10 Μαρ 2014

H@ppY FeW: Ήσυχο, ήσυχο το ποταμάκι...


Του Νίκου Μπίνου 

Πριν από περίπου 35 χρόνια ήταν μια ομάδα παιδιών, μετανάστες στην Αμερική, και κάθε καλοκαίρι που επισκέπτονταν το χωριό τους είχαν σαν μοναδικό τρόπο διασκέδασης να οργανώνουν μικρά πάρτι στο παραπλήσιο ποτάμι της περιοχής. Οι νεαροί αυτοί είχαν λοιπόν εντοπίσει μιαν ανάγκη και μην έχοντας πολλές εναλλακτικές έκαναν κάτι συλλογικό. Έχοντας περιορισμένες επιλογές στη διασκέδασή τους, αποφάσισαν να λειτουργήσουν συλλογικά. Και αυτό ήταν αρκετό, ώστε 35 χρόνια μετά, αυτό που ξεκίνησε μια παρέα μεταναστών να εξελιχθεί στο μεγαλύτερο φεστιβάλ της χώρας που δεν είναι άλλο από το river party του Νεστόριου Καστοριάς. 

Και όλα αυτά τα χρόνια έχει κρατήσει την ίδια αίγλη και φιλοσοφία. Απλά μεγάλωσε πολύ και ότι μεγαλώνει κάτι, αποκτά και εμπορική αξία κιόλας. Αλλά ας είναι. Όλα αυτά έλαβαν χώρα τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, όταν ακόμα η Ελλάδα προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια της και να βρει το βηματισμό της. Ήταν τότε που δεν απαγορεύονταν οι συναθροίσεις, που υπήρχαν περισσότερες ελευθερίες. Ερχόμενοι στο τώρα και βλέποντας πως λειτούργησε εκείνη η παρέα των μεταναστών στο δικό της ποτάμι, φέρνω απέναντι τους ένα άλλο «ποτάμι». 

Αυτό του δημοσιογράφου Σταύρου Θεοδωράκη. Δεν πρόκειται να κάτσω ούτε να πανηγυρίσω και να μπω ως ένθερμος υποστηρικτής σε κάποιες από τις δημοσκοπήσεις, ανεβάζοντας ακόμα περισσότερο τη δημοφιλία του, αλλά ούτε και να μιζεριάσω κατακεραυνώνοντας τον πριν καν γεννηθεί. Σε αυτό όμως που θα σταθώ είναι το πόσο ανάγκη έχει ο κόσμος από κάτι καινούριο και άφθαρτο, που από τις πρώτες κιόλας δημοσκοπήσεις δείχνει μια δυναμική. Επιπλέον θα έχει αυτό το νέο κόμμα μια κάποια αξία αν ο δημιουργός του και οι «συμπαίκτες» του δεν θυμίζουν σε τίποτα όλο αυτό το πολιτικό δημιούργημα, που άρχισε να γεννιέται την ίδια ακριβώς περίοδο που μια παρέα φίλων ξεκινούσε τη δική της ιστορία.