30 Απρ 2014

Pass2Day | Καινούριος συναυλιακός χώρος στην Αθήνα | #88

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.gr. Kάθε Τετάρτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 

Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας


Επιτέλους στο κέντρο της Αθήνας άνοιξε τις πύλες του ένας ολοκαίνουριος συναυλιακός χώρος, χωρητικότητας 2000 περίπου ατόμων, εξαιρετικής αισθητικής και ακουστικής. Το Stage Volume 1, όπως ονομάζεται, βρίσκεται επί των οδών Αγ.Ελεούσης 3 και Κακουργιοδικείου στο Μοναστηράκι. Οι παλαιότεροι θα το θυμούνται ως Venue. Στους σχεδόν δύο μήνες τώρα λειτουργίας έχει φιλοξενήσει αρκετά ονόματα της ελληνικής και ξένης δισκογραφίας. Κρατείστε σημειώσεις γιατί το καλοκαίρι που έρχεται, η σκηνή του Stage Volume 1 θα  φιλοξενήσει τεράστια ονόματα.


Ένα από τα ιστορικότερα cult συγκροτήματα της δεκαετίας του ’80, οι Violent Femmes, έρχονται στη σκηνή του Stage Volume 1 στις 16 Ιουνίου. Οι τιμές των εισιτηρίων είναι στα 26 ευρώ στην προπώληση και στα 29 ευρώ στο ταμείο.


Οι Βραζιλιάνοι Sepultura έρχονται την Πέμπτη 3 Ιουλίου στον ίδιο χώρο για μία συναυλία, ώστε να ξεσηκώσουν τον κόσμο τους, με τον εξτρίμ μέταλ ήχο τους. Οι τιμές των εισιτηρίων είναι στα 22 ευρώ στην προπώληση και στα 25 ευρώ στο ταμείο.


Το αγαπημένο συγκρότημα του ελληνικού κοινού, οι Φιλανδοί HIM, θα βρίσκονται στο Stage Volume 1 την 1η Αυγούστου, δίνοντας χαρά σε όλους τους θαυμαστές τους. Οι τιμές των εισιτηρίων είναι στα 26 ευρώ στην προπώληση και στα 29 ευρώ στο ταμείο.

29 Απρ 2014

28 Απρ 2014

Ο τελευταίος έρωτας της Εντίθ Πιάφ [ Προδημοσίευση ]


Οι εκδόσεις Χίλων εκδίδουν το βιογραφικό – και αυτοβιογραφικό – βιβλίο της Christie Laume Ο τελευταίος έρωτας της Εντίθ Πιάφ. Η Laume, η οποία γεννήθηκε το 1942 σε μια ελληνορθόδοξη οικογένεια που ζούσε στο Παρίσι, αφηγείται στο βιβλίο της την 18μηνη ιστορία αγάπης μεταξύ του αδελφού της, Θεοφάνη Λαμπούκα (1936-1970) και της θρυλικής τραγουδίστριας Εντίθ Πιαφ (1915- 1963) . Ο Λαμπούκας ήταν κομμωτής αλλά και τραγουδιστής και είναι κυρίως γνωστός από το καλλιτεχνικό του όνομα Theo Sarapo. Έγινε σε ηλικία 26 ετών ο σύζυγος της 46χρονης τότε Πιάφ. Η Πιάφ μάλιστα τον "βάφτισε" Sarapo από το ελληνικό "σ’ αγαπώ". Το ζευγάρι ήταν μαζί για ενάμιση χρόνο, μέχρι το θάνατο της Πιάφ. Ο Sarapo, ο οποίος είχε κάνει ντουέτο με την Πιάφ και την ακολουθούσε στις περιοδείες της, συνέχισε την καριέρα του ως τραγουδιστής αλλά και ως ηθοποιός. Το 1970 σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό ατύχημα. Η Laume διηγείται αυτή την ιδιαίτερη σχέση όπως την βίωσε η ίδια ζώντας στο σπίτι του ζευγαριού κατά τη διάρκεια του γάμου τους. Το βιβλίο θα είναι στη διάθεση του αναγνωστικού κοινού στις 5 Μαΐου του 2014.

*

Ήμουν είκοσι ετών όταν ο Τεό, ο αδελφός μου, με ρώτησε κάποια μέρα, καθώς βρισκόμασταν στο πίσω δωμάτιο του οικογενειακού κομμωτηρίου:

«Βλέπεις αυτό το τηλέφωνο, Κρίστι; Στις έξι, δηλαδή σε λίγα λεπτά, θα χτυπήσει. Και ξέρεις ποιος θα είναι στην άλλη άκρη της γραμμής;»

Περίμενα τη συνέχεια, καθώς ο Τεό με κοιτούσε επίμονα.

«Η Εντίθ Πιάφ».

Του άρεσε πολύ να μου κάνει πλάκες. Τον ευχαριστούσε μάλιστα ιδιαίτερα. Γνώριζε καλά τον αμέριστο θαυμασμό και την αφοσίωση που ένιωθα για εκείνον, γι' αυτό και δεν έχανε ποτέ την ευκαιρία προκειμένου να με κοροϊδεύει με τα ψέματά του και να γελάει μαζί μου.

