27 Φεβ 2016

Γιάννης Καλαϊτζής: Δάσκαλος από άλλη εποχή


kalaitzis

71 χρόνων ήταν ο Γιάννης Καλαϊτζής στις 12 Φεβρουαρίου όταν «έφυγε» από τη ζωή. Σίγουρα ένας από τους κορυφαίους σκιτσογράφους-κομικογράφους της Μεταπολίτευσης, η πένα και το πάντοτε αιχμηρό σχόλιο του Γιάννη «έσφαζε» τα κακώς κείμενα κι έβαζε τα πράγματα στη θέση τους. Η «Ελευθεροτυπία» και «Η Εφημερίδα των Συντακτών», το δικό του παιδί η «Γαλέρα», αλλά και παλιότερα το «Αντί», η «Βαβέλ», η «Αυγή» ήταν τα μέσα που δεν φιλοξένησαν απλώς, αλλά πήγαιναν πάντοτε ένα βήμα μπροστά χάρη στην πένα του Κοκκινιώτη αριστερού, ιδεολόγου κινηματία, ανθρωπιστή και ευαίσθητου αγωνιστή, που έζησε πεισματικά στην καρδιά των Εξαρχείων μέχρι το τέλος. Αυτό το μικρό σημείωμα είναι το ελάχιστο «αντίο» που μπορώ να προσφέρω στον δάσκαλο Γιάννη Καλαϊτζή. Στον δάσκαλο από μια άλλη εποχή. Που με τον δικό του άναρχο τρόπο μάς έμαθε δημοσιογραφία μέσα από τις έγχρωμες σελίδες της «Γαλέρας», του -κάποτε- πιο ελευθεριακού περιοδικού της Αθήνας (2005-2010). Ο δάσκαλος, ο «πατέρας» για όλους μας, που μας μάζευε στο παλιό «Άμα λάχει», στον μερακλή «Τσέλιγκα», επίσης ουζάδικα των Εξαρχείων μιας άλλης εποχής, πιο αγνής, πιο «ελεύθερης» γεμάτης ιδέες και σχέδια για ένα καλύτερο μέλλον (που δεν ήρθε), για να μας μιλήσει, να μας «διδάξει», να αστειευτεί αλλά και να σχεδιάσουμε μαζί την ύλη της επόμενης «Γαλέρας», το κυριακάτικο μαγκαζίνο «Στο Κόκκινο», παρέα πάντα με την Αλέκα Ζουμή, τον Γιάννη Κουκουλά, τον Νίκο Κουνενή. Τον δάσκαλο Γιάννη Καλαϊτζή που με εμπιστεύθηκε, όταν ήμουν-δεν ήμουν 25 χρόνων, για να γράφω και να μιλάω για κινηματογράφο «πιο-ελεύθερα-δεν-γινόταν», που με εμπιστευόταν για κινηματογραφικά θέματα όταν έγραφε τις επιφυλλίδες του στην «Ελευθεροτυπία», που με έβαλε face-to-face με τον Παντελή Βούλγαρη (γνωστοί από την δημιουργία της ταινίας «Χάππυ Νταίη» αμέσως μετά τη Χούντα) να μιλήσουμε για το σινεμά και την Αντίσταση. Αντίο δάσκαλε! Ήσουν και έζησες σε μια άλλη εποχή –αυτή η τελευταία πενταετία δεν σου άξιζε. Σε θυμάμαι σκυθρωπό στην πλατεία Κοραή που τα λέγαμε τελευταία φορά. Εμείς, με τα εφόδια που μας έδωσες, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να ξαναφέρουμε τα πράγματα σε όλα αυτά που ονειρεύτηκες κι αγωνίστηκες.

Νέστορας Πουλάκος

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα ΣΤΟ ΚΑΡΦΙ (20-2-16).

23 Φεβ 2016

Κριτική Κινηματογράφου 20/2/16

Του Νέστορα Πουλάκου

 cin1

Χαίρε Καίσαρ!

