30 Ιουν 2014

Οι πιρουέτες των γερανών



Του Νέστορα Πουλάκου

Είχε χιούμορ, σαν να έβλεπες τα χορευτικά σε ταινίες του Μπάστερ Κίτον. Ηταν όμως και τρομακτικός σε στιγμές του, σαν να έβλεπες τους ζοφερούς, εξίσου «χορευτικούς», κόσμους του Φριτς Λανγκ. Ετσι κι αλλιώς ο «Χορός των Γερανών» ήταν ένα αποκαλυπτικό και ασυνήθιστο θέαμα το οποίο πρόσφερε την Τετάρτη το βράδυ, με τη δύση του ηλίου, το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος σε συνεργασία με την Εθνική Λυρική Σκηνή, ώστε να γνωρίσουμε από κοντά το υπό κατασκευή Κέντρο Πολιτισμού - Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος, στο Φαληρικό Δέλτα.
  
Ευσύνοπτη, περίπου ημίωρης διάρκειας παράσταση, όπου μαζεύτηκαν εκατοντάδες άνθρωποι με κίτρινα γιλέκα και μικροσκοπικά κιάλια στο χώρο του εργοταξίου, για να θαυμάσουν μια ακόμη πρωτοποριακή συναυλία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, με μαέστρο τον καλλιτεχνικό διευθυντή της Μύρωνα Μιχαηλίδη. Ενενήντα άτομα υπό την καθοδήγησή του, χάρισαν υπέροχες στιγμές κλασικής μουσικής με αποσπάσματα από τους «Πλανήτες» του Γκούσταφ Χολστ, με δύο άξονες να εντείνουν το αποτέλεσμα: την υπόκωφη ακουστική του απέραντου, άδειου σχεδόν εργοταξίου, όπως και τις αξιοθαύμαστες χορογραφίες των... γερανών, υπό την καθοδήγηση του χορογράφου Ρενάτο Τζανέλα. 

Οι γερανοί χόρευαν κυριολεκτικά στους ρυθμούς της μουσικής, κι όπως ήταν άψογα φωτισμένοι έδιναν ξεχωριστό τόνο σε μια παράσταση-έξυπνη πρόταση, καθώς για μια νύχτα μετατράπηκαν οι χειριστές των γερανών σε χορευτές και τα άψυχα μηχανήματα σε ερμηνευτές της σκηνικής δράσης. Εδωσε επίσης τη δυνατότητα στους θεατές να απολαύσουν μια ξεχωριστή συναυλία κάτω από τα αστέρια του αττικού ουρανού. Φυσικά, μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για την πρώτη παράσταση που δίνεται στο χώρο αυτό, δύο χρόνια πριν από την ολοκλήρωση του έργου. 

Αργότερα, προς το τέλος, μάθαμε ότι όλο το πρότζεκτ βασίστηκε σε μια ιδέα του αρχιτέκτονα του έργου Ρέντσο Πιάνο. Ο σημαντικός αυτός δημιουργός των κτηρίων, πήρε το λόγο στον επίλογο της βραδιάς για να αναφέρει αρχικά πόσο διασκέδασε με όλο το θέαμα. Από την άλλη μεριά, τόνισε πόσο δεσπόζουσα θέση έχει η μουσική στο συγκεκριμένο χώρο. «Οραματιστήκαμε με το Ιδρυμα ένα χώρο όπου η μουσική θα κατακλύζει τα πάντα. Και σχεδιάσαμε το Κέντρο Πολιτισμού σε τρεις άξονες: τη μουσική, τα βιβλία και τη βόλτα, την ξεκούραση, τη χαλάρωση στο πάρκο», σημείωσε ο Ιταλός αρχιτέκτονας. 