Αυτήν τη φορά όμως το αστείο είχε παρατραβήξει και δυσκολευόμουν να τον πιστέψω.

«Η Εντίθ Πιάφ...»


Ήδη εκείνην την εποχή, τόσα πολλά χρόνια πριν από την ταινία στην οποία πρωταγωνίστησε η Μαριόν Κοτιγιάρ, όλος ο κόσμος γνώριζε καλά αυτήν την καλλιτέχνιδα που είχε γεννηθεί στην Μπελβίλ, μέσα σε συνθήκες φτώχειας και δυστυχίας και που στη συνέχεια εξελίχθηκε σε πραγματικό μύθο, αποτελώντας την ενσάρκωση του γαλλικού τραγουδιού. Το παιδί θαύμα του γαλλικού τραγουδιού! Μέρα δεν περνούσε που να μη μεταδοθούν από το ραδιόφωνο οι επιτυχίες της «Milord», «Non, je ne regrette rien» ή «L' Homme a la moto». Οι Γάλλοι παρακολουθούσαν με ενδιαφέρον ακόμα και την ιδιωτική της ζωή και ήταν φανερό ότι διατηρούσαν με την καλλιτέχνιδα κάποιον ενδότερο σύνδεσμο. Οι εφημερίδες είχαν ασχοληθεί τόσο αναλυτικά με την ερωτική της σχέση με τον καλλιτέχνη Υβ Μοντάν και αργότερα με τον διάσημο μποξέρ Μαρσέλ Σερντάν ο οποίος χάθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα. Η Μάρλεν Ντίτριχ ήταν μάρτυρας στο γάμο της με τον τραγουδιστή Ζακ Πιλ, το 1952 στη Νέα Υόρκη. Το περιβάλλον της το αποτελούσαν διάσημα ονόματα του μιούζικ-χολ: Σαρλ Αζναβούρ, Ζορζ Μουστακί, Μπρούνο Κοκατρίξ. Είχε δώσει σειρά από αλησμόνητες συναυλίες στο Ολυμπιά. Είχε ευαίσθητη υγεία και αυτή η τρωτή της πλευρά -η αξέχαστη φωνή που ανέβλυζε από το κορμί που υπέφερε- διέγειρε ακόμα περισσότερο τη συμπάθεια του κοινού.

Επανέλαβα. «Η Εντίθ Πιάφ;»

Ο Τεό που διέκρινε τη δυσπιστία μου και διάβαζε τις σκέψεις μου σαν ανοιχτό βιβλίο, επιβεβαίωσε την προφητεία του:

«Θα δεις. Στις έξι, θα χτυπήσει το τηλέφωνο. Θα το σηκώσεις εσύ. Θα πάρεις το ακουστικό, θα το πλησιάσεις στο αφτί σου, αλλά δε θα πεις τίποτα! Θα μου το δώσεις αμέσως».

Το ύφος του ήταν τόσο σοβαρό! Ίσως τελικά να έλεγε αλήθεια... Μετά από τα τελευταία του λόγια, δυσκολευόμουν να φανταστώ το λόγο για τον οποίο η μεγάλη, η διάσημη Εντίθ Πιάφ θα τηλεφωνούσε στο σπίτι στον αδελφό μου Τεό. Κοίταξα το ρολόι του τοίχου. Ο Τεό τώρα πια στεκόταν σιωπηλός. Ήταν νευρικός.

Ξαφνικά, το τηλέφωνο ήχησε πάνω στο κλασέρ όπου ο μπαμπάς τακτοποιούσε όλα του τα χαρτιά. Ο αδελφός μου με μια νευρική κίνηση μού κάνει νόημα να απαντήσω στην κλήση. Σηκώνω το ακουστικό, το βάζω στο αφτί μου. Μια σοβαρή φωνή φτάνει από την άλλη άκρη:

«Εμπρός...»

Γρήγορα τείνω τη συσκευή προς τον αδελφό μου που αμέσως την ξεριζώνει από τα χέρια μου, κάνοντας συγχρόνως νόημα να βγω από το δωμάτιο.

Βγήκα στον κήπο. Η περιέργειά μου ζωήρεψε. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Είχα πράγματι αναγνωρίσει στο τηλέφωνο τη φωνή της Εντίθ Πιάφ; Περίμενα. Μέσα, η συζήτηση δεν τελείωνε. Ήθελα να μάθω κάθε λέξη από αυτήν την ιστορία! Τελικά ο αδελφός μου ήλθε προς το μέρος μου. Έλαμπε.

«Λοιπόν, τι σου είχα πει;»

Είχα χίλια ερωτήματα γι' αυτόν, αλλά δε μου άφησε χρόνο για καμιά ερώτηση.

«Πρέπει να βιαστώ. Με προσκάλεσε στο σπίτι της. Μαζί με όλους τους φίλους της».

«Είσαι καλεσμένος στης Εντίθ Πιάφ;»

Αυτήν τη φορά δεν μπορούσα να αμφιβάλλω. Εκείνος όμως δε με άκουγε πια. Είχε ήδη γυρίσει την πλάτη του. Με παράτησε εκεί για να σπεύσει στο σπίτι. Βιαζόταν να αλλάξει και να τρέξει σε μια συνάντηση για την οποία, τότε, δεν μπορούσε να γνωρίζει ότι θα του άλλαζε την πορεία τόσο της ζωής του, όσο και της δικής μας.

