16 Δεκ 2015

Pass2Day | Tα καλύτερα άλμπουμ για το 2015 | #143

Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.gr. Kάθε Τετάρτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Δευτέρα βράδυ στο Vakxikon Radio, 10-12, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 
 
Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας


Η τελευταία στήλη Pass2day για το 2015 είναι γεγονός. Η χρονιά που πέρασε είχε να παρουσιάσει τα πάντα από μουσικής πλευράς. Θρυλικά ονόματα της μουσικής σκηνής έκαναν την επανεμφάνισή τους, συγκροτήματα επανενώθηκαν, ενώ το 2015 ήταν η χρονιά του βινυλίου, αφού μετά από πολλά χρόνια οι περισσότερο μουσικοί επανέκδωσαν τα άλμπουμ τους σε βινύλιο με τις πωλήσεις των δίσκων να καταγράφουν ρεκόρ. 

Δέκα είναι τα άλμπουμ που διάλεξε η στήλη και ξεχώρισε για το 2015. 

Καλά Χριστούγεννα! 

10. David Gilmour-"Rattle That Lock" 
9. Tame Impala-"Currents" 
8. Keith Richards-"Crosseyed Heart" 
7. Kendrick Lamar-"To Pimp A Butterfly" 
6. Julia Holter-"Have You In My Wilderness" 
5. New Order-"Music Complete" 
4. Bob Dylan-"Shadows In The Night" 
3. Steven Wilson-"Hand. Cannot. Erase." 
2. Blur-"The Magic Whip" 
1. Paul Weller-"Saturn's Pattern" 

14 Δεκ 2015

Wrong term


Ζωγράφισε
Ένα χαμόγελο
Κόκκινο
Στα χείλη
Περίτεχνα
Σε μια μπόρα
Ξεθώριασε
Αποτραβήχτηκε
Έριξα το βλέμμα κάτω
Στην αντανάκλαση
Είδα την ασχήμια της

Στράτος Π.

9 Δεκ 2015

Pass2Day | Οι υποψηφιότητες για τα 58α βραβεία Grammy | #142



Στις 15 Φεβρουαρίου του 2016 θα διεξαχθούν τα 58α βραβεία Grammy και οι υποψηφιότητες έγιναν γνωστές.Ο  Kendrick Lamar και η  Taylor Swift με 9 και 7 υποψηφιότητες αντίστοιχα.Παρακάτω παραθέτουμε τις κυριότερες κατηγορίες με τις αντίστοιχες υποψηφιότητες.

Άλμπουμ της Χρονιάς


Sound & Color — Alabama Shakes
To Pimp A Butterfly — Kendrick Lamar
Traveller — Chris Stapleton
1989 — Taylor Swift
Beauty Behind The Madness — The Weeknd

Single της Χρονιάς


"Really Love" — D'Angelo And The Vanguard
"Uptown Funk" — Mark Ronson Featuring Bruno Mars
"Thinking Out Loud" — Ed Sheeran
"Blank Space" — Taylor Swift
"Can't Feel My Face" — The Weeknd

Τραγούδι της Χρονιάς

"Alright" — Kendrick Duckworth, Mark Anthony Spears & Pharrell Williams, songwriters (Kendrick Lamar)
"Blank Space" — Max Martin, Shellback & Taylor Swift, songwriters (Taylor Swift)
"Girl Crush" — Hillary Lindsey, Lori McKenna & Liz Rose, songwriters (Little Big Town)
"See You Again" — Andrew Cedar, Justin Franks Charles Puth & Cameron Thomaz, songwriters (Wiz Khalifa Featuring Charlie Puth)
"Thinking Out Loud" — Ed Sheeran & Amy Wadge, songwriters (Ed Sheeran)

Καλύτερος Νέος Καλλιτέχνης

Courtney Barnett
James Bay
Sam Hunt
Tori Kelly
Meghan Trainor

Καλύτερη Pop Duo/Group Ερμηνεία
 
"Ship To Wreck" — Florence + The Machine
"Sugar" — Maroon 5
"Uptown Funk" — Mark Ronson Featuring Bruno Mars
"Bad Blood" — Taylor Swift Featuring Kendrick Lamar
"See You Again" — Wiz Khalifa Featuring Charlie Puth

Καλύτερος Dance Δίσκος
 
"We're All We Need" — Above & Beyond Featuring Zoë Johnston
''Go" — The Chemical Brothers
"Never Catch Me" — Flying Lotus Featuring Kendrick Lamar
"Runaway (U & I)" — Galantis
"Where Are Ü Now" — Skrillex And Diplo With Justin Bieber

