12 Οκτ 2015

Κριτική Κινηματογράφου: Μήπως είσαι ο τύπος μου;


3 

Του Νέστορα Πουλάκου

Μια απροσδόκητα ανάλαφρη με φιλοσοφικό περιτύλιγμα γαλλική κομεντί παίζεται αυτές τις ημέρες στις αίθουσες. Μήπως είσαι ο τύπος μου; ο τίτλος της, σε σκηνοθεσία του ηθοποιού Λουκά Μπελβό και με πρωταγωνίστρια την άλλοτε μούσα των αδελφών Νταρντέν, Έμιλι Ντεκέν σε έναν ασυνήθιστό ρόλο για την έως τώρα καριέρα της.

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από έναν καθηγητή φιλοσοφίας, ο οποίος εκ θέσεως δεν πιστεύει στις ολοκληρωμένες σχέσεις και στην ουσιαστική αγάπη. Μάλιστα επ’ αυτών, έχει συγγράψει κι ανάλογα βιβλία επαρκώς αναγνωρισμένα στους κύκλους που κινείται. Επιπλέον είναι ένας χαρακτηριστικός παριζιάνος μπον βιβέρ που του έρχεται «κατακούτελα» η μετάθεση για να διδάξει σε λύκειο του Αράς (πόλη 1,5 ώρα από το Παρίσι).

Από την άλλη μεριά βρίσκουμε μια γοητευτική, όμορφη και χαρωπή κομμώτρια που ζει στο Αράς με τον μικρό γιο της (έχει χωρίσει) και πέρα από το γεγονός ότι λατρεύει τη δουλειά της και «μισεί» τους άνδρες που την θέλουν μόνο για το σεξ, διασκεδάζει κάθε Σάββατο με τις φίλες της τραγουδώντας καραόκε.

Οι δυο αυτοί φαινομενικά «αταίριαστοι» νέοι συναντιούνται στη μικρή γαλλική πόλη και ερωτεύονται σφόδρα. Σε όλη τη διάρκεια του φιλμ βλέπουμε συνεχώς αυτήν την αντιθετική διάσταση μεταξύ του… κομμωτηρίου και του… Καντ, μια γλυκιά σύγκρουση και μια ρεαλιστική διαλεκτική που προσπαθούν να ισορροπήσουν στις ψυχές δυο ανθρώπων που ζουν με στεγανά και σταθερές.

Η ταινία του Μπελβό μοιάζει ανάλαφρη αλλά δεν είναι και τόσο. Παίζει με τα κλισέ και «γέρνει» προς την χολιγουντιανή κουλτούρα των αντίστοιχων ταινιών, όμως τόσο το σκηνοθετικό παιχνίδι των ματιών όσο και η απροσδόκητη ανατροπή στο τέλος του φιλμ, χαρακτηρίζει τόσο την ευρωπαϊκή της διάσταση (ως ταινίας του δημιουργού) όσο και το ζωγραφισμένο με επαρκείς πινελιές… σκέψης σενάριό του.

Η ταινία Μήπως είσαι ο τύπος μου; θα σας χαλαρώσει και θα σας «ξεκουράσει» από τη μια μεριά, χωρίς να ξεχνά όμως να σας βάλει σε σκέψεις και ατέρμονες συζητήσεις μετά το τέλος του. Αυτό μάλιστα έδειξαν και τα πηγαδάκια που στήθηκαν έξω από το Άστυ από τους σινεφίλ, που τα συνηθίζουν μόνο όταν βλέπουν ταινία των παλιών «αφεντικών» της Ντεκέν, των αδελφών Νταρντέν.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο site της εβδομαδιαίας εφημερίδας ΣΤΟ ΚΑΡΦΙ (6/10/2015).