Τζορτζ Κλούνεϊ, Τζος Μπρολίν, Ρέιφ Φάινς και Τζόνα Χιλ πρωταγωνιστούν σε ένα ακόμη ξεκαρδιστικό αριστούργημα των απίστευτων αδερφών Κοέν, που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βερολίνου που διεξάγεται αυτή την περίοδο. Κατά τη Χρυσή Εποχή του Χόλιγουντ, δεκαετία του 1950, ο Έντι Μάνιξ, γενικός καταφερτζής του χώρου, βοηθάει στην παραγωγή μιας ταινίας, το «Hail Caesar», στην οποία πρωταγωνιστεί ο Μπερντ Γουίτλοκ. Αλλά ο ηθοποιός απάγεται από μια ομάδα που αυτοαποκαλείται «Το Μέλλον». Τώρα, ο Μάνιξ είναι αυτός που βρίσκεται στην υπεύθυνη θέση να συλλέξει 100.000 δολάρια ώστε να τον απελευθερώσει. Η ιδιομορφία της όλης κατάστασης θα αναγκάσει τον Έντι να αποφασίσει και για το δικό του επαγγελματικό μέλλον.

cin2

Οι Σουφραζέτες

Ταινίες εποχής-παντιέρα του άλλοτε δυνατού φεμινιστικού κινήματος, με πρωταγωνίστριες σπουδαίες ηθοποιούς του Χόλιγουντ. Τέλη του 19ου αιώνα. Η Μοντ είναι μια βιοπαλαίστρια σύζυγος, μητέρα και εργαζόμενη που συνειδητοποιεί πως πρέπει να παλέψει για να κερδίσει αξιοπρέπεια, τόσο στον εργασιακό χώρο όσο και μέσα στο σπίτι της. Βλέπει με έκπληξη ότι δεν είναι μόνη σε αυτό τον αγώνα, έτσι γίνεται ακτιβίστρια στο πλευρό και άλλων γενναίων γυναικών από όλες τις τάξεις. Οι πρώτες τους προσπάθειες είναι παθητικές, αλλά όταν οι επονομαζόμενες Σουφραζέτες έρχονται αντιμέτωπες με την αυξανόμενη βία της αστυνομίας, γίνονται μία γροθιά και φτάνουν να ρισκάρουν ακόμα και τις ζωές τους για να εξασφαλίσουν δικαιώματα και αναγνώριση στο γυναικείο φύλο.

cin3

Illusion

H νέα ταινία του Σάββα Καρύδα με τον Γιάννη Στάνκογλου. O Σωτήρης, οικονομικός συντάκτης σε εφημερίδα, βλέπει τη ζωή του να κυλά αδιάφορα και μίζερα, χωρίς τίποτα να τον γεμίζει αληθινά. Σε μια χριστουγεννιάτικη γιορτή Ρώσων ομογενών, αντικρίζει μια πανέμορφη Ρωσίδα, την Όλγα, που τον γοητεύει απ’ την πρώτη στιγμή. Η αλλόκοτη συμπεριφορά της τον μπερδεύει και του γεννάει ερωτηματικά. Μην μπορώντας να ξεφύγει από τη σκέψη της, ο Σωτήρης την αναζητά. Στην προσπάθειά του να τη συναντήσει θα γίνει μάρτυρας μιας απροσδόκητης σκηνής: Ένας τύπος τραβάει βίαια την Όλγα έξω από ένα ξενοδοχείο. Τη στιγμή που αυτός τη χτυπάει, ο Σωτήρης παρεμβαίνει ως αυτόκλητος σωτήρας για να τη βοηθήσει.

*Η στήλη δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα ΣΤΟ ΚΑΡΦΙ (20/2/16).

19 Φεβ 2016

ΔΕΣΜΟΙ ΑΙΜΑΤΟΣ

desmoi

Του Νέστορα Πουλάκου*

Οι «Δεσμοί αίματος» του Γκρίμουρ Χακόναρσον προβάλλεται για 6η εβδομάδα, πλέον στο ιστορικό «Πτι Παλαί» στο Παγκράτι.

