15 Ιουν 2014

Κατηγορώ τον απάνθρωπο άνθρωπο!


Της Σοφίας Μποκογιάννη

   Τα ζώα δε διαθέτουν μιλιά κι όμως μας ομιλεί η ψυχή τους…  

Μέγα δυστύχημα συνιστά η ανυπέρβλητη αλήθεια πώς τα ανθρώπινα όντα είτε ηθελημένα είτε όχι διαλέγουν να κωφεύουν και να σφραγίζουν την καρδιά τους εις το θέαμα ανήμπορων, πεινασμένων, τραυματισμένων, κακοποιημένων πλασμάτων, που εν πάσει περιπτώσει αδυνατούν να υπερασπιστούν την ύπαρξη τους.  
 Δεν είναι τραγελαφικό, να επικαλείται ο άνθρωπος ανά πάσα στιγμή των διακριτικών εκείνων, το νου, την καρδιά, την εναίσθηση, που τον ξεχωρίζουν και τον ανυψώνουν πέρα από κάθε έμβιο ον και την ίδια ώρα εμπράκτως να αποδεικνύει πόσο εν δυνάμει αδιάφορος, ασυγκίνητος, ανηλεής, κακόψυχος, άκαρδος είναι;
   Το θράσος του φθάνει σε ύψη δυσθεώρητα, καθώς είναι κοινό το φαινόμενο ανάληψης της φροντίδας ενός ζώου, δίχως πρότερη σκέψη και συναίσθηση, παρά μόνον χάριν ικανοποιήσεως πρόσκαιρης επιθυμίας, που όταν κορεσθεί και το άτομο αντιληφθεί πώς το εν λόγω ζωντανό χρήζει προσοχής και ιδιαίτερης φροντίδας θα το εγκαταλείψει αβοήθητο, θα το κακομεταχειρισθεί έστω και με την ελλιπή απαιτούμενη προσοχή που θα του προσδώσει.   
    Φυσικά, αναφερόμεθα πρωτίστως στα άτομα εκείνα που αναλαμβάνουν ευθύνη έναντι ενός ζώου και είναι απρόθυμοι από ένα σημείο και μετά να το φροντίσουν όπως πρέπει ή ακόμη και να το κρατήσουν κοντά τους. Δυστυχώς στη χώρα μας η νομοθεσία, όπου και όταν είναι παρούσα, όσον αφορά την προστασία των ζώων είτε θα είναι ελλιπής είτε θα παραμένει κενό γράμμα, ανεφάρμοστη. Έτσι, εμμένει στη διάθεση των πολιτών να ενδιαφερθούν και να αναλάβουν το χρέος αυτό.
    Υπάρχουν, πέρα από τις έντιμες ατομικές προσπάθειες, σύλλογοι πού γεννήθηκαν για το λόγο αυτό. Ένας από αυτούς είναι ο Ελληνικός Σύλλογος Προστασίας Ιπποειδών (ΕΣΠΙ). Υπάρχει εδώ και μία πενταετία με σκοπό τη φροντίδα εγκαταλελειμμένων, πεινασμένων και κακομεταχειρισμένων ιπποειδών και την ενημέρωση των πολιτών για το δύστυχες αυτό φαινόμενο που παρατηρείται σε όλο το μήκος και πλάτος της χώρας μας.
 Το αποκορύφωμα τέτοιας ανερυθρίαστης, ανήκουστης, ανάλγητης έως και βάρβαρης συμπεριφοράς είναι η συχνή μάζωξη και ο σταυλισμός μεγάλου αριθμού ίππων σε χείριστες συνθήκες είτε διότι ο ιδιοκτήτης πιστεύει σε ταύτη ιδανική μεταχείριση είτε διότι το κοπάδι προορίζεται για τα σφαγεία της Ιταλίας και φυσικό είναι ο έμπορος να προτιμήσει να τα μεταφέρει στοιβαγμένα ωσάν σακιά, άρρωστα, πεινασμένα και διψασμένα στο σφαγείο, ούτως ή άλλως προς το θάνατο τους δεν τα οδηγεί; Και εκεί στο τέλος του δρόμου δεν τον αναμένει πλουσιοπάροχη αμοιβή; 
