VakxikonBlog

Βαγγέλης

2012-01-30T05:52:00.001+02:00

Και το ταξίδι συνεχίζεται... Δεν θέλω να σε κουράσω. Λίγες κουβέντες μόνο μιας και έχουμε να τα πούμε καιρό. Ο καθένας βλέπεις έχει τα δικά του. Δυό χρόνια μετά παραμένει ένα ερώτημα... Εαν περνάς το ίδιο καλά εκεί πάνω. Κανούμε βέβαια κάποιες σκέψεις για το πως ξοδεύεις τον χρόνο σου και μεταξύ μας φυσικά, δε νομίζω να πέφτουμε και πολύ έξω. Όπως και να ΄χει συνέχισε έτσι έντονα και μην ξεχνάς πως θα τα ξαναπούμε...

υ.γ. Έχεις πολλά φιλιά από τον Σάκη, τον Στράτο, τον Νέστορα (δεν βλέπω άλλους εδώ τον τελευταίο καιρό και δεν ξέρω τι κάνουν)
υ.γ.2 Και κάτι ακόμα: Γέννησε και η αδερφή μου. Αγόρι. Ένας ακόμα Γαύρος.
υ.γ.3 ΠΑ.Ο.Κ. και ας μη γαμήσω ποτέ (πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις. Μην το παίρνεις προσωπικά.)

Πολλούς χαιρετισμούς και φιλιά ρε...

Ο Ανώμαλος

Ένα Κλικ και Ζω

2012-01-30T05:51:00.003+02:00

Στον Βαγγελάκι

Στην γωνιά κουρνιάζει
Ο αιώνιος
Εκείνος πιτσιρίκος
Μόνος τώρα πια
Εκεί και οι αναμνήσεις μου
Με σένα
Λαβωμένες τώρα πια

Στράτος Π.

Γνώμη

2012-01-30T05:50:00.001+02:00

2011 ή αλλιώς η μπόρα πριν την καταιγίδα. Το τσουνάμι να το αναμένεις του χρόνου. Ήταν η πρώτη μου φορά που αφοσιώθηκα τόσο σε διαδικτυακό μέσο, και πράγματι το καταφχαριστήθηκα. Με τον Γιάννη Δηράκη και την ομάδα του SevenArt προσπαθήσαμε όλο το 2011 να καλύψουμε τα κινηματογραφικά γεγονότα που απασχόλησαν τη χώρα μας με τον πλέον κριτικό και διεισδυτικό τρόπο.

Καθότι, όπως λέω και σε εκείνο το άρθρο της 1ης Αυγούστου, η δημοσιογραφία κινηματογράφου (ρεπορτάζ, κριτική) δεν είναι “χαρωπά τα δυο μου χέρια να χτυπώ”, ούτε cold drinks στα κοκτέιλ πάρτι εταιρειών, και δημόσιες σχέσεις για μια διαφήμιση. Υποτίθεται ότι διαφημίσεις για να ζήσεις εσύ και το μέσο που εργάζεσαι, παίρνεις γιατί κάνεις καλά τη δουλειά σου και τίμια, κι όχι γιατί είσαι κολλητός και γραφείς καθεστωτικά και συστημικά.

Θα μου πεις ότι σου κάνω μάθημα. Όχι, καθόλου. Απλώς είναι η πρώτη στιγμή στη σύντομη δημοσιογραφική πορεία μου, που ένιωσα από πολύ κοντά πώς ένας εκδότης μάχεται για να στηρίξει το μέσο του και τους εργαζόμενούς του μακριά από τα κόλπα. Κι ό,τι και να γίνει μες στο 2012, αυτή την καταραμένη χρόνια της -όπως διαφαίνεται- καταστροφής της χώρας, πολιτικά και κοινωνικά, με την ανεργία στο limit up και τα λουκέτα των επιχειρήσεων δεδομένα, τα μόνα που μπορώ να εγγυηθώ ως αρχισυντάκτης του SevenArt είναι την υψηλή ποιότητα, την αισθητική και την τιμιότητα, και πάντοτε την κριτική προς οποιονδήποτε και οτιδήποτε.

Επομένως και στη χρονιά της καταιγίδας, θα συνεχίζουμε να βλέπουμε ταινίες, να επιμελούμαστε αφιερώματα και να γράφουμε άρθρα, να καλύπτουμε τα ντόπια φεστιβάλ χωρίς παρωπίδες και κόντρα στις κάθε λογής κινηματογραφικές μόδες (κι ας μας αποκλείσουν), και να καλύπτουμε τα σημαντικά ξένα φεστιβάλ χάρη στον Ιάκωβο Γωγάκη, πάντοτε με επίκεντρο τις ταινίες, κι όχι τους κώλους των στάρλετ, τα μπράτσα των γόηδων, και τις “φιλικές” κουβεντούλες με παραγωγούς, διανομείς, κάθε λογής curators και προγραμματιστές (άντε και… λίγους δημιουργούς).

Κι όχι δεν είναι μεγάλα λόγια. Ας ενημερώνεται το κοινό, κι όχι αυτιστικά μόνο η μικρή μας πιάτσα.

Νέστορας Πουλάκος
poulakos@sevenart.gr

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (13-1-12).

Ιαγουάρος (1994)

2012-01-29T06:03:00.002+02:00

Ιαγουάρος (1994) της Κατερίνας Ευαγγελάκου

Η σημερινή στήλη HellasFilm ασχολείται με τον “Ιαγουάρο”, την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της νεοεκλεγμένης Προέδρου της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, Κατερίνας Ευαγγελάκου, η οποία έκτοτε έχει σκηνοθετήσει ακόμη δύο ταινίες, “Θα το μετανιώσεις” και “Ώρες κοινής ησυχίας”. H 49χρονη σκηνοθέτις, που έχει ασχοληθεί επισταμένως με το ντοκιμαντέρ όπως και με την τηλεόραση, μετέφερε στη μεγάλη οθόνη την πολυσυζητημένη ομώνυμη νουβέλα του Αλέξανδρου Κοτζιά. Στο σενάριο συνεργάστηκε με τη δημοσιογράφο των “Νέων” Ρούλα Γεωργακοπούλου. Παρόλο που η “μόδα” της αριστερής ταινίας είχε “περάσει” στα μέσα της δεκαετίας του 1990 στον ελληνικό κινηματογράφο της Μεταπολίτευσης, η Ευαγγελάκου επανατοποθετήθηκε στο ερώτημα “τι είναι Αριστερά;” και “ποιος είναι αριστερός;”. Γυρίζει το χρόνο πίσω, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, και καταπιάνεται με ένα, όχι και τόσο ασυνήθιστο, οικογενειακό δράμα της εποχής. Πάνω από δέκα χρόνια μετά το τέλος του Εμφυλίου, η Φιλιώ γυρίζει στην Ελλάδα από τη Βοστώνη που διαμένει. Αιτία είναι η οικογενειακή διαθήκη και η διαμάχη με την αδερφή του άντρα της, τη Δήμητρα. Παντρεμένη με αριστερό που πολέμησε στην Κατοχή και τον Εμφύλιο, “απέδρασε” στην Αμερική στην κρίσιμη στιγμή της “διχοτομημένης” Ελλάδας. Τώρα, που μπορεί και μεγαλώνει το παιδί της μακριά και ήσυχα, έχοντας σιχαθεί τις ελληνικές παραδοξότητες, και κατηγορώντας τους αριστερούς ως “φονιάδες”, διεκδικεί μερίδιο της περιουσίας του άντρα της, που βέβαια έχει σκοτωθεί, από την κουνιάδα της που δεν θεωρεί ότι της αξίζει. Όντας και η ίδια αριστερή, έχοντας μάχες, φυλακίσεις και εξορίες στην “πλάτη” της, την κατηγορεί ότι αυτομόλησε, τους παράτησε, τους ατίμασε, επομένως δεν αξίζει να διεκδικεί το παραμικρό από την αριστερή οικογένειά της. Στο μέση βρίσκεται ο άντρας της Δήμητρας, εκπαιδευτικός στο επάγγελμα, που προσπαθεί να αφουγκραστεί την αλήθεια… Σαφώς και η παρουσία του Δημήτρη Καταλειφού ως “πυροσβέστη” της διαμάχης είναι καταλυτική. Όπως και η ερμηνεία του σημαντική. Αυτή η ταινία γυναικών, που ανέδειξε ερμηνευτικά τις Μαλτέζου και Βοσνιάκου, έρχεται ως σχόλιο μιας αριστερής διάθεσης και ιδεολογίας, που όσο κι αν ξέφτισε ή ξεπεράστηκε, απασχολεί ακόμη την κατακερματισμένη και διαλυμένη ελληνική κοινωνία. Η ταινία της Ευαγγελάκου έλαβε πολλές διακρίσεις στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης της εποχής, και συζητήθηκε έντονα. Θεωρείται ακόμη και μια άξια μεταφορά του βιβλίου του αείμνηστου Κοτζιά, το οποίο μερικά χρόνια αργότερα μεταφέρθηκε και στο θέατρο.

Βαθμολογία: 6/10
Νέστορας Πουλάκος

Έγκλημα στα παρασκήνια (1960)

2012-01-29T05:59:00.003+02:00

Έγκλημα στα παρασκήνια (1960) του Ντίνου Κατσουρίδη

Η σημερινή στήλη HellasFilm αφιερώνεται στη μνήμη του Ντίνου Κατσουρίδη, που “έφυγε” τη Δευτέρα το πρωί σε ηλικία 84 ετών. Σου γράφω λοιπόν, για την καλύτερη ταινία που σκηνοθέτησε ο Κατσουρίδης, ακόμη κι από τις απολαυστικές κωμωδίες και τις αντιπολεμικές ταινίες με τον Θανάση Βέγγο. Το “Έγκλημα στα παρασκήνια” είναι αν όχι το καλύτερο, ένα από τα κορυφαία φιλμ νουάρ του ελληνικού κινηματογράφου, το οποίο άλλωστε δεν φημίζεται και πολύ για το συγκεκριμένο είδος ταινίας στην παραγωγή του. Σε παραγωγή Δαμασκηνού-Μιχαηλίδη (τα δικαιώματα της ταινίας βέβαια ανήκουν στους Καραγιάννη-Καρατζόπουλο), ο Ντίνος Κατσουρίδης ευτύχησε στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο (την ίδια χρονιά γύρισε και την ταινία “Είμαι αθώος”) να συνεργαστεί με τον Γιάννη Μαρή στο σενάριο (σε βιβλίου του οποίου βασίστηκε φυσικά), τον Αριστείδη Καρύδη-Φουκς στη φωτογραφία (και σύζυγος της Μάρως Κοντού), τον Μίμη Πλέσσα στη μουσική, και βέβαια μια πλειάδα αστεριών του κινηματογράφου. Με την υποβλητική μουσική, την αισθαντική φωτογραφία, και τα αριστοτεχνικά πλάνα του Κατσουρίδη, ο διάσημος αστυνόμος Μπέκας (του Μαρή) και ο δημοσιογράφος Μακρής (το δίπολο της εξουσίας για την εποχή, που πλέον έχει απαξιωθεί, κινηματογραφείται χαρακτηριστικά) προσπαθούν να διαλευκάνουν το μυστήριο της δολοφονίας της δημοφιλούς σταρ του θεάτρου, και την ταυτόχρονη εξαφάνιση του νεαρού ηθοποιού-θαυμαστή της. Η αγωνία, το σασπένς, η –πολλές φορές- ταχύτατη εναλλαγή των σκηνών, και βέβαια οι έντονοι διάλογοι, όλα στοιχεία του αρχετυπικού νουάρ του Χόλιγουντ που φέρει μέσα του και το χιτσκοκικό σύμπαν, επιτείνουν τη διάθεση για ανακάλυψη και εξιχνίαση του εγκλήματος, του μυστηρίου δηλαδή που περικλείει την όλη ατμόσφαιρα και περιπλέκει τα δεδομένα της κατάστασης που βιώνουν οι βασικοί χαρακτήρες του δράματος. Τόσο οι πρώτοι όσο και οι περιφερειακοί ρόλοι (από τον μπάρμαν στον φύλακα, κι από το παιδί για όλες τις δουλειές της εφημερίδας στην κατακαημένη μνηστή του εξαφανισμένου θαυμαστή) είναι όλοι τους άψογα φιλοτεχνημένοι. Αποκάλυψη είναι και ο ρόλος της Ζωρζ Σαρρή, η οποία εντυπωσίασε τόσο με την ερμηνεία-καταλύτη στην αποκάλυψη του μυστηρίου, ώστε βραβεύτηκε αμέσως στο 1ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο οποίο η ταινία πήρε και τη διάκριση στη φωτογραφία. Θα μπορούσε να είχε λάβει και άλλα βραβεία η ταινία, μα μιλάμε για μια χρονιά με πολύ καλές ελληνικές ταινίες. Το “Έγκλημα στα παρασκήνια” πήγε καλά στα εισιτήρια, ενώ καθιέρωσε αμέσως τον Ντίνο Κατσουρίδη ως σκηνοθέτη, πέρα από ικανότατο κινηματογραφιστή που ήταν μόνο μέχρι εκείνη τη στιγμή. Μάλιστα, η δημοφιλία της ήταν τέτοια ώστε πουλήθηκε αμέσως για διανομή κι εκμετάλλευση στις Η.Π.Α.

Βαθμολογία: 8/10
Νέστορας Πουλάκος

O Kήπος του Θεού (1994)

2012-01-29T05:54:00.001+02:00

Ο Κήπος του Θεού (1994) του Τάκη Σπυριδάκη

Κοντά ένα μήνα μετά, επανέρχεται η στήλη HellasFilm στο SevenArt έχοντας και τα “βάρη” του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Γι’ αυτό το λόγο αφιερώνεται σήμερα σε μια ταινία που είχε ανάλογο βάρος με την “Πόλη των Παιδιών” του Γιώργου Γκικαπέππα. Βλέπεις, στο Φ.Κ.Θ. του 1994 ο Τάκης Σπυριδάκης ανεβάζει τον “Κήπο του Θεού” και χρίζεται, από το πουθενά, ο μεγάλος νικητής της διοργάνωσης. Έξι βραβεία του φεστιβάλ και επτά βραβεία ποιότητας για μια ταινία που έγινε με κόπους, και πολεμήθηκε και περιθωριοποιήθηκε όσο καμία. Ευελπιστώ να μην έχει την ίδια αντιμετώπιση και ο Γκικαπέππας στη συνέχεια. Το σύμπαν που χτίζει ο Σπυριδάκης στον “Κήπο του Θεού” είναι καθαρά νικολαϊδικό. Ο ίδιος άλλωστε είναι ο ηθοποιός-σύμβολο του από τους άντρες, μια και η “Γλυκιά Συμμορία” και η “Πρωινή Περίπολος”, αμφότερες ταινίες-σταθμοί του Νίκου Νικολαΐδη φέρουν την ερμηνευτική σφραγίδα του Σπυριδάκη. Με τον “Κήπο του Θεού”, ο τελευταίος ζυγώνει την “Πρωινή Περίπολο” και αυτομάτως τη “χρίζει” μια απόλυτα πετυχημένη συνέχεια της, ή αν θες ένα άτυπο ριμέικ της. Ο Σπυριδάκης εισχωρεί στο φασιστικό, απολυταρχικό και σαρκοφάγο κλίμα των φυλακών. Σκληροί, βίαιοι, αντιδραστικοί και ετοιμοπόλεμοι κρατούμενοι κάνουν αγώνα για την επιβίωσή τους ανάμεσα σε φασίστες και χαφιέδες, αφιονισμένους για ξύλο μπάτσους και ζόρικους φύλακες. Η ποίηση, η τέχνη και η φιλοσοφία μπαίνουν στη ζωή τους ώστε να “ξεφεύγουν”. Όνειρο τους, ειδικώς των τεσσάρων, του Κοντού, του Ψηλού, του Αλέκου και του Σινουέ, είναι να αποδράσουν και να νιώσουν, να μυρίσουν τη θάλασσα. Όπως ακριβώς και στην “Πρωινή Περίπολο” δηλαδή. Με αφορμή τη χριστουγεννιάτικη γιορτή που διοργανώνεται στις φυλακές ξεκινά και η μάχη… Η απόδραση πρέπει να γίνει τώρα. Η τελική σκηνή της εξέγερσης, με τις μάχες σώμα με σώμα με τους μπάτσους που επιχειρούν την καταστολή, είναι μια από τις πλέον συγκλονιστικές επαναστατικές στιγμές του ελληνικού σινεμά που θυμίζει κατευθείαν την ανάλογη μάχη στο “Εάν…” του Λίντσει Άντερσον. Άλλωστε η ταινία του Σπυριδάκη είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στα αναρχικά κι αντιεξουσιαστικά στέκια, στα πανεπιστήμια και τις λέσχες, όπου έχει αγαπηθεί πολύ. Σε αντίθεση με τη διανομή της στις αίθουσες… Αριστουργηματική σκοτεινή φωτογραφία, ανατριχιαστική μουσική υπόκρουση, σε μια ιστορία ζόφου και παρακμής για το μέλλον που όλο και κοντοζυγώνει… “Άκυρο” ήταν το σύνθημα των κρατουμένων προκειμένου να ξεφύγουν από την τρέλα και την εξουσιαστική καταπίεση. Η ταινία του Σπυριδάκη δυστυχώς δεν εκτιμήθηκε στις μέρες της. Παράλληλα αποτελεί και τη μοναδική σκηνοθετική προσπάθεια του Έλληνα ηθοποιού. Ένα ακόμη στοιχείο της ταινίας είναι ό,τι σύστησε στο κοινό δύο ηθοποιούς (τότε με μαλλιά!) που πλέον θεωρούνται από τους κορυφαίους στο ελληνικό σινεμά : τον Βαγγέλη Μουρίκη (στην οργάνωση παραγωγής) και τον Κώστα Ξυκομηνό, στην πρώτη τους ουσιαστικά κινηματογραφική εμφάνιση.

Βαθμολογία: 7/10
Νέστορας Πουλάκος

*Τα παραπάνω κείμενα δημοσιεύτηκαν στη στήλη HellasFilm του κινηματογραφικού πόρταλ www.sevenart.gr, από τις 23 Νοεμβρίου έως 7 Δεκεμβρίου 2011.

Eκδήλωση Vakxikon.gr

2012-01-28T06:06:00.002+02:00

Οι Εκδόσεις / Περιοδικό Vakxikon.gr

σας προσκαλούν

στην παρουσίαση
των e-books
Ολιγόγραμμα ΙΙ του Γιώργου Πρίμπα &
Νίκη των Τετριμμένων του Κώστα Σφενδουράκη.

Θα μιλήσουν:
Κώστας Παπαθανασίου, ποιητής
Πέτρος Γκολίτσης, ποιητής
Παναγιώτης Πάκος, συνεργάτης Εκδόσεων Vakxikon.gr

Για τις ψηφιακές εκδόσεις Vakxikon.gr θα μιλήσει ο Νέστορας Πουλάκος.

Σάββατο 28 Ιανουαρίου στις 7.30 μ.μ.
Στο καφέ μπαρ Έντεχνον
Ιωάννου Δέλλιου 4
Θεσσαλονίκη

Συνέντευξη του Γκάνερ Ράιτ

2012-01-27T05:33:00.000+02:00

Στον Νέστορα Πουλάκο

Θεωρείται ένα από τα the next best thing στην αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία. Ο ίδιος πάντως συνεχίζει να οδηγεί γρήγορες μηχανές σα μανιακός, μια και δεν ξεχνά τις παλιές του ασχολίες και τη δουλειά που του έδινε λεφτά μέχρι που μπήκε στο σινεμά, μόλις πριν τρία χρόνια.

“Ήταν μεγάλη έκπληξη για μένα που με διάλεξε αυτός ο θρύλος του αμερικανικού κινηματογράφου”, μου τονίζει ο Γκάνερ Ράιτ, ενώ πίναμε τον καφέ μας στον κινηματογράφο Αττικόν. “Το να δουλεύεις με τον Κληντ Ίστγουντ, και όλο αυτό το τεράστιο συνεργείο, σε αυτή την υπερπαραγωγή ουσιαστικά, είναι από μόνο του ένα μάθημα κινηματογράφου, που θα με βοηθήσει σίγουρα, πάρα πολύ, τα επόμενα χρόνια στην καριέρα μου”.

Ο Γκάνερ Ράιτ, στα 38 του χρόνια, εμφανίζεται στη νέα ταινία του Κληντ Ίστγουντ, “J. Edgar”, υποδυόμενος τον παλιό Πρόεδρο των Η.Π.Α. Ντουάϊτ Αϊζενχάουερ. Στην Αθήνα πάντως, είχε έρθει τον περασμένο Σεπτέμβριο, στα πλαίσια του 17ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου – Νύχτες Πρεμιέρας, ως πρωταγωνιστής του φουτουριστικού δράματος “Love”, το οποίο εντέλει κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας (για τον Γουίλιαμ Γιούμπανκ).

“Περίεργο σπορ ο κινηματογράφος πάντως”, μου λέει ο Ράιτ, ο οποίος μιλάει ήσυχα και αργά, ενώ όλο και με ρωτάει για τις ομορφιές της Αθήνας, τη νυχτερινή ζωή και τα αξιοθέατα που πρέπει να επισκεφτεί. “Από πλατώ σε πλατώ, και μετά ξανά γυρίσματα, στη συνέχεια τα φεστιβάλ και οι συνεντεύξεις, όλα αυτά μου δίνουν δύναμη να συνεχίζω”, εξηγεί. “Μ’ αρέσει αυτή η δουλειά”.

Ο νεαρός ηθοποιός στη σύντομη καριέρα του μετρά μερικές εμφανίσεις στην τηλεοπτική σειρά “Μπέβερλι Χιλς”, ενώ ο πιο δημοφιλής μέχρι στιγμής ρόλος του ήταν το μπλοκμπαστερ “G.I. Joe: Η Γέννηση της Κόμπρα”. Στο “Love” από την άλλη μεριά, υποδύεται έναν αστροναύτη εγκλωβισμένο και ξεχασμένο σε ένα διαστημικό σταθμό, σα να παίζει δηλαδή σε μια σύγχρονη εκδοχή του “2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος”.

“Τι να σου πρωτοπώ για το “J. Edgar” και τα γυρίσματα. Από τον Ίστγουντ στα 80 του, αυτό τον μεγάλο δημιουργό, μέχρι τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο, όλοι τους έκαναν ότι καλύτερο μπορούσαν, τα δυνατά τους σα να λέμε, για να βγει μια άρτια ιστορία εποχής, για μια σκοτεινή, δύσκολη, περίεργη περίοδο στην αμερικανική ιστορία”, συνεχίζει ο Γκάνερ Ράιτ, με τον οποίο περισσότερο μιλάμε για τη συνεργασία του με τον Ίστγουντ παρά για το “Love”.

H ταινία “J. Edgar” θα προβάλλεται από αυτή την Πέμπτη στους κινηματογράφους.

*Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (16-1-12).

Εκδήλωση

2012-01-27T01:51:00.003+02:00

Την Παρασκευή 27.1.2012 και ώρα 20.30, η Επιτροπή Πολιτισμού της Δημοκρατικής Αριστεράς Θεσσαλονίκης, στο χώρο των γραφείων του κόμματος, Αριστοτέλους 26 4ος όροφος, οργανώνει μία συζήτηση με έξι εκδότες-διευθυντές λογοτεχνικών περιοδικών:

Γιώργος Γιαννόπουλος (Ένεκεν),
Γιώργος Χ. Θεοχάρης (Εμβόλιμον),
Βασίλης Καραγιάννης (Παρέμβαση),
Γιώργος Κορδομενίδης (Εντευκτήριο),
Κώστας Κρεμμύδας (Μανδραγόρας),
Νέστορας Πουλάκος (Vakxikon.gr),

με θέμα: "Τα λογοτεχνικά περιοδικά την εποχή της κρίσης".

Ταινίες 26ης Ιανουαρίου 2012

2012-01-26T16:43:00.002+02:00

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, εκ των οποίων άλλες φέρουν οσκαρική στάμπα κι άλλες αποτελούν ουσιαστικά ντεμπούτο νέων Ελλήνων σκηνοθετών. Καθώς και μια επανέκδοση, εν είδει ταινιοθήκης στο διαχρονικό έργο του Παμπστ. Στο μεταξύ, η Ελλάδα θρηνεί τον ξαφνικό χαμό του Θόδωρου Αγγελόπουλου, κι ευελπιστεί να πάρει βραβεία το “L” του Μπάμπη Μακρίδη είτε στο Φεστιβάλ Σάντανς είτε στο Φεστιβάλ Ρότερνταμ (ξεκίνησε χθες), όπου διαγωνίζεται. Ταινία της Εβδομάδας είναι το “Champions: Μια αστεία ιστορία”, το ντοκιμαντέρ και ταυτόχρονα η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του 26χρονου Γαβριήλ Τζάφκα, πολυβραβευμένου μικρομηκά μέχρι τώρα. Η (ανύπαρκτη) κινηματογραφική παιδεία στην Ελλάδα, το θέμα της. Φρέσκο, διεισδυτικό, διαχρονικό κι επίκαιρο, ζωντανό, ατόφια αυθεντικό ντοκιμαντέρ. Μια σημαντική ταινία τεκμηρίωσης. Οι “Απόγονοι” του Αλεξάντερ Πέιν, με τη μεστή -αλλά όχι την καλύτερη του- ερμηνεία του Τζωρτζ Κλούνεϊ, σε μπάζουν στον οσκαρικό χορό του μήνα. Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ταινίας και πέντε οσκαρικές υποψηφιότητες, γι’ αυτή την γλυκόπικρη κομεντί ενηλικίωσης… ενός ενήλικα. Στον “Παράδεισο” του Παναγιώτη Φαφούτη θα δεις τέσσερις ιστορίες σχέσεων που περνάνε κρίση και βρίσκονται στην αναζήτηση της ταυτότητας τους. Με φόντο το πατρινό καρναβάλι, ο Έλληνας σκηνοθέτης παραγεμίζει την ταινία του με τη σπινταριστή μουσική του G Pal, ξεχνώντας την ουσία του θέματος του. Ο Γωγάκης είδε τα “Στενά Περιθώρια”, στα οποία ο Σαμ Γουόρθινγκτον απειλεί ν’ αυτοκτονήσει σε όλη τη διάρκεια τους, μια και είναι απεγνωσμένος και τον πνίγει η αδικία. Στο τέλος βέβαια, ένα μειδίαμα χαράζεται στα χείλη σου… Δεν είδα ένα ακόμη σίκουελ του “Underworld” καθότι ποτέ μου δεν συμπάθησα αυτή τη σειρά ταινιών, ούτε την πήρα στα σοβαρά, και φυσικά δεν προτίθεμαι να το κάνω ούτε και τώρα. Μη με ακούς, κάνε ότι νομίζεις. Συνεχίζονται οι προβολές ταινιών του σπουδαίου Παμπστ. Αυτή τη φορά θα δεις την καλύτερη –κατ’ εμέ- ταινία του, το “Κουτί της Πανδώρας”, που έχει αφήσει εποχή στο παγκόσμιο σινεμά (και στις κομμώσεις των κοριτσιών, διαχρονικά). Παραγωγή του 1929, βωβή, που φυσικά κυκλοφορεί “ελεύθερη” έτσι κι αλλιώς…

Champions: Μια αστεία ιστορία (7/10)

Πολύ χαίρομαι όταν βλέπω το παρεξηγημένο ντοκιμαντέρ να αγκαλιάζει την οθόνη, να σε κρατάει προσηλωμένο εκεί και να μη θες να στρέψεις το βλέμμα σου αλλού, ώστε να ρουφήξεις το καθετί που θα ειπωθεί. Χαίρομαι ακόμη, όταν βλέπω νέους κινηματογραφιστές ν’ αναδιαμορφώνουν το ντοκιμαντέρ: η καθιερωμένη φόρμα της καταγραφής σπάει, και το σενάριο έχει υπόσταση και μάλιστα σημαντική. Είχα ενθουσιαστεί τόσο με το “Directing Hell” του Χουλιάρα, πριν λίγους μήνες αν θυμάσαι, μέχρι που έπαθα ακριβώς το ίδιο με το “Champions” του Γαβριήλ Τζάφκα. Και σιχτιρίζω τον εαυτό μου, που το προσπέρασε στα Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και Χαλκίδας τον περασμένο χρόνο. Είναι μια φρέσκια καταγραφή, που χτίζει γέφυρες τεκμηρίωσης και σπάζει τα δεδομένα που έχει στα χέρια της, και ακόμη αποκωδικοποιεί και αποδομεί ότι περιδιαβαίνει το οπτικό πεδίο της. Ο πολυβραβευμένος μικρομηκάς Τζάφκας, για τον οποίον σου έχω γράψει ουκ ολίγες φορές στις ανταποκρίσεις μου από το Φεστιβάλ Δράμας, θίγει ένα ακόμη καυτό ζήτημα της ελληνικής κινηματογραφίας: την αόριστη, νεφελώδη, και τραγελαφική παιδεία της. Κι όντας ο ίδιος ο σκηνοθέτης απόφοιτος της πρώτης γενιάς της σχολής κινηματογράφου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τότε κάπως καλύτερα κι εκ των έσω γνωρίζει τα πράγματα. Και ναι, είναι ένα ντοκιμαντέρ για τους σινεφίλ και την πιάτσα. Σίγουρα όχι για το ευρύ κοινό. Καθότι το θέμα της έχει να κάνει με τη μικρή μας, προβληματική και αμαρτωλή κοινότητα… των 1000 ανθρώπων, όπως λέει στο ντοκιμαντέρ ο αείμνηστος Κατσουρίδης. Παρολαυτά, το “Champions” του Τζάφκα τα έχει όλα: αστεία και κωμικά σκετς που σπάνε τη μονοτονία των καταιγιστικών συνεντεύξεων. Κοφτό, δυνατό, εντελώς to the point μοντάζ που ξεμπροστιάζει πρόσωπα και θεσμούς. Και φυσικά ένα άρτιο, αυστηρά δομημένο και συμπαγές σεναριακό ιστό, που ξετυλίγει το νήμα της αμαρτίας της κινηματογραφικής παιδείας. Σχολή Σταυράκου, Νόμος Μερκούρη, Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου, Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη, New York College, ΙΕΚ Ακμή, Σχολή Κινηματογράφου ΑΠΘ, Νόμος Γερουλάνου, κ.ά. Ο Τζάφκας και η ομάδα του συνομιλούν με τους γνώστες του θέματος, διακεκριμένους Έλληνες και ξένους σκηνοθέτες, ακαδημαϊκούς και παλιούς κινηματογραφιστές, φοιτητές και καθηγητές κρατικών και ιδιωτικών σχολών, συνδικαλιστές και συμβούλους του ΥΠΠΟ, “ομιχλιστές” και αγωνιστές, κ.ά. Ο “ανθρώπινος” Αγγελόπουλος νευριάζει, ο Βούλγαρης δεν ξέρει και πολλά, ο αείμνηστος Κακογιάννης μειδιά με τη λέξη παιδεία, η Ευαγγελάκου ψάχνει την παιδεία στην Ομίχλη αποστρεφόμενη την ΕΑΚ (που τώρα είναι πρόεδρος της), φοιτητές γελούν με τα λεφτά που δίνουν στις ιδιωτικές σχολές και τον τζάμπα χρόνο που ξοδεύουν στις δημόσιες, συνδικαλιστές που ορέγονται να αλλάξουν τον κόσμο και παλιοί αγωνιστές που βλέπουν τη ματαιότητα ελληνικού τύπου. Άνθρωποι από όλες τις βαθμίδες, τις πτυχές, τα πόστα και τις θέσεις του ελληνικού σινεμά, αναιρούνται, αυτοαναιρούνται, επιβεβαιώνονται, διαψεύδουν και διαψεύδονται, ξεμπροστιάζονται και λοιδορούν, εμφανίζουν τα πραγματικά τους πρόσωπα κρύβοντας αυτά που ήδη βλέπουμε. Η σκηνοθεσία του Τζάφκα και η δουλειά της ομάδας του είναι χάρμα ιδέσθαι. Πολλά μπράβο στα παιδιά, και πολλά νεύρα γι’ αυτά που είδα κι άκουσα. Ντοκιμαντέρ με πυγμή, τσαγανό και ζωντάνια, που με όρους ριάλιτι στα λέει χύμα και τσουβαλάτα.