Η ταινία του Ισλανδού auteur, που ακολουθεί πιστά την σκανδιναβική παράδοση στο καλό arthouse σινεμά ξεπερνώντας την αστυνομική «στάμπα» των τελευταίων ετών, κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο στο τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα» του περυσινού Φεστιβάλ Καννών.

Ο Χακόναρσον, μέσα από την «ψυχρή» σκηνοθεσία του, με τα απέραντα σκανδιναβικά λιβάδια που εκτείνονται στην εικόνα να μοιάζουν με τις «αβύσσους» που χωρίζουν τις ψυχές των δύο αδερφών, καταλήγει σε μια από τις πιο «θερμές» σεκάνς στην κινηματογραφική ιστορία.

Κυριολεκτικά, η τελευταία σκηνή στην ταινία του, που συνοψίζει τόσο εύστοχα όχι μόνο την ιστορία αυτή αλλά κι εν γένει την ανθρώπινη ιδιοσυγκρασία ανά τους αιώνες, συγκινεί, συγκλονίζει και ταυτόχρονα εξιλεώνει τον απορημένο -κατ’ εξακολούθηση- θεατή.

Στους «Δεσμούς αίματος» παρακολουθούμε τον διχασμό δύο αδερφών που ζουν στην επαρχία της Ισλανδίας και είναι κτηνοτρόφοι. Η αγάπη για τα κοπάδια τους, η διαφορετική φροντίδα όμως που επιδεικνύουν, και ο ετερόκλητος τρόπος ζωής και αντιμετώπισης των πραγμάτων γύρω τους, τους οδήγησαν να μην μιλάνε μεταξύ τους για δεκαετίες παρόλο που μένουν, κυριολεκτικά, μια ανάσα ο ένας από τον άλλον.

Ο ιός που ανιχνεύθηκε στο κοπάδι του ενός αδερφού, οδηγεί στη θανάτωση όλων των κοπαδιών της κοιλάδας. Αυτή η τροπή αλλάζει τις ζωές όλων, φυσικά και των δύο αδερφών, ανοίγοντας τον «ασκό του Αιόλου» για τις μεταξύ τους σχέσεις.

Ο Χακόναρσον φτιάχνει μια εθνική ταινία, με μπόλικα ντόπια στοιχεία που αποτυπώνουν την «ισλανδικότητα» του έργου του, παρολαυτά μέσα από τη σχέση των δύο αδερφών η ταινία γίνεται παγκόσμια και μιλάει στις καρδιές όλων των θεατών.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, ότι όπου έχει προβληθεί έχει αγαπηθεί, ενώ στη χώρα μας κέρδισε τόσο το Μεγάλο Βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης όσο κι εξακολουθεί να συγκινεί το κοινό στις αίθουσες.

*Ο Νέστορας Πουλάκος είναι κριτικός κινηματογράφου, Γενικός Γραμματέας της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (Π.Ε.Κ.Κ.), μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI). Έχει συμμετάσχει σε κριτικές επιτροπές διεθνών κινηματογραφικών φεστιβάλ, και έχει διατελέσει μέλος των επιτροπών καταλληλόλητας ταινιών του ΥΠ.ΠΟ. Από το 2013 είναι αρχισυντάκτης της ετήσιας έκδοσης (αλμανάκ) «Κινηματογράφος». Στο παρελθόν έχει εργαστεί ως κινηματογραφικός ρεπόρτερ και κριτικός στις εφημερίδες «Απογευματινή», «Ελευθεροτυπία», «Παρασκήνιο», «Χωνί», στα περιοδικά «Γαλέρα», «Σχεδία», «Athens Magazine» και στο ραδιόφωνο «Στο Κόκκινο-105,5 fm».