13 Απρ 2014

Καλό Πάσχα από το Vakxikon.gr


H ψηφιακή πλατφόρμα Vakxikon.gr [εκδόσεις, περιοδικό, ράδιο]
σας εύχεται καλές γιορτές!

Θα είναι ξανά κοντά σας
από τη Δευτέρα 28 Απριλίου 2014.

Με δυο νέες εκδόσεις,
το Ένθετο της Δευτέρας και τις ετοιμασίες για το τχ. 26
καθώς και την καθημερινή ροή του Vakxikon Radio,
το οποίο θα παρουσιάσει νέο, ανανεωμένο πρόγραμμα.

Καλό "βακχικό" Πάσχα!

Αντίο φίλοι


Του Νέστορα Πουλάκου 

Δύσκολες οι μέρες που περάσανε. Δυο άνθρωποι που με τίμησαν με την εκτίμηση αλλά και τη φιλία τους, ο Κωστής Νικολάκης και ο Λεωνίδας Παπαγεωργίου, φύγανε από τη ζωή. Δυο άνθρωποι που έδρασαν και έζησαν γύρω από την πλατεία Βικτώρια, προσφέροντας στον κόσμο καλή και ποιοτική τέχνη. Τόσο η οικογένεια και οι φίλοι τους, όσο και η τέχνη γενικότερα έχασαν δυο σημαντικούς ανθρώπους. Ο Κωστής Νικολάκης υπήρξε μια εμβληματική φυσιογνωμία στα ελληνικά γράμματα. Μεταπολεμικά δούλεψε στην τυπογραφία και συνεργάστηκε με κορυφαίους εκδοτικούς οίκους της εποχής. Τσιγκογράφος με τεράστια πείρα, έφτασε τη δεκαετία του 1990 να διδάσκει την τέχνη της στο New York College. Όμως πολύ νωρίτερα φρόντισε τον «θρύλο» του χάρη στο «καρότσι» της οδού Χέυδεν. Στη δεκαετία του 1960, ο Κωστής Νικολάκης έστησε ένα υπαίθριο βιβλιοπωλείο στην πλατεία Βικτώριας. Όταν η χούντα του αφαίρεσε την άδεια, εκείνος έφτιαξε το καρότσι. Σε αυτό το καρότσι, που αρχικά γύριζε το κέντρο της Αθήνας και το Μοναστηράκι και στη συνέχεια «εγκαθιδρύθηκε» στην οδό Χέυδεν, έβρισκε ο απαιτητικός βιβλιόφιλος τα καλύτερα και τα πιο ψαγμένα βιβλία της εποχής, αλλά και σπάνια βιβλία εκτός εμπορίου. Γύρω από το θρυλικό καρότσι, μάλιστα, μαζεύονταν σημαντικοί λογοτέχνες της εποχής. Γι’ αυτό το σημείο αναφοράς έχουνε γραφτεί κείμενα, ποιήματα κι εντέλει μια συγκεντρωτική έκδοση που κυκλοφορεί από το 2011 στις εκδόσεις Εκάτη. Οι τελευταίες ήταν το «παιδί» του, για το οποίο ήταν περήφανος. Μαζί με τον γιο του, Χρήστο, ίδρυσαν τις εκδόσεις Εκάτη (ως συνέχεια των εκδόσεων Κουλτούρα που σταμάτησαν τη δεκαετία του 1970), όπου μπορούμε να βρούμε σημαντικούς Έλληνες και ξένους λογοτέχνες και ποιητές, αλλά και σύγχρονα πεζά και ποιήματα που έκαναν αίσθηση. Τόπος συναντήσεων και πολλών ιστοριών είναι ακόμη το ημιυπόγειο βιβλιοπωλείο των Νικολάκηδων στην πλατεία Βικτώρια, στην οδό Γ’ Σεπτεμβρίου. Εκεί κανείς έβρισκε ότι «αγνοούσαν» όλα τα υπόλοιπα μαγαζιά της Αθήνας. Όμως ο κύριος Κώστας έγραψε και ποιήματα. Συνολικά έκδωσε τέσσερα βιβλία, από τους οίκους Οδυσσέας, Ιδεόγραμμα και Εκάτη. Μάλιστα το περυσινό καλοκαίρι είχαμε δημοσιεύσει δυο θαυμάσια χειρόγραφα ποιήματα του στο περιοδικό Vakxikon.gr, μαζί με μια συνέντευξη για τη νοσταλγική συγκεντρωτική έκδοση «Ποιήματα που αγαπήσαμε», γραπτά που σημάδεψαν μια ολόκληρη γενιά και εποχή. Έφυγε σε ηλικία 75 ετών. Ο Λεωνίδας Παπαγεωργίου ήταν ένας κινηματογραφάνθρωπος, που μαχόταν να τα βγάλει πέρα προβάλλοντας έναν arthouse κινηματογράφο που δύσκολα πλέον «εμπιστεύεται» ο Έλληνας σινεφίλ. Ιδιοκτήτης του χειμερινού-θερινού Τριανόν, ενός σινεμά που έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές σινεφίλ στην οδό Κοδριγκτώνος, έζησε το σινεμά από πολύ μικρός καθότι η αίθουσα ανήκε στον πατέρα του. Μπλέχτηκε και με άλλες αίθουσες, όπως το Ίλιον, την Αλεξάνδρα, την Ταινιοθήκη της Ελλάδας, όπως και με τη διανομή. Η εταιρεία 2-1-0, για όσο διάστημα λειτούργησε, έφερνε ταινίες-φιλέτα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου που πήραν βραβεία στα μεγάλα φεστιβάλ και έκοψαν εισιτήρια στην Ελλάδα. Δυστυχώς ο Λεωνίδας, όπως και άλλοι συνάδελφοι του στο κέντρο της Αθήνας, έβλεπε τα τελευταία χρόνια ο ποιοτικός κινηματογράφος να «πεθαίνει» και οι Έλληνες θεατές να προτιμούν τα multiplex, κι όχι τις αίθουσες τέχνης. Και δυστυχώς έφυγε άδοξα από τη ζωή, σε αυτοκινητιστικό, σε ηλικία 52 ετών. Οικογενειάρχης, με τρία ανήλικα παιδιά. 