Οι Απόγονοι (6/10)

Στα σίγουρα δεν έχει ερμηνεία καριέρας ο Κλούνει σε αυτή την ταινία. Μια γλυκόπικρη κομεντί του (κάποτε) ανεξάρτητου (υποτίθεται) Χόλιγουντ είναι “Οι απόγονοι” του Αλεξάντερ Πέιν. Όπου ένας δικηγόρος στη Χαβάη, κάπως μακριά χρόνια τώρα από τη γυναίκα και τις δυο κόρες του, ξαναβρίσκει τον κόσμο που… είχε αφήσει όταν η σύζυγος του πέφτει σε κώμα από ατύχημα. Ξαναφτιάχνει τις σχέσεις με τις κόρες του, ανακαλύπτει όσα λησμονούσε, ψάχνει σε ένα κόσμο απ’ όπου απείχε συνειδητά και τώρα θέλει να γυρίσει. Με τον βέβαιο εντέλει θάνατο της γυναίκας του και ο ίδιος αλλάζει, κάνει την ενδοσκόπηση του, αναθεωρεί σχέδια και αποφάσεις ζωής, τοποθετεί σε προτεραιότητα άλλους ανθρώπους που είχε αφήσει στην άκρη. Πιστός στο κινηματογραφικό του όραμα, ο Πέιν, αυτός ο δαιμόνιος Ελληνοαμερικανός σκηνοθέτης του “Πλαγίως”, φτιάχνει μια ακόμη ανθρωποκεντρική ταινία που διαπνέεται από φιλοσοφίες, υπαρξισμούς και ενδοσκοπήσεις. Το τελικό αποτέλεσμα των “Απόγονων” είναι βέβαια χλιαρό. Παρόλο που και σε συγκινεί και σε κάνει να γελάς σε στιγμές του, εντέλει χάνεται στα κλισέ του, τις άνευρες… νευρώσεις του, και γίνεται ακαδημαϊκό. Μια ταινία πεϊνική μα όχι η καλύτερη του.

Παράδεισος (5/10)

Στο ατελείωτο πάρτι που στήνει ο Φαφούτης κατά τη διάρκεια του πατρινού καρναβαλιού, τέσσερις ιστορίες σχέσεων ξεκινούν και τελειώνουν με την κρίση τους να παραμένει. Ένας gay μάγειρας ερωτεύεται το αφεντικό του, ο οποίος τον έχει ως κολλητό του φίλο. Μια νεαρή κοπέλα καταφτάνει από το Λονδίνο για να δει το αγόρι της, που όμως εθισμένος πια στα ναρκωτικά έχει χάσει κάθε έλεγχο. Απεγνωσμένος σύζυγος θέλει διακαώς πίσω τη γυναίκα του που τον παράτησε, όμως παθαίνει ένα μικρό εγκεφαλικό. Και ένα νεαρός άνδρας διατηρεί σχέση με μια μεγαλύτερη του γυναίκα, της οποίας η κόρη είναι ερωτευμένη μαζί του. Ο Φαφούτης χτίζει τις ιστορίες του με hype, εκστατική διάθεση. Όμως και οι τέσσερις εντέλει καταλήγουν στο κενό. Δηλαδή, πλην της ιστορίας του Λίτση, που υποδύεται τον απεγνωσμένο σύζυγο, όλες οι υπόλοιπες σε αφήνουν κάπως μετέωρο, μια και είναι εντελώς άδειες. Θέλω να πω ότι το όποιο πρόβλημα δείχνεται επιδερμικά, και αυτό το κενό παραγεμίζεται με τη μουσική και τον καρναβαλικό παροξυσμό. Έντιμη είναι η προσπάθεια του Φαφούτη, όμως θα μπορούσε να αναπτύξει περισσότερο και να δώσει κι άλλο βάθος στους χαρακτήρες του.

Το Κουτί της Πανδώρας (8/10)

Από τα διαμάντια του βωβού κινηματογράφου, και μάλιστα στα τελειώματα του, το 1929, είναι αυτή η ταινία του σπουδαίου Γκέοργκ Παμπστ, η τρίτη του που μας συστήνει η New Star την τελευταία χρονιά. Παρεμπιπτόντως κυκλοφορεί κι αυτή “ελεύθερη”… Στο “Κουτί της Πανδώρας”, που έχει γίνει παγκοσμίως γνωστό ως “Lulu” εξαιτίας της ερμηνείας και της εμφάνισης (το μαλλί της είναι πια μόδα διαχρονική) της Λουίζ Μπρουκς (τελευταία στιγμή πήρε τη θέση της Μάρλην Ντίτρηχ), θα δεις τις περιπέτειες της “αμαρτωλής” Λουλού, μιας κυρίας πολυτελείας που αρέσκεται να παίζει ερωτικά με τους άνδρες και τις γυναίκες. Με εμφανή τα κατάλοιπα του γερμανικού εξπρεσιονισμού στην κινηματογράφηση του, ο Παμπστ σκηνοθετεί τον ολέθριο πόθο ανδρών και γυναικών (με τις λεσβιακές ορέξεις να εμφανίζονται στο σινεμά), και το τραγικό τέλος να είναι και η λύτρωση του δράματος από τα πνιγηρά και ασφυκτικά δεσμά του έρωτα. Η Λουλού διατρέχει περιοχές κι εποχές, κορμιά καίγονται γι’ αυτήν και μυαλά σαλεύουν για τη σεξουαλικότητα της. Ηθογραφία εποχής, ανθρωπογεωγραφία πόλεων, και έθιμα και συμπεριφορές σωστά δομημένες και δοσμένες, συμπληρώνουν το μεγαλείο της ταινίας του Παμπστ. Εν είδει ταινιοθήκης, ένα μάθημα κινηματογράφου κανονικό αυτή η ταινία.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (26-1-2012).

Θόδωρος Αγγελόπουλος [1935 - 2012]

2012-01-25T03:06:00.002+02:00

Του Νέστορα Πουλάκου

Σήμερα το απόγευμα μιλούσα για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο με τον σκηνοθέτη Γαβριήλ Τζάφκα. Βασικός ομιλητής στο τελευταίο ντοκιμαντέρ του (“Champions: Μια αστεία ιστορία” – στις αίθουσες από αυτή την Πέμπτη), προσκεκλημένος του στη χθεσινοβραδινή συζήτηση στην Ταινιοθήκη, όπου και ακυρώθηκε εντέλει (ο Αγγελόπουλος δήλωσε κώλυμα λόγω γυρισμάτων), του ζήτησα να σχολιάσει τα λεγόμενα του περί ανύπαρκτης κινηματογραφικής παιδείας: “Δεν σου απαντώ στην ερώτηση σου. Δεν το έκανα σε όλη την ταινία οπότε δεν θα θελα να το κάνω σε συνέντευξη".

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος "έφυγε" λίγη ώρα πριν, στο νοσοκομείο Metropolitan του Νέου Φαλήρου. Αργά το απόγευμα κυκλοφόρησαν ανεπιβεβαίωτες φήμες για το σοβαρό τραυματισμό του από διερχόμενο μοτοσικλετιστή (ειδικός φρουρός εκτός υπηρεσίας) στην περιοχή της Δραπετσώνας, όπου και πραγματοποιούσε τα γυρίσματα της τελευταίας του ταινίας “Η άλλη θάλασσα”, μια παραγωγή Ελλάδας, Ιταλίας, Τουρκίας, Κύπρου, Γαλλίας και Γερμανίας, με πρωταγωνιστή τον Τόνι Σερβίλο, και στο καστ πλειάδα γνωστών Ελλήνων ηθοποιών.

Εντέλει ο σοβαρός αυτός τραυματισμός ήταν θανάσιμος για τον 77χρονο σκηνοθέτη, τον σπουδαιότερο και σημαντικότερο κινηματογραφιστή του ελληνικού σινεμά (παχιά λόγια αλλά ειλικρινά, αληθινά…). Καθότι η παραπάνω απόκριση του Τζάφκα αντικατοπτρίζει και τον σεβασμό σύσσωμης της ντόπιας κινηματογραφικής κοινότητας. Ακόμη κι αν διαφωνούσες μαζί του για τη στάση του και τις απόψεις, τις ιδέες του, όσο και να μη σου άρεσαν οι ταινίες του, άλλωστε ο αγγελοπουλικός κινηματογράφος ήταν το σήμα κατατεθέν μιας εποχής που έχει περάσει ανεπιστρεπτί, δεν μπορείς να μην σκύψεις το κεφάλι και να παραδεχτείς αμίλητος τα εξής:

Το Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Βενετίας για τον “Μεγαλέξαντρο” (και τα έξι βραβεία για το “Τοπίο στην Ομίχλη”), τον Χρυσό Φοίνικα και το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών για το “Μια αιωνιότητα και μια μέρα” και το “Βλέμμα του Οδυσσέα” αντίστοιχα (κι ακόμη πέντε βραβεία για άλλες ταινίες του), τα τέσσερα βραβεία στο Φεστιβάλ Βερολίνου, τις αναρίθμητες βραβεύσεις του στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (του οποίου υπήρξε Πρόεδρος επί σειρά ετών), τις τιμές που του πρόσφερε η Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου, την αγάπη που του έδωσε απλόχερα ο ιαπωνικός λαός…

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, γεννημένος το 1935 στην Αθήνα και γόνος αστικής οικογένειας, με σπουδές νομικής και κινηματογράφου στην Αθήνα και το Παρίσι, ήταν ένας από τους τελευταίους μεγάλους auteurs του ευρωπαϊκού κινηματογράφου (μαζί με τον Μικελάντζελο Αντονιόνι). Έκανε ένα λυρικό, ποιητικό σινεμά, μιλώντας για την πολιτική που ταλαιπώρησε τη γενιά του όσο τίποτε, και τις έννοιες της πατρίδας και της θρησκείας. Το άνοιγμα των συνόρων, η παγκοσμιοποίηση των κοινωνιών, το σιδηρούν παραπέτασμα και η πτώση του, και η θέση του ανθρώπου σε αυτό το χάος, τον απασχόλησε από την πρώτη του ταινία μέχρι την τελευταία, την ανολοκλήρωτη και μοιραία.

Αφού εγκατέλειψε γρήγορα την κριτική κινηματογράφου (μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη άνοιξαν το περιοδικό "Σύγχρονος Κινηματογράφος" όπου γαλουχήθηκε ο περιβόητος πια Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος) και γύρισε τη μικρού μήκους “Εκπομπή”, με πρωταγωνιστή τον Νίκο Μαστοράκη, το 1968, προσπάθησε εν μέσω χούντας να ολοκληρώσει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του. Η “Αναπαράσταση”, ένα αστυνομικό νουάρ που ανθρωπογεωγραφεί την επαρχία της εποχής (στα Γιάννενα διαδραματίζεται), τιμήθηκε με το βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ Βερολίνου. Με τις “Μέρες του ‘36” (1972) ανοίγει την Τριλογία της Ιστορίας, μεταβαίνοντας στην ολέθρια μεταξική δικτατορία.

Ο “Θίασος”, το 4ωρο έπος του που διατρέχει τα πάθη και τα δεινά της ελληνικής ιστορίας του 20ου αιώνα και ξεμπροστιάζει ήθη, πρόσωπα και καταστάσεις, είναι η δεύτερη ταινία της τριλογίας. Ταυτόχρονα θεωρείται μια από τις καλύτερες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, κι από τις σημαντικότερες του παγκόσμιου σινεμά. Η τότε κυβέρνηση Καραμανλή τον πολέμησε, ο κόσμος έτρεξε στις αίθουσες (μισό εκατομμύριο θεατές), και ο Βέρνερ Χέρτζογκ του φιλούσε τα παπούτσια στο Φεστιβάλ Καννών 1975. Με τους “Κυνηγούς” του 1977 και την δριμεία κριτική του στη Δεξιά και Αριστερά της εποχής, μέσα από τις εμφύλιες εικόνες του παρελθόντος τους, κλείνει την Τριλογία του.

Πριν την αριστουργηματική Τριλογία της Σιωπής, ο Αγγελόπουλος γύρισε τον χρυσό “Μεγαλέξαντρο”, ένα έπος 3,5 ωρών που σε γυρίζει στην τραχιά και βίαιη Ελλάδα των αρχών του 20ου αιώνα. Τιμήθηκε με το Χρυσό Λιοντάρι του Φεστιβάλ Βενετίας. Και μετά είναι η δεκαετία του 1980 της απόλυτης αναγνώρισης: Στο “Ταξίδι στα Κύθηρα” (1984) με τους υπέροχους Μάνο Κατράκη, Διονύση Παπαγιαννόπουλο, Μαίρη Χρονοπούλου και Τζούλιο Μπρόντι, σιωπά η ιστορία… Στον “Μελισσοκόμο” (1986), με τον Μαρσέλο Μαστρογιάννι, σιωπά ο έρωτας… Και στο αγαπημένο μου “Τοπίο στην ομίχλη” (1988) σιωπά ο Θεός… Πέτρος Μάρκαρης, Θανάσης Βαλτινός, Τονίνο Γκουέρα γίνονται εφεξής οι πολύτιμοι συνεργάτες του στα διεισδυτικά σενάρια του, σημαντικοί αρωγοί στις προυστ-ικές ιστορίες του. Ακόμη, η Ελένη Καραΐνδρου στις μουσικές συνθέσεις, ο Γιώργος Αρβανίτης και ο Ανδρέας Σινάνος στη φωτογραφία, ο Διονύσης Φωτόπουλος στα σκηνικά, είναι οι μόνιμοι, διαχρονικοί συνεργάτες του.

Τη δεκαετία του 1990 έρχονται τα πολύ μεγάλα βραβεία και η καθολική αναγνώριση του ως ο σπουδαιότερος auteur του ελληνικού κινηματογράφου. “Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού” (1991), με τους Μαρσέλο Μαστρογιάννι και Ζαν Μορώ. “Το Βλέμμα του Οδυσσέα” (1995), με τους Χάρβει Καιτέλ, Έρλαντ Γιόζεφσον και Θανάση Βέγγο. “Μια αιωνιότητα και μια μέρα”, με τους Μπρούνο Γκαντζ και Ιζαμπέλ Ρενώ, και τον Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ Καννών να τον τιμάει συνοψίζοντας για όλα αυτά που προσφέρει δεκαετίες τώρα στο παγκόσμιο σινεμά.

Η τελευταία Τριλογία του, αυτή των αρχών του 21ου αιώνα, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Το “Λιβάδι που δακρύζει”, όπου έχτισε και γκρέμισε ένα ολόκληρο χωριό στην περιοχή της Καστοριάς, και η “Σκόνη του Χρόνου”, που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Βερολίνου, δεν βρήκαν τον τρίτο cine-νοχο τους σε αυτή την τελική ανάβαση που επιχείρησε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. Η αγωνία του να βρει χρηματοδότες, η αποστροφή του γι’ αυτά που συμβαίνουν στην πατρίδα του τελευταίως (κι ενώ έχει ζήσει κατοχή, εμφύλιο, δικτατορίες, τη σκληρή Δεξιά και την “κουλτούρα” της Αριστεράς όλες αυτές τις δεκαετίες), το τραγικό, μοιραίο ατύχημα με τη μοτοσικλέτα που του στέρησε τη ζωή…

Τελευταία φορά τον είδα στην τελετή λήξης του 24ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, τον περασμένο Οκτώβριο, όπου ήταν Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής. Ήταν καταβεβλημένος αλλά ευθύς. Έδωσε το μεγάλο βραβείο στον αείμνηστο Ραούλ Ρουΐζ, τον αντάξιο του Πορτογάλο auteur, τα έχωσε στους Ευρωπαίους, κριτίκαρε τους κυβερνώντες, κι έφυγε με το κεφάλι ψηλά.

Αντίο Τεό…

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (25-1-2012).

"Τα πάντα απο-ρήτος / History of music and poetry : America" - No 2

2012-01-25T00:07:00.003+02:00

Written by Allen Ginsberg

http://www.youtube.com/watch?v=9v-ANXLaViw

America I've given you all and now I'm nothing.
America two dollars and twenty-seven cents January 17, 1956.
I can't stand my own mind.
America when will we end the human war?
Go fuck yourself with your atom bomb
I don't feel good don't bother me.
I won't write my poem till I'm in my right mind.
America when will you be angelic?
When will you take off your clothes?
When will you look at yourself through the grave?
When will you be worthy of your million Trotskyites?
America why are your libraries full of tears?
America when will you send your eggs to India?
I'm sick of your insane demands.
When can I go into the supermarket and buy what I need with my good looks?
America after all it is you and I who are perfect not the next world.
Your machinery is too much for me.
You made me want to be a saint.
There must be some other way to settle this argument.
Burroughs is in Tangiers I don't think he'll come back it's sinister.
Are you being sinister or is this some form of practical joke?
I'm trying to come to the point.
I refuse to give up my obsession.
America stop pushing I know what I'm doing.
America the plum blossoms are falling.
I haven't read the newspapers for months, everyday somebody goes on trial for
murder.
America I feel sentimental about the Wobblies.
America I used to be a communist when I was a kid and I'm not sorry.
I smoke marijuana every chance I get.
I sit in my house for days on end and stare at the roses in the closet.
When I go to Chinatown I get drunk and never get laid.
My mind is made up there's going to be trouble.
You should have seen me reading Marx.
My psychoanalyst thinks I'm perfectly right.
I won't say the Lord's Prayer.
I have mystical visions and cosmic vibrations.
America I still haven't told you what you did to Uncle Max after he came over
from Russia.

I'm addressing you.
Are you going to let our emotional life be run by Time Magazine?
I'm obsessed by Time Magazine.
I read it every week.
Its cover stares at me every time I slink past the corner candystore.
I read it in the basement of the Berkeley Public Library.
It's always telling me about responsibility. Businessmen are serious. Movie
producers are serious. Everybody's serious but me.
It occurs to me that I am America.
I am talking to myself again.

Asia is rising against me.
I haven't got a chinaman's chance.
I'd better consider my national resources.
My national resources consist of two joints of marijuana millions of genitals
an unpublishable private literature that goes 1400 miles and hour and
twentyfivethousand mental institutions.
I say nothing about my prisons nor the millions of underpriviliged who live in
my flowerpots under the light of five hundred suns.
I have abolished the whorehouses of France, Tangiers is the next to go.
My ambition is to be President despite the fact that I'm a Catholic.

America how can I write a holy litany in your silly mood?
I will continue like Henry Ford my strophes are as individual as his
automobiles more so they're all different sexes
America I will sell you strophes $2500 apiece $500 down on your old strophe
America free Tom Mooney
America save the Spanish Loyalists
America Sacco & Vanzetti must not die
America I am the Scottsboro boys.
America when I was seven momma took me to Communist Cell meetings they
sold us garbanzos a handful per ticket a ticket costs a nickel and the
speeches were free everybody was angelic and sentimental about the
workers it was all so sincere you have no idea what a good thing the party
was in 1935 Scott Nearing was a grand old man a real mensch Mother
Bloor made me cry I once saw Israel Amter plain. Everybody must have
been a spy.
America you don're really want to go to war.
America it's them bad Russians.
Them Russians them Russians and them Chinamen. And them Russians.
The Russia wants to eat us alive. The Russia's power mad. She wants to take
our cars from out our garages.
Her wants to grab Chicago. Her needs a Red Reader's Digest. her wants our
auto plants in Siberia. Him big bureaucracy running our fillingstations.
That no good. Ugh. Him makes Indians learn read. Him need big black niggers.
Hah. Her make us all work sixteen hours a day. Help.
America this is quite serious.
America this is the impression I get from looking in the television set.
America is this correct?
I'd better get right down to the job.
It's true I don't want to join the Army or turn lathes in precision parts
factories, I'm nearsighted and psychopathic anyway.
America I'm putting my queer shoulder to the wheel.

Στις 25 Ιανουαρίου του 1759 γεννήθηκε ο ποιητής Ρόμπερτ Μπερνς.

A RED RED ROSE

As fair art thou, my bonnie lass
So deep in luve am I ;
And I will luve thee still,my dear,
Till a' the seas gang dry

AE FOND KISS

Ae fond kiss and then we sever,
Ae farewell and then for ever!
&
had we never lov'd sae kindly
had we never lov'd sae blindly
Never met or never parted
We had ne'er been broken - hearted

Στις 25 Ιανουαρίου του 1874 γεννήθηκε ο Άγγλος συγγραφέας Γουίλιαμ Σόμερσετ Μομ. Διάσημος για πολλά μυθιστορήματα και θεατρικά έργα, πολλά εκ των οποίων έχουν μεταφερθεί στον κινηματογράφο. Γεννήθηκε στο Παρίσι κι ήταν το τελευταίο απ' τα έξι παιδιά ενός υπαλλήλου της βρετανικής πρεσβείας. Όταν σε ηλικία δέκα χρονών έχασε τους γονείς του γύρισε στην Αγγλία. Σπούδασε ιατρική, όμως μετά την επιτυχία των μυθιστορημάτων του την παράτησε. Το 1903 έγραψε το πρώτο του θεατρικό (A man of honour) κι ακολούθησαν κι άλλα. Το 1917 βρέθηκε στη Ρωσία ως βρετανός πράκτορας και κάλυψε τα γεγονότα της Οκτωβριανής επανάστασης ως ρεπόρτερ. Πέθανε στη Νίκαια της Γαλλίας σε ηλικία 91 χρονών.

Βιβλία

Ανθρώπινη Δουλεία - Of human bondage, 1915
Το φεγγάρι και μιά πεντάρα - The moon and the sixpence, 1919
Το βαμμένο πέπλο - The painted veil, 1925
Τσάι και ματαιοδοξία - Cakes and ale, 1930
Στην κόψη του ξυραφιού - The razor's edge, 1944

Θεατρικά

Λαίδη Φρέντερικ - Lady Frederik, 1907
Ο εξερευνήτης - The explorer, 1908
Οι καλύτεροί μας - Our betters, 1917
Ο κύκλος - The Circle, 1921
Ανατολίκα του Σουέζ - East of Suez, 1922
Η βροχή - Rain, 1923
Το γράμμα - The letter, 1927
Η σταθερή σύζυγος - The constant wife, 1927
Η ιερή φλόγα - The sacred flame, 1928
Η Θεατρίνα - Actress (Δημοσίευση στην Αθήνα 1957)

Στις 25 Ιανουαρίου του 1882 γεννήθηκε η Βρετανίδα συγγραφέας Βιρτζίνια Γουλφ.

Ονειρεύομαι μερικές φορές πως τουλάχιστον όταν έρθει η Ημέρα της Κρίσης και τότε όλοι οι σπουδαίοι καταχτητές, οι δικηγόροι, οι πολιτικοί καταφτάσουν για να παραλάβουν τα έπαθλα τους, τα στέμματα τους, τις δάφνες τους, και τα ονόματα τους σκαλισμένα ανεξίτηλα πάνω σε άφθαρτο μάρμαρο, τότε ο Παντοδύναμος θα στραφεί στον Πέτρο και θα πει, με κάποιο ίχνος ζήλιας, όταν θα μας δει να καταφθάνουμε με τα βιβλία μας στα χέρια, «Ιδού κάποιοι που δεν χρειάζονται κανένα έπαθλο. Τίποτα φυσικά δεν μπορούμε να τους απονείμουμε εδώ. Αυτοί λατρέψανε το διάβασμα».

Έτσι λοιπόν εμείς —οι άνθρωποι— επιμένουμε πως το σώμα πρέπει να κρατιέται στη ζωή έστω και από μια κλωστή. Αφαιρούμε τα αυτιά και τα μάτια και την κρατούμε εκεί, με ένα μπουκάλι φάρμακο, μια κούπα τσάι, μια τρεμάμενη φωτιά που σιγοσβήνει σαν μια κουρούνα στην πόρτα του στάβλου. Μια κουρούνα που επιμένει να ζει παρ' ότι πληγωμένη.

Στις 25 Ιανουαρίου του 1925 γεννιέται ο λαϊκός συνθέτης Γιώργος Ζαμπέτας.

Χειμώνας βαρύς, κρύο πολύ
κι εκείνο το βράδυ το φεγγάρι
δε βγήκε, τα σύννεφα χαμηλώσανε
και η βρόχα έπεφτε, στρέιτ θρου.

Εκείνη μονάχη της,
έψησε ένα καφεδάκι,
άναψε ένα τσιγαράκι, πήγε στη βιβλιοθήκη της,
πήρε τον πρώτο τόμο από
τ' απομνημονεύματά της,
ξάπλωσε στη ντιβανοκασέλα της
κι άρχισε να τα διαβάζει ένα-ένα.

