22 Ιουν 2014

Συνέντευξη της Νικολέτας Λεούση


Στον Νέστορα Πουλάκο

«Η δικαιοσύνη λείπει από την κοινωνία που ζω»

Θεωρείς ότι είναι χρέος του δημιουργού να καταγράφει και να σχολιάζει τη σημερινή, εκρηκτική, κοινωνική πραγματικότητα;

Δε θα το ονόμαζα χρέος. Πραγματικά, δε θα μ’ άρεσε να νιώθω υποχρεωμένη να πω τη γνώμη μου για τη σημερινή πραγματικότητα. Πολλές πτυχές της δεν τις καταλαβαίνω καθόλου. Θα έλεγα απλά ότι τους περισσότερους δημιουργούς, τους επηρεάζει βαθύτατα η κατάσταση στην κοινωνία, τους συγκινεί και τους προβληματίζει. Προσωπικά η Γεννήτρια με βοήθησε πολύ να συνειδητοποιήσω και να εκφράσω τα συναισθήματά μου απέναντι στη χώρα μου.

Ποιο είναι αυτό το στοιχείο που σε παρακίνησε να γυρίσεις τη Γεννήτρια;

Η απόφαση για τη Γεννήτρια πάρθηκε σε συναισθηματική έξαρση. Με τον Γιωργο Τελτζίδη, τον σεναριογράφο, αποφασίσαμε να σκηνοθετήσω την ιστορία αυτή, τη μέρα που στη Βουλή είχαμε ψηφοφορίες Μνημονίου και έξω είχαμε καταστολή της διαμαρτυρίας. Ήταν μια μέρα που νιώσαμε έντονη φόρτιση και αδυναμία να κάνουμε το παραμικρό. Από κει και πέρα όλο το διάστημα της προετοιμασίας, του casting, του γυρίσματος και του μοντάζ, αυτό που μ’ έκανε να θέλω να κάνω την ταινία ήταν για να δω το πρόσωπο του Σάββα την ώρα που καίει το μαγαζί του. Η έκφρασή του ήταν ένα ερωτηματικό για μένα μέχρι το τέλος. Και ήθελα πολύ να τη δω. Στο πρόσωπο του βλέπω τη γενιά του πατέρα μου, όπως θα μ’ άρεσε να δω.

Μες στο κλειστοφοβικό σύμπαν του πρωταγωνιστή σου, ο έξω κόσμος μοιάζει ακατανόητος, ζοφερός κι επικίνδυνος. Έτσι είναι τα πράγματα και στην αληθινή ζωή;

Στην ταινία ήθελα πολύ να βγαίνει ένα κλειστοφοβικό κλίμα, και σ’ αυτό βοήθησε πολύ το γεγονός ότι διαλέξαμε ένα χώρο ημιυπόγειο, με τον Σάββα και την κάμερα να μη βγαίνουν ποτέ έξω απ’ αυτόν. Μερικές φορές διαβάζω ειδήσεις, μαθαίνω πολλά άσχημα νέα και θέλω έντονα να μείνω σπίτι μου και να ασχοληθώ μόνο με τα δικά μου, ώστε να μη σκέφτομαι καν τα άσχημα που έμαθα. Νομίζω ότι τότε ο κόσμος γίνεται ζοφερός και επικίνδυνος. Όταν ο καθένας ασχολείται μόνο με τα δικά του. Όσο κανείς κλείνεται στο δικό του κόσμο, τόσο πιο πολύ ο έξω κόσμος τον τρομάζει. Όταν νιώθω τέτοιο φόβο, τον ξεπερνάω με τη βοήθεια των ανθρώπων γύρω μου.

Μεγάλος λόγος έχει γίνει ότι οι συγκεντρώσεις, οι πορείες και οι αναπόφευκτες συγκρούσεις «σύνθλιψαν» την εικόνα του εμπορικού κέντρου της Αθήνας. Ποια είναι η γνώμη σου;

Οφείλουμε να βλέπουμε τη μεγαλύτερη εικόνα. Η ταινία Do the right thing του Spike Lee θίγει το θέμα πολύ εύστοχα και τελειώνει με δύο αντικρουόμενα αποσπάσματα λόγων. Το ένα (Martin Luther King) μας λέει ότι η βία δεν είναι επιχείρημα. Το άλλο (Malcolm X) μας λέει ότι η βία είναι μονόδρομος όταν υπάρχει αδικία. Αν θεωρήσουμε ότι η καταπάτηση του δικαίου απέναντι μας είναι μεγάλη, τόσο που να δικαιολογεί σύγκρουση, τότε η χαλασμένη εικόνα του κέντρου είναι αμελητέα. Η γνώμη μου είναι ότι η δικαιοσύνη λείπει από την κοινωνία που ζω και είναι στο χέρι και το χαρακτήρα του πολίτη η αντίδρασή.

Μετά τη Γεννήτρια, νιώθεις έτοιμη για την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία σου;

Νοιώθω έτοιμη αλλά δεν είμαι έτοιμη. Προς το παρόν γράφω την ιστορία της επόμενης ταινίας μου. Είναι κάτι που θα πάρει αρκετό καιρό. 

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην ετήσια έκδοση - αλμανάκ της ΠΕΚΚ, ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ 2013 (Ioύνιος 2014).