*Η επιφυλλίδα ΣΤΟΠ ΚΑΡΕ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδαιαία εφημερίδα ΤΟ ΧΩΝΙ (13-4-2014).

12 Απρ 2014

Ρητορική ένδεια [Ειρήνη Παραδεισανού, Vakxikon.gr 2013]


Του Κώστα Ψαράκη

Με την Ειρήνη, την ποιητική συλλογή Ρητορική ένδεια της οποίας θα σας παρουσιάσω απόψε, γνωριστήκαμε πριν από μισή ώρα. Ωστόσο με ημερομηνία Τετάρτη 16 Οκτωβρίου 2008 υπάρχει στο blog μου μια ανάρτηση με τίτλο: Το τραγούδι των ανέμων (http://psarakis-k.blogspot.gr/2008/10/blog-post_16.html). Σεμνότητα λοιπόν και ομορφιά, η πρώτη αλλά διαχρονική εντύπωση από την ποίηση της Ειρήνης. 

Περί ποιητικής 

Η Ειρήνη τοποθετείται εξαρχής για την ποιητική της (όχι την ποίησή της) με το πρώτο της ποίημα τη Ρητορική ένδεια. Θα μπορούσαμε να θεωρήσομε ένα φάσμα, στο οποίο τοποθετούνται οι ποιητές, ανάλογα με το πώς αισθάνονται απέναντι στα ποιήματά τους, στο ένα άκρο του οποίου είναι «ο γονέας», αυτός που γεννά, και στο άλλο ο «μάστορας», αυτός που φτιάχνει. O «μάστορας» δουλεύει το ποίημα μέχρι να το φέρει εκεί που θέλει, καθώς το αισθάνεται σαν τεχνούργημα, σαν ένα αντικείμενο που θα φύγει από τα χέρια του. Στην άλλη άκρη είναι ο «γονέας». Η μάνα που γεννά. Κάτι γονιμοποίησε την ψυχή του ποιητή και γεννήθηκε το ποίημα, με όλη την περιπέτεια της γέννησης. Από την ηδονή της σύλληψης, την διαδικασία της κύησης με όλους τους κινδύνους της πρόωρης γέννας ή της δυστοκίας, τους πόνους της γέννας αλλά προ πάντων την αίσθηση ότι έχεις να κάμεις με ένα από τα παιδιά σου. 

Ό,τι γεννήθηκε γεννήθηκε

Με μαύρα μάτια; Αυτά είναι, πώς να τα κάμεις μπλέ; Λέει η Ειρήνη: Όχι μόνο παιδιά, αλλά και ολότελα ορφανά. Έχω παρατηρήσει ότι οι ποιητές που αισθάνονται έτσι (γονείς) έχουν ένα πολύ πλούσιο ποιητικό σκηνικό (δεν ξέρω γιατί), τον λεγόμενο ποιητικό χώρο. Ο ποιητικός χώρος - Ποιητικό Σύμπαν είναι το σκηνικό μέσα στο οποίο κινούνται τα δρώμενα των ποιημάτων ενός ποιητή. Αν έχει κάποιος την υπομονή, θα βρει τους «ποιητικούς τόπους» που επανέρχονται και αλληλεπικαλύπτονται στα ποιήματα και συνθέτουν κάποιες φορές μια συνολική πραγματικότητα. Το ποιητικό σύμπαν της Ειρήνης είναι ένα σκηνικό φτιαγμένο με τα υλικά του ονείρου, τα οποία έχουν τοποθετηθεί εκεί με την ελευθερία του ονείρου. (Αετοί, νύχτες, σύννεφα φωτιάς, κοχύλια, αλάτι, σχοινιά, πετράδια του βυθού, λάβα του κενού, γκρεμοί, βότσαλα μαύρα, άνεμοι, ξεραμένες λίμνες με σκιαγμένα πουλιά, ήχους, ήχους τα ουρανού, ήχους ακέραιους, ψιθύρους, βοή, ήλιους σταχτείς, πέτρινους κήπους, πέτρες που ρίζωσαν στη θάλασσα, λιοντάρια που κατέβηκαν από τα όρη…) 