Ο πρόλογος δεν έλεγε και πολλά
πράγματα. Μα σαν έφτασε στη
σελίδα 96 εκατομμύρια τετρακόσια
εβδομήντα τρία οχτακόσια είκοσι
έξι, κάθετος,παύλα και κάτι ψιλά,
έγραφε οτι συνεδέθη με νεαρόν,
αλλά το ειδύλλιο δεν εκράτησε
παρά μόνον τρία εικοσιτετράωρα
διότι ούτος εκ των υστέρων
απεδείχθη ακατάλληλος.
Κι έτσι "καθαρίσανε" ένα βράδυ
που το φεγγάρι δεν βγήκε
και η βρόχα έπεφτε, ράιτ θρου.

Σελίδα 9 του εβδομηκοστού
τετάρτου τόμου.
Έγραφε οτι ήτανε καλοκαιριά
κι οτι είχε βγει στην παραλία
να κάνει το μπάνιο της.
Εκεί γνώρισε ένα νεαρό,
τον επλησίασε, ανταλλάξανε
μερικές κουβέντες και τον
ρώτησε για τ' όνομά του.
Εγώ, της λέει αυτός, ονομάζομαι
Φριτς. Τον αγάπησε τρελά. Αλλά
σαν μπήκε το φθινόπωρο, αυτός
την πούλεψε για την πατρίδα του
και κείνη ξέμεινε μόνη της,
ένα βράδυ που το φεγγάρι
δεν βγήκε και η βρόχα έπεφτε,
ράιτ θρου.

Σελίδα 6, Άρθρο Βου,
Παράγραφος Ξου, Κεφάλαιο Θου.
Έγραφε οτι πήγε και τον
εσυνάντησε και του είπε οτι
θα έπρεπε να γίνει ο γάμος.
Αυτός δεν έφερε αντίρρηση και
προσδιορίστηκε Πέμπτη ώρα μηδέν
και τριάντα τρία πρώτα και
σαράντα εννέα δεύτερα.

Η μέρα πλησίασε,
εκείνη για να πάει να παντρευτεί,
μπήκε στο μπάνιο της,
έριξε τα αποσμητικά της,
τα απορρυπαντικά της, ντύθηκε,
φόρεσε το νυφικό ενώ απ' όξω
το φεγγάρι δεν βγήκε
και η βρόχα έπεφτε, ράιτ θρου.

Αυτή είναι
η ιστορία μιας κυρίας.

Αποσπάσματα από Έρωτες Πάρτη Του
Συστημένη επιστολή

Μετά το γάμο, δεν πέρασε πολύς καιρός
αυτός ένα βράδυ, πήρε δρόμο κι εξηφανίσθη
Οι λόγοι, της εξαφανίσεώς του
ήτανε τελείως μυστικοί
Εκείνη, πάλι ξέμεινε μόνη της
άναψε ένα τσιγαράκι, κίνγκ σάιζ
σηκώθηκε, πήγε ετάισε τους κύνας
τάισε και τας γαλάς
και καθήμενη στο ράντζο
απολάμβανε τη φύση
η οποία εκείνη τη βραδιά
ήτανε θλιμμένη, πολύ θλιμμένη
σκοτεινή και μαύρη
και η βρόχα έπιπτε ράι θρου

Πέρασαν χρόνια και χρόνια, κι αυτή τον περίμενε
κι όλο τον περίμενε, ξαπλωμένη στην ντιβανοκασέλα της
σηκώθηκε πήγε στο γκάρντεν, βγήκε απ' το γκάρντεν
ξαναπήγε ξαναξάπλωσε, όταν ξαφνικά άκουσε να χτυπάει το κουδούνι

Βγήκε και ήρθε αντιμέτωπη με τον ταχυδρόμο
Της έφερε ένα γράμμα συστημένο, από τα μακρινά
Το πήρε με λαχτάρα, υπόγραψε στο κιτάπι του
ταχυδρομικού διανομέα, το άνοιξε κι άρχισε να το διαβάζει:
Κεντρική Ευρώπη του μηνός τάδε
ημέρα τάδε και ώρα τάδε και κάτι ψηλά, κάθετος και παύλα
σου έρχομαι μετά από χρόνια, να σου πω το γκουντ μόρνινγκ μου
με το χάου αρ γιου μου, να σου ρίξω κι ένα
αϊ λαβ γιου, αϊ λαβ γιου, αϊ λαβ γιου
για να καταλάβεις ότι μέχρι τώρα δεν σε ξέχασα
αλλά οι ασχολίες μου με τα τέσσερα παιδιά μου
δεν μου επέτρεψαν να επικοινωνήσω τόσα χρόνια μαζί σου
διότι ο ένας μου γιος σπουδάζει στην Ελβετία πολιτικές επιστήμες
ο άλλος μου γιος είναι στο Μπερναμπούκο σπουδάζει δερματολογία
η κόρη μου αντικιτέρρρρρρρρρ στη Γαλλία
και το μεγαλύτερο μου παιδί απ' όλα
πάει από την Ουρακοτάγκα στην Ουγκάντα
κι έχει ο Θεός κάποτε ίσως σε συναντήσω, αμήν
Εκείνη δάκρυσε για το χαμένο έρωτα
έκλεισε το γράμμα, αποκοιμήθηκε απάνω στο γράμμα
με τις παλιές αναμνήσεις
ένα βράδυ που το φεγγάρι δε βγήκε
και η βρόχα έπεφτε ράι θρου.

Μέριλ Στριπ: My lovely lady

2012-01-24T05:27:00.000+02:00

Toυ Νέστορα Πουλάκου

Αυτή τη στιγμή είναι η “πάπισσα” της παγκόσμιας υποκριτικής σκηνής. Μπορεί να μην υπήρξε ποτέ το λαμπερό αστέρι τύπου Ώντρευ Χέμπορν, όμως οι κλασικές σπουδές της στο Γέιλ και οι στιβαρές υποκριτικές της βάσεις μαζί με την επιμονή και την τελειομανία που τη διακρίνουν, την έφεραν με τα χρόνια στην πρώτη θέση της κινηματογραφίας.

Η Μέριλ Στριπ, στα 62 της χρόνια έχει λάβει δύο Όσκαρ (για τις ερμηνείες της στο “Κράμερ εναντίον Κράμερ” του Ρόμπερτ Μπέντον, και στην “Εκλογή της Σόφι” του Άλαν Πάκουλα) και ακόμη 14 υποψηφιότητες, επτά Χρυσές Σφαίρες και 18 υποψηφιότητες, βραβεία ερμηνείας και προσφοράς της στο σινεμά στα βρετανικά BAFTA και τα γαλλικά Σεζάρ, στα φεστιβάλ των Καννών, του Βερολίνου, της Ρώμης, του Σαν Σεμπαστιάν, κ.ά.

Αν μη τι άλλο, πρόκειται για μια πλούσια καριέρα με περισσότερες από 60 ταινίες από το 1975 μέχρι και σήμερα, στις οποίες έχει συνεργαστεί με το πάνθεον των Αμερικανών σκηνοθετών: Φρεντ Ζίνεμαν, Μάικλ Τσιμίνο, Γούντυ Άλλεν, Άλαν Πάκουλα, Μάικ Νίκολς, Σίντνεϊ Πόλακ, Άλμπερτ Μπρουκς, Κληντ Ίστγουντ, Στήβεν Σπήλμπεργκ. Καταλαβαίνεις, λοιπόν, ότι σαφώς και πρόκειται για την αγαπημένη ηθοποιό που εγγυάται την επιτυχία, κι αυτό παρά την κρίσιμη καμπή που είχε η καριέρα της στην “καταραμένη” – κατά την ίδια- δεκαετία του 1990.

Η ηθοποιός από το Νιου Τζέρσεϊ τραβά και φέτος τα φώτα της δημοσιότητας υποδυόμενη την σιδηρά κυρία της βρετανικής πολιτικής, την Μάργκαρετ Θάτσερ. Αυτή τη δύστροπη πολιτικό που βρίσκεται εν ζωή, η οποία με την πολιτική της ως πρωθυπουργός της Αγγλίας τη δεκαετία του 1980 άλλαξε τα δεδομένα στην οικονομία και την κοινωνική πολιτική, ενώ έφερε και έναν “αξέχαστο” πόλεμο, εκείνο των νησιών Φώκλαντ. Άλλωστε ο θατσερισμός εξακολουθεί να στοιχειώνει την παγκόσμια πολιτική.

Η Στριπ ως Θάτσερ στην ταινία “The Iron Lady” που έχει κιόλας ξεσηκώσει αντιδράσεις, αναδεικνύει και το ερμηνευτικό εκτόπισμα της ηθοποιού που μπορεί και αποτυπώνει αληθινά πρόσωπα με επιτυχία. Το έχει ξανακάνει στο παρελθόν ουκ ολίγες φορές: η μαγείρισσα Τζούλια Τσάιλντ (“Τζούλι & Τζούλια”), η συγγραφέας Σούζαν Όρλεαν (“Adaptation”), η δασκάλα μουσικής Ρομπέρτα Γκουασπάρι (“Μια τρυφερή σχέση”), η τραγική μητέρα Λίντι Τσάμπερλειν (“Κραυγή στο σκοτάδι”), η μαχόμενη εργαζόμενη Κάρεν Σίλκγουντ (“Η εξαφάνιση της Κάρεν Σίλκγουντ”), έχουν γίνει παγκοσμίως γνωστές από την σπουδαία αυτή ηθοποιό.

Έχοντας ήδη υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα (η 25η συνολικά), η Μέριλ Στριπ, με έναν γάμο που βαστά τριάντα χρόνια και τέσσερα παιδιά, θα είναι και φέτος το πρόσωπο της χρονιάς. Ήδη στο Νησί έχει ξεκινήσει το σχετικό σούσουρο γύρω από την ερμηνεία της, μια και οι πρώτες ενστάσεις από κόσμο και πολιτικούς έχουν κιόλας εμφανιστεί μετά την πρεμιέρα της ταινίας εκεί, ενώ τα επικείμενα Όσκαρ την αναμένουν πώς και πώς ώστε να περπατήσει το κόκκινο χαλί του Kodak Theatre για 17η φορά.

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (9-1-12).

SevenArt @ Στο Κόκκινο 105,5 fm

2012-01-23T17:28:00.002+02:00

Ο Γιάννης Δηράκης & ο Νέστορας Πουλάκος,

διευθυντής και αρχισυντάκτης του SevenArt.gr,

ήταν καλεσμένοι του Νίκου Κουρμουλή
στην εκπομπή του 24 καρέ στο ραδιόφωνο

χθες το απόγευμα, 22 Γενάρη 2012, 18.00 - 19.30,
στο ρ/σ Στο Κόκκινο 105,5 fm

Ακούστε την εδώ.

Ένα Κλικ και Ζω

2012-01-23T06:00:00.012+02:00

Σκοτάδι
Φοβάμαι
Με σαγηνεύεις
Θα μπορούσα
Με τον φόβο
Να ζώ
Μα σε βρίσκω
Τρομακτικά σαγηνευτικό

Δεκαπέντε ποιήματα από τη συλλογή ''Ένα Κλικ και Ζω'' ντύνουν με τους στίχους τους δεκαπέντε φωτογραφίες της συλλογής ''Chimere'' (βλ. επίσης εδώ) σ’ ένα ταξίδι εκκεντρικό - σκοτεινό.

Στράτος Π.

*Ανανέωση κάθε Δευτέρα.

Δουατζής x 5: Ποίηση, Θέατρο, Πεζό

2012-01-22T13:14:00.004+02:00

Μιλούν για παγκοσμιότητα της

επικοινωνίας
μέσα από υπολογιστές της απομόνωσης

[Τα μικρά β', Εκδ. Εξάντας, 2004]

*

Στέλιος: Ο πελάτης ε; Μας καταχερίζει κανονικά. Και δεν έχω αντίλογο, να πάρει ο δαίμονας...

[To κουμπί, Εκδ. Εξάντας, 2004 / Ιωνικό Κέντρο, 2011]

*

Να παίρνεις
όσο κι αν είσαι μακριά
από τη χαρά του άλλου

[Σπονδές, Εκδ. Εξάντας, 2004]

*

Στην ίδια ομάδα ανήκουμε
Αλλά όντας μοναχικοί
δε συναντηθήκαμε

[Τα μικρά, Εκδ. Κάκτος, 1996]

*

Σου στέλνω του Αιγαίου τις μυρωδιές τις ανεπανάληπτες. Δημήτρη, είσαι πάντα εκεί;
[Προς Δέκα Επιστολή Τα Ανεπίδοτα, Εκδ. Εξάντας, 2004]

--> Διαβάστε τον Γιώργο Δουατζή στο Vakxikon.gr:

Ανέκδοτα ποιήματα στο τχ. 10 και στο τχ. 14.
Έκθεση φωτογραφίας του στο τχ. 11.
Προδημοσιεύσεις της ποιητικής συλλογής Πατρίδα των Καιρών (Εκδ. Καπόν, 2010), της αναθεωρημένης έκδοσης του θεατρικού Το Κουμπί (Εκδ. Ιωνικού Κέντρου, 2011), και της μελέτης Το σπασμένο παιχνίδι (Εκδ. Καπόν, 2011).
Παρουσιάσεις των βιβλίων του: Φωτοποιήματα (Εκδ. Καπόν, 2010), Πατρίδα των Καιρών (Εκδ. Καπόν, 2010)

--> Eπισκεφτείτε τον ιστότοπο του Γιώργου Δουατζή.

Λουκρητία Βοργία

2012-01-21T09:41:00.002+02:00

Η Μικρή Όπερα του κόσμου αποτελεί έναν θεσμό ο οποίος συνδυάζει το θέατρο με την όπερα, συνδέοντας μέσω της τέχνης διάφορες πόλεις όπως η Αθήνα, το Παρίσι και το Μιλάνο ανεβάζοντας παραστάσεις με πολύ μεγάλη επιτυχία.

Η ψυχή της Μικρής Όπερας ο σκηνοθέτης Βασίλης Αναστασίου με αφορμή το ανέβασμα της παράστασης "Λουκρητία Βοργία" του Βίκτορος Ουγκώ μετά την μετάφραση και την δραματουργική επεξεργασία του κειμένου μας αναλύει το θεατρικό κείμενο και τις προεκτάσεις του.

Ποια ήταν ακριβώς η Λουκρητία Βοργία; Μια ρομαντική ηρωίδα γραμμένη για να κερδίσει την πόλη με το χρόνο; Μία αδίστακτη και αιμοσταγής γυναίκα βουτηγμένη σε εκατοντάδες εγκλήματα; Μια ευάλωτη μητέρα και μία σπουδαία Δούκισσα;

Ο Ουγκώ την παρουσιάζει σαν μία αδίστακτη γυναίκα η οποία με την εξουσία που της χαρίζει η γέννησή της (κόρη του Πάπα Βοργία) επιβάλλεται καθορίζοντας τις ζωές των άλλων ηρώων. Η Λουκρητία Βοργία, στην προσπάθειά της να κρύψει το νόθο της παιδί, προϊόν αιμομιξίας, καταλήγει λόγω της σκοτεινής φύσης της, να το μπλέξει σε μια παγίδα θανάτου στην οποία το κυριότερο θύμα θα είναι η ίδια.

Είναι λοιπόν η Λουκρητία ένα προιόν του κορυφαίου δραματουργού, ο οποίος με σκοπό την επιτυχία του δράματος παραποιήσε κάποια χαρακτηριστικά ενός ιστορικού προσώπου;

Αλεξία Νταμπίκη

Άκι, ο μποέμ

2012-01-20T09:43:00.003+02:00

Στα 54 χρόνια του θεωρείται ο σημαντικότερος Φινλανδός σκηνοθέτης, παρολαυτά όταν τον καλούν οι πρωθυπουργοί της χώρας του για να τον τιμήσουν, εκείνος αρνείται διακριτικά μεν πεισματικά δε. Καθότι παραμένει ένας τραχύς λούμπεν της τέχνης, εκατό τοις εκατό εργάτης της ζωής, που πλήρωσε το τίμημα της ανεξαρτησίας του (ίδρυσε από νωρίς τη δική του εταιρεία παραγωγής μαζί με τον αδελφό του Μίκα, επίσης κινηματογραφιστή) κάνοντας ένα σκασμό δουλειές μέχρι να καθιερωθεί: ταχυδρόμος, λαντζέρης, κ.ά.

Δηλώνει πεσιμιστής παρόλο που οι βαθιά μελαγχολικές ταινίες του στο τέλος φέρουν αισιοδοξία και οπτιμιστική διάθεση. Αθεράπευτος εραστής της λογοτεχνίας και της ποίησης, εμφανώς επηρεασμένος από τη γαλλική Νουβέλ Βανγκ (όπως και απ' τον Ρομπέρ Μπρεσόν και τον Ζαν Πιερ Μελβίλ), είναι θιασώτης της μικρής φόρμας στις ταινίες του, γι’ αυτό και σπανίως ξεπερνούν τη μιάμιση ώρα. Λάτρης και του ασπρόμαυρου, μια και ακόμη κι οι έγχρωμες ταινίες του εξακολουθούν να κουβαλούν την… ασπρόμαυρη διάθεση του δημιουργού τους.

Μακριά από κυκλώματα, φάμπρικες και παρέες του παγκόσμιου σινεμά, συνεχίζει να κινηματογραφεί τον σαρκασμό και την ειρωνεία της ζωής με χιούμορ, περίσσια ζωντάνια, λίγα λόγια και μπόλικη σάτιρα. Έχει τιμηθεί από πολλά φεστιβάλ παγκοσμίως, ενώ εκείνα του Βερολίνου και, κυρίως, των Καννών τον έχουν “αγκαλιάσει” παρόλο που δεν έχει λάβει ακόμη το μεγάλο βραβείο τους. Αρκετές φορές έχει τιμηθεί από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου, ενώ στην αντίστοιχη Αμερικανική, τα Όσκαρ δηλαδή, ήταν υποψήφιος στην κατηγορία της ξενόγλωσσης ταινίας με τον “Άνθρωπο χωρίς παρελθόν” (χωρίς φυσικά να δώσει το παρών στο Λος Άντζελες).

Εντέλει, τι είναι ο Καουρισμάκι; Ο μανιακός κινηματογραφιστής με ηθοποιούς-φετίχ (Μάτι Πελόνπα, Κάτι Ουτίνεν, Μάρκου Πελτόλα, Κάρι Βαανάνεν) και λάτρης του Ελσίνκι (το οποίο έχει “απαρνηθεί” δυο φορές, κινηματογραφώντας το Λονδίνο στο “Προσέλαβα έναν επαγγελματία δολοφόνο” και το Παρίσι στην “Μποέμικη ζωή”, όπως και στα -έτσι κι αλλιώς- οδοιπορικά των Leningrad Cowboys), που τρελαίνεται για αλκοόλ, έρωτα, τέχνη και ζωή. Ο απόλυτος σεβασμός στον μεγάλο δημιουργό λοιπόν, που ξέρει τουλάχιστον γιατί κάνει τέχνη και πώς να ζει.

Νέστορας Πουλάκος

Δες εδώ για όλες τις ταινίες του

*Το αφιέρωμα δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (4-1-12).

Ταινίες 19ης Ιανουαρίου 2012

2012-01-19T14:45:00.002+02:00

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες. Κι ενώ οι νέες οσκαρικές δημιουργίες δυο σημαντικών σκηνοθετών του Χόλιγουντ αφήνουν χλιαρές εντυπώσεις, ένα ανεξάρτητο δράμα που αποθεώθηκε στο περυσινό Φεστιβάλ Σάντανς ξεχωρίζει. Την ίδια στιγμή κι ενώ καταλαγιάζει ο απόηχος των Χρυσών Σφαιρών, ν’ αναμένεις τις υποψηφιότητες για τα φετινά Όσκαρ. Ακόμη, να είσαι ενήμερος και για τα φεστιβαλικά ταξίδια των ελληνικών ταινιών. Ταινία της εβδομάδας είναι το “Μάρθα Μάρσι Μέι Μαρλίν”, ένα ανεξάρτητο αμερικανικό δράμα που αποθεώθηκε και βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Σάντανς (το οποίο διεξάγεται από σήμερα στη Γιούτα του Ντένβερ). Πρόκειται για μια εξαιρετική ψυχανάλυση του ανθρώπου σε αδυναμία. Μόνο η ερμηνεία του Λεονάρντο Ντι Κάπριο ξεχωρίζει στην, κατά τα λοιπά, ακαδημαϊκού τύπου βιογραφία “J. Edgar” δια χειρός Κλιντ Ίστγουντ. Ιδιαιτέρως ανιαρή, θα παρακολουθήσεις το ξεμπρόστιασμα αλλά και τον ύμνο στον ιδρυτή του FBI Έντγκαρ Χούβερ. Τη “Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν” με πρωταγωνιστή-ήρωα αυτή τη φορά ένα άλογο, θα παρακολουθήσεις στο νέο μπλοκμπάστερ του Στίβεν Σπίλμπεργκ, “Το άλογο του πολέμου”. Ανθρωπιά, ειρήνη, αισιοδοξία παρά τον πόλεμο και μια παιδικότητα, χαρακτηρίζουν μια ακόμη ακαδημαϊκότατη, χολιγουντιανή ταινία. Με τρία χρόνια καθυστέρηση φτάνει στη χώρα μας άλλη μια βιογραφία, “O τελευταίος χορευτής του Μάο”. Σε σκηνοθεσία Μπρους Μπέρεσφορντ, θα δεις την ανοδική εξέλιξη ενός χορευτή από την κομμουνιστική Κίνα στην καπιταλιστική Αμερική. Τις εντυπώσεις του σου γράφει ο Γωγάκης. Το –μάλλον- θρίλερ της εβδομάδας λέγεται “Η πιο σκοτεινή ώρα”, στο οποίο μια… άδεια Μόσχα (!) δέχεται την επίθεση εξωγήινων φωτιών, ενώ μια παρέα τουριστών προσπαθεί να σωθεί και να σώσει την ανθρωπότητα. Πάμε παρακάτω.

Μάρθα Μάρσι Μέι Μαρλίν (7/10)

Είναι ένα δράμα που στην αρχή σε αφήνει αμήχανο και μετά σε συγκλονίζει. Το είδα στην τελετή λήξης του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, κι έφυγα από την αίθουσα προβληματισμένος. Καθότι η ιστορία που εκτυλίσσεται εντέλει είναι τόσο καθημερινή. Κι ο ανθρώπινος ψυχισμός τόσο αδύναμος κι ευάλωτος, έτσι και τον εγκαταλείψεις, τον αφήσεις στο έλεος του, στα χέρια του κάθε επιτήδειου. Νεαρή κοπέλα καταφεύγει στην ήσυχη οικογενειακή ζωή της αδερφής της για να σωθεί. Χωρίς να αποκαλύπτεται τίποτε εξ αρχής, σιγά σιγά ανακαλύπτεις με τα απανωτά φλας μπακ τι ακριβώς της έχει συμβεί. Η ψυχολογική της κατάσταση είναι διαλυμένη, τα συνεχή ξεσπάσματα της βασίζονται στην ευθραυστότητα του μέσα της, παρόλο που οι δικοί της άνθρωποι τα θεωρούν αναίτια. Δεν ξέρουν, δεν καταλαβαίνουν. Η κοπέλα με ξεχαρβαλωμένη την οικογενειακή της ευτυχία, βρίσκει καταφύγιο σε μια αίρεση που ενώ στην αρχή μοιάζει παράδεισος εντέλει είναι η απόλυτη κόλαση. Η ζωή εκεί την καταστρέφει, τη βιάζει, την κατακρεουργεί. Η μόνη λύση η διαφυγή. Η ταινία του Σων Ντάρκιν κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο περυσινό φεστιβάλ του Σάντανς, που ξέρει να ξεχωρίζει το ταλέντο και την ορμή του ανεξάρτητου. Έχει γυρίσει τα φεστιβάλ του κόσμου κι έχει αποθεωθεί. Είναι μια σπουδή στην ανθρώπινη ψυχή. Ένα μάθημα ζωής κανονικό.

J. Edgar (5/10)

Ο γερόλυκος παραμεγάλωσε και η ακαδημαϊκή του στάμπα είναι πλέον ορατή όσο ποτέ. Το μόνο που πετυχαίνει πια ο Ίστγουντ είναι σημαντικές ερμηνείες. Καθότι ναι μεν δείχνει ενδιαφέρουσες ιστορίες, όμως με τον πλέον ανιαρό και παρωχημένο τρόπο. Το “J. Edgar” είμαι μια τέτοια επιβεβαίωση. Όπως και στον “Ανίκητο”, ο Ίστγουντ χτίζει μια βιογραφία στείρα, ακαδημαϊκή, άνευ νεύρου. Ο θαυμάσιος Λεονάρντο Ντι Κάπριο υποδύεται τον ιδρυτή του FBI Έντγκαρ Χούβερ, πίσω στα ΄50s. Ο Ίστγουντ αφηγείται μια ταινία εποχής, άψογη στα τεχνικά της κομμάτια, παντελώς μέτρια σε όλα τα υπόλοιπα που είναι και τα σημαντικότερα. Η ταινία κινείται με φλας μπακ, με τον Χούβερ γερασμένο πια να γράφει και να θυμάται τη ζωή του: από τα νεανικά του χρόνια, στο όραμα του για την πάταξη του εγκλήματος, την ίδρυση του FBI, τις σχέσεις του με τις γυναίκες, τη μητέρα του, τον σύντροφο του… Η σκηνοθεσία και, κυρίως, το σενάριο είναι παντελώς άνισα. Η κρυπτο-ομοφυλοφιλία του Χούβερ ποτέ δεν αναπτύσσεται. Η ψυχωτική σχέση με τη μητέρα του κινείται στα όρια της νεύρωσης στην οθόνη. Οι σχέσεις του με συναδέλφους και λοιπούς δεν ολοκληρώνονται. Το κομμάτι που ελκύει περισσότερο όμως είναι εκείνο της πάταξης του εγκλήματος, και του οράματος που είχε ο Χούβερ για μια καλύτερη, καθαρότερη Αμερική. Και παρά το αντικομμουνιστικό μανιφέστο του, η λογική και οι πράξεις του μπορεί ν’ αντιμετώπιζαν αντιδράσεις, όμως είχαν την πυγμή ενός ισχυρού άνδρα. Το “J. Edgar” είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία, με μια έξοχη κύρια ερμηνεία. Το υπόλοιπο κομμάτι θα μείνει στην κινηματογραφική ιστορία όμως.

Το Άλογο του Πολέμου (5/10)

Επικό δράμα τύπου “Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν”, μόνο που αυτή τη φορά πρωταγωνιστής-ήρωας είναι ένα άλογο, που διατρέχει την ιστορία και μπαίνει σε πολέμους (στον Α’ παγκόσμιο, εν προκειμένω), ενώ εξακολουθεί να κουβαλά τις αρχές των ανθρώπων που το μεγάλωσαν, καθώς και μια μαγεία και ένα αισιόδοξο μήνυμα περί ζωής. Ο Σπίλμπεργκ σε τέτοιες ταινίες είναι μανούλα. Το δυομισάωρο έπος του, φέρει το αντιπολεμικό μήνυμα, το αίσθημα της ειρήνης, καθώς και μια ανθρωπιά που μπορεί να κουβαλά και ένα άλογο. Άλλωστε ο σκοπός είναι ο διδακτισμός η θέληση για έναν καλύτερο κόσμο, παρά τους χαλεπούς καιρούς. Κλασικό μπλοκμπάστερ δια χερός Σπίλμπεργκ. Μακρόπνοο, με χαρακτηριστική φωτογραφία, υποβλητική μουσική και καθαρό ήχο, άψογη σκηνογραφία. Εντούτοις δεν ξεχωρίζει κανείς ηθοποιός. Άπαντες συνθλίβονται από το άλογο-πρωταγωνιστή. Άλλωστε δεν ολοκληρώνονται ποτέ οι χαρακτήρες τους, μια και κινούνται στις παρυφές του Φόρεστ Γκαμπ τετράποδου. Κατά τα λοιπά, μια ακαδημαϊκή ταινία θα δεις, στεγνή από κάθε άποψη, αφού ακόμη και οι φιοριτούρες κινούνται σε βαρομετρικό χαμηλό. Από την άλλη μεριά το σενάριο υπηρετεί το μυθιστόρημα χωρίς να παρεκκλίνει από το μήνυμα που αυτό μεταδίδει, ενώ η διεκπεραιωτική σκηνοθεσία του Σπίλμπεργκ κρατά τα δεδομένα σε σταθερή τροχιά. Δεν είναι το αγαπημένο μου σινεμά. Βασικά το αποφεύγω σαν ο διάολος το λιβάνι. Με κοιμίζει για την ακρίβεια.

