28 Απρ 2014

Ο τελευταίος έρωτας της Εντίθ Πιάφ [ Προδημοσίευση ]


Οι εκδόσεις Χίλων εκδίδουν το βιογραφικό – και αυτοβιογραφικό – βιβλίο της Christie Laume Ο τελευταίος έρωτας της Εντίθ Πιάφ. Η Laume, η οποία γεννήθηκε το 1942 σε μια ελληνορθόδοξη οικογένεια που ζούσε στο Παρίσι, αφηγείται στο βιβλίο της την 18μηνη ιστορία αγάπης μεταξύ του αδελφού της, Θεοφάνη Λαμπούκα (1936-1970) και της θρυλικής τραγουδίστριας Εντίθ Πιαφ (1915- 1963) . Ο Λαμπούκας ήταν κομμωτής αλλά και τραγουδιστής και είναι κυρίως γνωστός από το καλλιτεχνικό του όνομα Theo Sarapo. Έγινε σε ηλικία 26 ετών ο σύζυγος της 46χρονης τότε Πιάφ. Η Πιάφ μάλιστα τον "βάφτισε" Sarapo από το ελληνικό "σ’ αγαπώ". Το ζευγάρι ήταν μαζί για ενάμιση χρόνο, μέχρι το θάνατο της Πιάφ. Ο Sarapo, ο οποίος είχε κάνει ντουέτο με την Πιάφ και την ακολουθούσε στις περιοδείες της, συνέχισε την καριέρα του ως τραγουδιστής αλλά και ως ηθοποιός. Το 1970 σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό ατύχημα. Η Laume διηγείται αυτή την ιδιαίτερη σχέση όπως την βίωσε η ίδια ζώντας στο σπίτι του ζευγαριού κατά τη διάρκεια του γάμου τους. Το βιβλίο θα είναι στη διάθεση του αναγνωστικού κοινού στις 5 Μαΐου του 2014.

*

Ήμουν είκοσι ετών όταν ο Τεό, ο αδελφός μου, με ρώτησε κάποια μέρα, καθώς βρισκόμασταν στο πίσω δωμάτιο του οικογενειακού κομμωτηρίου:

«Βλέπεις αυτό το τηλέφωνο, Κρίστι; Στις έξι, δηλαδή σε λίγα λεπτά, θα χτυπήσει. Και ξέρεις ποιος θα είναι στην άλλη άκρη της γραμμής;»

Περίμενα τη συνέχεια, καθώς ο Τεό με κοιτούσε επίμονα.

«Η Εντίθ Πιάφ».

Του άρεσε πολύ να μου κάνει πλάκες. Τον ευχαριστούσε μάλιστα ιδιαίτερα. Γνώριζε καλά τον αμέριστο θαυμασμό και την αφοσίωση που ένιωθα για εκείνον, γι' αυτό και δεν έχανε ποτέ την ευκαιρία προκειμένου να με κοροϊδεύει με τα ψέματά του και να γελάει μαζί μου.

Αυτήν τη φορά όμως το αστείο είχε παρατραβήξει και δυσκολευόμουν να τον πιστέψω.

«Η Εντίθ Πιάφ...»