Πρόσωπα

Και μέσα σ' αυτό το σκηνικό κινούνται πρόσωπα… παιδιά με αστεράτα μάτια, ο Θερσίτης απ' τ ακρογιάλια του Ομήρου, η Θέτις, ο Οδυσσέας, ο Κεβριόνης, κάποιος μοναχός με την απόκρυφη γνώση, ο Νικολάι Σταβρόγκιν από τους δαιμονισμένους, μια κοπέλα που την σκεπάζουν οι αετοί… το ποιητικό εγώ. Αλλά όχι μόνο αυτοί. Όταν ονειρευόμαστε, το σκηνικό του ονείρου, που μοιάζει τόσο με το σκηνικό του ποιήματος, το φτιάχνομε εμείς οι ίδιοι, με την ίδια ελευθερία, με την ίδια ομορφιά. (Όλοι οι άνθρωποι είναι ποιητές στα όνειρά τους. Νάνος Βαλαωρίτης.) Και έχει και το όνειρο, όπως και το ποίημα πρόσωπα που κινούνται μέσα στους τόπους αυτούς, αλλά πάντα στα όνειρά μας πρωταγωνιστής είναι το ονειρικό μας εγώ ακόμα και στην έσχατη περίπτωση που είναι απλώς θεατής. Ονειρικό εγώ είναι αυτό που είμαστε μέσα στο όνειρο. Έγραφα κάπου αλλού: http://psarakis-k.blogspot.gr/2008/10/1.html & http://psarakis-k.blogspot.gr/2008/11/2.html). 

Στα όνειρά μας, υπάρχουν αφενός ο ονειρικός μας εαυτός, (αυτός που ονειρευόμαστε ότι είμαστε) αφετέρου η πραγματικότητα μέσα στην οποία αυτός κινείται. Το ονειρικό μας εγώ συχνά τείνουμε να το αγνοούμε και ενθυμούμενοι το όνειρο, δίδουμε έμφαση στην «πραγματικότητα» στην οποία ο ονειρικός μας εαυτός κινήθηκε, μολονότι, αυτό που είμεθα στο όνειρό μας, είναι σαφώς κάτι άλλο από τον εαυτό μας και απέχει από αυτόν, όσο απέχει η πραγματικότητα του ονείρου από την δική μας πραγματικότητα. Ονειρεύομαι για παράδειγμα ότι «είμαι παιδί» και «μπορώ να πετώ» άρα ζω την πραγματικότητα του ονείρου σαν «Πήτερ Παν» μολονότι δε χάνω ούτε στιγμή την αίσθηση της ταυτότητάς μου, όσο κι αν αυτό που είμαι στο όνειρό μου απέχει από αυτό που είμαι στη πραγματικότητα. Όπως λοιπόν εγώ «κινούμαι» στην εξωτερική πραγματικότητα του μάταιου τούτου κόσμου έτσι και ένα πολύ κοντά στον εαυτό μου κομμάτι (τόσο κοντά που να διατηρεί την αίσθηση της ταυτότητας) κινείται σε μια πραγματικότητα εσωτερική (που είναι όντως «πραγματικότητα» με την έννοια ότι αντιστέκεται στις επιθυμίες μου), η οποία όμως είναι κομμάτι του εαυτού μου, καθώς εγώ το δημιουργώ στο εκάστοτε όνειρο. 

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει κι εδώ. Στα ποιήματα της Ειρήνης , μέσα στα ονειρικά αυτά σκηνικά, υπάρχει ένα αντίστοιχο ποιητικό εγώ, μια γυναίκα, «εξαρχής ένοχη», «εύθραυστη», «εκ γενετής αλλοπαρμένη», ένας άνθρωπος που αισθάνεται αφόρητη πλήξη στην ασφάλεια, και ονειρεύεται τον κίνδυνο, που θέλει να επανασυνδεθεί με το αλάτι μέχρι να εκπνεύσει όλη την αηδία του κόσμου, που την θέλγουν οι ακατανόητοι γκρεμοί του νου, κρυμμένη στο μάτι ενός κύκλωπα, που νυσταγμένος και νωθρός κουβαλά την ψυχή της στο βαλτωμένο του βλέμμα με σύρματα κουβαριασμένα εντός της… «παρείσακτη», «συνένοχη», «μ' ένα μονίμως ιδιόρρυθμο χαμόγελο», αλλά και με μάτια γεμάτα σπασμένα πετράδια… Τα ποιήματα είναι ψυχότροπες ουσίες (όπως η ωραία ρακή που μας κέρασε η Ειρήνη). Οπου καλό είναι να μιλάς γι' αυτά, ή για τη ρακή, αλλά πρέπει να τα γευτούμε. 

Και να μας πάνε όπου είναι να μας ταξιδεύσουν.

Πασχαλινό bazaar Ars Nocturna


Το βιβλιοπωλείο ARS NOCTURNA 
διοργανώνει παζάρι βιβλίου 
από τη Μ. Τετάρτη 16/4 έως και τη Μ. Παρασκευή 18/4. 

