19 Απρ 2016

Συνέντευξη του Ορφέα Περετζή




«Τον έρωτα, τη μοναξιά και τον φόβο δεν μπορούμε να τα προσδιορίσουμε»

Συνέντευξη στον Νέστορα Πουλάκο

Γιατί αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τις ιστορίες του μοναχικού μουσικού και της απεγνωσμένης κοπέλας με φόντο το νυχτερινό τοπίο της Εθνικής Οδού;
Η Εθνική Οδό με γοητεύει γιατί έχει κάτι το απρόσωπο. Ταυτόχρονα παρουσιάζει μια συνεχής ροή από αυτοκίνητα. Τη νύχτα δεν βλέπεις τίποτα πέρα από τις λωρίδες του δρόμου και τα έντονα κίτρινα φώτα που γυαλίζουν στην άσφαλτο. Όλα γύρω είναι σκοτεινά. Στην Εθνική όλοι βρίσκονται σε κίνηση, είναι περαστικοί, ο δρόμος είναι η μετάβασή τους σε έναν προορισμό. Πάνω σε αυτήν την μετάβαση οι δύο χαρακτήρες μας είναι πιο ευάλωτοι από ποτέ, έτοιμο να μοιραστούν τα πάντα σαν να ήταν η τελευταία τους ευκαιρία. Η μοίρα τους φέρνει κοντά τυχαία, με τον ίδιο τρόπο χωρίζουν παντοτινά έχοντας μοιραστεί κάτι πολύ έντονο και συναισθηματικά φορτισμένο. Η σχέση τους είναι καταδικασμένη, έχει συγκεκριμένη ημερομηνία λήξης και γι’ αυτό επέλεξα το road movie σαν genre τονίζοντας και το εφήμερο του βιώματος αυτού. Ο μοναχικός μουσικός και το κορίτσι που το σκάει από την οικογένειά του, έχουν με τραγικό τρόπο μπροστά τους τα ίδια αδιέξοδα, και συντονίζονται. Αυτή είναι μια συνθήκη που έχω εξερευνήσει κινηματογραφικά και με την πτυχιακή μου ταινία “Small Talk”, ώσπου με παρόμοιο τρόπο δύο μοναχικοί Λονδρέζοι άγνωστοι μεταξύ τους μέσα μόνο σε λίγα λεπτά μοιράζονται τις μεγαλύτερες ανασφάλειές τους αναπτύσσοντας μια πρωτόγνωρη οικειότητα. Ήθελα με αυτή την ιστορία να τονίσω το τυχαίο των ανθρώπινων συναναστροφών και πως αυτές οι συναντήσεις μερικές φορές είναι λυτρωτικές σε σχέση με τα αδιέξοδα που περνάει ο καθένας μας.

Θεωρείτε ότι η μοναξιά και η αποξένωση, η αδυναμία επικοινωνίας και η μη διάθεση για επαφή συνεχίζουν να ταλανίζουν την εποχή μας παρά την επικράτηση της «ανοιχτής κοινωνίας» των social media;
Η μόνη αληθινή επικοινωνία που εγώ προσωπικά καταλαβαίνω είναι το δεξιά και το αριστερά, το πάνω και το κάτω. Το «νοιώθω μόνος»  ή «είμαι αποξενωμένος», ίσως να ισχύει αλλά δεν έχουμε κανέναν τρόπο να το επαληθεύσουμε, όπως όλα τα συναισθήματά μας και ο εσωτερικός μας κόσμος γενικότερα. Είναι πραγματικά άγνωστα και αδυνατούμε να μιλήσουμε για αυτά οπότε βρίσκουμε τρόπους να τα βαφτίζουμε και να λέμε «να, αυτός έχει κατάθλιψη», «νοιώθω μια μοναξιά επειδή σήμερα δεν με πήρε κανείς τηλέφωνο» και μια αρνητικότητα διαιωνίζεται μέσα μας με τον ίδιο τρόπο που θα συνέβαινε και 1000 χρόνια πριν. Απλά νομίζω πως τώρα είμαστε και δισεκατομμύρια άνθρωποι πάνω στον πλανήτη και σε συνδυασμό με την παγκοσμιοποίηση και τα social media o πανικός μέσα μας, ο φόβος της μοναξιάς απλώνεται σαν μια χιονοστιβάδα στην κοινωνία. Εν μέρη τα social media διαιωνίζουν με απίστευτη ένταση την ευτυχία και τη δυστυχία ταυτόχρονα. Όμως, ποιος θα ήθελε να ζει σε μια κοινωνία που είναι όλοι κοινωνικοί και χαρούμενοι; Αυτή για μένα θα ήταν μια τραγελαφική συνθήκη. Με έναν τρόπο η φύση κρατάει τις ισορροπίες της και εμείς απλά παρασυρόμαστε δεξιά και αριστερά, έρμαια αυτών των τρομακτικών κοινωνικών και φυσικών δυνάμεων.

Μιλήστε μας για το μήνυμα που θέλετε να στείλετε με την ταινία σας;
Ο έρωτας, η μοναξιά και ο φόβος είναι πράγματα τα οποία δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε με βεβαιότητα και να τα μοιραστούμε. Αιωρούνται σε ένα υποσυνείδητο και υπερβατικό επίπεδο και εμφανίζονται τυχαία, όπως και οι καθημερινές μας συναναστροφές, σαν τυχαίοι αριθμοί που εναλλάσσονται συνεχώς χωρίς να μπορούμε να προβλέψουμε τι ακριβώς θα γίνει. Μερικές φορές αυτοί οι αριθμοί συντονίζονται μεταξύ τους όπως και οι άνθρωποι και βιώνουμε κάτι έντονο και πρωτόγνωρο στα όρια του παράλογου, του μεταφυσικού.   

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας
Αυτή την περίοδο τελειώνω ένα ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους με τίτλο «Στο Κέντρο του Κύκλου» και θέμα τον φόβο και την αμηχανία του ηθοποιού στο θέατρο και κατ’ επέκταση στη ζωή του γενικότερα, είμαι στο τελευταίο στάδιο του μοντάζ. Ταυτόχρονα έχω δύο project μυθοπλασίας μεγάλου μήκους σε στάδιο development, γύρω από τη γνώριμη θεματολογία ανάμεσα στη σχέση του ρεαλιστικού και του υπερβατικού μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην ετήσια έκδοση της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου, ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ 2015.