Η Πιο Σκοτεινή Ώρα (2/10)

Υποτίθεται ότι είναι θρίλερ, ή ταινία τρόμου πάρτο όπως θες, μα προσωπικά δεν τρόμαξα ούτε μια στιγμή στη διάρκεια της. Υποτίθεται, πάλι, πως είναι περιπέτεια, ταινία δράσης δηλαδή, όμως ήταν τόσο άνευρη και χλιαρή ώστε νόμιζα ότι έβλεπα κομεντί με εξωγήινες φωτιές και οπλισμένους σαν αστακούς άντρες να περιφέρονται. Εν συντομία, είναι μια κλασικότατη αμερικανική teen movie, που μιμείται το “28 μέρες μετά” του Ντάνι Μπόιλ. Αδειάζει τη Μόσχα (!), που της επιτίθενται εξωγήινοι, και τοποθετεί μια παρέα νέων που έχουν διασωθεί από το θάνατο (και ω! του θαύματος, είναι Αμερικανοί τουρίστες), οι οποίοι προσπαθούν να διαφύγουν από την πόλη και να εξαλείψουν την απειλή. Έτσι και δεν πείστηκες από τα απλούστατα γραφόμενα μου, σου προτείνω όντως να δεις την ταινία με το αδιάφορο σενάριο και τη χαοτική σκηνοθεσία, για να πειστείς ότι έχεις χάσει εκατό τοις εκατό τα λεφτά σου άδικα.

*Tα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (19-1-12).

"Τα πάντα απο-ρήτος / Ηistory of music and poetry : Vermillion" - No 1

2012-01-18T00:53:00.004+02:00

Written by Guillemots

http://www.youtube.com/watch?v=dhyIOIHf3g4

There's a man with a face like sorrow
Now he's gone for good
How could anyone hold you without feeling good?

There's a shop where the thoughts that I borrow
Swim around my head like snow
How could anyone ignore you?

So play on, play on, play on
The skies are made vermillion
We're singing in a concrete star
Oh we're all just castles in the cards

There's a hope in my blood when I see you
I hear crashing drums
How could any other language hope to lead me on?

Little sparks in the puddles shoot like darts
at all the things we might be
you and me

So play on, play on, play on
The skies are made vermillion
We're killing all the saints tonight

Oh play on, you shadows of the light

So play on, play on, play on
The skies are made vermillion

If all I was was all I felt
Then the sun itself would start to melt
Into waterfalls pouring down like song
Oh play on

So play on, play on, play on
The skies are made vermillion
Killing all the saints tonight
Oh we're all just dancers in the night

Στις 18 Ιανουαρίου του 1689, γεννήθηκε ο Γάλλος φιλόσοφος του Διαφωτισμού Μοντεσκιέ. Κυριότερο έργο του είναι το βιβλίο "Το Πνεύμα των Νόμων", όπου έκανε λόγο για τη διάκριση των εξουσιών επηρεάζοντας βαθύτατα το αμερικανικό Σύνταγμα, που τότε λάμβανε την υπόστασή του, αλλά και τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Θα θεωρούσα τον ευατό μου ως ευτυχέστερο των θνητών, αν μπορούσα να συμβάλω στο να θεραπευτούν οι άνθρωποι από τις προλήψεις τους. Ονομάζω εδώ προλήψεις όχι αυτό που προκαλεί την άγνοια ορισμένων πραγμάτων, αλλά αυτό που προκαλεί την άγνοια του ίδιου του ευατού μας.

Στις 18 Ιανουαρίου του 1914, γεννήθηκε ο Γερμανός συγγραφέας Άρνο Σμιντ. Τα έργα του είναι επηρεασμένα από τον ιμπρεσιονισμό αλλά το ιδιαίτερο στυλ γραφής του τα κάνει μοναδικά. Επίσης, έχει συγγράψει δοκίμια και έχει κάνει μεταφράσεις έργων του Γουίλιαμ Φώκνερ, του Έντγκαρ Άλαν Πόε και του Γουίλκινς.

Το ρουμάνι του Μπραντ

Το σπουδαιότερο μεταπολεμικό γερμανικό κείμενο για τον ηττημένο στρατιώτη που επιστρέφει στην πατρίδα για να παραμείνει κι εκεί πρόσφυγας και απομονωμένος. Ο Schmidt δεν παρουσιάζει τον ήρωά του αδικημένο και συντριμμένο: ο πόλεμος ήταν άδικος και η αδικία ευθύνη του λαού του. Ο ήρωας περιγράφει τον κόσμο όπου ζει όσο πιο ρεαλιστικά μπορεί και τον κόσμο της προσωπικής του εσωτερικής μετοικεσίας όσο πιο παραμυθένια γίνεται. Πλάι στην ερωτική περιπέτεια με την τραχιά Λόρε, στην αμήχανη φιλία με την "άσχημη" Γκρέτε, την καθημερινή αντιπαράθεση με ντόπιους αγρότες, δασκάλους και παπάδες, τη σχολαστική έρευνα για τη βιογραφία ενός ξεχασμένου ρομαντικού συγγραφέα εκτυλίσσεται ο μαγικός κόσμος του ονείρου, πραγματικότητα και μύθος μπλέκονται αξεδιάλυτα σε ένα κατηγορώ ενάντια στον κίβδηλο κόσμο των δολοφόνων και των βουβών τους συνοδοιπόρων. Πάντα στον αμείλικτο πρώτο ενικό του διαφωτιστή, ο συγγραφέας μάς πείθει ότι τα μόνα ερείσματα που μένουν για να αντισταθούμε στον ανθρωποβόρο παντοκράτορα Λεβιάθαν, είναι η ακριβής γνώση, η τέχνη και ο έρωτας.

(Από το εσώφυλλο του βιβλίου)

Ο Άρνο Σμιτ (Arno Schmidt) γεννήθηκε στο Αμβούργο τη χρονιά που ξέσπασε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, από γονείς Σιλέσιους. Τελείωσε το γυμνάσιο στο Λάουμπαν της Σιλεσίας με αναπάντεχα κακό απολυτήριο. Εργάστηκε ως λογιστής στο εργοστάσιο παραγωγής ενδυμάτων Greiff , και παντρεύεται την Alice Murawski. Η αδελφή του Lucy μετανάστευσε μαζί με τον εβραίο άντρα της στη Αμερική με την άνοδο των ναζιστών στην εξουσία το 1933. Το 1939 κλήθηκε από το στρατό πραγματοποιώντας εξάχρονη θητεία, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας το πέρασε στη Νορβηγία. Με την κατάρρευση του μετώπου έπεσε αιχμάλωτος πολέμου στα χέρια των Άγγλων και έπειτα από ένα μικρό διάστημα που εργάστηκε ως διερμηνέας της αστυνομίας των δυνάμεων κατοχής, εγκαταστάθηκε στη δυτική ζώνη και αφιερώθηκε στη συγγραφή. Το 1949 δημοσιεύει το Λεβιάθαν που βραβεύτηκε από την Ακαδημία Επιστημών και Λογοτεχνίας και το επαινεί πολύ ο Hermann Hesse. Μέχρι το 1960 εκδίδει μεταφράσεις και πρωτοποριακά έργα που του επιφέρουν μηνύσεις επί πορνογραφία και βλασφημία των θείων. Υπό την επήρεια του James Joyce και Sigmund Freud συγγράφει το Zettel’s traum που βραβεύεται με το βραβείο Γκαίτε. Αλλά το έργο του γνωρίζει τη μεγαλύτερη αναγνώριση μετά το θάνατό του το 1979. Οι επιφανέστεροι σύγχρονοι γερμανοί λογοτέχνες θεωρούν το έργο του αδύνατο χωρίς την επιρροή του Arno Schmidt. Εντυπωσιακό είναι ότι σήμερα υπάρχουν τέσσερα περιοδικά με αποκλειστικό αντικείμενό τους το έργο του Arno Schmidt, ένας σύλλογος φίλων και ένα ομώνυμο ίδρυμα.

(Aπό την εισαγωγή του βιβλίου "Το Ρουμάνι του Μπράντ" εκδόσεις Οδυσσέας, Αθήνα 1994.)

Στις 18 Ιανουαρίου του 1936, πέθανε ο Βρετανός συγγραφέας Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, που είχε τιμηθεί με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1907.

Αν να κρατάς μπορείς το λογικό σου όταν γύρω σου όλοι
το ' χουνε χαμένο και ρίχνουνε γι' αυτό το φταίξιμο σε σένα,

Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς τον εαυτό σου,
όταν για σένα αμφιβάλλουν όλοι, αλλά να βρίσκεις ελαφρυντικά ακόμα και για την αμφιβολία τους αυτή,

Αν να προσμένεις το μπορείς δίχως από την προσμονή ετούτη ν' αποσταίνεις,

ή Αν και σε συκοφαντούν εσύ να μη βυθίζεσαι στο ψέμα,

ή Αν και σε μισούν το μίσος μέσα σου να μην αφήσεις να φουντώνει,
κι ωστόσο να μην δείχνεσαι πάρα πολύ καλός κι ούτε με πάρα πολλή σοφία να μιλάς,

Αν να ονειρεύεσαι μπορείς δίχως το όνειρο να κάνεις δάσκαλό σου,

Αν να στοχάζεσαι μπορείς δίχως να κάνεις το στοχασμό σκοπό σου,

Αν το μπορείς το Θρίαμβο και την Καταστροφή να αντικρίσεις
και σε αυτούς τους δυο αγύρτες όμοια να φερθείς,

Αν να ακούς αντέχεις την αλήθεια που εσύ είχες ειπωμένη
από πανούργους νοθευμένη ώστε παγίδα για τους άμυαλους να γίνει,
ή να θεωρείς όλα αυτά οπού 'χεις της ζωή σου αφιερώσει, τσακισμένα,
και πάλι ν' αρχινάς να τα στυλώνεις με εργαλεία φαγωμένα,

Αν να στοιβάζεις το μπορείς σ' ένα σωρό όλα εκείνα που 'χεις κερδισμένα.
Και όλα να τα παίξεις κορόνα γράμματα μεμιάς,
και να χάσεις, και κείθε που έχεις ξεκινήσει πάλι ν' αρχινήσεις
κι ούτε μπορείς καρδιά και νεύρα και μυώνες ν' αναγκάσεις
πάλι να σου δουλέψουνε κι ας είναι από καιρό αφανισμένα,
κι έτσι ολόρθος να κρατιέσαι μόλο που τίποτα
δε έχει μέσα σου απομείνει
εξόν από τη θέληση που τους μηνά: «Βαστάτε!»

Αν να μιλάς μπορείς με το λαό κι ωστόσο να κρατάς την αρετή σου,
με βασιλιάδες όντας μη χάνοντας το απλό το φέρσιμό σου,

Αν μήτε εχθροί μήτε και φίλοι ακριβοί μπορούν να σε πληγώσουν,

Αν όλοι οι άνθρωποι σε λογαριάζουν, όμως πάρα πολύ κανένας,

Αν το μπορείς την ώρα που ο θυμός σου θέλει να ξεσπάσει να κρατηθείς νηφάλιος
και την γαλήνη σου την πρώτη να ξαναβρείς, δικιά σου τότε θα ' ναι η Γη
κι όλα εκείνα πλου κατέχει, και ό,τι αξίζει πιο πολύ-
Άντρας σωστός τότε θε να 'σαι, γιε μου!

Στις 18 Ιανουαρίου του 1916, γεννήθηκε ο μουσικοσυνθέτης Βασίλης Τσιτσάνης, ενώ ύστερα από 68 χρόνια, την ίδια ημέρα, το 1984 πέθανε, έχοντας αφήσει πίσω του μια τεράστια κληρονομιά για το λαικό τραγούδι.

Πάλιωσε το σακάκι μου
θα σβήσω απ' το μεράκι μου
και καημό έχω μεγάλο
δεν μπορώ να πάρω άλλο

Τόσα κοστούμια χάρισα
μα τώρα που ρεστάρισα
φίλος δε με πλησιάζει
τα παλιόρουχα κοιτάζει

Ντυμένο σε προσέχουνε
κι από κοντά σου τρέχουνε
σαν παλιώσουν πέρα ως πέρα
δε σου λένε καλημέρα

Στη θάλασσα κολυμπάνε κροκόδειλοι

2012-01-17T09:17:00.002+02:00

Τα γεγονότα είναι σημαντικά. Η ιστορία είναι σημαντική. Αυτό που σου αλλάζει τη ζωή κι αυτό που σου συμβαίνει, όχι το που ή με ποιόν.

Ο χρόνος σε οποιοδήποτε σημείο της υφηλίου βρεθούμε "κυλάει" πάντα με τον ίδιο ρυθμό και προς μια μόνο κατεύθυνση -από το παρελθόν προς το μέλλον. Έχει παντού την ίδια μέτρηση, δευτερόλεπτα, λεπτά, ώρες κλπ. Αυτό που αλλάζει μονάχα είναι το πώς βιώνει ο καθένας από εμάς ξεχωριστά τις στιγμές του. Σε τι κατάσταση τον πετυχαίνει και πως τον εκμεταλλεύεται. Ανάλογα με την ηλικία της ζωής μας οφείλουμε σε γενικές γραμμές να γινόμαστε μέρος κάποιων τετριμμένων γεγονότων. Μια διαφορετική όμως προσέγγιση του χρόνου θα ανακαλύψουμε στην ιστορία του Εναϊτολάχ.

Μια αληθινή ιστορία που μας προσφέρει με γλαφυρότητα το τι σημαίνει να είσαι πρόσφυγας. Και πως ο χρόνος δεν κυλάει ο ίδιος σε όλους παρόλο που μετριέται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Αρκετοί ίσως από εμάς θα έχουμε ακούσει ιστορίες από μεγαλύτερες ανθρώπινες υπάρξεις με τέτοιου είδους βιώματα. Αυτό που θα διαφοροποιηθεί σε όσους επιλέξουν για ανάγνωσμα το βιβλίο του Φάμπιο Τζέντα ‘"Στη θάλασσα κολυμπάνε κροκόδειλοι" θα είναι πως θα μάθουν με περισσότερες λεπτομέρειες το πόσο δύσκολο και γεμάτο κακουχίες είναι για έναν πιτσιρικά στα προεφηβικά του χρόνια να απαρνείται το οικογενειακό του περιβάλλον και τη γενέτειρα του αναζητώντας σε ξένους τόπους την τύχη του.

Γεννημένος σε μια χώρα που λες και έχει υπογράψει συμβόλαιο ώστε να βρίσκεται σε μια μόνιμη εμπόλεμη κατάσταση (Αφγανιστάν) ο ήρωας μας αποφασίζει και με την προτροπή της μητέρας του να πάρει τη ζωή του στα δικά του χέρια και να μην την αφήσει τους καλοθελητάδες να αποφασίσουν χωρίς και τη δική του συμμετοχή. Έτσι αποφασίζει να ανοίξει πανιά ταξιδεύοντας σε άλλες πολιτείες επιδιώκοντας να ανακαλύψει μέσα από αντιξοότητες και δύσκολές εως απάνθρωπες σε αρκετές των περιπτώσεων καταστάσεις τη δική του γη της επαγγελίας.

Μέσα από αυτό το ταξίδι θα γνωρίσει ανθρώπους, συμπεριφορές, καταστάσεις που δύσκολα και υπο φυσιολογικές συνθήκες κάποιος συνάνθρωπός μας να προλάβει να ζήσει σε όλη του τη ζωή. Και όμως ο Εναϊτολάχ θα προλάβει να τα γνωρίσει πριν καλά καλά ολοκληρωθεί η δεύτερη δεκαετία της "άστατης" ζωής του. Ίσως το συγκεκριμένο βιβλίο μέσα από τις σελίδες του μας κάνει να δούμε με διαφορετικό μάτι από τούδε και στο εξής αυτούς τους πιτσιρικάδες και τους αντιμετωπίσουμε πλέον με περισσότερη αξιοπρέπεια ως επι το πλείστον. Και όλα αυτά μπορούν να σου συμβούν αν γεννηθείς σε λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή.

Αυτό που σου προσφέρει το συγκεκριμένο βιβλίο δεν είναι τίποτε άλλο από μια αληθινή περιπέτεια του μικρού Εναϊτολάχ να υπερπηδήσει όσο εμπόδια του παρουσιαστούν στο διάβα του ώστε να γνωρίσει και να ζήσει επιτέλους όσα όλοι μας τόσο απλόχερα μας έχουν δοθεί μιας και για αυτόν τα δικά μας βιώματα αποτελούν όλη του τη ζωή…!!!

Νίκος Μπίνος

12 (ξένες) ταινίες που (μου) άλλαξαν τη ζωή το 2011

2012-01-16T09:34:00.002+02:00

Του Νέστορα Πουλάκου

Η τέχνη μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή. Τουλάχιστον την κοσμοθεωρία της. Πόσω μάλλον αν ασχολείσαι με αυτή, και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας σου. Προσωπικά λατρεύω τα βιβλία και τις ταινίες. Και μια και στο SevenArt.gr ασχολούμαστε με τις ταινίες (κι όχι με τα βιβλία), σου γράφω για τις 12 ταινίες που μου άλλαξαν τη ζωή μες το 2011. Μια για κάθε μήνα του χρόνου. Καθότι πάντοτε υπάρχει μια ταινία σε κάθε μήνα που αξίζει να τη δεις. Και να τη ζεις.

Ιανουάριος

Μαύρος Κύκνος, του Ντάρεν Αρονόφσκι

Μια μυσταγωγία είναι. Μπαίνεις, κάθεσαι, βλέπεις. Χάνεσαι. Φεύγεις παραπέρα. Παρασέρνεσαι. Και θα μαγευτείς και θα σ’ αρέσει πολύ. Και θα πονέσεις. Και δεν θα θέλεις να βγεις από εκεί. Να τελειώσει, δε θες να τελειώσει. Ο Αρονόφσκι χτένισε τον Τσαϊκόφσκι. Έκανε τη διαχρονική "Λίμνη των Κύκνων" ένα σκοτεινό, ερεβώδες σύμπαν. Στην ξαναδιαβάζει, την επαναλαμβάνεις, την ξαναμαθαίνεις. Και αυτός ο μπαγάσας ο μουσικός, ο Κλιντ Μάνσελ, γδέρνει την κλασική μουσική του έργου, την τρελαίνει, την τεμαχίζει, την κάνει ροκ. Όχι σαν ήχο, μα σαν ιδέα. Σαν κουλτούρα. Είναι παράνοια, είναι τρέλα η ταινία του Αρονόφσκι. Ο "Μαύρος Κύκνος". Ο ψυχολογικά ασταθής κόσμος μιας νεαρής πλην φιλόδοξης χορεύτριας του κλασικού μπαλέτου. Θέλει να φτάσει ψηλά. Μέσα της όμως δεν είναι καλά. Στην ψυχή, στο μυαλό της. Ο κόσμος της τρεμοπαίζει συνεχώς. Η οικογένειά της, οι φίλοι και συνάδελφοί της, ο δάσκαλος της. Όλοι τους ευχή και κατάρα της.

Φεβρουάριος

Blue Valentine, του Ντέρεκ Σιάνφρανς

Σκέφτεσαι με αυτή την ταινία. Αισθάνεσαι. Γιατί τα έχεις βιώσει και εσύ αυτά. Και από τις δυο πλευρές. Και γιατί -φυσικά- όλο και φοβάσαι να αντικρίσεις (πάλι) την αρνητική. Τη δύσκολη. Τη σκληρή. Να είσαι εσύ το θύμα. Ο χαμένος. Αυτός που θα πέσει στη φωτιά. Και ας αναγεννηθείς μετά. Το κομμάτι σου το αγνό θα έχει χαθεί. Ανεπιστρεπτί. Και πάπαλα το ρομάντζο και η φλυαρία του έρωτα... "Όταν θέλω εσύ δεν θέλεις, τώρα που δεν θέλω, θέλεις, μάθε τώρα, που δεν θέλω, για να θέλεις, όταν θέλω". Πόσο παιδική και ανώριμη είναι αυτή η παροιμία. Κι όμως είναι μια πραγματικότητα, είναι η αλήθεια. Και αν δεν θέλεις να την ακούσεις, να την δεις, πρόβλημα σου. Θα τη βρεις μπροστά σου. Η μάχη των δυο φύλων. Ο αδυσώπητος κόσμος του (συνήθως μη) αμοιβαίου έρωτα. Η αρχή μιας σχέσης βάσει σύμβασης. Και το τέλος της. Τον ερωτεύεται γιατί ο προηγούμενος την πλήγωσε, την έκανε να νιώσει άσχημα. Αυτή είναι η αλήθεια.

Μάρτιος

Ο Τρόπος του Μπάρνεϊ, του Ρίτσαρντ Λιούις

Είναι η ανθολογία ενός αρσενικού. Με τα όλα του. Στο λέω, ταυτίστηκα. Νέο ίνδαλμα μου ο Μπάρνεϊ Πανόφσκι. Άντρας. Ένα μακρόπνοο ποίημα η ζωή του, το διαβάζεις απνευστί, τη βλέπεις με δέος. Ο Μπάρνεϊ είναι ένας άντρας πληθωρικός, υψηλών τόνων, με εκτόπισμα, που κάνει την παρουσία του αισθητή. Γυναίκες, ποτά, πούρα, ξενύχτια, μεγάλες μπίζνες, παρέες, χόκεϊ, ταξίδια, ακρότητες, μα και αγάπες και έρωτες και τρυφερότητες και οικογένεια με παιδιά. Κάνει τα πάντα στο κόκκινο. Με υπερβολή. Μέχρι το τέλος. Ρουφάει και το μεδούλι. Το απολαμβάνει το καθετί. Το ξεζουμίζει. Το ξεκοκαλίζει. Είναι άντρας, που αγαπιέται πολύ. Και μισιέται, επίσης. Τα γράφει όλα εκεί που ξέρεις και συνεχίζει να κάνει το δικό του. Ένας τραχύς άνθρωπος, ένας μάγκας, ένας άντρακλας εν ολίγοις. Με τα καλά και τα κακά του. Δεν του λείπει όμως η ευαισθησία και το χάδι και η αγκαλιά. Έτσι και αγαπά, όλα τριγύρω του έχουν τελειώσει.

Απρίλιος

Το Άλογο του Τορίνο, του Μπέλα Ταρ

Αυτό είναι ένα προσωπικό σινεμά μεν, μια φιλοσοφική ελεγεία δε. Ξέρεις, υπάρχουν σκηνοθέτες που θα μπορούσαν να γράψουν και μια πραγματεία, ένα δοκίμιο, μια ελεγεία για τον άνθρωπο. Ο Μπέλα Ταρ είναι ένας από αυτούς. Ασπρόμαυρη φωτογραφία, μακρόσυρτα πλάνα, μεγάλες σιωπές (υπάρχει μάλιστα ένα 25λεπτο εισαγωγικό στο "Άλογο του Τορίνο" χωρίς διαλόγους, αρκούντως υποβλητικό, που σε συνεπαίρνει). Και με διαλόγους όπου χρειάζονται, μεστοί, μετρημένοι, ουσιαστικοί, χωρίς φλυαρίες. Ούτε φανφαρονισμοί ούτε λοιπές λεκτικές αηδίες. Στη συγκεκριμένη, τελευταία ταινία του Μπέλα Ταρ (ο ίδιος δήλωσε ότι κλείνει την καριέρα του), το νήμα πιάνεται από το γνωστό «κλάμα» του Νίτσε. Και ο Ούγγρος auter φιλμάρει τον αμαξά και την κόρη του, που έχουν στο ζυγό τους το άλογο για το οποίο έκλαψε ο σπουδαίος φιλόσοφος του 19ου αιώνα. Η ματιά του Ταρ είναι τελολογική. Βάσει και της θεωρίας του Νίτσε, κινηματογραφεί τις τελευταίες πέντε μέρες της φτωχικής, σαπισμένης οικογένειας προς τον απόλυτο όλεθρο, το έρεβος, το σκοτάδι που θα τα καλύψει όλα. Επί πέντε μέρες, σε ένα απόμερο σπίτι το οποίο και κλυδωνίζεται από το μανιασμένο τοπίο που ουρλιάζει για το τέλος της ανθρωπότητας, της γης, ένας αμαξάς και η κόρη του ζουν σαν ερείπια.

Μάιος

Το Δέντρο της Ζωής, του Τέρενς Μάλικ

Το ποίημα του Μάλικ, αυτό το φιλοσοφικό δοκίμιο των παραισθήσεων, που σου βάζει πέντε αρχέτυπα στη σειρά, στα κάνει πενηνταράκια, και σου λέει κοίτα τη ζωή στα μάτια μια και περνάει και χάνεται, μόνο σα μάθημα ζωής το είδα. Και δες το κι εσύ έτσι, θα με θυμηθείς. Γιατί, έτσι κι αφεθείς στην οπτική εξτραβαγκάντσα του Μάλικ μεταφέρεσαι αυτόματα σε έναν άλλο κόσμο. Εκεί, που παίζεις μόνο με τις αισθήσεις σου, κι είσαι εσύ κι εκείνη κι Αυτός, ο Θεός, για να τα πείτε ένα χεράκι. Από το μπινγκ μπανγκ στη φυλακή της οικογένειας. Κι από τις "αμαρτίες" του πατέρα που "παιδεύουσι" τέκνα μια για πάντα, χωρίς να υπάρχει επιστροφή. Το στίγμα μένει πάντως. Ο Μάλικ σου δείχνει μες σ’ ένα χρυσαφένιο μεγαλείο τον κόσμο, τον άνθρωπο, και το πώς αυτοί οι δύο πόλοι αλληλεπιδρούν.

Ιούνιος

Ο θάνατος σου, η ζωή μου, του Γέρζι Σκολιμόφσκι

Ο παλιός καλός Σκολιμόφσκι, ένας από τους γίγαντες του πολωνικού κινηματογράφου, γυρίζει μια ταινία επιβίωσης, ενστίκτου, και ανθρώπινου πόνου. Με φόντο, πιθανότατα, τον πόλεμο του Αφγανιστάν, παρακολουθείς τον αγώνα ενός μεσήλικα να ξεφύγει από τους Αμερικανούς στρατιώτες που τον καταδιώκουν (γιατί σκότωσε δικούς τους) μέσα από ερήμους, στέπες, δάση και χιονισμένα βουνά. Σε αυτή την περιπέτεια θα δει και θα κάνει τα πάντα. Η ιστορία του Σκολιμόφσκι, μπορεί να είναι ολιγόλογη αλλά στα σίγουρα είναι καθηλωτική, Μη σου πω και αποκαλυπτική. Δυο τα στοιχεία που την κάνουν αριστούργημα: η αριστοτεχνική σκηνοθεσία του Πολωνού δημιουργού, και η εξαιρετική, βωβή το τονίζω, ερμηνεία του Βινσέν Γκαλό.

Ιούλιος

Εμείς οι δύο, των Αντόνιο Ναχάρο & Αλβάρο Παστόρ

θα απολαύσεις ένα έξοχο ρομάντζο άκρως συγκινητικό και κυρίως ιδιαιτέρως ενδιαφέρον. Άνδρας με σύνδρομο down ερωτεύεται γοητευτική συνάδελφο του, η οποία έχοντας κουραστεί από τις εφήμερες σχέσεις που κάνει βρίσκει το ουσιώδες στο διαφορετικό. Ξεκάθαρα είναι μια ταινία ερμηνειών. Και στο λέω αυτό γιατί ενώ θα μπορούσε να απογειωθεί παραμένει χλιαρή, και η αιτία είναι η σκηνοθεσία της. Οι Ναχάρο και Παστόρ να έκαναν εξαίσια δουλειά με τους Πινέδα και Ντουένιας, και σου προσφέρουν μια τρυφερή ταινία ενός άλλου κόσμου από τον συνηθισμένο.