Βιβλία από €1 και εκπτώσεις 
έως και 90% της αρχικής τιμής 
από διάφορους εκδοτικούς οίκους. 

 Νέες μεγάλες προσφορές μόνο για αυτές τις 3 ημέρες 
στα βιβλία διετίας των εκδόσεων ARS NOCTURNA: 

Για ΑΓΟΡΈΣ ΑΠΌ €15 ΚΑΙ ΠΆΝΩ 
ΔΏΡΟ ΈΝΑ ΒΙΒΛΊΟ ΤΩΝ ΕΚΔΌΣΕΩΝ ARS NOCTURNA, 
και από €30 δώρο δύο βιβλία των εκδόσεων ARS NOCTURNA.

11 Απρ 2014

10 Απρ 2014

Γιάννης Δάλλας: Να βγω από 'μένα... [Γιώργος Δουατζής, Καπόν 2013]


Του Νέστορα Πουλάκου 

Δεύτερο βιβλίο της σειράς, που ευχόμαστε να μακροημερεύσει είναι το δοκίμιο - μελέτη στο έργο του Γιάννη Δάλλα από τον ποιητή - δημοσιογράφο Γιώργο Δουατζή. Το ενδιαφέρον κομμάτι του βιβλίου είναι η μακρόπνοη και ιδιαιτέρως περιεκτική συνέντευξη του ποιητή στον κ. Δουατζή, όπως ακριβώς δηλαδή ήταν στο επίκεντρο και στο πρώτο βιβλίο της σειράς, για τον φιλόσοφο Κώστα Αξελό. Ουσιαστικά αυτή η προσπάθεια του Γιώργου Δουατζή μας συστήνει αξιόλογους ανθρώπους του δημόσιου βίου οι οποίοι βρίσκονται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, με αποτέλεσμα να τους «γνωρίζουν» ελάχιστοι. Ο κ. Δουατζής, χάρη στην πλούσια δημοσιογραφική του εμπειρία, καταφέρνει μέσα από μια συνέντευξη - ποταμό να μάθουμε όσα δεν ξέρουμε για τον Γιάννη Δάλλα, για τις σκέψεις αλλά και τις πεποιθήσεις του μέσα και πέρα από την ποίηση. Η έκδοση συμπληρώνεται με το κατατοπιστικό επίμετρο του βραβευμένου ποιητή Γιώργου Μπλάνα, αλλά και το σύνολο της εργογραφίας - κριτικογραφίας του Γιάννη Δάλλα και για τον Γιάννη Δάλλα. Το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι χίλια μπράβο γι' αυτή την αξιέπαινη προσπάθεια στον Γιώργο Δουατζή. 

*Η βιβλιοπαρουσίαση δημοσιεύτηκε στο τχ. 14 του μηνιαίου περιοδικού ΣΧΕΔΙΑ (Απρίλιος 2014).

9 Απρ 2014

Pass2Day | 20 χρόνια χωρίς τον Kurt Cobain | #87

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.gr. Kάθε Τετάρτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 

Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας 


20 χρόνια έχουν περάσει από την αυτοτοκτονία του μεσσία και δημιουργού της grunge μουσικής σκηνής Kurt Cobain. Στις 8 Απριλίου του 1994, ένας ηλεκτρολόγος βρίσκει νεκρό τον τραγουδιστή στο σπίτι του στην Αμερική και δίπλα του ένα πιστόλι. Ο Kurt Cobain είχε «τινάξει» τα μυαλά του στον αέρα, αφήνοντας ένα σημείωμα που έγραφε: Για χρόνια τώρα δεν έχω νιώσει τον ενθουσιασμό να ακούσω, να δημιουργήσω ή να γράψω μουσική…Ο ιατροδικαστής που τον εξέτασε κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο τραγουδιστής ήταν νεκρός από τις 5 Απριλίου, ενώ στο αίμα του βρέθηκε μεγάλη ποσότητα από ηρεμιστικά και υπερβολική δόση ηρωίνης. 

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από τον μεγάλο Kurt Cobain; Τις απίστευτες, γεμάτες ένταση συναυλίες; Τους δίσκους και τα τραγούδια που μεγάλωσαν μια ολόκληρη γενιά και θα μας συνοδεύουν για πάντα; Όλα αυτά μαζί με τη χαρακτηριστική σκηνή να σπάει την κιθάρα του στο ανεπανάληπτο smells like teen spirit σε συναυλία. Ο Kurt Cobain ήταν γεννημένος να γίνει μεγάλος μουσικός. Από τα δύο του χρόνια αρχίζει να τραγουδάει και από τα πέντε του παίζει κιθάρα, μα τα πρώτα του ακόρντα να είναι το συγκρότημα AC/DC. 


Παιδί χωρισμένων γονιών και βασανισμένος από τα παιδικά του χρόνια, βρίσκει διέξοδο στα ναρκωτικά. Δοκιμάζει μαριχουάνα στα δεκατρία του και ντρέπεται για τους γονείς του. Είναι ο ιδρυτής των Nirvana, μαζί με τον Krist Novoselic. H δικαίωση για το συγκρότημα έρχεται με το άλμπουμ Nevermind και οι Nirvana γίνονται οι πατέρες της grunge. 