Καλύτερη Rock Ερμηνεία


"Don't Wanna Fight" — Alabama Shakes
"What Kind Of Man" — Florence + The Machine
"Something From Nothing" — Foo Fighters
"Ex's & Oh's" — Elle King
"Moaning Lisa Smile" — Wolf Alice

Καλύτερος Alternative Δίσκος

Sound & Color — Alabama Shakes
Vulnicura — Björk
The Waterfall — My Morning Jacket
Currents — Tame Impala
Star Wars — Wilco

Καλύτερος Urban Contemporary Δίσκος

Ego Death — The Internet
You Should Be Here — Kehlani
Blood — Lianne La Havas
Wildheart — Miguel
Beauty Behind The Madness — The Weeknd

Καλύτερος Rap Δίσκος

2014 Forest Hills Drive — J. Cole
Compton — Dr. Dre
If You' re Reading This Its Too Late — Drake
To Pimp A Butterfly — Kendrick Lamar
The Pinkprint — Nicki Minaj

Καλύτερος Country Δίσκος

 
Montevallo — Sam Hunt
Pain Killer — Little Big Town
The Blade — Ashley Monroe
Pageant Material — Kacey Musgraves
Traveller — Chris Stapleton

7 Δεκ 2015

Wrong term


Φτηνό σέξ
Σε ακριβά σεντόνια
Λίγη αγάπη
Από μια αγκαλιά
Κάλπικη
Ίσα να βγεί η νύχτα
Να φύγουν οι Ερινύες
Και να χαθώ
Ξανά
Στις πρώτες ηλιαχτίδες 

Στράτος Π.

3 Δεκ 2015

Κριτική Κινηματογράφου 28/11/2015

Του Νέστορα Πουλάκου

1 
Chevalier

Σημαιοφόρος του ελληνικού weird σινεμά η Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη, μπορεί να βρίσκεται στη σκιά του πρωτοπόρου του είδους Γιώργου Λάνθιμου, όμως σε συνεργασία με τον σεναριογράφο του δεύτερου (Ευθύμης Φιλίππου) εξακολουθεί να ξεχωρίζει στο φεστιβαλικό –πρωτίστως– κοινό. Καλύτερη ταινία στο Φεστιβάλ Λονδίνου, βραβείο στο Φεστιβάλ Σεράγεβο κι επίσημη συμμετοχή σε εκείνα του Λοκάρνο και του Τορόντο. Μεταξύ των πρωταγωνιστών ξεχωρίζουμε τον… Σάκη Ρουβά, τον Γιώργο Πυρπασόπουλο, τον Βαγγέλη Μουρίκη και τον Μάκη Παπαδημητρίου. Μια παρέα αντρών επιστρέφει από χειμερινή εκδρομή ψαρέματος σε ένα σκάφος. Όταν μια μηχανική βλάβη τούς εγκλωβίζει στο σκάφος, κάπου στον Σαρωνικό, θα σκοτώσουν την ώρα τους με ένα αυτοσχέδιο παιχνίδι που ονομάζεται Chevalier. Το Chevalier είναι τόσο διασκεδαστικό, όσο και βαθιά ανταγωνιστικό. Κανείς δεν θα κατέβει από το σκάφος, αν δεν ανακηρυχτεί ο νικητής.

SS_D109-311515.dng

The Hunger Games: Η επανάσταση – Μέρος 2ο

 Η τριλογία του best seller «Αγώνες πείνας» ολοκληρώνεται κινηματογραφικά, με μια ακόμη εντυπωσιακή sci-fi περιπέτεια. Πρωταγωνιστεί η Τζένιφερ Λόρενς. Με το έθνος του Πάνεμ να βρίσκεται σε ολοκληρωτικό πόλεμο, η Κατνίς ετοιμάζεται για την τελική αναμέτρηση με τον πρόεδρο Σνόου. Κοντά στους πιστότερους φίλους της, ξεκινάει την αποστολή με την Επαρχία 13 για ένα παράτολμο σχέδιο δολοφονίας του προέδρου της Κάπιταλ, ο οποίος έχει πλέον παθιαστεί με τον αφανισμό της. Η ταινία προβάλλεται σε 3D. Παρότι εδώ τελειώνει η μυθιστορηματική τριλογία, διευθύνον στέλεχος της Lionsgate δήλωσε πως εξετάζεται η πιθανότητα για νέο σίκουελ ή κάποιο πρίκουελ.