17 Φεβ 2016

Pass2Day | 58α βραβεία Grammy | #149



Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.gr. Kάθε Τετάρτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Δευτέρα βράδυ στο Vakxikon Radio, 10-12, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν.   
Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας
To Staples Center στο Λος Άντζελες φιλοξένησε για ακόμη μια χρονιά τα 58α βραβεία Grammy τη Δευτέρα που μας πέρασε. Οι Alabama Shakes, Muse και Ghost ήταν οι μεγάλοι νικητές των βραβείων. Ο David Bowie και ο Lemmy, όπως ήταν λογικό είχαν την τιμητική τους με τη Lady Gaga να έχει επιφορτιστεί το μουσικό αφιέρωμα μαζί με τον Nile Rodgers για τον David Bowie. Η δίλεπτη εκτέλεση του "Ace Of Spades" από τους Hollywood Vampires, με τον Duff McKagan των Guns N' Roses να συνοδεύει τον Alice Cooper στα φωνητικά, ήταν η πιο σημαντική στιγμή της βραδιάς. Κατά τη διάρκεια του τραγουδιού, το πρόσωπο του Lemmy βρικόταν σε όλο το background του σκηνικού.


Οι νικητές στις κυριότερες κατηγορίες:
1. Record Of The Year
Uptown Funk
Mark Ronson Featuring Bruno Mars
2. Album Of The Year
1989
Taylor Swift
3. Song Of The Year
Thinking Out Loud
Ed Sheeran & Amy Wadge, songwriters (Ed Sheeran)
4. Best New Artist
Meghan Trainor
5. Best Pop Solo Performance
Thinking Out Loud
Ed Sheeran
6. Best Pop Duo/Group Performance
Uptown Funk
Mark Ronson Featuring Bruno Mars
7. Best Traditional Pop Vocal Album
The Silver Lining: The Songs Of Jerome Kern
Tony Bennett & Bill Charlap
8. Best Pop Vocal Album
1989
Taylor Swift
9. Best Dance Recording
Where Are Ü Now
Skrillex And Diplo With Justin Bieber
10. Best Dance/Electronic Album
Skrillex And Diplo Present Jack Ü
Skrillex And Diplo
11. Best Contemporary Instrumental Album
Sylva
Snarky Puppy & Metropole Orkest
12. Best Rock Performance
Don't Wanna Fight
Alabama Shakes
13. Best Metal Performance
Cirice
Ghost
14. Best Rock Song
Don't Wanna Fight
Alabama Shakes, songwriters (Alabama Shakes)
15. Best Rock Album
Drones
Muse
16. Best Alternative Music Album
Sound & Color
Alabama Shakes
17. Best R&B Performance
Earned It (Fifty Shades Of Grey)
The Weeknd
18. Best Traditional R&B Performance
Little Ghetto Boy
Lalah Hathaway
19. Best R&B Song
Really Love
D'Angelo & Kendra Foster, songwriters (D'Angelo And The Vanguard)
20. Best Urban Contemporary Album
Beauty Behind The Madness
The Weeknd
21. Best R&B Album
Black Messiah
D'Angelo And The Vanguard
22. Best Rap Performance
Alright
Kendrick Lamar
23. Best Rap/Sung Collaboration
These Walls
Kendrick Lamar Featuring Bilal, Anna Wise & Thundercat
24. Best Rap Song
Alright
Kendrick Duckworth, Kawan Prather, Mark Anthony Spears & Pharrell Williams, songwriters (Kendrick Lamar)
25. Best Rap Album
To Pimp A Butterfly
Kendrick Lamar
26. Best Country Solo Performance
Traveller
Chris Stapleton
27. Best Country Duo/Group Performance
Girl Crush
Little Big Town
28. Best Country Song
Girl Crush
Hillary Lindsey, Lori McKenna & Liz Rose, songwriters (Little Big Town)
29. Best Country Album
Traveller
Chris Stapleton
30. Best New Age Album
Grace
Paul Avgerinos 

16 Φεβ 2016

Κριτική Κινηματογράφου 13/2/2016

Του Νέστορα Πουλάκου

cin1

Trumbo

Χαρακτηριστική βιογραφία του κορυφαίου χολιγουντιανού σεναριογράφου Ντάλτον Τράμπο, με πρωταγωνιστή την αποκάλυψη Μπράιαν Κράνστον. Δεκαετία του 1940. Η επιτυχημένη καριέρα του σεναριογράφου Ντάλτον Τράμπο κλυδωνίζεται, όταν αυτός και άλλοι συνάδελφοί του από το Χόλιγουντ βρίσκονται σε μαύρη λίστα για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Τότε ξεσπάει ένας πόλεμος για ελευθερία λόγου, με εχθρούς την αμερικανική κυβέρνηση και τα αφεντικά των μεγάλων στούντιο, που επηρέασε τους πάντες στον γυαλιστερό αυτό κόσμο, μέχρι και τους μεγαλύτερους αστέρες.