«Καθημερινά εργάζονται στο χώρο περισσότεροι από χίλιοι άνθρωποι, ώστε να πετύχουμε το στόχο μας: να είναι έτοιμο το Κέντρο Πολιτισμού στις αρχές του 2016 και να παραδοθεί στο κοινό, με όλες τις υπηρεσίες και τα θεάματά του, το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου», συνέχισε. «Η αίσθηση της μουσικής, σε συνδυασμό με τη δημιουργικότητα και τη διάχυτη αισιοδοξία που υπάρχει ανάμεσά μας, θα συντελέσουν στην ανάπτυξη και την ολοκλήρωση αυτού του έργου, το οποίο ευελπιστούμε να αποτελέσει και το σύμβολο της εξόδου της χώρας από την κρίση. Θέλουμε η Ελλάδα να ξαναχτιστεί σε νέες βάσεις, όπως ακριβώς γίνεται και με αυτό το έργο», είπε ο Ρέντσο Πιάνο ολοκληρώνοντας την ολιγόλεπτη ομιλία του. 

Τέλος, ο πρόεδρος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος Ανδρέας Δρακόπουλος, πήρε το λόγο, τονίζοντας ότι το Ιδρυμα είναι κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας και πως ο σημερινός «Χορός των Γερανών» συμβολίζει τον παλμό της ζωής που χτυπάει τον τελευταίο ενάμιση χρόνο μέσα σε αυτό το εργοτάξιο. 

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία (27-6-14).

29 Ιουν 2014

Στην αποβάθρα / Μετά τη μάχη [Denis Emorine, Vakxikon.gr 2014]




Στην αποβάθρα: Ένας σταθμός. Το τρένο έχει καθυστέρηση. Οι ταξιδιώτες εκνευρίζονται. Ένας παράξενος τύπος, ο Μάρεκ, πλησιάζει μια κοπέλα, τη Λορ. Τι ακριβώς περιμένει από εκείνη; Μετά τη μάχη: Τρεις φαντάροι διαπληκτίζονται μετά τη μάχη. Δεν έχουν τίποτα να φάνε. Τι πρέπει να κάνουν; Ξαφνικά, ο ένας απ’ αυτούς έχει μια παράξενη ιδέα. Ο Denis Emorine γεννήθηκε το 1956, κοντά στο Παρίσι. Σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στη Σορβόννη (Παρίσι IV). Είναι ποιητής, δοκιμιογράφος, μυθιστοριογράφος και δραματουργός. Έργα του έχουν μεταφραστεί σε δώδεκα γλώσσες. Θεατρικά του έχουν ανέβει στη Γαλλία, τον Καναδά (Κεμπέκ) και τη Ρωσία. Κάποια απ’ τα βιβλία του μεταφράστηκαν και εκδόθηκαν στις Η.Π.Α. Είναι αρχισυντάκτης του ρουμάνικου περιοδικού Cronica (Iasi). Συνεργάζεται τακτικά με το λογοτεχνικό περιοδικό Les Cahiers du Sens. Διευθύνει δύο ποιητικές σειρές στις Editions du Cygne. Το 2004, τιμήθηκε με το Αˊ Βραβείο Γαλλικής Ποίησης στον Διεθνή Διαγωνισμό Feile Filiochta. Η Ακαδημία Var του απένειμε το Βραβείο Ποίησης του 2009. Έχουν μεταφραστεί και δημοσιευθεί ποιήματα και θεατρικά του στα ελληνικά περιοδικά Εμβόλιμον, Ένεκεν και Σοδειά. Έχει εκδώσει δώδεκα ποιητικές συλλογές από το 1982, έξι συλλογές διηγημάτων από το 1993, τέσσερα μυθιστορήματα από το 1989, έξι θεατρικά έργα από το 2002, και έχει συμμετάσχει σε δεκάδες ανθολογίες και συγκεντρωτικές συλλογές. H έκδοση «Στην αποβάθρα / Μετά τη μάχη» αποτελεί την πρώτη παρουσία του Emorine στα ελληνικά γράμματα, με προλόγους της Μαρίας Ροδοπούλου και εξώφυλλο της Vaggy Grego.

Nέστορας Πουλάκος

*Η βιβλιοπαρουσίαση δημοσιεύτηκε στο τχ. 17 του μηνιαίου περιοδικού Σχεδία (Ιούλιος 2014). 