Αύγουστος

Οι πρωτάρηδες, του Μάικ Μιλς

Γοητευτικός νεαρός ερωτεύεται κορίτσι που τον συνεπαίρνει, ενώ θυμάται τη σχέση που είχε με τον προσφάτως εκλιπόντα πατέρα του, όταν του αποκάλυψε ότι είναι ομοφυλόφιλος. Καταρχάς σου ομολογώ ότι με ξετρέλανε η ερμηνεία του γερόλυκου Κρίστοφερ Πλάμερ. Μεστός, απλός, απέριττος, και με μια εκφραστικότητα που τσακίζει, είναι όλη η ταινία πάνω του. Ο Μιλς που, κατά τα άλλα, υποστήριξε την ταινία του με ό,τι δυνάμεις είχε, χωρίς να κάνει ουσιαστικά λάθη, και χωρίς να προδώσει το έμπειρο καστ του, καθοδήγησε τον Πλάμερ σε μια έξοχη ερμηνεία.

Σεπτέμβριος

Drive, του Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν

Ένα αληθινό διαμάντι, ατόφιο, πραγματικό, που λάμπει μες στην καταχνιά, και τη βία, και την ένταση που είναι χωμένο. Με το “Drive” ο Δανός Βίντινγκ Ρεφν αναδεικνύεται σε σύγχρονο μάστορα του b-movie, άξιος συνεχιστής σκηνοθετών των ‘70s και των ‘80s όπως ο Κάρπεντερ. Η σκηνοθετική μαεστρία του Ρεφν στην ιστορία του ήσυχου, λιγομίλητου, πλην φονικού μηχανικού αυτοκινήτων και, εν γένει, “οδηγού”, με την υποβλητικότητα που έχει σαπισμένη, σκοτεινή ατμόσφαιρα. Η εξαίσια ερμηνεία του σύγχρονου Ντε Νίρο, του Ράιαν Γκόσλινγκ που μπορεί να παίξει τα πάντα (από το “Blue Valentine” στο “Crazy Stupid Love", κι έχεις να δεις ακόμη…), μαζί με την ψιθυριστή, όμορφη, μα κι έκφυλη έκφραση της Μάλιγκαν, ήταν τα στοιχεία ενός μείγματος εκρηκτικού.

Οκτώβριος

Ένας χωρισμός, του Ασγκάρ Φαραντί

Ο Φαραντί με τον “Ένα Χωρισμό” και τη Χρυσή Άρκτο στη φετινή Μπερλινάλε, επιβεβαίωσε με τον πλέον απλό, μινιμαλιστικό τρόπο ότι είναι ο νέος Κιαροστάμι, ο άξιος συνεχιστής ενός σινεμά ανθρωποκεντρικού, που διαπνέεται από την πολύ ιδιαίτερη κοινωνικοπολιτική κατάσταση που επικρατεί στο Ιράν. Μέσα από την διεισδυτική ματιά του Φαραντί όλες οι παθογένειες, οι έμφυτες κουλτούρες, οι μπερδεμένοι ψυχισμοί, και οι αλλοπρόσαλλες ματιές στο οτιδήποτε συμβαίνει, αποπνέουν αυτή την εξαιρετικά επικίνδυνη περιπλοκή του ευρωπαϊκού μοντέλου με το θεοκρατικό-θεοσεβούμενό κλίμα που επικρατεί ως αρρώστια πολλές φορές, κι όλο αμφισβητείται. Μέσα από την ιστορία της Σιμίν και του Ναντέρ, ο Φαραντί μιλάει όσο πιο απλά γίνεται για ότι πιο περίπλοκο συμβαίνει στην ιρανική κοινωνία. Επίτηδες, τοποθετεί τους κεντρικούς χαρακτήρες του να είναι σύγχρονοι και μοντέρνοι, όμορφοι και φιλελεύθεροι. Συνάμα, κουβαλούν κι όλα εκείνα τα συμπλέγματα μιας, έτσι κι αλλιώς, οπισθοδρομικής κοινωνίας, τις παραδοσιακές καταβολές της οικογένειας, τις αναστολές της θρησκείας, και τις εξωπραγματικές επιταγές της κρατικής μηχανής. Με το τσαντόρ να είναι εντελώς προσχηματικό, οι γυναίκες της ιστορίας του Φαραντί είναι δυναμικές, σοβαρές, με πυγμή, απόφαση, δυνατή θέληση και επιρροή (όπως ακριβώς συμβαίνει και στην προηγούμενη ταινία του, την αριστουργηματική “Τι απέγινε η Έλι”). Συγκρούονται με το ανδρικό πρότυπο, και κυρίως με το κατεστημένο.

Νοέμβριος

Τυραννόσαυρος, του Πάντι Κονσιντάιν

Αυτή είναι μια πραγματικά σημαντική ταινία που αντικατοπτρίζει πλήρως και τη σαθρότητα που ενέχει η βρετανική κοινωνία, μιλώντας βέβαια ανθρωποκεντρικά κι όχι με γενικότητες, και το άβατο του ανθρώπινου ψυχισμού για το τι είναι καλό και κακό εντέλει. Οι εξαιρετικές ερμηνείες των Πήτερ Μούλαν (έχει παίξει και σε άλλες αντίστοιχες ταινίες, όπως είναι η “Ασυμβίβαστη γενιά” και το “Boy A”) και Ολίβια Κόλμαν σε συγκλονίζουν, για την εναλλαγή καλού και κακού που συντελείται μέσα τους. Και οι δυο είναι χιλιοταλαιπωρημένοι από τους ανθρώπους, συγγενείς, φίλους, συντρόφους, γνωστούς ή απλώς περαστικούς, τους θανάτους, την κατήφεια, τη μιζέρια και την επιθετικότητα που κυριαρχούν γύρω τους, πάνω τους, στο μυαλό και την ψυχή τους. Εντέλει, το έγκλημα ή την αποστροφή μπορείς να την περιμένεις από τον οποιονδήποτε.

Δεκέμβριος

Faust, του Αλεξάντερ Σοκούροφ

Υποβλητική ατμόσφαιρα για την οποία ευθύνονται η φωτογραφία, τα κουστούμια και τα σκηνικά. Όλα τους αψεγάδιαστα. Ο Σοκούροφ χτίζει έναν κόσμο που επιπλέει στα σκατά και περιβάλλεται από τη σαπίλα, το απόλυτο σκοτάδι, την ολοκληρωτική διαφθορά, και το γενικότερο κακό. Σε έναν τέτοιο κόσμο άνθρωποι σαν τον Φάουστ δεν έχουν θέση. Επομένως, ο διάβολος είναι η σωτηρία του. Στο δραματουργικό του μέρος, ο Σοκούροφ φτιάχνει ένα πολυδαίδαλο σύμπαν χαρακτήρων, παρόλο που επικεντρώνει στο τραμπάλισμα καλού και κακού του Φάουστ, και τη σχέση του με τον σατανά (με το απεχθές σώμα και τα στρεβλά γεννητικά όργανα). Αναρίθμητοι ρόλοι, άψογα στημένοι, με αρχή και τέλος, παίρνουν τη δική τους θέση στις δυο πλευρές της Ιστορίας. Το καλό θα νικήσει ή το κακό θα επικρατήσει; Έντονες ερμηνείες αποτυπώνουν πολυσχιδείς προσωπικότητες, και γεμάτοι διάλογοι σε κρατούν σε συνεχή κίνηση. Το εξιλεωτικό τέλος, όπου πια η τρέλα επικρατεί, είναι και το απαύγασμα μιας μεγάλης ταινίας. Ο Φάουστ χάνεται στο άπειρο έχοντας ηττηθεί από τη δίψα του για γνώση. Ή μήπως του έδωσε το φάρμακο της λύτρωσης κι όπου τον οδηγήσει αυτό;

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (26-12-11).

ΛΥΤΡΑΣ/ΜΑΡΚΑΡΗΣ/ΛΟΡΙΣΕΝΣ/ISAACSON/POSTE RESANTE

2012-01-15T16:27:00.006+02:00

Κρίμα είναι να πετάμε τόση ενέργεια και τόσες ψυχές στα σκουπίδια.

[Μιλτιάδης Δ. Λύτρας / Εντολοδόχος / Εκδόσεις Γαβριηλίδης / 2011]

*

Δεν έχει να μου πει τίποτα και, όταν δεν έχεις να πεις τίποτα, κάνεις το σταυρό σου.

[Πέτρος Μάρκαρης / Περαίωση / Εκδόσεις Γαβριηλίδης / 2011]

*

"Madre mia", μούγκρισε, "πόσο μ' αρέσει αυτή η μουσική".

[Σταν Λόρισενς / Ο Νταλί κι εγώ / Μτφρ. Σέβυ Σπιριδογιαννάκη / Εκδόσεις Ψυχογιός / 2011]

*

Το έβαλε πάλι στην τσέπη του και αποχώρησε από τη σκηνή μέσα σε χειροκροτήματα.

[Walter Isaacson / Steve Jobs: Η επίσημη βιογραφία / Μτφρ. Γ. Μπαρουξής, Σ. Παχή, Χρ. Καψάλης / Εκδόσεις Ψυχογιός / 2011]

*

Κάποτε η ποίηση δεν είναι παρά ένας λευκοπλάστης γι' αυτη την εξάρθρωση, σκέφτομαι... Ξεπλένει το χρόνο. / Ο άνθρωπος είναι Χρόνος. Κατά σύμβαση υιοθετήσαμε το αλεξανδρινό ημερολόγιο, για να συνεννοούμαστε μεταξύ μας -ο προσωπικός Χρόνος του καθενός είναι άγνωστος κι απροσπέλαστος για τον άλλον.

[Σωτήρης Παστάκας-Βασίλης Λαλιώτης / Poste Restante / Εκδόσεις Ενδυμίων / 2011]

1972 Το Τελευταίο Καλοκαίρι

2012-01-14T08:59:00.000+02:00

Συχνά μνημονεύεται η φράση του Νίτσε «Ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς», εδώ όμως ισχύει το ότι δεν μας σκοτώνει μπορεί και να μας κάνει να σπάσουμε.

«Πήγα στην ντουλάπα μου και έβγαλα δύο μεγάλα κουτιά. Τα ακούμπησα πάνω στο κρεβάτι και τα άνοιξα. Το περιεχόμενο τους ενώ έπρεπε να το είχα πετάξει, ήταν ακόμα εδώ για ώρα ανάγκης. Όπως τώρα. Για να μου φέρει το παρελθόν που ήθελα να ξεχάσω, κατάμουτρα. Να το δω σαν θηρίο μπροστά μου και επί τέλους να μην τρομάξω. Να το αντιμετωπίσω και να το νικήσω.
Αμ δε.

Με χέρι που έτρεμε άρχισα να χαζεύω επιστολές, σημειώματα, μπιχλιμπίδια, σταυρουδάκια από κάποιες βαφτίσεις και μερικές φωτογραφίες δεμένες με μια μπορντό κορδέλα. Άρχισα να τις κοιτάζω μέχρι που είδα αυτήν που έψαχνα. Εμένα και τον Νικόλα στα δεκαοχτώ μας να χορεύουμε, σ’ εκείνο το πάρτι που είχε κάνει η αδελφή μου. Πριν προλάβουν να με ξαναπιάσουν τα κλάματα την πέταξα μέσα στο κουτί και έκλεισα το καπάκι. Το παρελθόν ήταν εκεί μέσα και ήταν ακόμα άγριο. Οι Σπέτσες ήταν ο τόπος που μου συνέβη το μεγαλύτερο πλήγμα της ζωής μου και δεν ήθελα όχι να τις αντιμετωπίσω αλλά ούτε να ξανακούσω γι’ αυτές».

Ένας ανεκπλήρωτος εφηβικός μεγάλος έρωτας ξαναζωντανεύει 40 χρόνια μετά. ‘Ένα ερωτικό μυθιστόρημα στο οποίο πρωταγωνιστούν η Ιωάννα, ο σύζυγος της ο Κώστας, ο εφηβικός της έρωτας ο Νικόλας, η κόρη της Κλειώ και ο γιός του Νικόλα ο Στέφανος.

Σύγχρονη πλοκή σε Αθήνα, Βρυξέλες, Λονδίνο και Σπέτσες αλλά και συναρπαστικά flash back από τα χρόνια της χούντας, της μεταπολίτευσης και γενικά της δεκαετίας του ’70.

Πρόκειται για την ιστορία μιας γυναίκας της οποίας ολόκληρη τη ζωή έχει στοιχείωσει μία εφηβική ερωτική απογοήτευση. Εγκλωβισμένη σε έναν ανεκπλήρωτο εφηβικό έρωτα με τραγική κατάληξη υπόκειται σε έναν συναισθηματικό ευνουχισμό και με αποτέλεσμα να κρατάει αποστάσεις ακόμα και από την ίδια της την οικογένεια. Τα παιχνίδια όμως που κάποιες φορές μας παίζει η ίδια η ζωή θα τη φέρουν αντιμέτωπη με το παρελθόν της και αυτή τη φορά δεν θα μπορεί να ξεφύγει, αλλά θα πρέπει να το αντιμετωπίσει κατάμουτρα για να λυτρωθεί…

Στο μυθιστόρημα του «1972 το τελευταίο καλοκαίρι», ο Νίκος Μουρατίδης θα μας ταξιδέψει σε μία όμορφη ερωτική ιστορία, ένα γαιτανάκι ανθρώπινων συναισθημάτων όπως ο έρωτας, ο πόνος, το μίσος, η απογοήτευση. Μια ιστορία που θα μπορούσε να μοιάζει με τη δικιά μας προσωπική ιστορία, γιατί σίγουρα ο καθένας από μας έχει κάτι που τον κρατάει στο παρελθόν και δεν το αφήνει να προχωρήσει. Το θέμα είναι κατά πόσο έχει το κουράγιο να το αντιμετωπίσει και να πάει παρακάτω…

Αλεξία Νταμπίκη

ONE HOUR BEFORE THE TRIP @ BIOS

2012-01-13T16:05:00.002+02:00

Ανασκόπηση ελληνικού κινηματογράφου 2011

2012-01-13T08:55:00.002+02:00

Του Νέστορα Πουλάκου

Σε λίγες ημέρες ολοκληρώνεται το 2011 και μια πλήρης ανασκόπηση της χρονιάς για το ελληνικό σινεμά κρίνεται απαραίτητη, εποικοδομητική, και άκρως διαφωτιστική για το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να επαναληφθεί το 2012. Όπως προφανώς γνωρίζεις, το SevenArt.gr στηρίζει τον ελληνικό κινηματογράφο και συμμετέχει ενεργά σε όλες τις δραστηριότητες του. Επομένως, η παρακάτω ανασκόπηση διαθέτει και την εμπειρία του εκ των έσω.

Η επέλαση των Ελλήνων

Συνεχίζοντας την “τρελή” πορεία της τελευταίας διετίας και παρακάμπτοντας γελοιότητες τύπου “νέο αίμα” ή “νέο κύμα” του ελληνικού σινεμά, και το 2011 υπήρχαν ελληνικές ταινίες που παίχτηκαν σε φεστιβάλ και συμμετείχαν σε θεσμούς του εξωτερικού ώστε να “διαφημίσουν” την άνοδο την ντόπιας παραγωγής.

Φυσικά και το γεγονός της χρονιάς ήταν η υποψηφιότητα του “Κυνόδοντα”, παραγωγής 2009, και σε σκηνοθεσία Γιώργου Λάνθιμου, στην πεντάδα του Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, τον περασμένο Φεβρουάριο στο Kodak Theatre του Λος Άντζελες. Το βραβείο μπορεί να μην ήρθε στην Ελλάδα, όμως τη φωτογραφία του Λάνθιμου (με σμόκιν) και των Λαμπέντ και Παπούλια (με τουαλέτα) ακόμη τη θυμόμαστε.

Σε δύο από τα τρία μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου υπήρχε ελληνική παρουσία μες στη χρονιά. Στη Μπερλινάλε, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου δηλαδή, παίχτηκε το “Man at Sea” του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, στην κατηγορία Panorama Special. Βέβαια, η ταινία έλαβε κακές κριτικές, όπως ήταν και μια δυσάρεστη εμπειρία για τον ίδιο τον σκηνοθέτη.

Μερικούς μήνες μετά, και χωρίς να καταφέρει να επιλεγεί στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ των Καννών, ο Γιώργος Λάνθιμος και οι “Άλπεις” του παίχτηκαν στο διαγωνιστικό τμήμα της Μόστρας, του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας δηλαδή, λαμβάνοντας το βραβείο σεναρίου. Μια αδιαμφισβήτητα μεγάλη επιτυχία για την ταινία. Το σινεμά του Λάνθιμου κιόλας αναδεικνύεται το πλέον εξαγώγιμο προϊόν μας.

Σε, εξίσου, σημαντικά φεστιβάλ, αν κι όχι πρώτης γραμμής, συμμετείχαν κι άλλες ελληνικές ταινίες. Στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Ρότερνταμ συμμετείχε το “Wasted youth” των Αργύρη Παπαδημητρόπουλου & Jan Vogel, ενώ ήταν και η ταινία έναρξης του. Με δύο βραβεία από το Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν έφυγε ο “Άδικος κόσμος” του Φίλιππου Τσίτου, εκείνα της σκηνοθεσίας και του πρώτου ανδρικού ρόλου (Αντώνης Καφετζόπουλος). Ενώ στη μεγαλύτερη διοργάνωση της Ασίας, στο Φεστιβάλ του Τόκυο, παίχτηκε το “J.A.C.E.” του Μενέλαου Καραμαγγιώλη.

Τέλος και για δεύτερη συνεχή χρονιά, ελληνική ταινία συμπεριλήφθηκε στην τελική τριάδα για το βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ήταν το “Attenberg” της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη για φέτος.

“Κακή” εμπορική χρονιά

Η “ελληνική” αίθουσα πνέει τα λοίσθια για το 2011. Καθότι καμία ελληνική ταινία από όσες βρήκαν διανομή (38 συνολικά) δεν πήγε καλά στα εισιτήρια, με αποτέλεσμα το ντόπιο προϊόν, τουλάχιστον για φέτος να θεωρείται “προς αποφυγή”. Από τις εμπορικές ταινίες, το “Μια φορά… και ένα μωρό” του Νίκου Ζαπατίνα πήρε την πρώτη θέση με 180 χιλιάδες εισιτήρια. Ενώ από τις σινεφίλ ταινίες, οι “Ιππείς της Πύλου” του Νίκου Καλογερόπουλου άγγιξαν τα 15 χιλιάδες εισιτήρια.

Αναλυτικά όλες οι ελληνικές ταινίες:

Μυθοπλασίας (28): Ρόδα τσάντα και κοπάνα (Όμηρος Ευστρατιάδης), Άπνοια (Άρης Μπαφαλούκας), 45 τετραγωνικά (Στράτος Τζίτζης), Το πέταγμα του κύκνου (Νίκος Τζίμας), Η Υπογραφή (Στέλιος Χαραλαμπόπουλος), To Έτερον ήμισυ (Βαγγέλης Σεϊτανίδης), Χορεύοντας στον πάγο (Σταύρος Ιωάννου), Εγώ, ο Γιαννούλης Χαλεπάς (Στέλλα Αρκέντη), Μπιλόμπα (Σοφία Παπαχρήστου), Κανένας (Χρήστος Νικολέρης), Οι ιππείς της Πύλου (Νίκος Καλογερόπουλος), Wasted youth (Αργύρης Παπαδημητρόπουλος & Jan Vogel), Μια φορά και ένα… μωρό (Νίκος Ζαπατίνας), Απ’ τα κόκαλα βγαλμένα (Σωτήρης Γκορίτσας), Κόκκινος ουρανός (Λάγια Γιούργου), Τρίτη (Νίκος Κορνήλιος), DOS: Μια ιστορία αγάπης από την ανάποδη (Στάθης Αθανασίου), Το Γάλα (Γιώργος Σιούγας), Πόντιοι: New Generation (Όμηρος Ευστρατιάδης), Άλπεις (Γιώργος Λάνθιμος), Λούφα και Παραλλαγή: Σειρήνες στη Στεριά (Νίκος Περάκης), Η Ανταρσία της Κόκκινης Μαρίας (Κώστας Ζάπας), Tungsten (Γιώργος Γεωργόπουλος), Ο Ξεναγός (Ζαχαρίας Μαυροειδής), Θετικές Ιστορίες (T-Short), Σαπίλα, ξεφτίλα και τεκίλα (Νίκος Ζερβός), Το Τανγκό των Χριστουγέννων (Νίκος Κουτελιδάκης), Νήσος 2: Το Κυνήγι του Χαμένου Θησαυρού (Αντώνης Αγγελόπουλος).

Ντοκιμαντέρ (6): Πεθαίνοντας για την αλήθεια (Νίκος Μεγγρέλης), Τι μέσα, τι έξω... (Βαγγέλης Ρήγας), Οι Νύμφες του Hindu Kush (Αννέτα Παπαθανασίου), Το μωρό μου φτάνει (Βιβή Ζωγράφου, Αλέξης Πονσέ), Σχέδιο Σωτηρία (Λουκία Ρικάκη), Καναρίνι μου γλυκό (Ρόι Σερ).

Επανεκδόσεις (4): Μάθε παιδί μου γράμματα (Θόδωρος Μαραγκός), Συνοικία το Όνειρο (Αλέκος Αλεξανδράκης), Το Μπλόκο (Άδωνις Κύρου), Άρης Βελουχιώτης: Το Δίλημμα (Φώτος Λαμπρινός).

(Ποιος;) Νόμος Παύλου Γερουλάνου

Από το καλοκαίρι του 2009 δινόταν η μάχη. Έγινε πολύς ντόρος. Προέκυψε διχασμός στην κινηματογραφική κοινότητα. Άλλοι έχασαν, και φυσικά κάποιοι κέρδισαν (και μάλιστα πολλά) από αυτόν. Το ζητούμενο όμως είναι ότι ο νέος κινηματογραφικός νόμος του Υπουργού Πολιτισμού Παύλου Γερουλάνου (περιέργως αμετακίνητου όσοι ανασχηματισμοί γίνανε ή κυβερνήσεις αλλάξανε) δεν έχει ακόμη εφαρμοστεί πλήρως, ένα χρόνο και μερικούς μήνες από την ψήφιση του στη Βουλή.

Καταρχάς να ξεκινήσω με τις περιβόητες φοροαπαλλαγές, το tax shelter και τις ελαφρύνσεις, που ακόμη τις περιμένουν οι παραγωγοί. Μάλιστα, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου πιέζει αυτή τη στιγμή ώστε να περάσουν γρήγορα μέσα από τον κανονισμό του, τον Ιανουάριο του 2012 (ένας νόμος που ισχύει από τον Νοέμβριο του 2010!).

Από τις περίφημες επιχορηγήσεις του 2010, με εφαρμογή το 2011, που δόθηκαν με περηφάνια στη δημοσιότητα τον περασμένο Φεβρουάριο (δες εδώ) δεν έχουν δοθεί όλες σε φορείς, σωματεία, θεσμούς ή εταιρείες που έχουν εγκριθεί. Άλλωστε, όλοι μα όλοι στις αναλύσεις των προϋπολογισμών τους, μιλούσαν για την απουσία του Υπουργείου (και την παρουσία του “επιλεκτικού” ΕΣΠΑ).

Η άλλη “αμαρτωλή” ιστορία είναι το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Το νέο δ.σ. διορίστηκε τον Μάρτιο, με τον Γιώργο Παπαλιό να παραμένει αμετακίνητος στη θέση του Προέδρου. Ο δε διορισμός του Γενικού Διευθυντή, στο πρόσωπο-έκπληξη του Γιώργου Καραντινάκη, έγινε τον Ιούλιο.

Όσον αφορά την επιχορήγηση, συνολικά το Ε.Κ.Κ. έχει λάβει 2,5 εκ. ευρώ ενώ αναμένεται (μήπως τελειώνει ο χρόνος;) ακόμη 1 εκ. Κι όπως καταλαβαίνεις όλα αυτά ούτε καν κλείνουν τις “τρύπες” και τις “ανοιχτές πληγές” του Ε.Κ.Κ. Επομένως, λεφτά δεν υπάρχουν… Για να μη σου πω ότι οι τέσσερις διευθυντές που αναμένουν πρόσληψη σε εσωτερικές υπηρεσίες του Ε.Κ.Κ., δεν υφίστανται καν.

Τα ίδια πάνω-κάτω ισχύουν και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ο Δημήτρης Εϊπίδης παραμένει καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ, από πριν την ψήφιση του νόμου κιόλας, χωρίς να συνεργάζεται με άλλους διευθυντές όπως ορίζει ο νόμος. Μάλιστα, διευθυντής δεν υπάρχει ούτε στο Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που συγχωνεύτηκε με το φεστιβάλ, με τον Νότη Φόρσο (συνεργάτης του ΦΚΘ και αρμόδιος διαχειριστής της αίθουσας Ολύμπιον) να είναι απλώς υπεύθυνος του. Βέβαια, διορίστηκε νέο δ.σ., ένα χρόνο μετά την ψήφιση του νόμου, με πρόεδρο τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη. Ενώ η βασική πηγή χρηματοδότησης του 52ου ΦΚΘ και του 13ου ΦΝΘ ήταν το κοινοτικό πρόγραμμα ΕΣΠΑ.

Για το τέλος σου αφήνω το Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο, στο οποίο -βάσει του νόμου- περιήλθε το κινηματογραφικό αρχείο της χώρας. Τώρα βέβαια που καταργήθηκε και απορροφήθηκε από το αρχείο της Ε.Ρ.Τ., δεν ξέρω τι λέει ο νόμος πια…

Ε.Α.Κ.: Οι πρώτες αντιδράσεις

Στη μόλις δεύτερη χρονιά της, η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου άκουσε τον σκηνοθέτη Γιάννη Οικονομίδη (“Μαχαιροβγάλτης”), βασικότερη επιλογή των μελών της για τα βραβεία του 2011, να λέει: “Στον πούτσο μου”. Αιτία βέβαια ήταν ότι ο Οικονομίδης σάρωσε μεν τα βραβεία της χρονιάς και αναδείχθηκε καλύτερη ελληνική ταινία, όμως το “Attenberg” της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην επιτροπή για το Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας.

Εν γένει, η ΕΑΚ στα δεύτερα βραβεία της έβγαλε στην επιφάνεια “τρύπες” και σημεία στον κανονισμό της προς συζήτηση (δες σχετικό άρθρο του Γ. Δηράκη). Πριν λίγες μέρες εξέλεξε νέο δ.σ., με πρόεδρο την σκηνοθέτιδα Κατερίνα Ευαγγελάκου, και με την ανακοίνωση ότι έχει ήδη αποφασίσει τροποποιήσεις. Οψόμεθα…

Επίλογος

Οι παραγωγές ταινιών συνεχίζονται έστω και χωρίς χρήματα, με d.i.y. ή guerilla επαναστατικές πρακτικές. Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αποκτά πλέον τον σινεφίλ χαρακτήρα που του αρμόζει, διώχνοντας μακριά του τα χολιγουντιανά φώτα που το τύφλωσαν. Το άλλο εθνικό φεστιβάλ, της Δράμας, εξακολουθεί ν’ αναδεικνύει τα νέα ταλέντα του ελληνικού σινεμά, με ιδιαίτερη επιτυχία. Από τα υπόλοιπα φεστιβάλ της χώρας, με τη φούσκα της οικονομίας μας δεδομένη, μείνανε αυτά που το αξίζουνε. Οι Έλληνες διανομείς και αιθουσάρχες επιμένουν και στηρίζουν την ελληνική ταινία παρά το χαμηλό βαρομετρικό (στα εισιτήρια) που τους φέρνει. Τα φεστιβάλ του εξωτερικού, ως άλλοι curators του κινηματογράφου, ανακαλύπτουν το ελληνικό σινεμά. Ε, ας παραμείνει το κράτος στη σκιά τελικά…

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (28-12-2012).

