6 Οκτ 2014

n.i.c.e. [people] - Ρένα Τριανταφύλλου




ΠΡΩΤΟΒΡΟΧΙΑ

Ο εύθραυστος μικρός Σεπτέμβρης
πρώτη μέρα στο σχολείο
με πρόδωσε

Έμπηξε πάλι τα κλάματα

Παλιότερα
τον πήγαινα απ’ το χέρι
φύγε, μου έλεγε
ντρέπομαι μη σε δουν οι φίλοι μου

Πήγαινα στο γραφείο
τηλεφωνούσε η δασκάλα:
δυσκολία προσαρμογής

Τον μάζευα
και γυρίζαμε σπίτι κλαίγοντας
εγώ κι ο παιδικός Σεπτέμβρης

Τι κι αν ταξίδεψα
με τόσα καΐκια Κουφονήσια
τόση δραμαμίνη Αμοργό
με τόση θεραπευτική Ελαφόνησο

ακόμα μου προκαλεί ναυτία
το απάνεμο σύνδρομο της επιστροφής

Όταν ήμουν μικρός αγόραζα εν όψει
τα πιο φτηνά τετράδια και μολύβια

Τώρα
γράφω αυτό το ποίημα
με το καινούριο μου Mont Blanc

θάνος λουμπρούκος
(ανέκδοτο ποίημα)

Γράφει η Ρένα Τριανταφύλλου

Κάθε φθινόπωρο μυρίζει αποχωρισμό και νοσταλγία για το χαμένο καλοκαίρι.

Κάθε νέα φορά το σημείο εκκίνησης ανταγωνίζεται σε συναισθηματική βαρύτητα το τέλος (άλλης μιας καλοκαιρινής) εποχής.

Κάθε Σεπτέμβρη μυρίζει εύθραυστα συνειδησιακά πρωτοβρόχια. Ανάμικτα συγκρουσιακά συναισθήματα για αφίξεις και αναχωρήσεις. Η υπαρξιακή αγωνία για κάθε αρχή και τέλος και αυτή η αμήχανη στιγμή αποκαθήλωσης του παλιού και γνώριμου εν όψει αλλαγών.
Η νοσταλγία του καλοκαιριού οδηγεί αυστηρά τους φθινοπωρινούς λιποτάκτες στο γραφείο με κλάματα. (Εξω)Σχολική φοβία και έλλειψη συναισθηματικής πειθαρχίας. Ακολουθεί ντροπή του απροσάρμοστου. Πνιγμένα κλάματα θυμού και διεκδίκησης της χαμένης παιδικότητας. Αρνείται πεισματικά να συμμορφωθεί στο φθινοπωρινό λίγο, ευάλωτος σε πάσης φύσης καλοκαιρίες.

Ένας κακεργέτης νέος Σεπτέμβρης. Μια άτυπη επιστροφή στην καταναγκαστική ενηλικίωση. Δε φταίει ο Σεπτέμβρης… Εγώ φταίω… Πίστεψα στη δύναμη της αυθυποβολής …Οτι θα μου επιβάλλω εκούσιες επιστροφές στα πρέποντα…Οτι δεν θα παρασυρθώ από μια αθώα και αβάσιμη παιδικότητα…Οτι δεν θα με ακυρώσει άλλη μία φθινοπωρινή επιστροφή…

 Ωστόσο, μετά από τόση ματαίωση, υπόσχομαι ότι:

·        θα μάθω να αλλάζω εποχές αναίμακτα.
·        θα παραδίδω το χέρι υπάκουα σε κάθε ενήλικο χειμώνα.
·        θα κλείνω κύκλους με λιγότερη (α)βάσιμη χλιαρότητα.
·        θα συμβιβάσω τις εποχές μέσα μου με όρους ενηλίκων.
·   θα κρατάω με ευγνωμοσύνη κάθε καλοκαιρινή θεραπευτική εικόνα, γιατί οποιαδήποτε φθινοπωρινή επάνοδος θα’ναι και μια νέα (μετά)βαση.
·        θα επιστρέφω στο Σεπτέμβρη χωρίς καλοκαιρινές (φωτο)ευαισθησίες…
 
(…και αλήθεια λέω…)