28 Ιουν 2014

Συνέντευξη της Ελίνα Ψύκου





Στον Νέστορα Πουλάκο

«Ο κόσμος της τηλεόρασης είναι τραγικά επικίνδυνος»

Θεωρείς ότι είναι χρέος του δημιουργού να καταγράφει και να σχολιάζει τα κακώς κείμενα της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας;

Πιστεύω πως ένας δημιουργός δεν μπορεί να μένει ανεπηρέαστος από την πραγματικότητα στην οποία ζει, εργάζεται, δημιουργεί. Από εκεί και πέρα, το πώς αυτή η επιρροή θα αντικατοπτριστεί στο έργο του καθενός εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Σε ένα έργο μπορεί να είναι ένα ευθύ σχόλιο, σε ένα άλλο μια αλληγορία, σε άλλο ο σαρκασμός, σε άλλο η σάτιρα, σε ένα άλλο μπορεί να μην φαίνεται πουθενά αυτή η επιρροή - πράγμα που όμως δεν ακυρώνει την ίδια την επιρροή… Δεν πιστεύω λοιπόν πως είναι χρέος ενός δημιουργού να καταγράφει και να σχολιάζει τα όποια κακώς κείμενα. Νομίζω, χρέος ενός δημιουργού είναι να μιλάει για ότι τον «καίει». Μόνο τότε μπορεί να είναι ειλικρινής.

Ποιο είναι αυτό το στοιχείο που σε παρακίνησε να γυρίσεις την Αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά;

Το ενδιαφέρον μου για την πιο σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης. Ακόμη και μιας ύπαρξης που ζει μέσα στο φως, όπως ο τηλεοπτικός αστέρας Αντώνης Παρασκευάς.

Μες στο ασφυκτικό σύμπαν του πρωταγωνιστή σου, ο τηλεοπτικός κόσμος μοιάζει τραγικός, χλιαρός κι επικίνδυνος. Έτσι είναι τα πράγματα και στην αληθινή ζωή της τηλεόρασης;

Πιστεύω πως ναι. Η αλήθεια είναι πως στην ταινία καταγράφεται ο τηλεοπτικός κόσμος όπως εγώ τον αντιλαμβάνομαι και ίσως σε ορισμένα σημεία να είναι λίγο «τσιμπημένη» αυτή μου η καταγραφή. Όμως σε γενικές γραμμές, πιστεύω πως ο κόσμος της τηλεόρασης, και ιδιαίτερα οι δημοσιογράφοι της πρώτης γραμμής, συντελούν έναν κόσμο τραγικά επικίνδυνο. Έναν κόσμο που διαμορφώνει καθημερινά τη συνείδηση και την γνώμη όλως εμάς, του κοινού. Έναν κόσμο που συνήθως στρεβλώνει την αλήθεια ή παρουσιάζει τη μία πλευρά της, έναν κόσμο πολύ συχνά χωρίς συναισθήματα, ψυχρά υπολογιστικό, έναν κόσμο μονοσήμαντο και άρα επικίνδυνο.

Μεγάλος λόγος έχει γίνει ότι το τηλεοπτικό και εν γένει lifestyle που έθρεψε η προηγούμενη δεκαετία, κατέρρευσε με την έλευση της οικονομικής κρίσης. Ποια είναι η γνώμη σου;

Σίγουρα κατέρρευσε. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν προσπαθεί να κρατηθεί με όσες δυνάμεις του απομένουν. Νομίζω, πως βιώνουμε μια μεταβατική περίοδο και όπως σε όλες τις μεταβατικές περιόδους, μπορεί κανείς να συναντήσει τόσο τα απομεινάρια του παρελθόντος, όσο και στοιχεία αυτού που έρχεται. Το lifestyle ανήκει στο παρελθόν, όμως συναντάμε ακόμη και σήμερα κομμάτια του. Ίσως είναι παρηκμασμένα και κουρασμένα, αλλά εξακολουθούν και υπάρχουν. Αυτό στο οποίο δεν μπορώ να απαντήσω με σιγουριά είναι τι θα διαδεχθεί το lifestyle

Μετά την Αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά, ποια είναι τα επόμενα σχέδια σου;

