κόσμο να αποχωριστούν για μια μέρα κάθε κινητή και ακίνητη συσκευή. Το αποτέλεσμα είναι άκρως ενδιαφέρον: η «καλωδίωση» και το on-line χτυπάνε κόκκινο. 

Πιο συγκεκριμένα, τα συμπεράσματα που προέκυψαν δείχνουν τα εξής: 1. Ενδείξεις εθισμού, 2. Η πλειονότητα των συμμετεχόντων δεν ολοκλήρωσε το τεστ, 3. Τα κινητά τηλέφωνα πλέον είναι συνέχεια του χεριού μας κ.ά. Ενδεικτικά ανέφερα κάποια για να πάρουμε μια γεύση το τι πραγματικά γίνεται και να αναλογιστούμε και εμείς από τη μεριά μας πόσο μπορούμε να αποβάλλουμε σημάδια που δείχνουν τον οποιονδήποτε εθισμό. Άλλωστε, όπως έλεγαν και οι παλαιοί, «παν μέτρον άριστον».

6 Οκτ 2013

Tαξίδι στο Σαντιάγκο και τη Λισαβόνα


Του Νέστορα Πουλάκου 

Στον απόηχο των φθινοπωρινών φεστιβάλ που έδειξαν απ’ άκρη σ’ άκρη στη χώρα καλό και διαφορετικό κινηματογράφο, άνοιξε ο Οκτώβριος με μπόλικες ταινίες για όλες τις προτιμήσεις. Εμείς θα ασχοληθούμε με δυο επιλογές, από τη Χιλή και την Πορτογαλία, οι οποίες παρά τις όποιες αδυναμίες τους αποτελούν καλές προτάσεις για ήσυχα κινηματογραφικά βράδια. Προηγουμένως να σημειώσουμε τις υπόλοιπες πρώτες προβολές: το «September» της Πένυς Παναγιωτόπουλου μιλάει για τη κρίση στη γυναίκα της μέσης ηλικίας. Ελληνικής παραγωγής είναι και η κωμωδία επιστημονικής φαντασίας «Οικόπεδο 12», ενώ οι φαν των Μετάλικα μπορούν να απολαύσουν το αγαπημένο τους συγκρότημα στο ντοκιμαντέρ «Metallica: Through the never». Από τις Η.Π.Α. έρχονται δυο περιπέτειες: το δράμα «2 guns» με τον Ντένζελ Γουάσινγκτον να προσπαθεί να εξαρθρώσει ένα σκληροπυρηνικό καρτέλ ναρκωτικών. Καθώς και η αστυνομική ταινία «Επικίνδυνο κύκλωμα», με τους Έρικ Μπάνα και Ρεμπέκα Χολ ως δικηγόροι ενός περιβόητου τρομοκράτη που κατηγορείται για τοποθέτηση βόμβας σε εμπορικό κέντρο. 