Ο Kurt Cobain ήταν εθισμένος στα ναρκωτικά και στο αλκοόλ, κάνοντας χρήση με την ίδια του τη γυναίκα, την Courtney Love, την οποία είχε παντρευτεί το 1989 και με την οποία είχαν κάνει ένα κοριτσάκι, την επιμέλεια της οποίας είχε αναλάβει η αδερφή της γυναίκας του λόγω της χρήσης απαγορευμένων ουσιών. Η ίδια του η γυναίκα εικάζεται ότι ήταν και η καταστροφή του καθώς κυκλοφορούν και πολλές θεωρίες συνωμοσίας σχετικά με τον θάνατό του, στις οποίες εμπλέκεται.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η μουσική έχασε έναν πολύ μεγάλο καλλιτέχνη νωρίς, αφήνοντας όλους εμάς με ένα πολύ μεγάλο ερωτηματικό. Τι θα μπορούσε να είχε κάνει όλα αυτά τα χρόνια ο μεγάλος Kurt Cobain;


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ


8 Απρ 2014

7 Απρ 2014

Η τέχνη είναι αγαθό


Του Νέστορα Πουλάκου 

Πρόσφατα μάθαμε για ένα ακόμη περιστατικό «άγνοιας» περί πνευματικών δικαιωμάτων, που συνέβη στην Καλαμάτα. Το Κέντρο Νέων Καλαμάτας πρόβαλε ταινίες, χωρίς φυσικά να ρωτήσει αλλά και να πληρώσει τις εταιρείες διανομής, γράφοντας στα παλιότερα των υποδημάτων του ένα σωρό κόσμο. Πρωτίστως τους δημιουργούς, στη συνέχεια τα γραφεία παραγωγής, φυσικά τις εταιρείες διανομής που έχουν εξασφαλίσει τις ταινίες για το κοινό, κι εντέλει τους επαγγελματίες της πόλης, δηλαδή τους αιθουσάρχες οι οποίοι «κάνουν το λάθος» να ζουν από την τέχνη του σινεμά, πληρώνοντας και εξασφαλίζοντας τα δικαιώματα για τις προβολές που διεξάγουν. Βλέπετε, υπάρχουν συνάνθρωποι μας οι οποίοι εκτιμούν ότι εφόσον η ταινία, το βιβλίο και η μουσική δεν είναι αγαθά πρώτης ανάγκης, όπως για παράδειγμα το γάλα που «αναγκαζόμαστε» να αγοράζουμε κι όχι να κλέβουμε από το σούπερ μάρκετ, τότε έχουν δικαίωμα να τα κατεβάζουν από το ίντερνετ και να τα προβάλλουν/μοιράζουν/παίζουν δημόσια. Καλά, το ότι βλέπουν μια ταινία σπίτι τους «κατεβασμένη» αποτελεί ήδη ένα πρώτο λάθος, δεν το κατανοούν. Το ότι τη δείχνουν κιόλας σε κόσμο, πως ακριβώς το σκέφτηκαν να το κάνουν; Αυτός ο χώρος στην Καλαμάτα είναι ένα από τα χιλιάδες παρόμοια περιστατικά που συμβαίνουν στον κόσμο, όχι μόνο στην Ελλάδα. Μέχρι και ενημερωτικό site μεγάλης επισκεψιμότητας, ιδιοκτησίας γνωστού τηλεδημοσιογράφου, αναπαράγει από το youtube ολόκληρες ταινίες με εξασφαλισμένα πνευματικά δικαιώματα στη χώρα μας! Θα πω κι ένα προσωπικό παράδειγμα: στα πρώτα βήματα των εκδόσεων Vakxikon.gr, όπου διαχειρίζομαι τους τίτλους τους, σκεφτήκαμε με τους εκδότες να διαθέτουμε τα ψηφιακά βιβλία δωρεάν στο διαδίκτυο, ενώ ταυτόχρονα κυκλοφορούσαν οι έντυπες εκδοχές τους στο εμπόριο. Πανδαιμόνιο! Μέσα σε έξι μήνες διαπιστώσαμε ότι έργα με εξασφαλισμένα πνευματικά δικαιώματα (κι όχι ενταγμένα στην κοινότητα creative commons) έγιναν βορά αναπαραγωγής σε κάθε λογής site, blog, πλατφόρμα κτλ., μόνο και μόνο γιατί διατίθενται δωρεάν. Δεν πέρασε καν από το μυαλό όλων αυτών των διαχειριστών ότι δωρεάν δεν σημαίνει και ελεύθερη αναπαραγωγή, αλλά απλώς ελεύθερη ανάγνωση. Αναγκαστήκαμε, λοιπόν, κυριολεκτικά να τα «κλειδώσουμε» και να βάλουμε ένα συμβολικό αντίτιμο. Δυστυχώς για πολύ κόσμο η τέχνη δεν είναι αγαθό. Είναι ένα ευτελές προϊόν, για να περνάει την ώρα του χωρίς να υπολογίζει το παραμικρό. Ε, λοιπόν, να τους ξεκαθαρίσω ότι η τέχνη είναι ένα αγαθό πρώτης ανάγκης, από το οποίο ζουν χιλιάδες οικογένειες και τρέφονται πολλά στόματα, και καλά θα κάνουν να σέβονται τον κόπο των δημιουργών, τη σκληρή δουλειά των συντελεστών και την οικονομική επένδυση των υπολοίπων που εμπλέκονται σε αυτή την παραγωγική διαδικασία. 