Ταινίες 12ης Ιανουαρίου 2012

2012-01-12T21:40:00.002+02:00

Tου Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες τέσσερις ταινίες και μια επανέκδοση, που σηματοδοτούν και την έναρξη των οσκαρικών προβολών στη χώρα μας. Ενώ το “L” του Μπάμπη Μακρίδη, με τον Ευθύμη Φιλίππου στο σενάριο, και τον Άρη Σερβετάλη για πρωταγωνιστή, θα έχει την τιμητική του στα πρωτοποριακά και πειραματικά φεστιβάλ του Σάντανς και του Ρότερνταμ που το ξεχώρισαν για να διεκδικήσει το μεγάλο βραβείο τους. Ταινία της εβδομάδας είναι το “Κορίτσι με το Τατουάζ”, σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Φίντσερ, ο οποίος κι αποδεικνύεται άψογος παραγγελιολήπτης. Μια δυναμική αντιγραφή, που θα σε διασκεδάσει, μα στα σίγουρα δεν συγκρίνεται με την πρωτότυπη, σουηδική ταινία. Κατά τη Στέλλα Χαιρέτη, ο “Νεαρός Κύριος Γκαίτε” είναι μια καλή πρόταση για σινεφίλ σινεμά. Στα πρότυπα του “Ερωτευμένου Σαίξπηρ”, λέω εγώ, θα δεις τον Γερμανό ποιητή και συγγραφέα του “Φάουστ” να ξεκινά τη σπουδαία καριέρα του χάρη σε έναν ατελέσφορο έρωτα. Πολύ κατώτερη των προσδοκιών είναι η “Σιδηρά Κυρία”, η βιογραφία της Αγγλίδας πρώην πρωθυπουργού και νυν Βαρόνης Μάργκαρετ Θάτσερ. Η μεστή ερμηνεία της Μέριλ Στριπ σώζει κάπως την τρικυμιώδη σκηνοθεσία της Φιλίδα Λόιντ. Με τα “Κορίτσια της βροχής” ολοκληρώνει την τριλογία της για τις γυναίκες της αντίστασης, η ντοκιμαντερίστρια Αλίντα Δημητρίου. Ένα ενδιαφέρον θέμα που έχει κινηματογραφηθεί άτσαλα, βιαστικά, εντόνως τηλεοπτικά. Για το αριστουργηματικό “Κολαστήριο” του Μπέλα Ταρ, που προβάλλεται στην Ελλάδα από το 1988, σου γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης. Μια πράγματι εξαιρετική επανέκδοση.

Το Κορίτσι με το Τατουάζ (6/10)

Ορθά κοφτά στο λέω εξαρχής: Προτιμώ την πρώτη ταινία, την αυθεντική, τη σουηδική, που όταν την είχα δει τσιμπιόμουν αν ονειρευόμουν ή όντως υπήρχε αυτό το δυναμικό, πολύπλοκο, ιδιαίτερο αστυνομικό σινεμά που μόλις είχα παρακολουθήσει. Στο –επιβεβλημένο πια- αμερικανικό ριμέικ της πετυχημένης ταινίας δεν είδα τίποτε το διαφορετικό, και συνάμα το πολύ πιο αξιόλογο: Η πλοκή εξακολουθεί στη Σουηδία, ενώ παραμένει αναλλοίωτη, άλλωστε καναδυό λεπτομέρειες αλλάζονται μόνο κι αυτές δεν είναι σημαντικές. Ο Φίντσερ από την άλλη μεριά αποδεικνύεται ικανότατος παραγγελιολήπτης: γυρίζει μια εξαιρετική αντιγραφή. Σπινταριστό αστυνομικό δράμα με στυλ κι αισθητική. Πολύ καλές ερμηνείες από τους Ρούνι Μάρα και Κρίστοφερ Πλάμερ, ενώ –για να σου πω και την αμαρτία μου- τον Ντάνιελ Κρεγκ τον βρήκα κάπως βαρετό και νερόβραστο. Κοφτό μοντάζ, δυναμική μουσική που σε συνεπαίρνει και άψογη φωτογραφία είναι τα τεχνικά κομμάτια που συνθέτουν μια καλή ταινία, χωρίς όμως λογική ύπαρξης άπαξ κι έχεις δει την πρωτότυπη. Παραμένει αξεπέραστη.

Η Σιδηρά Κυρία (4/10)

Από την Μέριλ Στριπ περίμενα μια αξιοπρεπέστατη ερμηνεία και την είδα. Η σπουδαία Αμερικανίδα ηθοποιός χωρίς να σε καταπλήξει κιόλας, σου ενσαρκώνει τη Μάργκαρετ Θάτσερ με πυγμή, δυναμισμό και ατόφια αυθεντικότητα. Από την Φιλίδα Λόιντ πάλι, πρόσμενα απλώς να έχει έναν διεκπεραιωτικό, διακριτικό ρόλο στη σκηνοθεσία ώστε να δω μια στιβαρή βιογραφία της πλέον αμφιλεγόμενης πολιτικού του 20ου αιώνα. Αντ’ αυτού τα έκανε μαντάρα. Κι αναφωνώ: στη “Mamma Mia!” εντέλει ήταν έξοχη. Καθότι η Αγγλίδα σκηνοθέτις γύρισε την πολιτική βιογραφία σαν να είχε στα χέρια της μιούζικαλ ή ρομαντικό δράμα, πάντοτε τηλεοπτικής κοπής. Από κει και ύστερα, μπερδεμένο και χαώδες σενάριο, κακή αισθητική, ανούσια φλας μπακ, και διάφορα πισωγυρίσματα που καλό δεν κάνουν, η ταινία δεν κυλάει. Μια και βλέπεις την Θάτσερ στα γηρατειά της, όπως είναι τώρα δηλαδή, συντετριμμένη από την απώλεια του συζύγου της, να θυμάται τις ένδοξες στιγμές της. Από την ταινία κρατάω μόνο την ερμηνεία της Στριπ και τα συγκλονιστικά επίκαιρα που παρεμβάλονται.

Τα Κορίτσια της Βροχής (4/10)

Αυτή η καταγραφή της Αλίντας Δημητρίου είναι σημαντική γιατί είναι ιστορική και αρχειακή. Και κυρίως ποντάρει στη μνήμη, που συχνά την αποδιώχνουμε, τη λησμονούμε. Με τα “Κορίτσια της βροχής” μάλιστα συμπληρώνεται και η τριλογία, που άνοιξε με τα “Πουλιά στους βάλτους” και τη “Ζωή στους βράχους”. Και οι τρεις ταινίες μιλούν για την αντίσταση των γυναικών που ήταν ενταγμένες στην Αριστερά, και πολέμησαν κι εναντιώθηκαν από το δικό τους μετερίζι στην κατοχή, στα χρόνια της σκληρής δεξιάς, στη χούντα. Στα “Κορίτσια της βροχής” θα δεις συνεντεύξεις και περιγραφές, θύμησες και ιστορίες γυναικών της νεολαίας Λαμπράκη, που αργότερα δεινοπάθησαν επί Χούντας. Κατά τη γνώμη μου είναι και η πλέον αδύναμη ταινία της τριλογίας παρόλο που αναδεικνύει ένα ευαίσθητο κομμάτι της αντίστασης των γυναικών που έχει ξεχαστεί. Και μιλάω περί αδυναμίας καθότι η συρραφή των πορτρέτων ακολουθεί την πεπατημένη του τηλεοπτικού ντοκιμαντέρ, χωρίς να έχει τεχνική, αισθητική, ένα αξιοπρεπές μοντάζ έστω. Όπως και να έχει, πρόκειται για μια τίμια δουλειά που διαφυλάσσει την ιστορική μνήμη, κάτι όμως που δεν την κάνει αυτομάτως και κινηματογραφικό προϊόν.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (12-1-12).

Συνέντευξη του Θοδωρή Βουρνά

2012-01-10T08:42:00.000+02:00

Στην Εύα Πετροπουλου-Λιανού

Ο Θοδωρής Βουρνάς είναι ένα σκηνοθέτης της νέας γενιάς με άποψη. Ακούραστος, μπορεί να δουλεύει και δύο ταινίες ταυτόχρονα, χωρίς καμία από αυτές να χάνουν τη μοναδικότητα τους από σκηνοθετικής άποψης. Λάτρης του θεάτρου. Εραστής του σινεμά. Ονειρεύεται την ταινία μεγάλου μήκους που θα έρθει… και μας αποκαλύπτεται

Ε.Π.: Ποια είναι η πορεία σας στο θέατρο και τον κινηματογράφο;

Θ.Β.: Έκανα την πρώτη μου μικρού μήκους το 2010 με τίτλο "Ποιος δεν μετανιώνει" και πριν λίγους μήνες ολοκλήρωσα και τη δεύτερη που είναι "Η μεγάλη κομπίνα". Στο θέατρο έχω συμμετέχει δυο χρονιές στο φεστιβάλ off off Athens στο Επί Κολωνώ. Επίσης έχω σκηνοθετήσει την παράσταση "Αν ζούσα τώρα", που ανέβηκε στο Decadence, και την παράσταση "Desperados" στο 104 Κέντρο Λόγου και Τέχνης. Τελευταία μου δουλειά είναι "Η Ζεραλντίν και το ξωτικό της λίμνης", ένα παραμύθι που έγινε θεατρική παράσταση για να ενισχύσει το έργο της ΜΚΟ Γραμμής ζωής.

Ε.Π.: Εάν θα έπρεπε να διαλέξετε μεταξύ θέατρο και μικρού μήκους ταινιών;

Θ.Β.: Μεγάλου μήκους ταινία θα διάλεγα...

Ε.Π.: Πρόσφατα σκηνοθετήσατε το παραμύθι μου "Η Ζεραλντίν και το ξωτικό της λίμνης". Ποια εμπειρία αποκομίσατε κάνοντας παιδικό θέατρο;

Θ.Β : Ήταν μια πολύ όμορφη δουλεία που μου έδωσε τη χαρά να συνεργαστώ με τους καλούς μου φίλους και ηθοποιούς Μάνο Ζερβάκη και Ελεάννα Φινοκαλίωτη όπως και τον Μάριο Μπούση που έπαιξε το ξωτικό του παραμυθιού μας. Επιπλέον είχα τη χαρά να σε γνωρίσω Εύα που τα παραμύθια σου καθρεφτίζουν τη θετική σου ενέργεια. Έμεινα πολύ ικανοποιημένος από αυτή τη δουλειά και ελπίζω να μας δοθεί βήμα να την επαναλάβουμε στο μέλλον.

Ε.Π.: Σκηνοθετήσατε πρόσφατα σε μικρού μήκους ταινία ένα θεατρικό μονόπρακτο του Κώστα Μουρσελά. Μιλήστε μας λίγο γι' αύτη τη δουλεία σας.

Θ.Β.: Η μικρού μήκους ταινία έχει τίτλο "Η Μεγάλη Κομπίνα" και είναι βασισμένη στο ομότιτλο θεατρικό έργο. Το συγκεκριμένο μονόπρακτο του κυρίου Κώστα Μουρσελά ήταν κάτι που είχα στο μυαλό να σκηνοθετήσω αρκετό καιρό και αισθάνομαι πολύ τυχερός που μου το παραχώρησε. Επίσης είχα μια εξαιρετική συνεργασία με τον Παναγιώτη Μπουγιούρη, τον Γιώργο Ηλιόπουλο και τη Νεκταρία Γιαννουδάκη που έπαιξαν στην ταινία.

Ε.Π : Με ποιο κριτήριο επιλέγετε τα έργα σας;

Θ.Β: Με κριτήριο να είναι κάτι που θα έβλεπα και εγώ σαν θεατής.

Ε.Π.: Εάν δεν ήσασταν ο Θοδωρής Βουρνάς, ποιος θα θέλατε να είστε;

Θ.Β.: Τον τελευταίο καιρό καταλήγω πως απλά θα θελα να γίνω σαν τον πατέρα μου.

Η θεατρική παράσταση "Η Ζεραλντίν και το ξωτικό της λίμνης" θα παίζεται από τις 15 Ιανουαρίου και κάθε Κυριακή, στις 16.30 το μεσημέρι, στο θέατρο Ηλιότεχνο στο Νέο Κόσμο.

Γεια σου Λουκ...

2012-01-09T08:38:00.002+02:00

Του Νέστορα Πουλάκου

Είναι το πρώτο κείμενο του 2012. Γράφεται για τη Λουκία Ρικάκη. Καθότι το φευγιό της με βρήκε στην Πομπηία, μακριά από τη συνήθη δημοσιογραφική μου καθημερινότητα. Κι επειδή κάθε μέλος αυτής της μικροσκοπικής κινηματογραφικής πιάτσας έχει να θυμάται μια τουλάχιστον ιστορία με την αγαπημένη Λουκία όλων, σου γράφω μερικές εικόνες μου στη μνήμη της μια και στην κηδεία της έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσα να βρίσκομαι.

• Φθινόπωρο του 2007, στο μπαρ Μύλος στα Εξάρχεια. Είχε προηγηθεί ένα εξωφρενικό τουρ με τον Μπέλα Ταρ στην πρεμιέρα του “Ανθρώπου από το Λονδίνο”, και με τον Γιώργο-Ίκαρο Μπαμπασάκη στην εκπομπή του στο ρ/σ “Στο Κόκκινο – 105,5 fm”. Εμπειριών συλλέκτης.

• Στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Πετρούπολης. Χειμώνας του 2008. Η Λουκία κι εγώ προλογίζουμε την ταινία του Γούντι Άλεν, “Τα πάντα γύρω από το σεξ”. Προβάλλεται και η μικρού μήκους πραγματεία της στον αυτοερωτισμό, μέσα από λέξεις του Ευριπίδη, του Νοβάλις, του Δάντη, του Νίτσε, του Ρουσσώ, “Κατά μόνας ηδονές”. Σοκ στην αίθουσα.

• “Ανακαλύπτω κάθε μέρα τα όρια μου”, μου είχε δηλώσει η Λουκία στα εγκαίνια του κύκλου τεχνών της ομάδας του Vakxikon.gr. Ήταν άνοιξη του 2008. Κι είχε απόλυτο δίκιο.

• Οι στιγμές του Φεστιβάλ Ecofilms της Ρόδου, που διοργάνωνε για τουλάχιστον δέκα χρόνια (είχε ξεκινήσει από την Ζάκυνθο), παραμένουν αξέχαστες. Από τα μπερδέματα της ποίησης με την εικόνα στον “Οίστρο” του 2008. Στην κριτική των ταινιών του διαγωνιστικού τμήματος, με τον σκηνοθέτη Στέργιο Νιζήρη το 2009. Και στα γραψίματα και τα σχόλια της Λουκίας, για τις φωτιές της Ρόδου μέχρι το… ελληνικό καμάκι στο ντοκιμαντέρ του Νίκου Μιστριώτη, τον κάθε Ιούνιο εκεί.

• Και στις Νύχτες Κωμωδίας, το περίφημο Comedy Club της οδού Αιόλου, όπου λυνόμασταν στο γέλιο. Ακόμη θυμάμαι μια πρεμιέρα του, το φθινόπωρο του 2009, με τα κωλοδάχτυλα των performers και τον Αλέξη Γεωργούλη παρόντα και μόνιμο στόχο.

Και φυσικά οι ταινίες της, τα ντοκιμαντέρ και οι μικρού μήκους της, τα φεστιβάλ της στη Ρόδο και την Κω, τα βιβλία της, η καλή της διάθεση, η ανοιχτή αγκαλιά της σε όλους. Γιατί πολλοί βοηθήθηκαν, αναδείχτηκαν κι εξελίχθηκαν μέσα από την Λουκία Ρικάκη. Καθότι δεν ήταν μια σκηνοθέτιδα και μόνο. Αλλά ένας ολοζώντανος άνθρωπος του κινηματογράφου που μπλέχτηκε με τα μέσα και τα έξω, όπως λέει η φράση, μύρισε, ένιωσε, σκέφτηκε, οραματίστηκε. Ακόμη κι αν διαφωνούσες μαζί της, ή αν είχες αντιρρήσεις με το εν γένει έργο της, καλλιτεχνικό και οργανωτικό, πάντοτε της αναγνώριζες την διάθεση της για προσφορά.

Η τελευταία μου εικόνα από τη Λουκία, στο πλευρό του συντρόφου της Νίκου Νικολαΐδη, ήταν στο πρόσφατο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Χαλκίδας, όπου έκανε πρεμιέρα το ντοκιμαντέρ της “Σχέδιο Σωτηρία”. Ένα φιλί, μια αγκαλιά. Γεια σου Λουκ…

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (2-1-12).

One Hour Before The Trip - Σήμερα στο Club του ΜΥΛΟΥ

2012-01-09T07:22:00.004+02:00

Οι One Hour Before The Trip, απουσιάζοντας για ένα ολόκληρο έτος από τη μουσική σκηνή με στόχο να δώσουν περισσότερη ενέργεια στη δημιουργική διαδικασία, επιστρέφουν με μια σειρά από συναυλίες για να μας παρουσιάσουν το ανανεομένο, ρεαλιστικό και ταυτόχρονα πειραματικό οπτικοακουστικό υλικό τους μέσα από το νέο τους δίσκο ohbtt #3.

Πρώτος σταθμός : Peyote (Istanbul 07/01/2012)
Επόμενη στάση : Club Μύλος (Θεσσαλονίκη, 09/01/2012)
Επόμενος προορισμός : Stage Performance (Λάρισσα, 11/01/2012)
Τερματικός σταθμός : Bios (Αθήνα, 13/01/2012).

watch promo video ''live january 2012'' http://www.youtube.com/watch?v=72Dq99Z2fS4

Αξιοσημείωτο είναι ότι από το site της μπάντας www.ohbtt.gr μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν τη δισκογραφία τους.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ

www.ohbtt.gr
www.myspace.com/ohbtt

Στην παρακάτω διεύθυνση http://soundcloud.com/one-hour-before-the-trip-1/sets μπορείτε να ακούσετε την νέα κυκλοφορία των one hour before the trip.
Σύντομα ο νέος δίσκος θα είναι στην διάθεση σας δωρεάν από site μας. (www.ohbtt.gr)

Από το Παρίσι στο Πέραν: Έλληνες κινηματογραφιστές της Πόλης

2012-01-08T20:34:00.003+02:00

Του Νέστορα Πουλάκου

Πολύ ενδιαφέρον, ιδιαιτέρως πλούσιο κι άκρως περιεκτικό είναι το λεύκωμα-μελέτη που κυκλοφόρησε προσφάτως από τις Εκδόσεις Τόπος. Το βιβλίο “Από το Παρίσι στο Πέραν: Έλληνες κινηματογραφιστές της Πόλης” γραφόταν από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 μέχρι και τελευταία με σκοπό να αναδείξει τον κινηματογράφο στην Κωνσταντινούπολη, όπως αυτός διαμορφώθηκε το πρώτο μισό του 20ου αιώνα από τους Έλληνες που ζούσαν εκεί.

Από το 1896 υπήρξε κινηματογράφος στην Πόλη, αφού χωρίς καν να έχει συμπληρωθεί χρόνος από τις προβολές των αδελφών Λυμιέρ στο Παρίσι η τέχνη του κινηματογράφου έφτασε στην πόλη για να διασκεδάσεις τις αστικές οικογένειες της (η πρώτη προβολή στη μπυραρία Σπονέκ). Αρχικά οι προβολές γίνονται σε θέατρα και σκηνές, στην κοσμοπολίτικη συνοικία του Πέραν. Από το 1910 ανοίγουν αποκλειστικά κινηματογραφικές αίθουσες: Σαντράλ, Εκλέρ, Οριαντό, Παρλάν, Gaumont, Αμερικανικός κινηματογράφος κ.ά., τα ονόματά τους.

Στις σελίδες του λευκώματος αναλύονται διεξοδικά και περιγράφονται “σταθμοί” για το σινεμά των Ελλήνων της Πόλης, συνοδεία πλούσιου φωτογραφικού υλικού: Το Ωδείον του Πέτρου Ραυτόπουλου, οι επιχειρήσεις των αδελφών Ψαχούλη, ο κινηματογράφος στην Ομόνοια και το Variete, η ποιότητα των επιλογών του Ιωάννη Ταμπουρίδη, ο κινηματογράφος Pathe (της ομώνυμης γαλλικής εταιρείας), η δραστηριότητα των ελληνικών συλλόγων της Πόλης, οι πολιτικές διαστάσεις των κινηματογραφικών προβολών, η παρακμή μετά το 1922, η ταινία “Η Ωραία του Πέραν” του Ορέστη Λάσκου, οι Ρωμιοί Πολίτες τεχνικοί και κινηματογραφιστές.

Συγγραφείς του βιβλίου είναι ο Γιώργος Μπόζης και η αδερφή του, Σούλα Μπόζη, που γεννήθηκαν κι έζησαν στην Κωνσταντινούπολη. Ο κ. Μπόζης που απεβίωσε το φθινόπωρο του 2006 αφήνοντας μισοτελειωμένη την έρευνα αυτή, την οποία βέβαια και παρέλαβε η αδερφή του ώστε να την ολοκληρώσει και να εκδοθεί, υπήρξε κινηματογραφιστής ντοκιμαντέρ και σκηνοθέτης θεατρικών έργων.

Εργάστηκε ακόμη ως κριτικός κινηματογράφου και αρθρογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά στην Τουρκία και την Ελλάδα, όπως και μεταφραστής ποίησης και λογοτεχνίας. Συνεργαζόταν και με διαφημιστικές εταιρείες και την εταιρεία Cinemax (Αττικόν, Απόλλων, κ.ά) στην οικονομική τους διαχείριση.

*Η βιβλιοπαρουσίαση δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (26-12-11).

Γκάι Ρίτσι: Το πρόσωπο της βίας

2012-01-07T08:51:00.000+02:00

Toυ Νέστορα Πουλάκου

Στα 30 του χρόνια έφερε την “επανάσταση” στο βρετανικό σινεμά με τις “Δύο καπνισμένες κάννες”. Ακατάσχετη βία, υπόκοσμος, όπλα, γυμνασμένα αντρικά κορμιά, γυναίκες με τσαμπουκά, ναρκωτικά, αλητείες και λαμογιές, ξύλο και σκοτωμοί. Αναζωογόνησε λοιπόν την κινηματογραφία της πατρίδας του, φέρνοντας τη μόδα που θα στιγματίσει στην επόμενη δεκαετία το Νησί σε ολόκληρο τον κόσμο.

Πολύ σύντομα βέβαια η βία στράγγιξε μέσα του. Ερωτεύτηκε τη Μαντόνα, έκανε οικογένεια με δυο παιδιά, έμενε σε πύργο στην εγγλέζικη εξοχή, κυκλοφορούσε με ακριβά αμάξια και έτρωγε σε σικ εστιατόρια. Αναπόφευκτα, γυρίζοντας το ριμέικ “Η Κυρία και ο Ναύτης” δέχεται γιουχάϊσμα και αναρίθμητα ζαρζαβατικά στη μούρη. Όταν πιέστηκε να επανέλθει, σκηνοθέτησε ταινίες-φαντάσματα των ένδοξων εποχών του.

Κι όταν λέμε ότι η προσωπική σου ζωή αντανακλάται στην επαγγελματική σου, το εννοούμε. Δεν είναι τυχαίο ότι χωρίζει με τη Μαντόνα, και το πρόσωπο της βίας επανέρχεται. Παίρνει τα δικαιώματα να χρησιμοποιήσει το σύμβολο της αγγλικής λογοτεχνίας Σέρλοκ Χολμς. Ουσιαστικά τον κατακρεουργεί. Τον μετατρέπει σε σούπερ ήρωα που σαρώνει ό,τι βρίσκεται στο διάβα του. Φυσικά και γίνεται επιτυχία.

Η καριέρα του ανασταίνεται. Κύριες και κύριοι, ο κος Γκάι Ρίτσι.

Δυο καπνισμένες κάννες (1998)

Όταν τα πράγματα πάνε χαλιά σε ένα στοίχημα υψηλών προδιαγραφών και χιλιάδων λιρών, τότε πρέπει ή να την κάνεις στα γρήγορα ή να ξαναφέρεις τα χρήματα πίσω. Τέσσερις χαρακτηριστικοί τύποι της λονδρέζικης εργατικής τάξης τα σκατώνουν για τα καλά. Και ο Βίνι Τζόουνς με τον Τζέισον Στέιθαμ γίνονται τα σύμβολα του σινεμά της βίας.

Η αρπαχτή (2000)

Τα πάντα για το χρήμα και την άνετη ζωή. Πάσης φύσεως αεριτζήδες στο κυνήγι του χαρτιού. Μποξέρ, ερασιτέχνες ληστές, Εβραίοι κοσμηματοπώλες, βίαιοι μπουκμέικερς, Ρώσοι γκάνγκστερς στο κατόπι ενός διαμαντιού ανεκτίμητης αξίας. Και οι Τζέισον Στέιθαμ, Μπραντ Πιτ, Μπενίσιο Ντελ Τόρο στην πιο καρικατουρίστική στιγμή της καριέρας τους.

Revolver (2005)

O Τζέισον Στέιθαμ κλείνει την άτυπη αυτή τριλογία του Γκάι Ρίτσι, ερμηνεύοντας έναν δεινό παίχτη του κάζινο άρτι αποφυλακισθέντα, που μπαίνει με τα μπούνια σε ένα καινούριο παιχνίδι για τα χρήματα. Αποδεικνύεται όμως επικίνδυνο. Στο σενάριο και ο Γάλλος “Σπήλμπεργκ” Λυκ Μπεσόν.

RocknRolla (2008)

Πολυδαίδαλο μωσαϊκό του λονδρέζικου υποκόσμου. Αρχιμαφιόζος με ορέξεις για το real estate και με καλλιτεχνικές ευαισθησίες, Ρώσος απατεώνας με πολλά χρήματα για επενδύσεις, μικροεγκληματίες που κυνηγούν τη μεγάλη μπάζα, ναρκομανής ροκ σταρ που βρίσκεται μπλεγμένος σε βρομοδουλειές. Ο… υπέροχος κόσμος του Γκάι Ρίτσι σιγά-σιγά επανέρχεται.

Σέρλοκ Χολμς (2009)

H πλήρης αποδόμηση του “λογοτεχνικού” Σέρλοκ Χολμς. Μαζί με τον Δρ. Γουάτσον τα κάνουν γης μαδιάμ στο Λονδίνο. Κι εντέλει οι Εγγλέζοι βρήκαν τον σούπερ ήρωα που πάντα ήθελαν (δεν τους "έκατσε" ο V των αδελφών Γουαντσόφσκι). Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και Τζουντ Λο σε μεγάλα κέφια.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (6-1-2012).

Ταινίες 5ης Ιανουαρίου 2012

2012-01-06T20:44:00.002+02:00

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες τέσσερις ταινίες, που απευθύνονται σε όλα τα γούστα: σπινταριστό μπλοκμπάστερ, γλυκόπικρη σινεφίλ πρόταση, πρώτη προβολή βωβής ταινίας του 1924, και ελληνική φαρσοκωμωδία. Από τη μεριά μου, σου εύχομαι να έχεις μια καλή χρονιά. Ας βάλει κάποιος το χέρι του για να σωθούμε από το… καταστροφικό, καταπώς φαίνεται, 2012. Ταινία της εβδομάδας είναι το “Λιμάνι της Χάβρης” του σπουδαιότερου Φινλανδού σκηνοθέτη Άκι Καουρισμάκι (πλήρες αφιέρωμα στο έργο του διαβάζεις εδώ). Ένα ειρωνικό δράμα ανθρωπιάς για τη μετανάστευση και τη χαρά της ζωής, που κέρδισε το βραβείο FIPRESCI στο περυσινό Φεστιβάλ των Καννών, κι έσπρωξε δύο εταιρείες διανομής, την Feelgood και την AMA, να συμπράξουν. Την κριτική στη γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης, που ήταν απεσταλμένος του SevenArt.gr στις Κάννες. Νευρικό, γρήγορο, με μπόλικη δράση, και έντονες στιγμές είναι το σίκουελ του “Sherlock Holmes”, του νέου φραντσάιζ του Γκάι Ρίτσι, ο οποίος χρησιμοποιεί τον διασημότερο ντετέκτιβ της αγγλικής λογοτεχνίας ως πρόφαση για να φτιάξει τον δικό του σούπερ ήρωα. Ρεσιτάλ ερμηνειών από τους Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ και Τζουντ Λο. Η “Απληστία” είναι η θρυλική βωβή ταινία του Έριχ Βον Στροχάιμ, που “πετσοκόφτηκε” από την MGM τη δεκαετία του 1920 προκειμένου ν’ αποκτήσουν ακόμη περισσότερη αίγλη οι προβολές της. Την βλέπεις στη χώρα σου εν είδει ταινιοθήκης. Το “Λάρισα Εμπιστευτικό” (πρέπει να) είναι το αντίστοιχο “I love Καρδίτσα” της χρονιάς. Σε σκηνοθεσία του Στράτου Μαρκίδη, ευελπιστεί να κόψει εκείνο τον πακτωλό εισιτηρίων που δεν τον πίστευε κανείς. Φυσικά και δεν θα διαβάσεις κριτική, καθότι η εταιρεία διανομής τoυ ξέρει τι δεν πρέπει να δείξει στους κριτικούς κινηματογράφου.