cin2

H Tζέιν πήρε το όπλο της

Γιούαν ΜακΚρέγκορ και Νάταλι Πόρτμαν πρωταγωνιστούν σε ένα αρχετυπικό western που παρασύρει και τον πιο απαιτητικό θεατή. Η Τζέιν ζητά βοήθεια από τον πρώην αγαπημένο της, Νταν Φροστ, όταν ο σύζυγος της, Μπιλ, επιστρέφει σπίτι γεμάτος σφαίρες. Ήταν μέλος της σκληρής συμμορίας της πόλης, αλλά στράφηκε εναντίον τους. Ο Νταν αρχικά αρνείται, αλλά τελικά αποφασίζει να σταθεί δίπλα της. Οι τρεις τους προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τη συμμορία του άνδρα της και τον αρχηγό της, Κόλιν ΜακΚαν.

cin3

Ταξίδι στην άλλη όχθη

Μια θαυμάσια ταινία, με έξοχη φωτογραφία της ιαπωνικής υπαίθρου, από τον μετρ του εικονοκλαστικού σινεμά Κιγιόσι Κουροσάβα. Έλαβε Βραβείο Σκηνοθεσίας στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Καννών. Ο σύζυγος της Μιζούκι πνίγηκε στη θάλασσα πριν από τρία χρόνια. Όμως, ξάφνου επιστρέφει σπίτι, μα δεν βρίσκει ξαφνιασμένη τη Μιζούκι, παρ’ ότι είναι ένα φάντασμα. Αυτό που σκέφτεται η κοπέλα είναι το γιατί του πήρε τόσο καιρό. Έτσι, συμφωνεί να την πάει ένα μακρινό ταξίδι.

*Η στήλη δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα ΣΤΟ ΚΑΡΦΙ (13/2/2016).

10 Φεβ 2016

Pass2Day | Τέσσερα θρυλικά άλμπουμ του Παύλου Σιδηρόπουλου | #148


Pass2Day. O Διονύσης Κούτρας επιμελείται τη μουσική στήλη του vakxikon.blogspot.gr. Kάθε Τετάρτη στο blog γράφει για μουσική. Και κάθε Δευτέρα βράδυ στο Vakxikon Radio, 10-12, παίζει μουσική και μιλάει γι' αυτήν. 