BRIDGE OF SPIES 
Η γέφυρα των κατασκόπων

Κλασικό ψυχροπολεμικό blockbuster του Στίβεν Σπίλμπεργκ, με πρωταγωνιστή τον Τομ Χανκς. Ένας συνδυασμός και μια ιστορία τόσο… old-fashioned. Ο Τζέιμς Ντόνοβαν είναι ένας δικηγόρος ασφαλειών, ο οποίος το 1957 «στρατολογείται» από την κυβέρνηση για να υπερασπιστεί τον Σοβιετικό κατάσκοπο Ρούντολφ Άμπελ.Πρόκειται για μια χαμένη εκ των προτέρων υπόθεση, αλλά και μια εθνική αποστολή υπεράσπισης της εικόνας της αμερικανικής δικαιοσύνης, την οποία ο Ντόνοβαν χειρίζεται άψογα. Καταφέρνει μάλιστα να αποτρέψει τη θανατική ποινή για τον πελάτη του, γίνεται όμως persona non grata για τους τρομοκρατημένους από την πυρηνική απειλή συμπατριώτες του. Μέχρι που το 1960 το υπουργείο Εξωτερικών τού ζητά να μεταβεί στο Βερολίνο και να μεσολαβήσει ανεπίσημα στην ανταλλαγή του Άμπελ με τον Φράνσις Γκάρι Πάουερς, πιλότο που συνελήφθη από τους Σοβιετικούς, αφού κατέρριψαν το κατασκοπικό αεροπλάνο του.

*Η στήλη δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα ΣΤΟ ΚΑΡΦΙ (28/11/2015).

2 Δεκ 2015

Κριτική κινηματογράφου: Ο γιος του Σαούλ


214

Του Νέστορα Πουλάκου*

70 χρόνια μετά, το Ολοκαύτωμα δεν εξαντλείται αλλά εξακολουθεί να συγκλονίζει. Μα σίγουρα έως τώρα βλέπαμε ταινίες όπου ο πόνος κυριαρχούσε αλλά, είναι η αλήθεια, σε clean-cut εκδοχές της πιο βρόμικης πτυχής της Ιστορίας μας.

Πλέον, που το Ολοκαύτωμα πάει να χαθεί στη «λήθη» των βιβλίων Ιστορίας, οι εικόνες του πόνου μπορούν να χαρακτηριστούν ποιητικώς ανατριχιαστικές. Τουλάχιστον έτσι μας παρουσιάζει το έγκλημα στο Άουσβιτς ο πρωτοεμφανιζόμενος Ούγγρος σκηνοθέτης Λάζλο Νέμες.

Στον «Γιο του Σάουλ», όλοι εκείνοι οι ανεγκέφαλοι που φωτογραφίζονται στην πύλη του Άουσβιτς λες και στέκονται μπροστά από τον Πύργο του Άιφελ, ίσως συνέλθουν από τη συμπεριφορά τους, σίγουρα όμως θα συγκλονιστούν από την κτηνωδία που έλαβε χώρα εκεί.

Η ταινία του Νέμες δεν συνεισφέρει απλώς στην οπτικοποίηση του σκοταδισμού μας μάζας ανεγκέφαλων στρατηλατών της Ευρώπης, αλλά ξεχωρίζει μέσα από στιγμές που δεν έχουμε ξαναδεί στο σινεμά.

Ο Εβραίος πρωταγωνιστής με το προνόμιο να «βοηθά» τους Ναζί που οδηγούν άντρες, γυναίκες και παιδιά στους φούρνους και στους θαλάμους αερίων, «εξασφαλίζοντας» λίγες ακόμη μέρες ζωής, βιώνει την απόλυτη παρακμή και τον άθλιο εξευτελισμό του ανθρώπου.

Τότε είναι, που ένα παιδί γίνεται ο «φάρος» του για να ζήσει. Θέλει να του εξασφαλίσει μια κανονική ταφή. Γιατί αυτό το παιδί ήταν η ελπίδα που πέθανε, καθότι έστω και προσωρινά γλύτωσε από τα αέρια.

Αυτό το παιδί υπήρξε για μια στιγμή ο «γιος» όλων των Εβραίων του Ολοκαυτώματος, ο γιος του πρωταγωνιστή, του Σαούλ. Το παιδί αυτό, όπως κι εκείνο του τέλους, είναι η μόνη ελπίδα μιας καλύτερης ανθρωπότητας.