Ετοιμάζω την νέα μου ταινία με τίτλο Ο γιος της Σοφίας. Βρίσκομαι στο τελευταίο στάδιο ανάπτυξης του σεναρίου και στο στάδιο εύρεσης χρημάτων. Είχα την τύχη να επιλεγώ από το Φεστιβάλ Βερολίνου ως μία από τους έξι υπότροφους του Berlinale Residency και να αναπτύξω το σενάριο με την βοήθεια σημαντικών ειδικών. Μάλιστα, με τον Έλληνα παραγωγό μου και τους συμπαραγωγούς μας από Γερμανία και Κροατία συμμετείχαμε και στο co-production market του Φεστιβάλ Βερολίνου. Ελπίζουμε σ’ ένα περίπου χρόνο να κάνουμε γυρίσματα. 

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην ετήσια έκδοση της ΠΕΚΚ Κινηματογράφος 2013 (Ιούνιος 2014).

27 Ιουν 2014

Ρεκόρ εισιτηρίων για Χόμπιτ & Μικρά Αγγλία





Του Νέστορα Πουλάκου

Η περιοδική έκδοση – αλμανάκ «Κινηματογράφος 2013» κυκλοφορεί από αυτή την εβδομάδα στα βιβλιοπωλεία όλης της χώρας. Η «Βίβλος» των ελλήνων κριτικών παρουσιάζεται στο κοινό για 21η χρονιά, αναβαθμισμένη και με ανανεωμένη ύλη, συνολικής έκτασης 380 σελίδων, με τις δυο βασικές και διαχρονικές ενότητες της όμως να εξακολουθούν να ξεχωρίζουν:
Το «Box office» από τον Δημήτρη Κολιοδήμο, αποτελεί την μοναδική καταγραφή των εισιτηρίων όλων των ταινιών που παίζονται στους ελληνικούς κινηματογράφους στη διάρκεια της χρονιάς. Εδώ, οι εταιρείες διανομής «συνεργάζονται» αρμονικά ώστε να υπάρχει επισήμως και ανοιχτά προς το κοινό, ο συνολικός αριθμός των εισιτηρίων των ταινιών τους. Διαβάζουμε λοιπόν, ότι το 2013 κόπηκαν 8.213.222 εισιτήρια για 256 ξένες ταινίες, και 762.945 εισιτήρια για 38 ελληνικές ταινίες. Από τη μια μεριά το «Χόμπιτ: Η ερημιά του Νοσφιστή» με 331.095 εισιτήρια (έκοψε άλλα τόσα μες στο 2014), κι από την άλλη η «Μικρά Αγγλία» με 259.316 εισιτήρια (άλλα 352 χιλιάδες έκοψε το 2014) αναδείχθηκαν πρώτες σε προσέλευση κοινού ταινίες. Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και άλλα νούμερα: το 2013 η διανομή των ταινιών αυξήθηκε κατά 11,73%, τα εισιτήρια όμως μειώθηκαν κατά 10,98%. Όσον αφορά στο τοπ-20 των πιο δημοφιλών ταινιών, συναντάμε μόλις δυο ελληνικές: τη «Μικρά Αγγλία» στη δεύτερη θέση, αλλά την επόμενη («Η αγάπη έρχεται στο τέλος») στην… 20η!
Την λεπτομερέστατη καταγραφή όλων των ταινιών που παίχτηκαν στις αίθουσες, με όλα τα credits, την υπόθεση αλλά και μια ενδεικτική κριτική για την καθεμία. Πρόκειται για μια ενότητα που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος στο αλμανάκ. Συνολικά 240 σελίδες περιέχουν όσες ταινίες είδαμε (και δεν είδαμε) στις κινηματογραφικές αίθουσες, σίγουρα όμως που παρακολούθησαν οι Έλληνες κριτικοί καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς.
Επιπλέον, η κυκλοφορία της έκδοσης αυτής συνδυάζεται και με την ανάδειξη της καλύτερης ξένης και της καλύτερης ελληνικής ταινίας της χρονιάς. Οι έλληνες κριτικοί, μέλη της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, ψηφίζουν τις ταινίες αυτές που πιστεύουν ότι άξιζαν περισσότερο: «Η ζωή της Αντέλ» του Αμπντελατίφ Κεσίς με 18 ψήφους (τιμήθηκε με τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών), και το «Miss Violence» του Αλέξανδρου Αβρανά με 13 ψήφους (τιμήθηκε με το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Βενετίας) συγκέντρωσαν τις προτιμήσεις των κριτικών.
Με τον Πρόεδρο της Π.Ε.Κ.Κ. Ανδρέα Τύρο να μας εισάγει στο βιβλίο με ένα κείμενο που εξετάζει τις σχέσεις ελληνικού κινηματογράφου-εισιτηρίων-κριτικής, οι αναγνώστες θα περιηγηθούν επίσης στα σημαντικότερα ελληνικά και ξένα κινηματογραφικά φεστιβάλ, στους θεσμούς που ανέδειξαν τις ταινίες (από την Ελληνική στην Αμερικανική, τη Γαλλική, τη Βρετανική και την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου), θα πληροφορηθούν ποια βιβλία κινηματογραφικού ενδιαφέροντος κυκλοφόρησαν μες στη χρονιά, θα θυμηθούν τα πρόσωπα του ξένου και του ελληνικού σινεμά που «έφυγαν» μακριά μας, αλλά και θα γνωρίσουν τις ταινίες και τους δημιουργούς που ανέδειξαν οι έλληνες κριτικοί στα Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (μεγάλου μήκους), Δράμας και Λάρισας (μικρού μήκους) και Χαλκίδας (ντοκιμαντέρ).
Η έκδοση κυκλοφορεί σε όλα τα κεντρικά βιβλιοπωλεία. Η τιμή της έχει οριστεί στα 10 ευρώ.   