Sherlock Holmes 2: Το παιχνίδι των σκιών (7/10)

Φυσικά και δεν έχει καμία σχέση με τον κλασικό Χολμς ούτε αυτή η ταινία. Ο πιο σικ ντετέκτιβ που έγινε… μάγκας πριν δυο χρόνια, επαναφέρει αυτή τη μπρουταλίνη που τον διακρίνει, και γίνεται ο σύγχρονος Εγγλέζος σούπερ ήρωας που αναζητά η χώρα. Το πρόσωπο σύμβολο της βρετανικής λογοτεχνίας είναι ένας σούπερ σταρ ολκής που προσφέρει διασκέδαση αφειδώς. “Η πραγματικότητα είναι κάπως αμφίσημη, εδώ. Όπως και η φαντασία: ίσως ο σερ Άρθουρ Κόναν Ντόυλ να έτρεμε σύγκορμος έτσι κι έβλεπε αυτή την ταινία. Μπορεί να πάθαινε καρδιακή προσβολή όπως ο Μπόρις Βιαν στην ειδική προβολή της κινηματογραφικής μεταφοράς του δικού του βιβλίου στα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Το πιθανότερο είναι ότι σερ Ντόυλ δεν θα ήθελε τον Σέρλοκ Χολμς του, σούπερ ήρωα που ίπταται πάνω από τα κτίρια του Λονδίνου, να τσαλαβουτάει στον Τάμεση και νακάνει διάφορα άλλα ακροβατικά σαν τον Σπάιντερμαν”. Αυτά έγραφα στην εφ. Απογευματινή για τον πρώτο “Σέρλοκ Χολμς” του Γκάι Ρίτσι. Τα επαναλαμβάνω αυτούσια. Ταιριάζουν γάντι και στο σίκουελ αυτού του κερδοφόρου και πολυαγαπημένου, καταπώς φαίνεται, φραντσάιζ. Βλέπεις, ο σκηνοθέτης της “βίας” έψαχνε αγωνιωδώς την επιτυχία του μετά το πατατράκ Μαντόνα. Και τη βρήκε ο μπαγάσας στο πρόσωπο του θρύλου Χολμς: πέταξε το 80% του χαρακτήρα του Ντόυλ και τον έφτιαξε έτσι ώστε να στέκεται επάξια στη σπινταριστή εποχή του μπλοκμπάστερ. Κατά τα λοιπά, πρόκειται για μια ταινία – το άκρoν άωτον της διασκέδασης. Η δράση κυλάει σα νεράκι, τα σκηνοθετικά τρυκ του Ρίτσι αλά “Καπνισμένες Κάνες” σε εξιτάρουν, το κοφτό μοντάζ, οι γρήγορες εναλλαγές, οι εξυπνακίστικες μαγκιές και τα ευφάνταστα κολπάκια σε περικυκλώνουν από παντού, η μουσική σε παρασύρει. Για μια ακόμη φορά ο Ντάουνι Τζούνιορ με τον Τζουντ Λο δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας. Φυσικά και η γυναικεία παρουσία… σχεδόν απουσιάζει. Απολαυστικό μπλοκμπάστερ. Δες το.

Απληστία (7/10)

Από την κλασική ταινιοθήκη της New Star και τα ξεχασμένα αριστουργήματα που σου προβάλλει, μπορείς να δεις από σήμερα την “Απληστία”, μια από τις σπάνιες και πλέον πολυθρύλητες ταινίες του βωβού κινηματογράφου, σε σκηνοθεσία του εκκεντρικού Έριχ Βον Στροχάιμ (“Βασίλισσα Κέλυ”). Του Αυστριακού δημιουργού, λοιπόν, που γρήγορα έφυγε για το Χόλυγουντ, αρχικά ως βοηθός του Γκρίφιθ (“Η Γέννηση ενός Έθνους”) στη συνέχεια ως σκηνοθέτης βωβών ταινιών (αντέδρασε στην έλευση του ήχου), και τέλος ως διάσημος καρατερίστας σε σπουδαίες παραγωγές (“Η μεγάλη χίμαιρα”, “Λεωφόρος της Δύσεως”). Η “Απληστία” από την άλλη μεριά έχει τη δική της ιστορία. Αποτελεί επική μεταφορά ενός κλασικού μυθιστορήματος, η οποία γυρίστηκε από τον Στροχάιμ σε 240 λεπτά. Η κόπια αυτή αποκαταστάθηκε πριν δέκα χρόνια, όμως την εποχή εκείνη η MGM είχε άλλη άποψη και την… πετσόκοψε στα 140 λεπτά, όπως θα τη δεις κι εσύ δηλαδή. Παρεμπιπτόντως η πλήρης εκδοχή κυκλοφορεί ελεύθερη… Κλασικό βωβό σινεμά λοιπόν, με τη δική του σημειολογία στην εποχή μας. Καθότι η αγάπη δύο φίλων για την ίδια γυναίκα, και η μεταξύ τους ζήλεια, τους οδηγεί στο περιθώριο και την αποκτήνωση, ειδικώς όταν το μήλο της έριδος κερδίζει πολλά χρήματα ξαφνικά κι εμφανίζεται το αληθινό πρόσωπο του: εκείνο της απληστίας. Έτσι και είσαι λάτρης του βωβού σινεμά, ή έχεις φυσικά παρασυρθεί από την ανάλογη εξτραβαγκάντσα του “The Artist”, θα σου αρέσει η “Απληστία” με τη λυρική, κλασική μουσική της.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (5-1-2012).

Sex Love & Rock 'n' Roll Party Vakxikon.gr

2011-12-31T19:35:00.000+02:00

Για περισσότερα δες εδώ.

Στη μνήμη του Αργύρη Χιόνη

2011-12-30T07:20:00.001+02:00

Αργύρης Χιόνης : ένας νέος ποιητής (;)

- Πού πιστεύετε ότι οφείλεται το ότι ένας άνθρωπος σαν εσάς, που τόσα χρόνια γράφει, θεωρείται «νέος ποιητής»;

Την έρωτηση αυτή έκανε ο δημοσιογράφος Αλέξης Γαγλιάς στον ποιητή Αργύρη Χιόνη σε συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2008/τεύχος 245 του «Κ» της Καθημερινής.

Παραξενεύτηκα, όπως -από την απάντησή του- μοιάζει να έκανε και ο ίδιος ο ποιητής.

- Ωραίο αυτό και πολύ κολακευτικό. Αν στα εξήντα πέντε μου χρόνια, και έχοντας στο ενεργητικό μου έντεκα ποιητικές συλλογές, πέντε βιβλία με αφηγήματα και ένα σημαντικό μεταφραστικό έργο, με θεωρούν νέο ποιητή, τι άλλο μου μένει ν΄ακούσω; Ίσως ότι είμαι ένας πολλά υποσχόμενος, κιόλας, νέος ποιητής...

Το περίεργο της παραπάνω ερώτησης με συνόδευσε και στην ανάγνωση της υπόλοιπης εφημερίδας. Ήταν Κυριακή πρωί, έπινα ήσυχη τον καφέ μου, ξεφύλλιζα σελίδες και σελίδες και σελίδες, αλλά η ερώτηση αυτή σαν να με τριβέλλιζε. Δεν μπορούσα να την ελέγξω, έτσι ώστε με απόλυτα φυσικό τρόπο να καταχωρηθεί στις αμέτρητες ξεχασμένες πληροφορίες του νου μου.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας συναντήθηκα με φίλους λεξιλάγνους και γραφομανείς, οπότε στο πλαίσιο μίας συζήτησης περί της ποιήσης σήμερα ήρθαν ξανά στο προσκήνιο οι πρωινές μου αναζητήσεις. Είναι στ΄αλήθεια ο Αργύρης Χιόνης ένας «νέος ποιητής» και με ποια έννοια θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τέτοιος;

Το βράδυ αργά όταν επέστρεψα στο σπίτι, πήρα στα χέρια μου για πολλοστή φορά τον συγκεντρωτικό τόμο «Η φωνή της σιωπής» (εκδ. ΝΕΦΕΛΗ, 2006), ο οποίος περιέχει τις ποιητικές συλλογές του Χιόνη από το 1966 ως το 2000. Τον είχα περιδιαβεί πολλές φορές, πάντα με τονωτικά αποτελέσματα τόσο για το νου όσο και για την ψυχή μου, αλλά κυρίως -και ίσως αυτό να είναι το πιο σπουδαίο- για την αντίληψή μου περί του τι τελικά είναι η ποίηση και μάλιστα την σήμερον ημέρα.

Νομίζω ότι ο Αργύρης Χιόνης αρχίζει να βρίσκει τη χαρακτηριστική πια φωνή του το 1983 με τη συλλογή «Λεκτικά τοπία». Όχι ότι σε προηγούμενες δουλειές του δεν πάλλονταν οι ίδιες ανησυχίες και αγωνίες, οι ίδιες λαχτάρες και χαρές, ή ότι οι προηγούμενες δουλειές ήταν κατώτερες. Όχι. Δεν εννοώ αυτό. Εννοώ ότι μοιάζει -τουλάχιστον στα δικά μου μάτια- την εποχή εκείνη ο Χιόνης να υποψιάζεται ποιος είναι και τι ποίηση θέλει να γράφει. Σκοτώνει τον όποιο πατέρα και στέκεται γερός, σαφής, αιχμηρός στα δικά του στέραια και νεανικά πόδια.

Δε χρησιμοποιώ τυχαία τον όρο «νεανικά». Πραγματικά μοιάζει στο χρονικό αυτό σημείο η ποίηση του Χιόνη να αρχίζει σιγά-σιγά και όλο πιο σταθερά να αποκτά μια φρεσκάδα η οποία -παραδόξως (;) - γίνεται όλο και πιο ζωντανή όσο κυλούν τα χρόνια. Αν ο Ντόριαν Γκρέι έμεινε για πάντα νέος, ο Χιόνης στα σαράντα του αρχίζει μία αντίστροφη μέτρηση προς την πρότερη νεότητα.

Φυσικά και ετούτη εδώ είναι μία πορεία θανάτου. Δε θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά. Η αγωνία του τέλους και της απώλειας δεν είναι προνόμοιο των γερόντων. Τη γνωρίζει ο άνθρωπος από μικρό παιδί. Και τη φέρνει στη λαχτάρα του να αφήσει ένα κάποιο ελάχιστο στίγμα.

Από το 1983 λοιπόν η φωνή του Χιόνη γίνεται όλο και πιο νεανική. Ξανατονίζω: ας μην μπερδεύουμε το «νεανικός» με το χαρούμενος. Η νεανικότητα εδώ έχει να κάνει με την ακρίβεια, τη σκοτεινότητα και ταυτόχρονη φωτεινότητα που έχουν π.χ. τα παραμύθια. Μιλάμε για φωνή σφριγηλή, άμεση, ξεκάθαρη, χωρίς περιστροφές, με ειρωνεία και απλότητα. Χώνεται σαν μαχαίρι καλοτροχισμένο, για να αναδεύσει και να αναγεννήσει τα έσω μας.

Από άποψη οπτική και χωροταξική, οι λέξεις τοποθετούνται στο χαρτί λες και πρόκειται για λόγο πεζό. Καμία επιτήδευση. Τίποτε δήθεν. Αλλά και γεμάτες βεβαιότητα είναι. Δεν τους περισσεύει τίποτε. Τόσο βάναυσες κάποιες φορές που μοιάζει να χαράσσονται κυριολεκτικά πάνω στο χαρτί. Σαν να βλέπει κανείς μια αρχαία επιγραφή σε μάρμαρο, ένα μήνυμα διαχρονικό, πάντα ζωντανό και πάντα έτοιμο να σβηστεί στη λήθη. Αυτό εννοώ, όταν λέω «νεανικότητα»: δεν ξέρει τίποτε, αναζητά τα πάντα, αγωνιά, δεν έχει φτιασίδια. Δε φοράνε οι λέξεις του κουστούμι, αλλά μάλλον τζιν παντελόνι.

Φαντάζομαι ότι έχει να κάνει και με το ότι ο Αργύρης Χιονης από το 1992 ζει στο χωριό Θροφαρί της ορεινής Κορινθίας, όπου ασχολείται και με τη γεωργία. Η καθημερινή συνδιαλλαγή με τη φύση, ειδικά για όσους την επιλέγουν συνειδητά και όχι επειδή έτσι τους προέκυψε, είναι πάντα αναζωογονητική, καθώς βοηθάει να καθαρίσουν τα τοπία της ψυχής και του μυαλού. Καθαρότητα που φυσικά ξαναθολώνει, αλλά για να ξαναβρεί και πάλι διέξοδο στο σκάψιμο της γης.

Διαλέγω λίγους στίχους χαρακτηριστικούς αυτής της αιχμηρής φρεσκάδας:

Το δωμάτιο άδειο. Πάνω απ΄το κεφάλι μου κρεμότανε μία λέξη απαστράπτουσα κι απειλητική σαν σπάθη. Όπου πήγαινα πήγαινε, όπου στεκόμουν στεκόταν. Πριν προλάβω να τη δέσω στο ποίημα, σκέφτηκα, θα μου κόψει το σβέρκο.

@ @ @

Υπάρχουν άλογα που συνεχίζουν να καλπάζουν ακόμα κι όταν είναι ξαπλωμένα στο γρασίδι.

Από τα «Εσωτικά τοπία» του 1991 και μετά ο ποιητής δεν επιστρέφει ποτέ ξανά σε σχήματα του παρελθόντος. Σχεδόν προφητικός, έχει γίνει ξανά ένας νέος του 21ου αιώνα, ο οποίος μιλάει σε ρυθμούς ραπ και χιπ χοπ, δημιουργεί μότο που εμπεριέχουν τη δύναμη του διαφημιστικού μηνύματος ή του συνθήματος στο πανό μιας πορείας, καταγράφει αλκοολούχα σφηνάκια που τα πίνεις απανωτά όρθιος σε ένα μεθυστικό μπαρ, για να επαναπροσδιορίσεις το πώς αντικρίζεις τον κόσμο. Ξαναλέω ότι δε μιλάμε ούτε για επιπολαιότητα, ούτε για επιφανειακότητα. Η προκατάληψη της ταύτισης της νεανικής αίσθησης με αυτά τα στοιχεία είναι μάλλον συντηρητική και σίγουρα φοβική.

Ξαναδιαλέγω στίχους:

Όταν πεθαίνει ο νεκροθάφτης, άλλοι νεκροθάφτες τον κηδεύουνε. Εμένα ωστόσο μου αρέσει να φαντάζομαι ότι στην τελευταία του κατοικία τον οδηγούνε οι νεκροί που ο ίδιος έθαψε όσο ζούσε, εις ένδειξιν ευγνωμοσύνης για τις υπηρεσίες που τους πρόσφερε, ή ακόμα ότι μόνος του, με το αργό, επίσημό του βήμα, μεταφέρει τον εαυτό του ως το μνήμα όπου χώνεται και από πάνω του τραβά το χώμα σαν κουβέρτα.

@ @ @

Βαρύ φορτίο για τον άνθρωπο η ψυχή, αφάνταστα βαρύ για τόσο αδύναμο σκαρί. Πάλι καλά που το ταξίδι δεν κρατά πολύ.

@ @ @

Μονάχα όταν τρώμε ή κοιμόμαστε δεν επιχειρούμε πράγματα που μας ξεπερνούν. Μονάχα τότε δεν διαπράττουμε το αμάρτημα της έπαρσης. Κι ίσως, ακόμα, όταν ερωτευόμαστε απλά, σαν ζώα.

@ @ @

Κολυμβητής μεγάλων αποστάσεων μέσα σ΄ένα πηγάδι

@ @ @

Προσπαθώντας να συνθέσει ένα ποίημα στη γραφομηχανή, ανακαλύπτει, ξαφνικά, ότι ματώνουν τ΄ακροδάχτυλά του. Τα πλήκτρα έχουν γίνει αιχμηρά, οι λέξεις έχουν βγάλει αγκάθια, οι φράσεις φράχτες βάτων γίνανε, άβατος τόπος έγινε το ποίημα, μούλιασε το χαρτί στο αίμα.
«Αυτό δεν είναι ποίηση» σκέφτεται, «αυτό είναι σφαγή», κι αποφασίζει να εγκαταλείψει τη δολοφόνο μηχανή και να επιστρέψει στο μολύβι. Όμως κι αυτό δεν είναι επικίνδυνο; Κι αυτό δεν απειλούσε να τιναχτεί από το χέρι του, τα μάτια να του βγάλει;
Μονάχα με το δάχτυλο θα γράφει, στο εξής, τα ποιήματά του, μονάχα με το δάχτυλο, πάνω στην άμμο ή στο χιόνι ή στη σκόνη.

Στα 65 του σήμερα ο Χιόνης μου θυμίζει εκείνο το «ανεβαίνεις εσύ μέσα στον Έρωτα / καταμουτζουρωμένος αλλ' ευκίνητος» από τη «Μαρία Νεφέλη» του Οδυσσέα Ελύτη. Έτσι φαντάζομαι τον ποιητή με το τσεκούρι του να κόβει ξύλα μέσα στον άγριο χειμώνα, με το δάχτυλο να γράφει ποιήματα μέσα στην άγρια νύχτα. Σε λίγα χρόνια ίσως να δημιουργεί παιδικά τραγούδια και νανουρίσματα. Σκοτεινά και ζωντανά, παραμύθια άγρια, με τη γνώση του αναπόφευκτου της μοίρας στο νου, αλλά και με τη βεβαιότητα ότι πιθανότητα λύτρωσης είναι μονάχα μία ζωή βιωμένη με αίμα.

Πέφτεις απ΄το κλαδί και κλαις. Γιατί; Δεν το ‘ξερες πως είσαι φύλλο;

Mαίρη Αλεξοπούλου

Από το τεύχος 1 του Vakxikon.gr (Μάρτιος 2008)

Στη μνήμη της Λουκίας Ρικάκη

2011-12-29T19:27:00.000+02:00

Παραμύθια της αγάπης και της ελπίδας, Διηγήματα, Λουκία Ρικάκη, Εκδόσεις Απόπειρα, 2009

Προσπαθώντας να κάνω μια ιστορική αναδρομή και να φέρω στη μνήμη μου πράγματα και γεγονότα που έχουν στιγματίσει τη μέχρι τώρα διαδρομή μου στην επίγεια ζωή, ξεκινώντας απ΄ τα παιδικά μου χρόνια, και πιο συγκεκριμένα από την εποχή της προ-αθωότητας μέχρι και την ηλικία των πρώτων –άντα που μόλις με προσπέρασαν, κυριαρχούν ιστορίες.

Άλλες αληθινές και άλλες με κάποια δόση φαντασίας. Οι "αληθινές" είναι αυτές που παρουσιάζονται ως πραγματικές αλλά ενίοτε δεν είναι τίποτε άλλο από ένα σύνολο ψεμάτων. Ενώ από την άλλη μεριά οι "μη αληθινές" θα θέλαμε ενίοτε να είναι αληθινές.

Μια από τις έννοιες που "ερεθίζουν" τα ακουστικά μου κύτταρα και συνεχίζουν να το πράττουν είναι η λέξη "παραμύθι". Με ή χωρίς εισαγωγικά με συντροφεύει. Μας κρατά παρέα από τότε που μας το σιγοψιθύριζαν για να κοιμηθούμε, αργότερα στο σχολείο για να μας πουν ιστορίες, και μετά για να διατηρήσουμε κάποια ίχνη αισιοδοξίας και ελπίδας.

Ως παραμύθι λοιπόν διαβάζεται το τελευταίο βιβλίο της σκηνοθέτιδας Λουκίας Ρικάκη. Γιατί τα χρειαζόμαστε τα παραμύθια, όχι όμως όλα. Ας αναζητήσουμε και εντέλει να κρύψουμε καλά εκείνα που μας δίνουν τροφή για σκέψη, για δημιουργία, για έρωτα και ελπίδα. Αυτά που γοητεύουν τον ψυχισμό μας. Σαν να έχουμε κατασκευάσει την ιδανική ουτοπία.

Ιστορίες δομημένες με τέτοιο τρόπο που σου δημιουργούν σίγουρα ανάμεικτα συναισθήματα. Τόσο αντίθετα είναι αυτά τα συναισθήματα που όμως έχουν μια κοινή συνισταμένη. Το παραμύθι.

"Τι σχέση έχουν τα παραμύθια με τη σημερινή σύνθετη και σκληρή πραγματικότητα; Τι προβλήματα μπορούν να λύσουν στη σημερινή εποχή; Και τι μπορεί να ωθεί έναν σύγχρονο δημιουργό να γράψει και να διηγηθεί παραμύθια για… μεγάλους;", όπως πολύ εύστοχα αναρωτείται ο καθηγητής του Α.Π.Θ. Γιάννης Μυλόπουλος.

But who cares?

Νίκος Μπίνος

Απ' το τεύχος 8 του Vakxikon.gr (Δεκέμβριος 2009)

Ταινίες 29ης Δεκεμβρίου 2011

2011-12-29T11:40:00.002+02:00

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες δύο ταινίες. Πρόκειται για δυο πολύ καλές προτάσεις για σινεμά μες στις γιορτές. Ένα παραμύθι στο οποίο περισσεύει η ανθρωπιά και μια μεταφορά κλασικού μυθιστορήματος θα σε συντροφέψουν στις τελευταίες μέρες του 2011. Από τη μεριά μου, σου εύχομαι καλές γιορτές. Ευελπιστώ το 2012 να είναι καλύτερο από την, όντως, δύσκολη μα δημιουργική χρονιά που μας αφήνει σε λίγες ημέρες. Ταινία της εβδομάδας είναι το “Κοτόπουλο με δαμάσκηνα” των Μαργιάν Σατραπί και Βενσέν Παρονώ, ένα όμορφο, καλοφτιαγμένο, ξεχωριστό παραμύθι, με χιούμορ, σπιρτάδα και πολυποίκιλη διάθεση, στο οποίο πρωταγωνιστούν αστέρες όπως ο Ματιέ Αμαλρίκ, η Ιζαμπέλα Ροσελίνι, η Κιάρα Μαστρογιάννι κ.ά. Ενώ τα “Ανεμοδαρμένα Ύψη”, που κέρδισε το βραβείο φωτογραφίας στη Μόστρα της Βενετίας, είναι μια καλοδουλεμένη μεν αργόσυρτη δε μεταφορά του κλασικού βιβλίου της Μπροντέ. Σκηνοθετημένη από την Αντρέα Άρνολντ του “Fish Tank”, σου γράφει τις εντυπώσεις του ο Γωγάκης, καθότι την είδε στο Φεστιβάλ της Βενετίας.

Κοτόπουλο με Δαμάσκηνα (7/10)

Ο Παρανώ και η Σατραπί εξέπληξαν άπαντες με το “Περσέπολις”. Ήταν ένα σπουδαίο animation. Θα γνώριζες και τη Σατραπί μέσα από το SevenArt.gr όμως κάποιοι μας “εμπόδισαν” τη συνέντευξη στο πρόσφατο ΦΚΘ. Δεν πειράζει. Η ουσία είναι η ταινία, και το “Κοτόπουλο με δαμάσκηνα” είναι ένα όμορφο, έξυπνο, καλοφτιαγμένο παραμύθι στο οποίο περισσεύουν η ανθρωπιά, ο πόνος και η αγάπη. Περισσεύει όμως και το χιούμορ, και το feelgood συναίσθημα, και η μπόλικη διασκέδαση. Εν γένει, στο “Κοτόπουλο με δαμάσκηνα” θα απολαύσεις έναν μεθυστικό Ματιέ Αμαλρίκ να ερμηνεύει το βιολιστή που πεθαίνει επειδή η αγάπη τού έφυγε μακριά και το βιολί του έσπασε από τα νεύρα μιας γυναίκας που δεν θέλησε επ’ ουδενί. Απανωτά φλας μπακ, στιγμές έρωτα, αγάπης, χαλάρωσης, οικογένειας και φιλίας, περνούν με ταχύτητα ακριβείας μπροστά απ’ τα μάτια σου. Το “Κοτόπουλο με δαμάσκηνα” είναι μια διασκεδαστική ταινία γιορτών. Άψογα επεξεργασμένη, έξυπνα σκηνοθετημένη, με παιχνιδιάρικο σενάριο, και όμορφη ατμόσφαιρα. Είναι ότι θες γι’ αυτές τις ημέρες. Χωρίς να σου δίνει το κάτι παραπάνω, σου γλυκαίνει την ψυχή.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (29-12-11).

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Dead end gone" - No 116

2011-12-28T00:10:00.003+02:00

Written by the Reckless Ones

http://www.youtube.com/watch?v=SEJHMbVksss

Riding alone on this desert night and im fighting for my life
Cant send the love to the only girl that would make this hell alright

Everything i knew and love and its gone
everyone i knew and love yes their gone
dead n gone

skies burn red all systems fail just as fast as they turn to ash
remember kissin you goodbye little girl but i didnt think it would be the last

Everything i knew and love and its gone
everyone i knew and love yes their gone
dead n gone, Dead and Gone!!!!

Riding alone on this desert night and im fighting for my life
Cant send the love to the only girl that would make this hell alright

skies burn red all systems fail just as fast as they turn to ash
remember kissin you goodbye little girl but i didnt think it would be the last

Everything i knew and love and its gone
everyone i knew and love yes their gone
dead n gone

Σαν σήμερα – 28 Δεκεμβρίου

1869: Εορτάζεται για πρώτη φορά η Εργατική Μέρα από ένα εργατικό σωματείο ραφτών από τη Φιλαδέλφεια, ονόματι Ιππότες της Εργασίας.

1895: Οι αδελφοί Λυμιέρ παρουσιάζουν για πρώτη φορά τον κινηματογράφο, στο Γκραντ Καφέ του Παρισιού. Περίπου 30 άνθρωποι πληρώνουν για να δουν σύντομες ταινίες με σκηνές από την καθημερινή ζωή.

1908: Λαμβάνει χώρα ο πιο καταστροφικός σεισμός στην ευρωπαϊκή ιστορία. Ο σεισμός, είχε επίκεντρο τον πορθμό της Μεσίνα στη νότια Ιταλία και καταστρέφει την ίδια την πόλη της Μεσίνα στη Σικελία και το Ρέτζιο της Καλαβρίας στα κεντρικά της χώρας σκοτώνοντας 100.000 ανθρώπους.

1947: Ο Wynonie Harris ηχογραφεί το "Γκουντ Ρόκιν Τουνάιτ" του Roy Brown, το οποίο έκανε ευρέως γνωστή τη ροκ μουσική ως συνώνυμο των γρήγορων, συναρπαστικών μπλουζ, που θα κυριαρχούσαν τη δεκαετία του '50.

1954: Γεννιέται ο Αμερικανός ηθοποιός, Ντένζελ Γουάσινγκτον, ένας από τους σημαντικότερους Αφροαμερικανούς ηθοποιούς του 20ου αιώνα.

1986: Πεθαίνει ο μεγάλος Ρώσος σκηνοθέτης Αντρέι Ταρκόφσκι.

Συνέντευξη της Ελένης Καστάνη

2011-12-27T11:28:00.002+02:00

Στον Νέστορα Πουλάκο

Μιλήσαμε με την Ελένη Καστάνη την επόμενη μέρα από την πρεμιέρα της ταινίας “Νήσος 2: Το κυνήγι του χαμένου θησαυρού”, η οποία κι ευελπιστεί να συνεχίσει τη μεγάλη επιτυχία της πρώτης ταινίας του Χρήστου Δήμα (παραγωγής 2009). Με το ίδιο καστ αλλά διαφορετικό σκηνοθέτη (Αντώνης Αγγελόπουλος), αυτό το σίκουελ είναι περισσότερο μια κομεντί περιπέτεια παρά κωμωδία, ενώ καυτηριάζει και την επικαιρότητα.

Η έμπειρη ηθοποιός του θεάτρου και της τηλεόρασης Ελένη Καστάνη σαφώς και ξεχωρίζει με τον απολαυστικό ρόλο της στη “Νήσο 2”. Ερμηνεύει μια Ελληνίδα ομογενή της Αυστραλίας, η οποία έχει φτάσει στη Σίφνο με τον σύζυγό της (Σωτήρης Καλυβάτσης) για να καρπωθεί την περιουσία της συγχωρεμένης αδερφής της που έχει περιέλθει στον δήμο.