*Η επιφυλλίδα ΣΤΟΠ ΚΑΡΕ δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα ΤΟ ΧΩΝΙ (6-4-14).

6 Απρ 2014

Πρόγνωση καιρού [Θεοχάρης Παπαδόπουλος, Vakxikon.gr 2014]


Της Μαρίας Κατσοπούλου

Ο Θεοχάρης Παπαδόπουλος είναι γνωστός στους περισσότερους από μας. Έχει υπάρξει πολυγραφότατος και πολυπράγμων, και πάντοτε δίνει το παρόν στα σύγχρονα λογοτεχνικά δρώμενα. Με την Πρόγνωση Καιρού ο αναγνώστης έρχεται σε επαφή με τους προβληματισμούς του ποιητή και τις ενδόμυχες σκέψεις του. 

Το στοχαστικό ύφος των ποιημάτων δημιουργεί, ή μάλλον εντείνει τις εκάστοτε υπαρξιακές ανησυχίες των ανθρώπων, ενώ παράλληλα ευνοεί την οικειότητα του κλίματος με την απλή χρήση της γλώσσας του ποιητή. 

Τα κύρια θέματα που πραγματεύεται η ποιητική αυτή συλλογή είναι τα γνωστά σε όλους και μη εξαιρετέα θέματα της μοναξιάς, της νοσταλγίας της παλιάς γειτονιάς, της καθημερινής ανίας, της ματαιότητας των τετριμμένων, της προσμονής ενός καλύτερου «αύριο». 

Προκειμένου να αποδοθεί ευθέως η περιγραφή των συναισθημάτων που καλλιεργούνται μέσα στο ποιητικό καιρικό κλίμα της συλλογής του, ο Θεοχάρης Παπαδόπουλος χρησιμοποιεί τις καιρικές συνθήκες ως αλληγορία, -πέρα από το ομώνυμο ποίημα- τόσο στους τίτλους (Καιρός, Η ομπρέλα, Υγρασία), όσο και στο περιεχόμενο (Η μοναξιά παγώνει την καρδιά σου, Ένα κερί ανάβεις, /μια πνοή ανέμου, / σου το σβήνει). 

Συνοψίζοντας, θα έλεγε κανείς πως η Πρόγνωση Καιρού επισημαίνει τον πόνο μα και την ελπίδα ενός ανθρώπου που ζει μέσα σε μια άχαρη και κρύα κοινωνία, και που προσπαθεί να βρει διέξοδο από τον στάσιμο κόσμο μέσω της γραφής.

5 Απρ 2014

4 Απρ 2014

3 Απρ 2014

2 Απρ 2014

Pass2Day | Νέο άλμπουμ από τους Αnathema | #86

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.gr. Kάθε Τετάρτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Κυριακή στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 

Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας 


Ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της τελευταίας 20ετίας είναι οι Βρετανοί Anathema. Ξεκίνησαν την καριέρα τους το 1990 ως death metal group. Η μπάντα από το Λίβερπουλ έχει περάσει από σαράντα κύματα, τόσο μουσικά όσο και υπαρξιακά. Μέσα στο διάστημα των 24 χρόνων εξελλίσσονται και πειραματίζονται με τη μουσική τους, περνώντας από τα βαριά φωνητικά με το σκληρό ήχο, σε πιο χαλαρά, καθαρά φωνητικά, με επιρροές από Pink Floyd και Beattles. Από death metal μπάντα εξελίχθηκαν σε progressive rock, alternative rock και post rock. Οι Anathema είναι ένα από τα αγαπημένα συγκροτήματα του ελληνικού κοινού. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι έχουν επισκεφθεί τη χώρα μας πολλές φορές, με την τελευταία να είναι τον Οκτώβριο του 2013, κάνοντας τρεις συναυλίες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Ηράκλειο Κρήτης. 


Το τελευταίο άλμπουμ της μπάντας κυκλοφόρησε το 2012 με τίτλο Weather Systems. Το συγκρότημα από τη Μεγάλη Βρετανία ανακοίνωσε τον τίτλο, την ημερομηνία και το εξώφυλλο του νέου τους άλμπουμ. Το Distant Satellites θα κυκλοφορήσει στις 9 Ιουνίου από την K-scope. Σε πρόσφατη δήλωσή τους αναφέρουν χαραχτηριστικά, «To Distant Satellites είναι το αποκορύφωμα όλων εκείνων για τα οποία οι Anathema έχουν εργαστεί μέχρι στιγμής στην πορεία τους στη μουσική. Περιέχει σχεδόν κάθε πιθανό στοιχείο του καρδιακού παλμού της μουσικής των Anathema που θα μπορούσε να έχει». 

1 Απρ 2014