7 Μαρ 2014

Δυο αγάπες [Νίκος Βέλμος, Εκάτη 2013]


Είναι αλήθεια τολμηρό να κυκλοφορείς Νίκο Βέλμο στη νέα χιλιετία, όταν λίγοι ξέρουν, ακόμη λιγότεροι καταλαβαίνουν. Όμως η γραφή αυτή, ακόμη κι αν είναι άγνωστη στο ευρύ κοινό τόσες δεκαετίες μετά, θα πρέπει άπαντες να κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας προκειμένου να διαδοθεί. Καθότι ο Βέλμος αν ήταν ένας ακόμη Μυριβήλης ή Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος, αυτή τη στιγμή θα διδασκόταν στα σχολεία και θα τον γνώριζαν και οι πέτρες, της λογοτεχνίας και της ζωής. Ανήκε στους καταραμένους ποιητές, και εν γένει καλλιτέχνες. Ένας άλλος Ζάρκος ήταν αυτός ο Πλακιώτης καλλιτέχνης, που πέθανε στην ψάθα παρά το οξυδερκές, παρεμβατικό και κριτικό έργο του. Ο Βέλμος ασχολήθηκε πολύ με το θέατρο, κυκλοφόρησε αντεργκράουντ και καλλιτεχνικά περιοδικά, καταπιάστηκε με τη ζωγραφική, μετέφραζε μανιωδώς, έγραφε. Ο κύριος όγκος του συγγραφικού έργου του κυκλοφόρησε μετά θάνατον, ενώ στη δεκαετία του 1980 οι Εκδόσεις Πρόσπερος έβγαλαν ένα ακόμη έργο του μέχρι που ο Κώστας Νικολάκης των Εκδόσεων Εκάτη και ο ποιητής Γιώργος Μαρκόπουλος επανέφεραν, πριν μερικούς μήνες, τις υπέροχες «Δυο Αγάπες», ένα βιβλίο του 1926 που βλέπει ξανά την εκδοτική δημοσιότητα. Επιστολική λογοτεχνία, με έντονη λυρικότητα, όπως και με μια ποιητικότητα, μια αισθαντικότητα και ένα εύρος ψυχικής δύναμης που σπάζει καρδιές. Ο Βέλμος απευθύνεται στις / στη αγάπες του / αγάπη του, κρατώντας ανώνυμο το στόχο του γραπτού του, κάνοντας με αυτό τον τρόπο τον αναγνώστη να υπεισέλθει στο μαγικό κόσμο της φαντασίας (;) του. 

Νέστορας Πουλάκος

*Η βιβλιοπαρουσίαση δημοσιεύτηκε στο τχ. 13 του μηνιαίου περιοδικού Σχεδία (Μαρτίος 2014).