Ήδη εκείνην την εποχή, τόσα πολλά χρόνια πριν από την ταινία στην οποία πρωταγωνίστησε η Μαριόν Κοτιγιάρ, όλος ο κόσμος γνώριζε καλά αυτήν την καλλιτέχνιδα που είχε γεννηθεί στην Μπελβίλ, μέσα σε συνθήκες φτώχειας και δυστυχίας και που στη συνέχεια εξελίχθηκε σε πραγματικό μύθο, αποτελώντας την ενσάρκωση του γαλλικού τραγουδιού. Το παιδί θαύμα του γαλλικού τραγουδιού! Μέρα δεν περνούσε που να μη μεταδοθούν από το ραδιόφωνο οι επιτυχίες της «Milord», «Non, je ne regrette rien» ή «L' Homme a la moto». Οι Γάλλοι παρακολουθούσαν με ενδιαφέρον ακόμα και την ιδιωτική της ζωή και ήταν φανερό ότι διατηρούσαν με την καλλιτέχνιδα κάποιον ενδότερο σύνδεσμο. Οι εφημερίδες είχαν ασχοληθεί τόσο αναλυτικά με την ερωτική της σχέση με τον καλλιτέχνη Υβ Μοντάν και αργότερα με τον διάσημο μποξέρ Μαρσέλ Σερντάν ο οποίος χάθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα. Η Μάρλεν Ντίτριχ ήταν μάρτυρας στο γάμο της με τον τραγουδιστή Ζακ Πιλ, το 1952 στη Νέα Υόρκη. Το περιβάλλον της το αποτελούσαν διάσημα ονόματα του μιούζικ-χολ: Σαρλ Αζναβούρ, Ζορζ Μουστακί, Μπρούνο Κοκατρίξ. Είχε δώσει σειρά από αλησμόνητες συναυλίες στο Ολυμπιά. Είχε ευαίσθητη υγεία και αυτή η τρωτή της πλευρά -η αξέχαστη φωνή που ανέβλυζε από το κορμί που υπέφερε- διέγειρε ακόμα περισσότερο τη συμπάθεια του κοινού.

Επανέλαβα. «Η Εντίθ Πιάφ;»

Ο Τεό που διέκρινε τη δυσπιστία μου και διάβαζε τις σκέψεις μου σαν ανοιχτό βιβλίο, επιβεβαίωσε την προφητεία του:

«Θα δεις. Στις έξι, θα χτυπήσει το τηλέφωνο. Θα το σηκώσεις εσύ. Θα πάρεις το ακουστικό, θα το πλησιάσεις στο αφτί σου, αλλά δε θα πεις τίποτα! Θα μου το δώσεις αμέσως».

Το ύφος του ήταν τόσο σοβαρό! Ίσως τελικά να έλεγε αλήθεια... Μετά από τα τελευταία του λόγια, δυσκολευόμουν να φανταστώ το λόγο για τον οποίο η μεγάλη, η διάσημη Εντίθ Πιάφ θα τηλεφωνούσε στο σπίτι στον αδελφό μου Τεό. Κοίταξα το ρολόι του τοίχου. Ο Τεό τώρα πια στεκόταν σιωπηλός. Ήταν νευρικός.

Ξαφνικά, το τηλέφωνο ήχησε πάνω στο κλασέρ όπου ο μπαμπάς τακτοποιούσε όλα του τα χαρτιά. Ο αδελφός μου με μια νευρική κίνηση μού κάνει νόημα να απαντήσω στην κλήση. Σηκώνω το ακουστικό, το βάζω στο αφτί μου. Μια σοβαρή φωνή φτάνει από την άλλη άκρη:

«Εμπρός...»

Γρήγορα τείνω τη συσκευή προς τον αδελφό μου που αμέσως την ξεριζώνει από τα χέρια μου, κάνοντας συγχρόνως νόημα να βγω από το δωμάτιο.

Βγήκα στον κήπο. Η περιέργειά μου ζωήρεψε. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Είχα πράγματι αναγνωρίσει στο τηλέφωνο τη φωνή της Εντίθ Πιάφ; Περίμενα. Μέσα, η συζήτηση δεν τελείωνε. Ήθελα να μάθω κάθε λέξη από αυτήν την ιστορία! Τελικά ο αδελφός μου ήλθε προς το μέρος μου. Έλαμπε.

«Λοιπόν, τι σου είχα πει;»

Είχα χίλια ερωτήματα γι' αυτόν, αλλά δε μου άφησε χρόνο για καμιά ερώτηση.

«Πρέπει να βιαστώ. Με προσκάλεσε στο σπίτι της. Μαζί με όλους τους φίλους της».

«Είσαι καλεσμένος στης Εντίθ Πιάφ;»

Αυτήν τη φορά δεν μπορούσα να αμφιβάλλω. Εκείνος όμως δε με άκουγε πια. Είχε ήδη γυρίσει την πλάτη του. Με παράτησε εκεί για να σπεύσει στο σπίτι. Βιαζόταν να αλλάξει και να τρέξει σε μια συνάντηση για την οποία, τότε, δεν μπορούσε να γνωρίζει ότι θα του άλλαζε την πορεία τόσο της ζωής του, όσο και της δικής μας.