*Η βιβλιοπαρουσίαση δημοσιεύτηκε στην εφ. Ελευθεροτυπία (24-6-14).

26 Ιουν 2014

Pass2Day | Rockwave Festival 2014 | #95

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.gr. Kάθε Τετάρτη στο blog γράφει για μουσική. Και το ίδιο βράδυ στο Vakxikon Radio, 8-10 το βράδυ, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 

Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας
 
 
 
Η στιγμή που όλοι περιμέναμε έφτασε. Ξεβουλώστε τα αφτιά σας  γιατί την Παρασκευή 11 και το Σάββατο 12 Ιουλίου ξεκινάει το απρόβλεπτο χωρίς όρια, ωράριο και ατελείωτη μουσική Rockwave festival 2014. Oι πύλες του Terra Vibe ανοίγουν για ακόμη μία χρονιά για να φιλοξενήσουν το μουσικό γεγονός της χρονιάς. Διανύοντας ήδη τον 19ο χρόνο του, το μεγαλύτερο μουσικό φεστιβάλ της χώρας δεν σταματάει ποτέ να μας εκπλήσσει. Παρόλο που το φετινό φεστιβάλ θα είναι διήμερο, σαράντα καλλιτέχνες θα περάσουν από τις σκηνές Terra και Vibe. Το φεστιβάλ αυτό είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να πάρουμε τις σκηνές μας και να κατασκηνώσουμε δύο μέρες ακούγοντας πολύ μουσική μέχρι τις πρωινές ώρες αποφορτίζοντάς μας από τα προβλήματα και το θόρυβο των αστικών κέντρων .

Την Παρασκευή 11 Ιουλίου θα εμφανιστούν: (Terra stage) Active Member, Noova Groova, Rodney P και Dj Skitz, Βαβυλώνα, Ταφλάθος, Νικήτας Κλίντ, Μoriginal & Fleck, Normatraxx sound system, Στιχοπλοκές (Vibe stage) Τimo Maas (midnight show), Roni Size &Mc Youngman (midnight show), The Godfathers, Vic, Beggars blues diary.

 
Το Σάββατο 12 Ιουλίου θα εμφανιστούν: (Terra stage) Γιάννης Χαρούλης, Νατάσα Μποφίλιου, Greeklish Babylon (Vibe stage) Booka shade (midnight show), Woodkid, Calexico, Little Barrie, Chinese Basement.
 
