2 Οκτ 2015

Κριτική κινηματογράφου: Η σειρήνα του Μισισιπή


misisipi 

Του Νέστορα Πουλάκου

Συνεχίζει να προβάλλεται, για τις επόμενες 10 ημέρες (στο κινηματοθέατρο Τριανόν στην πλατεία Βικτωρίας), μια από τις πλέον κλασικές ταινίες του Φρανσουά Τρυφώ, «Η σειρήνα του Μισισιπή» με τους σταρ της εποχής Ζαν-Πολ Μπελμοντό και Κατρίν Ντενέβ (παραγωγής 1969).
Μια διαπεραστική ταινία εναλλαγής εικόνων και παραστάσεων: ένας πλούσιος καπνέμπορος, που ζει «βασιλικά» στο νησί Ρεϊνιόν, μια γαλλική αποικία κοντά στην Αφρική, αναμένει τη «νύφη από τη Γαλλία» που έως τότε είχαν επικοινωνία μόνο δι’ αλληλογραφίας.

Του παρουσιάζεται μια εκθαμβωτική ξανιά ενζενί, που τόσο φαινομενικά όσο και ουσιαστικά στα επιμέρους της καθημερινότητας ουδεμία σχέση έχει με την κοπέλα που αλληλογραφούσε όλον αυτόν τον καιρό. Όμως η γοητεία της έχει σαγηνεύσει τόσο εκείνον όσο και το περιβάλλον του.

Εντέλει η απάτη αποκαλύπτεται όταν η γοητευτική νέα εξαφανίζεται έχοντας «σηκώσει» όλα του τα χρήματα. Εκείνος κάνει τα πάντα για να πάρει την εκδίκησή του, όμως αυτό που «καταφέρνει» είναι να την ανακαλύψει στη Γαλλική Ριβιέρα ως κονσοματρίς-καμπαρετζού, στον έρωτα της οποίας ξανά-«πέφτει» σαν ώριμο «φρούτο».

Από κει και ύστερα ξεκινούν οι δυο τους μια τυχοδιωκτική ζωή που θα καταλήξει στα βουνά των Άλπεων, στην Ελβετία, με τον ίδιο να έχει χάσει όλη του την περιουσία και επιπροσθέτως να τον κυνηγάει και η αστυνομία για τον φόνο που διέπραξε ώστε να γλυτώσει η μικρή του απατεώνισσα…

Ο Τρυφώ χτίζει με έναν χαρισματικό ανάλαφρο τρόπο μια χιτσκοκικής κλιμάκωσης αστυνομική ιστορία, όπου ο παράφορος έρωτας διαλύει τα πάντα στο πέρασμά του.

Παρά το γεγονός ότι κατά σημεία η αφηγηματικότητα διολισθαίνει και το νόημα χάνεται μπρος στα υπέροχα μάτια της Ντενέβ και τα χείλη του Μπελμοντό, δεν παύει να αποτελεί μια αλά γαλλικά εκδοχή του αμερικανικού «Μπόνι και Κλάιντ».

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στο site της εβδομαδιαίας εφημερίδας ΣΤΟ ΚΑΡΦΙ (1/10/2015).