Γυναίκα μόνη, ψάχνει 

Ο ταλαντούχος σκηνοθέτης Σεμπάστιαν Λέλιο από τη Χιλή εντυπωσίασε με τη «Gloria» στο περυσινό Φεστιβάλ Βερολίνου, απ’ όπου η συγκλονιστική πρωταγωνίστρια του Παουλίνα Γκαρσία έφυγε με το βραβείο γυναικείας ερμηνείας. Η ταινία δεν είναι τίποτε… περισσότερο από μια ωδή στη γυναικεία μοναξιά κάπου στα 50. Τότε, που η ζωή μπορεί να έχει παίξει άσχημο παιχνίδι σχετικά με την ύπαρξη ενός συζύγου. Αλλά και την ίδια στιγμή που τα παιδιά έχουν μεγαλώσει και κάνουν τα δικά τους άλματα στη ζωή μακριά από το σπίτι και την αγκαλιά της μητέρας τους. Η Γκλόρια της ιστορίας μας είναι μια τέτοια περίπτωση. Διαζευγμένη από καιρό, δεν ξαναέφτιαξε τη ζωή της δίνοντας όλη την ψυχή της στο μεγάλωμα των παιδιών. Αυτά τώρα φτιάχνουν τις δικές τους ζωές, κοιτώντας πάντα με αγάπη τη μητέρα τους, η οποία τους στέκεται αλλά πλέον από απόσταση. Η Γκλόρια για να «ξεδιψάσει» τη μοναξιά της συχνάζει σε εργένικα πάρτι πίνοντας, χορεύοντας, συζητώντας και φλερτάροντας. Σε ένα από αυτά τα πάρτι γνωρίζει τον λιγομίλητο Ροδόλφο, ο οποίος φαίνεται να την θέλει όσο τίποτε άλλο εκείνη τη στιγμή. Αλλά κι εκείνη ξανανιώνει. Επίσης διαζευγμένος, ψάχνεται για να ξαναφτιάξει τη ζωή του κι αυτός. Τουλάχιστον έτσι ισχυρίζεται. Γιατί ανά καιρούς εξαφανίζεται, δε φαίνεται ότι είναι ικανός να σηκώσει τα θέλω της Γκλόρια, ενώ πολλά μυστικά βγαίνουν με τον καιρό στην επιφάνεια. Η Γκλόρια διαπιστώνει ότι η «τύχη» δεν είναι με το μέρος της. Ή αλλιώς η «μοίρα» τη θέλει μόνη της. Τα πάρτι και οι «νεανικές» ανησυχίες / κραιπάλες συνεχίζονται μέσα στη ματαιότητα αλλά και μπρος στο αδιέξοδο. Η Γκλόρια είναι μια γυναίκα μόνη που ψάχνει την ευτυχία, τη γαλήνη και την καλή συντροφιά. Άλλα όταν αυτά δεν της χτυπάνε την πόρτα, αυτή η οφείλει να βρίσκει την ησυχία της χάρη στην ωριμότητα που διαθέτει. One woman show σαν να λέμε η ταινία αυτή λόγω της εκπληκτικής ερμηνείας της Παουλίνα Γκαρσία. Μια ταινία για τη γυναίκα αλλά όχι μόνο. Μια ιστορία για τη μοναξιά του ανθρώπου όταν αυτή μοιάζει να μην έχει επιστροφή. 

Ταξίδι στη Λισαβόνα 

Το «Νυχτερινό τρένο για την Λισαβόνα» είναι μια παλιομοδίτικη ταινία από την αρχή μέχρι το τέλος, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο συντελεστή, από το πιο προφανές έως το πλέον απόκρυφο στοιχείο της. Ακόμη και η γοητευτική Μελανί Λορέν μοιάζει σαν να έχει ξεθωριάσει σε αυτή την ιστορία. Και παρά όλα αυτά, είναι μια ταινία που βλέπεται με έναν κάποιο νοσταλγικό τρόπο μια και το ταξίδι ενός ξαφνικού έρωτα και οι ανακαλύψεις του παρελθόντος, έστω και σκοτεινού ή απλώς επαναστατικού αν θέλετε, σε συνδυασμό με την ομορφιά και τη μαγεία της Λισαβόνας δένουν αρμονικά σαν να διαβάζουμε με δέος έναν τουριστικό οδηγό, γραμμένο με τρόπο λογοτεχνικό. Ο -κάποτε οσκαρούχος- Μπιλ Όγκαστ (από τη Δανία) μεταφέρει στον κινηματογράφο το ομώνυμο μπεστ σέλερ του Πασκάλ Μερσιέ (από την Ελβετία), συνεργαζόμενος με τον Τζέρεμι Άιρονς (από την Αγγλία) και τη Μελανί Λορέν (από τη Γαλλία). Μες σε αυτή την πανσπερμία εθνικοτήτων, η πλοκή μεταφέρεται από τη Βέρνη στην Πορτογαλία, όπου ο «περίεργος» δάσκαλος αναζητά την όμορφη νεαρή που έσωσε από μια παρ’ ολίγον αυτοκτονία, ενώ ταυτόχρονα «μπλέκει» ηθελημένα στα ξεχασμένα μονοπάτια της σύγχρονης Ιστορίας της χώρας που δεν θέλουν να θυμούνται και πολλοί, βασισμένος στις επιταγές ενός βιβλίου. Δικτατορία και αντίσταση, ιδέες, αγώνες και βία, έρωτες, πάθη και ανομολόγητες αμαρτίες. Παρόλο που η ταινία του Όγκαστ βρίθει όμορφων εικόνων, εντούτοις δεν θα καταφέρει να ξεμπλέξει το κουβάρι των σεναριακών ανισοτήτων αλλά και να αποτυπώσει τα αλλοτινά μεγαλεία του Άιρονς, από την «Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι», το «Τσάι στη Σαχάρα» και το «Μοιραίο πάθος». 

Gloria *** 
Νυχτερινό τρένο για την Λισαβόνα ** 

*Η στήλη Στοπ Καρέ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Το Χωνί (6-10-13). Τις κριτικές μπορείτε να βρείτε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (3-10-13).