Ο Νέμες πρωτοτυπεί σκηνοθετικά, τοποθετώντας την κάμερα κατά βάση στο πρόσωπο του πρωταγωνιστή, έχοντας φλου το γύρω φόντο. Συγκλονίζει με τις σκηνές του μέσα από τους φούρνους και τους θαλάμους αερίων. «Σκοτώνει» την ανθρώπινη υπόσταση καταδεικνύοντας τον ζόφο του ανθρώπινου μυαλού.

Ο Νέμες, άλλοτε βοηθός του σπουδαίου Μπέλα Ταρ, πάει κόντρα στους ζοφερούς καιρούς που ζει αυτή την περίοδο η εθνικιστική και ρατσιστική χώρα του, μέσα από την ακραία κυβέρνηση που έχει και τα μεγάλα ποσοστά ξενοφοβίας και ακροδεξιών πεποιθήσεων που διαθέτει.

Κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών, ξεχώρισε σε όποια χώρα κι αν προβλήθηκε, αποδεικνύοντας ότι ο άνθρωπος δεν ξεχνά, αλλά διδάσκεται για τα λάθη του μέσα από το τραγικό παρελθόν του.

 *Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο site της εβδομαδιαίας εφημερίδας ΣΤΟ ΚΑΡΦΙ (26/11/15).

1 Δεκ 2015

Εν υπνώσει (Νάσος Αθανασίου, εκδόσεις Vakxikon.gr 2015)


Toυ Δήμου Χλωπτσιούδη

Η "ποίηση της αγανάκτησης" διαφέρει από τις προηγούμενες γενιές στην εξωτερίκευση της τέχνης και στον κοινωνικό ρόλο των δημιουργών. Οι "ποιητές της αγανάκτησης" έχουν από χρόνια ξεφύγει από τον "κλειστό χώρο" και ως β΄ γενιά (ή γ΄) αστυφιλίας αφουγκράζονται μέσα από προσωπικά βιώματα ή προβολές τρίτων τα κοινωνικά πάθη, Και αυτά εκφράζονται στην ποίηση σχεδόν σε κάθε στίχο ή στροφή. Έτσι, η ποίηση της αγανάκτησης είναι μέρος -ή κτήμα- της κοινωνίας δίχως κρυπτικότητα και συμβολισμούς, καθώς διακρίνεται μία σχέση αλληλεπίδρασης και εξωτερίκευσης αυτής της σχέσης.

Είναι πολύ αφελές -αν όχι επικίνδυνο- να αναζητήσουμε κοινό ύφος ή κοινές στιχουργικές τεχνικές στους “ποιητές της αγανάκτησης”. Οι σύγχρονοι ποιητές έχουν μεταξύ τους τόσες πολλές διαφορές στο στίχο, τη βαρύτητα του ρυθμού ή της εικόνας ώστε καθιστούν μεθοδολογικά και λάθος τη χρήση του όρου “γενιά”[1] (τα κοινά σημεία τους εντοπίζονται στη γλώσσα και τις κοινωνικές εικόνες στην ποιητική τους[2]).

Αυτό ακριβώς εντοπίζεται και στην ποιητική του Νάσου Αθανασίου, όπως αποτυπώνεται στην πρώτη του ποιητική συλλογή "εν υπνώσει" (vakxikon.gr, 2015).

Η ποίηση του Αθανασίου εξάγει μία ήπια αγανάκτηση, έναν βαθύ πόνο για τα πράγματα και μία μελαγχολία για την κοινωνία και τους ανθρώπους της. Η εικονοπλασία υποτάσσεται στον κοινωνικό λυρισμό και το μελαγχολικό συναίσθημα, Οι εικόνες είναι έμμεσες. Πηγάζουν αυθόρμητα, μέσα από την αφήγηση (4 γράμματα, διαφορά ηλικίας).

Στην ποίησή του θίγονται πλήθος κοινωνικών ζητημάτων, όπως εφήμεροι έρωτες, παραϊατρική και ασθένειες, σχέσεις, όνειρα και παιδικότητα, εφηβική ανωριμότητα, ενώ πλήθος είναι έμμεσες αναφορές σε κοινωνικά πάθη όπως άστεγοι, βία, αστικός βίος, βάφτιση και ονοματοδοσία, άμισθη εργασία, ναυάγια και πολλά άλλα. Όπως λέει και ο ίδιος ο ποιητής, η η συλλογή πραγματεύεται έναν έρωτα, έναν θάνατο και μια αμνησιακή παιδική ηλικία.