Eπιμέλεια: Διονύσης Κούτρας



Δελτίο τύπου:
Η  Minos - EMI επανακυκλοφορεί σε βινύλιο τέσσερα θρυλικά άλμπουμ του Παύλου Σιδηρόπουλου:
"Φλου" (1979),  "Εν Λευκώ" (1982), "Zorba The Freak" (1985), "Άντε Και Καλή Τύχη Μάγκες" (το άλμπουμ αυτό κυκλοφόρησε μετά τον απροσδόκητο θάνατο του, τον Δεκέμβρη του 1990)
Με αφορμή τις συλλεκτικές αυτές εκδόσεις που εκτός από την αξία του έργου και των τραγουδιών του Παύλου περιέχουν και όλα τα ντοκουμέντα της εποχής, τα δημοσιεύματα και τις μικρές ιστορίες που συνθέτουν την μοναδική αυτή μουσική προσωπικότητα, απευθυνθήκαμε σε τρεις καλλιτέχνες της νεώτερης γενιάς ζητώντας τη δική τους συναισθηματική και ουσιαστική κατάθεση για τον Παύλο.
Οδυσσέας Ιωάννου:
Μου έχει ζητηθεί πολλές φορές τα τελευταία είκοσι χρόνια να γράψω ή να πω δυο κουβέντες για τον Παύλο Σιδηρόπουλο. Συνήθως ο χρόνος αλλάζει τις γωνίες από τις οποίες βλέπουμε τα πράγματα. Κάθε φορά είναι διαφορετική γιατί έχουμε προσθήκες, χρόνο , εμπειρίες, ματιά. Για κάποια πράγματα όμως η ματιά είναι ίδια, σχεδόν στερεοτυπική. Τίποτα δεν έχει αλλάξει από ότι θα έλεγα για τον Παύλο, το 1995. Πήρε μια γενιά απ΄ το χέρι και την έκανε να μην αισθάνεται ορφανή αν αγαπάει το rock και έχει γεννηθεί στην Ελλάδα. Τραγούδησε τους δρόμους της Αθήνας όπως κανένας. Το κέντρο, την πλατεία, τους αφώτιστους ανθρώπους, και την σύγκρουσή τους με τα τσιμέντα. Με μία ριζωμένη λύπη στην φωνή, χάρισε μερικές νίκες στους ηττημένους. Ο πρώτος, ο καλύτερος, ο πιο όμορφος.
Μίλτος Πασχαλίδης:
Δευτεροετής στο Μαθηματικό Ηρακλείου, έφτιαχνα μια εικόνα στο μυαλό μου και πάσχιζα να μαντέψω τι να συζητούσαν, ποιες μυστήριες εξισώσεις προσπαθούσαν να επιλύσουν.
Ο Παύλος Σιδηρόπουλος κι ο Βαγγέλης Γερμανός, συγκάτοικοι στη Θεσσαλονίκη, φοιτητές στο Μαθηματικό.
Οι δύο τύποι που μου άλλαξαν τον τρόπο που ακούω μουσική.  Ο Βαγγέλης με την κιθάρα-σκάλα για τον Παράδεισο.  Κι ο Παύλος, ο πρώτος που μας έδειξε ότι χωράει ελληνικός στίχος στον ροκ ήχο.
Ο Παύλος του Ροκ εντ ρολ στο κρεβάτι.
Ο Παύλος του Θεσσαλικού κύκλου.
Ο Παύλος του «Αν».
Ο Παύλος της Ύστατης στιγμής.
Ο Παύλος που αυτοπυρπολήθηκε όπως οι όλοι ροκάδες των θρύλων μας.
It’s better to burnout than to fade away…
Κάποτε ρώτησα το Γερμανό αν θυμάται τις συζητήσεις τους.
Χαμογέλασε και μου απάντησε: «Ο Παύλος δεν αγαπούσε ιδιαίτερα τα Μαθηματικά. Και συνήθως έλειπε απ το δωμάτιο».
Λείπει και τώρα απ το δωμάτιο- τον πενθήσαμε σαν μέλος της οικογένειας μας κι ας μην τον γνωρίσαμε ποτέ.
Αλλά είναι πάντα στο κάδρο των Ηρώων του Τρόμου.
Των μύθων της άγριας εφηβείας μας.
Στάθης Δρογώσης:
Τον Παύλο Σιδηρόπουλο τον έχω συνδέσει μέσα μου με τη γειτονιά που μεγάλωσα. Δεν τον πέτυχα ποτέ εκεί. Τα τραγούδια του όμως τα παίζαμε όλοι στο θρυλικό “ηχουργείο” το υπόγειο στούντιο στην πλατεία Κυψέλης τέλη ‘80 αρχές ‘90.  Δεκάδες μαθητικά συγκροτήματα έμαθαν να παίζουν λόγω του “ΦΛΟΥ”.  Αν δεν υπήρχε ο Παύλος δε θα φτιαχνόταν ποτέ η ελληνική ροκ σκηνή.  Στα κυψελιώτικα στενά, εκεί που “κλείνει” η πόλη  πάντα θα ακούγεται από μακριά το “ΠΟΥ ΝΑ ΓΥΡΙΖΕΙΣ”.  Το soundtrack της πόλης μας. Της πόλης που μας σκοτώνει. Της πόλης που μας ανασταίνει.