Oι τιμές των εισιτηρίων θα είναι ως εξής: 16 ευρώ για τα πρώτα εισιτήρια και μετά θα είναι  στα 18 ευρώ. Στα ταμεία του φεστιβάλ τα εισιτήρια θα κοστίζουν 20 ευρώ. Όποιος θέλει και τις δύο ημέρες να βρίσκεται στη Μαλακάσα, το εισιτήριο θα κοστίζει 30 ευρώ.

25 Ιουν 2014

Θηλυκά πορτραίτα [Βασίλης Ακριβούσης, Vakxikon.gr 2014]


Γράφει ο Θεοχάρης Παπαδόπουλος

Στις μέρες μας, οι περισσότερες ποιητικές συλλογές περιλαμβάνουν είτε ποιήματα σε ελεύθερο στίχο, είτε ποιήματα όπου τηρούνται τα χαρακτηριστικά εξωτερικά γνωρίσματα της παραδοσιακής ποίησης (μέτρο και ρίμα), αλλά τα νοήματα είναι σύγχρονα και καλυμμένα τόσο, που πολλές φορές είναι δύσκολο να κατανοηθούν. Αν σήμερα, βγει μια ποιητική συλλογή, που ακολουθεί την παραδοσιακή τεχνοτροπία και συμπεριλάβει ποιήματα γραμμένα σε παλαιικό στυλ, τότε ο λογοτέχνης κινδυνεύει να θεωρηθεί ξεπερασμένος. Αν δεχτούμε ότι η ποίηση δεν μπαίνει σε καλούπια, όπως υποστηρίζουν διάφοροι φιλολογίζοντες, τότε θα πρέπει να δεχτούμε ότι ο ελεύθερος στίχος είναι κι αυτός ένα καλούπι, αφού ο ποιητής, που εκφράζεται με μοντέρνες τεχνοτροπίες σε περίπτωση, που αρχίσει να γράφει παραδοσιακά θα θεωρηθεί ότι οπισθοδρόμησε.
      Παρά την παραπάνω διαπίστωση υπάρχουν και ορισμένοι ποιητές, που επιμένουν να δημιουργούν τόσο στον παραδοσιακό, όσο και στον ελεύθερο στίχο, μην αναγνωρίζοντας κανένα καλούπι στην έμπνευσή τους κι όταν η έμπνευση μένει ελεύθερη, τότε μπορεί να δημιουργήσει αριστουργήματα.
      Ερχόμαστε, λοιπόν, στην περίπτωση του ποιητή Βασίλη Ακριβούση. Η πρώτη μας γνωριμία με το έργο του Βασίλη Ακριβούση έγινε από το διαδίκτυο, όπου δημοσίευσε αρκετά ποιήματα από την πρώτη του ποιητική συλλογή: «Έρωτας πανσέληνος», από τις εκδόσεις «Vakxikon.gr» και όσα διαβάσαμε ήταν αποκλειστικά σε ελεύθερο στίχο. Ένα χρόνο μετά ο ποιητής μας ξαφνιάζει εκδίδοντας την δεύτερη ποιητική του συλλογή με τον τίτλο «Θηλυκά πορτραίτα», επίσης από τις εκδόσεις «Vakxikon.gr», αποκλειστικά σε παραδοσιακό στίχο, με παλαιικό στυλ, άψογα μετρημένο στίχο και προσεγμένη ομοιοκαταληξία.
      Τα ποιήματα της συλλογής είναι κυρίως ερωτικά και άρα το θέμα τους είναι διαχρονικότατο αν σκεφτούμε ότι το αρχαιότερο ποίημα, που έχει βρεθεί το 2037 π.Χ. στην περιοχή Νιπούρ της αρχαίας Σουμερίας (σημερινό Ιράκ) είναι ερωτικό και ότι από τότε μέχρι σήμερα γράφεται ερωτική ποίηση.