  Ο σύλλογος αποτελεί μη κυβερνητική οργάνωση και εξαρτάται από προσφορές και δωρεές τρίτων πέραν πάσης συνδρομής των μελών του. Οπωσδήποτε χρήζει της βοήθειάς μας. Όσοι πιστοί προσέλθετε… Κάθε συνεισφορά όσο μικρή ή ασήμαντη κι αν φαντάζει είναι υπερπολύτιμη.
     Είναι απορίας άξιον πώς ευρίσκονται τόσα πολλά αποσκελετωμένα, κακοποιημένα γαϊδουράκια, μουλαράκια κι άλογα αφημένα στο έλεος του θεού. Οι ιδιοκτήτες τους, όντας φιλεύσπλαχνοι και υπεύθυνοι, τα εγκαταλείπουν ως και δεμένα ώστε να αποθάνουν επί τόπου και μένουν ελεύθεροι και αδιάσπαστοι να επαναλάβουν όμοια καλόψυχη, γενναιόφρονα δράση ως άλλοι μεσίτες θανάτου.
     Το εξοργιστικό είναι πώς αντί παρόμοιες συμπεριφορές να εγείρουν μείζον ζήτημα και να καθίστανται συλλήβδην καταδικαστέες τα, κατά τα άλλα, υπεύθυνα, έλλογα μα άτεγκτα δίποδα τυγχάνουν ασυλίας και ατιμωρησίας. Θα έρθει ποτέ ώρα που το ευρύ κοινωνικό σύνολο θα εννοήσει πώς φιλάνθρωπος και φιλόζωος είναι έννοιες πού παν χέρι-χέρι; Η φροντίδα ενός ζώου δεν υπέχει την ίδια ηθική ευθύνη με την φροντίδα ενός ατόμου; Όσοι δεν το έχουν υπ’ όψιν τους ας το εμπεδώσουν, εάν δεν προσφέρεις λύση επαυξάνεις το πρόβλημα και ας μην λησμονούν πώς και η αδιαφορία λογίζεται μορφή συμπράξεως στα κακώς κείμενα.
     Ουδείς τους καλεί να είναι θερμοί θιασώτες του εν λόγω ζητήματος ανθρωπιάς παρά μόνον να πράττουν το αυτονόητο καθήκον τους, όντας άνθρωποι. Η θλιβερή τούτη πραγματικότητα όπως και πλείστες άλλες με οδηγούν στη σκέψη πώς δεν είναι αρκετό να εκφράζουμε λύπη ή οίκτο μα έστω να προσπαθούμε για το καλλίτερο.     
    Δυστυχώς, σε κοινωνικό επίπεδο οι ολίγοι και διαλεχτοί δεν κάμουν τη διαφορά. Εάν δεν ευαισθητοποιεί το σύνολο, εάν δεν υπάρξει συνειδητή ανάληψη ευθύνης και όχι κατά το δοκούν, τίνι τρόπω θα έχει δικαίωμα το ανθρώπινο είδος να επαίρεται δικαίως; Δηλαδή η ευσπλαχνία ανάγεται σε αρετή μόνον όσον αφορά στον άνθρωπο; Κι όμως τα ζωάκια δεν ζητούν τον ουρανό με τ’ άστρα παρά μόνον λίγη φροντίδα κι αγάπη την οποία θα ανταποδώσουν στο έπακρο.   
    Τι κι αν ενίσταμαι πάσας μορφής εκνομίας; Δίχως συντρόφους σε κοινό αγώνα όχι μόνον δε θα εισακουσθώ μα οι πάλαι ποτέ «γραμματείς και φαρισαίοι» θα φροντίσουν να με «περιποιηθούν» καταλλήλως… Τέτοιες συμπαιγνίες οφείλουμε να εξοντώνουμε… Προς όφελος μας θα ήταν εξάλλου, να μην ξεχνάμε πώς λιγοστοί εκπρόσωποι του ανθρωπίνου γένους θα μας κοιτάξουν ανά πάσα στιγμή στα μάτια, θα ψάξουμε όμως πολύ να εντοπίσουμε ζώα που θα αποφύγουν να μας αντικρύσουν κατάματα ή να επιδείξουν ανυπόκριτα τα αληθινά τους αισθήματα…
    Μένει η ευχή να είναι προσωρινή η αποβαρβάρωση στην οποία κατολισθαίνει ο άνθρωπος… Να ανοίξει διάπλατα τα μάτια και να αντιληφθεί πώς η ζωή μας είναι ένας κόκκος σκόνης μέσα στην αιωνιότητα και οφείλει να πράττει το ανθρώπινο, το καλό…