Ο συνδυασμός του μεγάλου στίχου με τη λιτή -μα όχι φειδωλή- έκφραση εντείνει το λυρισμό και προσδίδει έναν ιδιαίτερο ρυθμό. Ο στίχος του Αθανασίου κινείται μεταξύ πρόζας, πεζοποιήματος και στιχουργικών θραυσμάτων, ενώ πειραματίζεται και με την ομοιοκαταληξία (δεν σ' είδα). Ακόμα και στο ίδιο έργο η ποικιλία είναι συχνά μεγάλη (προσθαφαίρεση, το 2, κατ(ευά)στε με). Η ποικιλία αυτή προσφέρει μία ιδιαίτερη ελευθερία στο δημιουργό να δίνει έμφαση στα σημεία που επιθυμεί και να μεταδίδει το ακριβές συναίσθημα στον αναγνώστη. Και τούτο τελικά είναι ο στόχος της πρόσληψης κάθε ποιήματος.

Η γλώσσα του είναι ειλικρινής. Σφιχτή, προφορική κι απέριττη. Ο ποιητής απορρίπτει κάθε στολίδι. Κυριαρχούν τα βασικά μέρη του λόγου (ουσιαστικά, ρήματα) κι επιρρήματα. Χαρακτηριστική είναι η έντονη χρήση του ρήματος σε πολλά ποιήματα (προκήρυξη Ι & ΙΙ, παρολίγον αριστερόχειρας, όπως πάντα, παλλόμενο φως), σε αντιδιαστολή με συνθέσεις που είναι σχεδόν ανύπαρκτα (το πορτατίφ, ως ακραίο παράδειγμα με τρία ρήματα, δύο φορές το έχω και μία προστακτική -κοίτα).

Οι επαναλήψεις, ο ρυθμός, όλα υποτάσσονται στο στίχο ενισχύοντας τον ιδιότυπο -μελαγχολικό- λυρισμό της ποιητικής του Αθανασίου. Η θραυσματικότητα εντείνει τον πόνο, ενώ οι μεγάλοι οικοδομούν την αποφθεγματική διατύπωση με μία έμμεση εικονοπλασία (παλλόμενο φως, παίξε με).Ο Αθανασίου αξιοποιεί δημιουργικά όλη τη λογοτεχνική παράδοση (πολιτική, κοινωνική και υπαρξιακή ποίηση). Δεν αντιγράφει, ούτε μιμείται, παρά τις εμφανείς επιρροές. Εκμεταλλεύεται την εκφραστική ελευθερία που έφεραν οι λογοτέχνες που επέδρασαν καταλυτικά για τη δική του -υπό διαμόρφωση- ποιητική ταυτότητα.

Το α΄ ενικό γραμματικό πρόσωπο προσδίδει μία διάσταση εξομολογητική στο ύφος. Ωστόσο, η ποίηση του Αθανασίου είναι κοινωνιοϋπαρξιακή. Ένα πλήθος κοινωνικών βιωμάτων και προβολών ανασυντίθενται μέσα στην ποίησή του. Δεν στοχεύει ο δημιουργός στην αναπαράσταση, αλλά στην έκφραση υπαρξιακών αγωνιών για την κοινωνία και το άτομο ως κύτταρό της, μέσα από το προσωπείου του πρωτοενικού υποκειμενισμού. Στην ουσία η φενάκη εξομολόγηση αφορά την ίδια την κοινωνία κι όχι αμιγώς προσωπικές αγωνίες του ποιητή (μίξη). Στο ίδιο ύφος εκφράζεται η ερωτική διάθεση (μακιγιαρισμένη διασωθεία, εφηβικό ελεγείο).

Άλλες φορές το ποιητικό υποκείμενο εκφράζεται με τριτοενικό πρόσωπο (σπανιότερα σε α΄ πληθυντικό πρόσωπο). Έτσι, το ύφος γίνεται αφηγηματικό που διατηρεί μία απόσταση από το θέμα και είναι χαρακτηριστικό των κοινωνικών αναφορών (εφηβικό ελεγείο, θα κάνουμε έρωτα μια τελευταία φορά, 4 γράμματα).

Αν η γενιά του '80 ξεχώρισε για την ποίηση του δωματίου ("κλειστού χώρου") αι της ιδιώτευσης (ως απότοκο της αστυφιλικής αλλοτρίωσης και του αστικού υπερπληθυσμού), οι "ποιητές της αγανάκτησης" ξεχωρίζουν για την επιστροφή της ποίησης στην κοινωνία. Ξέφυγαν από τους τοίχους του διαμερίσματος ποιητικά και θεματικά και πλέον επανασυνδέουν την ποίηση με την κοινωνία.

*Η κριτική δημοσιεύτηκε στο βιβλιοφιλικό site tovivlio.net (2/9/15).