      Τα περισσότερα ποιήματα της συλλογής «Θηλυκά πορτραίτα» του Βασίλη Ακριβούση δεν αναφέρονται ξεκάθαρα σε κάποια γυναίκα. Αν εξαιρέσουμε ορισμένα ποιήματα με ονομαστικό προσδιορισμό όπως τα: «Θεοδότη», «Ελένη της Ύδρας», «Της Πρωτοχρονιάς Ελένη», οι περισσότερες γυναίκες παρουσιάζονται ανώνυμες όπως: «Το γυμνό κορίτσι», «Η άγνωστη Αγνή», η «θελκτική σειρήνα» κλπ. Ειδικά, ο τίτλος «Στην άγνωστη αγνή» μας παραπέμπει στην «Αγνώριστη» του Διονύσιου Σολωμού.
      Οι επιρροές του Βασίλη Ακριβούση, στην ποιητική του συλλογή «Θηλυκά πορτραίτα», είναι σίγουρα αρκετές, αλλά ορισμένες είναι λίγο πιο ξεκάθαρες, όπως στο παρακάτω τετράστιχο από το ποίημα «Ένταση» που παραπέμπει στον Νίκο Καββαδία: «Μία πετρελαιόλαμπα καίει στην Αλαμπάμα - / πράσινα τα μαχαίρια μας, το αίμα στην αυλή·  / ευπρόσδεκτη η αγάπη μας, ευπρόσδεκτο το τάμα, / νυχτιάτικα σε Περσικό παλεύαμε χαλί.» ή όπως στο ποίημα «Αμαζόνα της στοργής», που σε κάποιο σημείο του θυμίζει δημοτικό τραγούδι: «Που λόγια να ‘βρω ειλικρινή, πώς να στο τραγουδήσω,».  
      Όπως παρατηρήσαμε και πιο πάνω, τα ποιήματα του Βασίλη Ακριβούση είναι ερωτικά, όμως, μέσα σε αυτά τα ποιήματα μπορεί να βρει κανείς σχήματα λόγου, που θα μπορούσαν να σταθούν ακόμα και αν το ποίημα δεν ήταν ερωτικό, δείχνοντάς μας πως πολλές φορές ο έρωτας χρησιμοποιείται σαν ένα υπόβαθρο για να μας πει ο ποιητής τις σκέψεις του. Για παράδειγμα, ο άνθρωπος, που ενώ πεθαίνει, δεν παύει να ζει στη σκέψη των συγγενών και των φίλων του: «Κι αν αποθάνεις, θε να ζεις πουλί του παραδείσου».
      Όμως, υπάρχουν και οι ψεύτικοι έρωτες και τότε ο ποιητής γίνεται καυστικός και ειρωνικός, όπως στο παρακάτω τετράστιχο από το ποίημα: «Άρωμα γυναίκας»: «Οι λοβιτούρες της λαλιάς, του ψεύτη η φενάκη, / σε μακρινή μας έριξε λιγάκι αγκαλιά·  / με υπομονή προσμένουμε την αποθεραπεία, / σπάνια δειλία νιώθοντας και σφίξη στην κοιλιά.»
      Στην ποιητική συλλογή «Θηλυκά πορτραίτα» του Βασίλη Ακριβούση, λοιπόν, συναντάμε πολλά θετικά στοιχεία, οπότε είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς αν υπάρχει και κάποιο αρνητικό. Το μόνο, που θα μπορούσε να προσάψει κανείς είναι ορισμένοι σολοικισμοί, όπως για παράδειγμα στο ποίημα «Ερωτικό συμπέρασμα» ο στίχος: «του έρωτα η ξέχωρη έμεινε μας στιγμή·». Όμως, μπορούμε να δεχτούμε ορισμένες αλλαγές στη σειρά των λέξεων ως ποιητική αδεία, πόσο μάλλον, όταν την παραπάνω σύνταξη την έχουν χρησιμοποιήσει και ορισμένοι μεγάλοι ποιητές. Αρκεί να θυμηθούμε πως ο Κάλβος στις ωδές του έβαζε το ουσιαστικό πριν από το επίθετο δίνοντας περισσότερο ρυθμό και μουσικότητα στους στίχους του.
      Κλείνοντας, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ο Βασίλης Ακριβούσης έχει κάνει ήδη ένα ακόμα σημαντικό βήμα με τη δεύτερη ποιητική του συλλογή. Περιμένουμε το επόμενο βήμα του.