2 Ιουν 2014

Φασισμός Α.Ε.


Του Νέστορα Πουλάκου 

Είναι το τρίτο ντοκιμαντέρ του δημοσιογράφου Άρη Χατζηστεφάνου και φέρνει πιο πολύ στο στυλ και τη θεματολογία των εκπομπών του «Infowar», σε τηλεόραση και ραδιόφωνο, παρά σε αμιγώς ντοκιμαντέρ, όπως ήταν άλλωστε οι δυο πρώτες του προσπάθειες «Debtocracy» και «Catastroika». Όμως δεν υπάρχει λόγος να γίνει κριτική στην τεχνική και το ύφος του ντοκιμαντέρ του Χατζηστεφάνου, όσο συζήτηση γύρω από αυτά που πραγματεύεται. Αυτή τη φορά καταπιάνεται με το φαινόμενο του φασισμού, που αναζωπυρώθηκε (κι όχι εμφανίστηκε) στη χώρα μας το 2012, εξετάζοντας τις άρρηκτα δεμένες σχέσεις του με την οικονομική, τη βιομηχανική και τη μιντιακή ελίτ της Ελλάδας. Ο έμπειρος δημοσιογράφος πιάνει το νήμα από τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι και το πόσο τους ευνόησε στην άνοδο στην εξουσία αλλά και στη χάραξη της μετέπειτας παρανοϊκής «πολιτικής» τους, η κάθε είδους «οικονομική ενίσχυση και υποστήριξη σημαντικών ανθρώπων στη χώρα τους». Βέβαια, μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ελληνική περίπτωση: η 4η Αυγούστου, η Κατοχή, η Χούντα και η άνοδος της Χρυσής Αυγής. Η αλήθεια είναι ότι για την τελευταία αναμέναμε πολλά περισσότερα από αυτά που είδαμε και ακούσαμε στο ντοκιμαντέρ, καθότι η έρευνα του Χατζηστεφάνου εν ολίγοις καταλήγει ότι εφόσον έτσι αναδείχθηκαν και έδρασαν ο Μουσολίνι, ο Μεταξάς μέχρι και ο Παπαδόπουλος, έτσι εμφανίστηκε, γιγαντώθηκε και συνεχίζει το «κόμμα» του Μιχαλολιάκου. Πολύ «ψωμί» παρουσιάζει η δράση της Χρυσής Αυγής στην περιοχή του Περάματος και της –πολλών και σημαντικών οικονομικών συμφερόντων- ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης, όπου άλλωστε το φασιστικό κόμμα έλαβε τα μεγαλύτερα ποσοστά του στις τελευταίες εθνικές εκλογές (μαζί με την –πάντοτε «δημοκρατικών» φρονημάτων- περιοχή της Λακωνίας). Με άλλα λόγια, οι Έλληνες πολιτικοί και το πολιτικάντικο προσωπείο τους, οι ντόπιοι βιομήχανοι και οι σχέσεις τους με τις κατοχικές κυβερνήσεις και τους δωσίλογους, η ενδυνάμωση και η αλατώδης ανάπτυξη πολλών οικονομικών παραγόντων της χώρας με την αρωγή της χούντας και των συνταγματαρχών –άλλωστε κατά τη Μεταπολίτευση έκλεισαν πολλά στόματα και έμειναν… πολλά μάτια στραβά για να έχουμε την έλιτ που μας κυριαρχεί τώρα-, οι καλύψεις που παρέχουν στους φασίστες τα μεγάλα μιντιακά, δήθεν προασπιστές των δημοκρατικών φρονημάτων, συγκροτήματα –δηλαδή ένα εκρηκτικό μείγμα κοροϊδίας, προπαγάνδας και χαύνωσης του λαού από το πραγματικό, το αληθινό, το αγνό. Η δημοκρατία πεθαίνει κάθε μέρα σε αυτήν τη χώρα, επομένως ας αφήσουμε στην άκρη τις κορώνες περί του λαού που γέννησε τη δημοκρατία. Αυτά είναι για άλλες εποχές, πολύ… αρχαίες μα και πολύ, πολύ μακρινές. 

*Η στήλη ΣΤΟΠ ΚΑΡΕ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα ΤΟ ΧΩΝΙ (1-6-14).