Η κ. Καστάνη, που έχει παίξει και σε άλλες εμπορικές επιτυχίες του παρελθόντος όπως στο “Safe Sex” των Ρέππα-Παπαθανασίου, τον “Δεκαπενταύγουστο” του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, το “Πρώτη φορά Νονός” της Όλγας Μαλέα και το “Πεθαίνω για σένα” του Νίκου Καραπαναγιώτη, μίλησε στο SevenArt.gr για τη… σίκουελ εμπειρία της “Νήσου 2”.

Όλο και συχνότερα γυρίζονται τελευταία ταινίες με επίκεντρο την ελληνική επαρχία. Από τη “Νήσο” στο “I Love Karditsa” και το “Τανγκό των Χριστουγέννων”. Ποιο θεωρείτε ότι είναι αυτό το στοιχείο που ελκύει τους δημιουργούς;

Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι ό,τι η “Νήσος” έφερε αυτή τη μόδα, που ακολουθήθηκε και βρήκε μιμητές στη συνέχεια. Η μεγάλη επιτυχία της πρώτης “Νήσου” ήταν τόσο δυνατή και δημοφιλής που θα είχε δεδομένη συνέχεια κι από άλλους δημιουργούς στο σινεμά. Βέβαια, πολύ σημαντικό ρόλο παίζει και το πώς ασχολείσαι με την ελληνική επαρχία. Αν την διακωμωδείς είναι κάτι άλλο, εντελώς διαφορετικό από αυτό που έδειξε η “Νήσος”. Από κει και πέρα η επαρχία είχε πάντοτε, νομίζω, ενδιαφέρον καθότι ως κλειστή κοινωνία δημιουργούσε τριβές, θέματα, καταστάσεις και επεισόδια που σε έλκυαν αμέσως να τα δεις.

Είναι η “Νήσος 2: Το κυνήγι του χαμένου θησαυρού” μια κωμωδία καταστάσεων ή μια σάτιρα της εποχής;

Αδιαμφισβήτητα η πρώτη “Νήσος” ήταν μια κωμωδία καταστάσεων, που διέθετε αστεία και μπόλικο χιούμορ. Το σίκουελ αυτό, στο οποίο και ο ρόλος μου σαφώς μεγάλωσε μια και δεν… πεθαίνω πια, είναι περισσότερο μια περιπέτεια δράσης. Έχει σασπένς, αγωνία και σου προκαλεί ένα διαρκές ενδιαφέρον. Θυμίζει αμερικανικό κινηματογράφο, Χόλιγουντ. Στα σίγουρα όμως δεν θα την αποκαλούσα σάτιρα. Δεν νομίζω ότι υπήρχε τέτοιος σκοπός.

Ερμηνεύετε μια Αυστραλή, που φτάνει στην Σίφνο “για να τ’ αρπάξει”. Σα να διαλύει η ταινία το αυτο-μαστίγωμα της εποχής, ότι δηλαδή οι Έλληνες είμαστε διεφθαρμένοι κτλ κτλ.;

Είναι χαρακτηριστικός ο ρόλος μου, ναι. Και μάλιστα απολαυστικός γιατί αυτή η σπαστή προφορά ήταν για μένα διασκεδαστική. Και είναι όπως ακριβώς το λέτε: Όλος ο κόσμος έχει τα θετικά και τ’ αρνητικά του. Δεν μαζεύτηκαν ξαφνικά όλα τα αρνητικά στους Έλληνες, ότι και να γίνεται, ότι και να λέγεται. Σε μια κακή συγκυρία ζούμε και απαιτείται αισιοδοξία, χαμόγελα, ομορφιά και μια θετική συμπεριφορά. Όλη αυτή η κατήφεια με τους “κακούς Έλληνες” δεν μ’ αρέσει καθόλου.

Θέλω να σας κάνω μια κλασική ερώτηση: Έχετε παίξει πολλούς κωμικούς ρόλους. Θεωρείτε ότι είστε αποκλειστικά κωμική ηθοποιός;

Αυτό το κλισέ είναι που με κυνηγάει. Επειδή έχω παίξει κατά 90% κωμικούς ρόλους, με θεωρούν όλοι κωμική ηθοποιό. Ξέρετε, δηλώνω ηθοποιός τελεία και παύλα. Άλλωστε και στους κωμικούς ρόλους μου προσεγγίζω το θέμα δραματικά προκειμένου να βγάλω την ουσία του χαρακτήρα. Δεν είμαι δηλαδή η ηθοποιός που σκέφτομαι ότι πρέπει να κάνω εκείνο ή το δείνα ώστε να γελάσει ο θεατής. Συμπεριφέρομαι φυσιολογικά, επιζητώ την αλήθεια, και το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπετε. Δεν είμαι δηλαδή ένας προφανής κωμικός ηθοποιός.

Έχετε παίξει σε εμπορικές ταινίες. Γιατί δεν σας προτιμούν οι “σινεφίλ” σκηνοθέτες, λέτε;

Καλή ερώτηση αλλά δεν νομίζω ότι ισχύει. Και μόνο ότι έχω παίξει για τον καλύτερο, κατά τη γνώμη μου, Έλληνα σκηνοθέτη αυτή τη στιγμή, τον Κωνσταντίνο Γιάνναρη, στην μεγάλη επιτυχία του “Δεκαπενταύγουστου”, που δεν τη λες κι απαραιτήτως εμπορική ταινία, φτάνει. Μάλιστα έχω ταξιδέψει μαζί του στο Φεστιβάλ του Βερολίνου τότε, μια και η ταινία παιζόταν εκεί. Μόνο και μόνο γι’ αυτό θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό. Από κει και ύστερα, το ότι έχω παίξει κατά μεγάλο ποσοστό σε λαϊκές κωμωδίες, δεν με χαρακτηρίζει κιόλας εμπορικό ηθοποιό.

Τι δεν σας αρέσει στο ελληνικό σινεμά αυτή τη στιγμή;

Η ευκολία με την οποία γίνονται πολλές ταινίες, κι αυτό φαίνεται αμέσως. Και φυσικά αυτό τον τηλεοπτικό αέρα που δεν τον έχει καθόλου ανάγκη το ελληνικό σινεμά. Ο κόσμος μπορεί να έχει συνηθίσει και να του αρέσει η τηλεόραση, όμως δεν πρέπει να του σερβίρεται το ίδιο “φαγητό” και στον κινηματογράφο.

*H συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (21-12-11).

Συνέντευξη του Μίκαελ Φούιτ

2011-12-26T11:24:00.002+02:00

Στον Νέστορα Πουλάκο

Συνάντησα τον 34χρονο Αυστριακό ηθοποιό Μίκαελ Φούιτ στη διάρκεια του 52ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όταν και πραγματοποιήθηκε η πανελλήνια πρεμιέρα του “Μίχαελ”, μιας σκληρής ταινίας από την Αυστρία, την οποία όσο τη σκέφτομαι, κοντά ένα μήνα από την προβολή εκείνη, εξακολουθεί να με σοκάρει.

Στο “Μίχαελ”, του επί χρόνια συνεργάτη του Μίκαελ Χάνεκε, Μάρκους Σλάινζερ, θα παρακολουθήσεις την καθημερινότητα ενός παιδόφιλου, ο οποίος παρολαυτά είναι ένας καθωσπρέπει κύριος και άψογος στην εργασία του, που όμως κρατά φυλακισμένο στο υπόγειο του σπιτιού του ένα ανήλικο αγόρι.

Ο Μίκαελ Φούιτ, πρωταγωνιστής της ταινίας “Μίχαελ”, μιλά στο SevenArt.gr γι’ αυτό τον, όντως, πολύ δύσκολο ρόλο που ερμήνευσε. Και να σου πω ότι τα κατάφερε εξαιρετικά.

Ο χαρακτήρας που υποδύεσαι είναι ένας καθ’ όλα φυσιολογικός άνθρωπος, τουλάχιστον όταν κυκλοφορεί στην κοινωνία. Μήπως εντέλει αυτό το προφίλ του κάπως φυσιολογικού ατόμου, που κουβαλάει τις χίλιες μύριες ανωμαλίες μέσα του, είναι πια κλισέ;

Κοίταξε, ο χαρακτήρας αυτός προέρχεται από προφίλ πραγματικών παιδόφιλων όπως έχουν παρουσιαστεί σε περιπτώσεις που βγήκαν στο φως της δημοσιότητας. Είναι δηλαδή πραγματικός, κι όχι φανταστικός. Επομένως, όσο κλισέ κι αν είναι πια δεν παύει να υπάρχει. Νομίζω ότι ο Σλάινζερ δεν θέλησε να μιμηθεί κάποιον συγκεκριμένα αλλά να χτίσει ένα όσο το δυνατόν πιο αντιπροσωπευτικό προφίλ ενός παιδόφιλου. Από την άλλη μεριά βέβαια, ανωμαλίες συναντάς και σε ανθρώπους που δεν είναι καθωσπρέπει…

Ο Μάρκους Σλάινζερ ισχυρίστηκε ότι εμπνεύστηκε την ταινία του από αληθινό περιστατικό που συνέβη στην Αυστρία. Σε κάποιο σημείο της ταινίας, ακούγεται ότι οι εξαφανίσεις παιδιών (που πιθανότατα καταλήγουν σε παιδόφιλους ή εμπόρους) βρίσκεται σε έξαρση στην Κεντρική Ευρώπη. Είναι τελικά ένα φαινόμενο του δυτικού κόσμου;

Γι’ αυτό που ρωτάς καλύτερα να σου απαντήσει ένα ειδικός… Από την άλλη μεριά, η προσωπική μου γνώμη είναι ότι το φαινόμενο της παιδοφιλίας αναπτύσσεται παντού. Δεν περιορίζεται ούτε στον δυτικό κόσμο, ούτε στην Ευρώπη, αντιθέτως μπορείς να το συναντήσεις σε όλο τον κόσμο. Δυστυχώς είναι κάτι άρρωστο που υπάρχει στον οποιοδήποτε τυχαίο άνθρωπο. Και οι άνθρωποι βρίσκονται σε όλες τις γωνιές αυτού του πλανήτη.

Δεν τρόμαξες όταν σου πρότεινε αυτό τον ρόλο ο Σλάινζερ;

Προφανώς. Βασικά σάστισα. Στην αρχή τουλάχιστον. Βέβαια μετά το σκέφτηκα λίγο καλύτερα και δέχτηκα το ρόλο. Αυτό που με έπεισε κυρίως, να ξέρεις, ήταν το γεγονός της αποσιώπησης του φαινομένου αυτού. Κάνοντας μια έρευνα περίπου μισό χρόνο πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, ανακάλυψα μια ομοιότητα μεταξύ των περιστατικών. Οι πάντες σιωπούσαν, γονείς, συγγενείς, φίλοι και γιατροί δεν έλεγαν κουβέντα. Ουσιαστικά αποτραβιόντουσαν. Κι αυτό με τσάντισε. Καθότι με αυτή τη στάση δεν μαθαίνεται το περιστατικό στον κόσμο, κι έτσι οι παιδόφιλοι θα συνεχίζουν το “έργο” του ανενόχλητοι. Δε θα τους σταματούσε τίποτε. Αυτοί χρειάζονται μια κοινωνική κατακραυγή. Και μπορεί αυτή η ταινία να τη φέρει πιο γρήγορα. Ήταν κι ένας βασικός λόγος να δεχτώ εντέλει.

Πώς προετοίμασες, ή αν θες, πόσο επηρεάστηκες από τον χαρακτήρα που υποδύθηκες;

Προς Θεού, δεν θέλω να έχω καμία σχέση με αυτό τον χαρακτήρα. Καταρχάς να σου πω ότι δεν γίνομαι ένα με το ρόλο μου, αλλά λειτουργώ με την παρατήρηση, από απόσταση. Επίσης, για να προσεγγίσω τον ρόλο χρειάστηκε η βοήθεια της ψυχολόγου-συμβούλου στην ταινία, κυρίας Δρ. Κράισνερ, που είναι από τις κορυφαίες γιατρούς στην Γερμανία και την Αυστρία, και γνωρίζει από περιπτώσεις παιδοφιλίας. Και να σου πω την αλήθεια, τη χρειαζόμουν αυτή τη βοήθεια, καθότι μου ήταν εντελώς ακατανόητος αυτός ο άνθρωπος. Είχε χίλια διαφορετικά πρόσωπα, ένα για τη δουλειά, ένα άλλο στη μητέρα του, κι ένα ακόμη στο σπίτι του με το παιδί. Είναι μια διαταραγμένη προσωπικότητα και φυσικά δύσκολα προσεγγίστηκε. Και βέβαια δεν κρατάω τίποτε από αυτόν. Μου έμαθε παρά μόνο το άσχημο πρόσωπο της ζωής.

Το “Μίχαελ” είναι μια σκληρή ταινία που μπορεί και να τσαντίσει το κοινό. Δέχτηκες καμία τέτοια αντίδραση, ή σχόλιο, μετά το τέλος κάποιας προβολής που ήσουν παρών;

Ευτυχώς, όποτε βρέθηκα σε προβολή, έτυχα καλής υποδοχής. Φυσικά και το κοινό ήταν μουδιασμένο ή τσαντισμένο, άλλωστε το ίδιο ήμουν κι εγώ όταν διάβασα το σενάριο, όμως μπορώ να πω ότι έχουν γίνουν πολύ καλές και θερμές συζητήσεις γύρω από αυτό το θέμα. Ήταν πολύ έξυπνες, διεισδυτικές, και ακούστηκαν πολλές κι ενδιαφέρουσες απόψεις. Παρατήρησα δηλαδή ότι το κοινό ενδιαφέρεται πολύ να μάθει τι συμβαίνει σε αυτούς τους ανθρώπους.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (14-12-11).

Xριστουγεννιάτικο Λεξικό

2011-12-25T11:19:00.002+02:00

Βοσκοί υμνούν τον Θεάνθρωπο: η (σουρεαλιστική) εικόνα μιλάει από μόνη της. Σπάνιες βουκολικές στιγμές του χριστιανικού κινηματογράφου.

Άγγελος Κυρίου επισκέφθηκε τον Ιωσήφ και τον ενημέρωσε για την Θεία Γέννηση του Θεανθρώπου εκ της Παρθένου Μαρίας (Ματθαίος Α’ 20): ίσως πρόκειται για το πρώτο καταγεγραμμένο ρουφιανιλίκι της ανθρωπότητας.

Μεσσίας: ούτε αριστερός, ούτε δεξιος, μάλλον (εξου και το όνομα του) κεντρώος.

Στολίδια: πράγματα που βάζεις πάνω στο έλατο. Παλιότερα οι άνθρωποι έβαζαν μόνο ένα αστέρι στη κορφή του δέντρου, το οποίο το ονόμαζαν στολίδι. Τώρα βάζουν πολλά περισσότερα πράγματα που είναι ίδια μεταξύ τους, εξ’ ου και η ονομασία τους.

Καλικάντζαρος: ένας χριστουγεννιάτικος κάγκουρας.

Καλικάγκουρας: ευκαιριακός κάγκουρας που δράττεται της ευκαιρίας για να τρομοκρατήσει κόσμο.

Καλλικράτης: ευκαιριακός κάγκουρας που δράττεται της ευκαιρίας για να τρομοκρατήσει κόσμο

Κράτα το σόου μαϊμού: σύνθημα με το οποίο η μαϊμού (η κοινωνία) προστάζεται να διατηρήσει τα χριστά ήθη και τα χρήσιμα έθιμα της.

Αι-Βασίλης: έτσι θα γίνεις αν συνεχίσεις να πίνεις τόση πολλή κόκα κόλα

Χριστούγεννα: αργία,γενέθλια,αυτά. Κατά το: Χριστός και γέννα, οπότε αν σας λένε π, έχουμε πήγεννα, αν σας λένε Πέτρο, έχουμε Πετρούγεννα και αν σας λένε Μπάμπη, έχουμε Μπαμπούγεννα. Ειδικά αν σας λένε Άννα –Μαρία Παπαχαραλάμπους, έχουμε Αννουμαρουπαπαπαρούγεννα και πάει λέγοντας.

Β) είναι σαν το Πάσχα, αλλά όχι τόσο γκόθικ. Παράδοξο που δημιουργείται από τη λάθος ανάγνωση και μίξη της brutal και της super show διαθήκης.
Γ) γιορτάζει ο Χρήστος, δηλαδή ο Χρήσιμος, μαζί με τον Χρισμένο. Μπορεί επειδή τα λατινικά ποτέ δεν είχαν τόνους.

Αχρηστούγεννα: η αλήθεια πίσω από τη γενική μαλάκυνση που πλήττει τον κόσμο.

Το πνεύμα των Χριστουγέννων: συνήθως οινόπνευμα.

Κάτι σαν Σαρκ: μπόμπα ουίσκι

Φάτνη: κάτι που συναντάς σε πλατείες και σε στάβλους. Τα φτιάχνουν ξυλοκόποι για να γεννιούνται τα παιδιά τους. Κι ας μην είναι δικά τους.

Διάφανα Κρίνα: Ροκ Πατέρες του Χριστού.

Μελομακάρονα: αν τα αφήσεις λίγο καιρό παραπάνω έξω, τα παίρνεις μετά μαζί σου στη πορεία, στο γήπεδο, στη πεθερά σου.

Κουραμπιέδες: αν τα αφήσεις λίγο καιρό παραπάνω, χρησιμοποιούνται και σαν βρισιά. Αλλά συνήθως , μόνο στο γήπεδο.

Έλατο: φυτό χωρίς ρίζες, με ένα ξύλινο σταυρό για βάση. Τυχαίο;

Γαλοπούλα: πτηνό με γεύση βατραχοπέδιλου.

Γέμιση: κάτι που βάζεις στο κώλο του πτηνού με τη λογική πως θα το μαγειρέψεις και θα είναι εύγεστο. Έθιμο του δυτικού πολιτισμού, για να μην ξεχνιόμαστε.

Αλλαγή χρόνου: όταν βλέπεις πως στον αγώνα, ο χρόνος τα έχει παίξει τελείως και πια δε μπορεί άλλο, τον αλλάζεις με έναν καινούργιο από τον πάγκο, νέο και πολλά υποσχόμενο.

Με το δεξί: αφού έκλεισαν οι πληγές του εμφυλίου και δεν υπάρχουν πια ανοιχτά τραύματα, ούτε αριστερόχειρες, ούτε αριστερόποδες, ούτε αφηρημένοι, ούτε άνθρωποι που τα βρίσκουν αυτά ένα κάρο μαλακίας και σκοταδισμού, μπαίνεις με το δεξί στο σπίτι σου για να πάνε ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ.

Το Έλατο του Μαλάκα: όμορφα καρβουνί δέντρο που στολίζει την καθωσπρεπεικη κοινωνία.

Ντάμπλ Ντοτ: παρεξηγημένη έννοια που θέλει πελάτες και εργαζόμενους να αρέσκονται ανταλλάσοντας μεταξύ τους, δύο ευρώ παραπάνω. Αυτό το κατιτίς παραπάνω που μας κάνει ανθρώπους βρε αδερφέ.

Νταμπλ Ντιμπλ: ακριβό ουίσκι, ακριβότερο τα Χριστούγεννα.

Ντάμπλ Ντριπλ: αυτός είναι περίπου, ο τρόπος που γυρνάς σπίτι σου την πρωτοχρονιά.

Ρεβεγιον: κυριλέ δραστηριότητα κατανάλωσης κρεάτων και κονσερβοσκέψεων.

Καλή διάθεση: συνηθίζεται να χρησιμοποιείται αυτός ο όρος για το γενικό κλίμα των Χριστουγέννων, ενώ όλοι μας ξέρουμε, πλην των γκέι, πως είναι η πιο καταθλιπτική και ασεξουαλική γιορτή εβερ.

Έβερτ: πολίτικος που, ας το παραδεχτούμε, μοιάζει με τον Άγιο Βασίλη.

Άγιος: κάποιος μίζερος που εσκεμμένα δεν έζησε τίποτα στη ζωή του.

Καρνάγιος: πολύ γαμάτο μέρος για να περάσεις τα Χριστούγεννα.

Φιλανθρωπία: σταθερή γιορτή, όπου δίνεις λεφτά και αισθάνεσαι χαρούμενος.

Μαριάννα: η Αγία των Λεφτών.

Μέγκα: μέγκα χορηγός της Μαριάννας.

Πρωτοχρονιά: κατά τα φαινόμενα, παρά την χριστιανική δικτατορία που έχει επιβληθεί, χρωστάμε ακόμη και την τήρηση των αρχέγονων εθίμων, το τέλος του χειμώνα ας πούμε, ντυμένο κατάλληλα για να πάει να κάνει την Εύα της καινούργιας χρονιάς.

Βασιλόπιτα: τζόγος παράνομα εκνομημένος, που σκοπό έχει να κερδίσει το κακομαθημένο της οικογένειας ένα φλουρί.

B) ένας Βασίλης ανήμερα της γιορτής του, έφαγε χυλόπιτα.

Φλουρί: πολύ φλου κέρμα.

Φλουριντ: τραγουδιστής με επιρροές από Pink Floyd και Lou Reed.

Μάγοι: κάτι τύποι εντελώς αργόσχολοι που ακολουθούσαν ένα αστέρι. Κανείς δεν ξέρει τις μαγικές τους δυνάμεις.

Σταυρός του Νότου: κατά πάσα πιθανότητα, αυτό άκουγαν οι τρεις μάγοι πορευμένοι σε προναπαλμιακά εδάφη.

31: αυτό βγήκε κατά λάθος. Κανονικά εκείνα τα χρόνια οι μάγοι και οι προφήτες παίζανε 33.

Γκυ: συντηρητική και συνάμα οικολογική παράδοση που για να πηδήξεις, πρέπει να βρεις ένα δέντρο.

Αστέρια: έναν τόνο διαφορά και τα βλέπεις ανάποδα

Και κάτι (σχεδόν) όμορφο:

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΚΑΡΙΑ

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά , ψηλή μου δεντρολιβανιά κι αρχή καλός μας χρόνος ,
εκκλησιά με τ΄ άγιος θρόνος. Άγιος Βασίλης έρχεται από τον κάβο Πάπα, βαστάει και
στην πλάτη του μια μαλλιαρή θυλάκα, να βάλει μέσα τα ψωμιά , τις τηγανίτες , τα
λεφτά.- Εσένα , αφέντη , πρέπει σου καρέκλα καρυδένια , για ν ακουμπάς τη μέση
σου τη μαργαριταρένια.- Και πάλι ξανά πρέπει σου , βάλε στραβά το φέσι σου και
δίπλα το βρακί σου για να σκάσουν οι εχθροί σου.- Πολλά είπαμε τ΄ αφέντη μας ας
πούμε της κυράς μας.- Κυρά ψηλή , κυρά λιγνή , κυρά ταπανοφρύδα που έχεις τον
ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι στήθος, και του κοράκου τα φτερά τα ΄χεις
ταπανοφρύδια που όταν λουστείς και χτενιστείς και πας στην εκκλησιά σου η στράτα
ρόδα γέμισε απ΄ την περπατησιά σου. -Πολλά ΄παμε και της κυράς , ας πούμε και
της κόρης. -Έχεις και κόρη όμορφη ,που δεν έχει ιστορία, ούτε στην Πόλη
βρίσκεται , ούτε στη Βενετία. -Έχεις και κόρη όμορφη , βάλ΄ τηνε στο ζεμπίλι και
κρέμασέ τηνε ψηλά , να μη τη φάν΄ οι ψύλλοι.- Πολλά ΄παμε , πολλά ΄παμε , μα δε
μας εκεράσατε, κι αν ακόμα θε να πούμε, βάλτε μας κρασί να πιούμε.- Εφάγαμε τον
πετεινό , να φάμε και την κότα και δώστε μας το φλουράκι μας, να πάμε σ΄ άλλη
πόρτα.

Kωστής Αργυριάδης

Ταινίες 22ης Δεκεμβρίου 2011

2011-12-24T11:09:00.002+02:00

Toυ Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες πέντε ταινίες, στην πλειοψηφία τους πολύ καλές προτάσεις για την εποχή αυτή, χωρίς να υπάρχει εκείνη που θα σε εκπλήξει. Από τη μεριά μου, σου εύχομαι Καλά Χριστούγεννα. Είναι μια περίοδος άλλωστε που ενδείκνυται για σινεμά, με τις ταινίες που παίζονται να αξίζουν. Ταινία της εβδομάδας είναι το “The Artist”, η μεγάλη έκπληξη του 2011, που μπήκε από το παράθυρο στο Φεστιβάλ των Καννών, βρήκε διανομή σε όλο τον κόσμο, έχει σαρώσει τα βραβεία στις ενώσεις των κριτικών στην Αμερική, πήρε έξι υποψηφιότητες στις Χρυσές Σφαίρες, και αναμένεται να θορυβήσει και στα Όσκαρ. Με την εξαιρετική ερμηνεία του Ζαν Ντεζαρντέν. Πολύ καλή και χαμηλόφωνη πρόταση είναι “Η Κραυγή ενός Ανθρώπου” του Μωχάμετ Σαλέχ Χαρούν, του πρώτου σκηνοθέτη στο Τσαντ. Εκτυλίσσεται το δράμα ενός πατέρα με τον γιο του, με φόντο τον εμφύλιο στη χώρα τους. Η ταινία απέσπασε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών του 2010, και την κριτική στη γράφει ο Δηράκης. Σκερτσόζικη, με ρετρό διάθεση και ερωτική ατμόσφαιρα είναι το “Επτά μέρες με τη Μέριλιν”, η αληθινή ιστορία ενός νεαρού σκηνοθέτη με την υπέροχη Μονρό πίσω στο Λονδίνο των ‘50s. Εκπληκτικά ερμηνεύει η Μισέλ Γουίλιαμς τη σπουδαία Αμερικανίδα ηθοποιό. Ο “Γάτος Σπιρουνάτος”, μια πρόσμειξη “Σρεκ” και “Rango”, είναι ένα καλό, μαγκιόρικο, αλλά και γλυκανάλατο από ένα σημείο και μετά, κινούμενο σχέδιο που θα σε διασκεδάσει και θα σε ανταμείψει για την επιλογή σου. Στο τέλος του χρόνου βγαίνει και το σίκουελ της μεγάλης επιτυχίας του 2009, “Νήσος”, που διαθέτει το απολαυστικό δίδυμο Καστάνη-Καλυβάτσης. Από κωμωδία καταστάσεων γίνεται ταινία δράσης, κι ενώ παραμένει το χιούμορ, χάνεται αυτή η φρεσκάδα και η σπιρτάδα της πρώτης ταινίας.

Τhe Artist (6/10)

Να σου πω την αλήθεια μου, με όλα αυτά που είχα ακούσει και διαβάσει από το Φεστιβάλ των Καννών, περίμενα να δω το αριστούργημα των αριστουργημάτων. Αντ’ αυτού παρακολούθησα μια συμπαθητική τεχνοτροπία που ποντάρει στο ρετρό, το νοσταλγικό, εκβιάζει τη συγκίνηση, και το όποιο μελό. Σε αντίθεση με το πρόσφατο “La Antena” (ελπίζω να θυμάσαι αυτό το αργεντίνικο αριστούργημα του 2007), ο κατά τα λοιπά ταλαντούχος Χαζαναβίσιους (που μέχρι τώρα γύριζε τις επίσης ρετρό κατασκοπευτικές παρωδίες του “OSS 117”) έφτιαξε μια βωβή ταινία (σε σημεία της και με ήχο), στα πρότυπα του Χόλυγουντ των ‘20s. Στην ιστορία της, που δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα από τα μελό εκείνης της εποχής, βλέπεις το άστρο, την πτώση του, και τη δύναμη της αγάπης (και του ψώνιου) ενός σταρ του σινεμά. Τα σημεία εκείνα που δίνουν το κάτι παραπάνω στο “The Artist” είναι, αφενός τα διάφορα γκαγκ και οι πονηριές της τεχνοτροπίας της ταινίας που σε προσελκύουν. Κι αφετέρου η εξαιρετική ερμηνεία του (επίσης μόνο χαζοκωμικού μέχρι τώρα) Ζαν Ντεζαρντέν, που του χάρισε και το βραβείο στις Κάννες. Δε νομίζω ότι το “The Artist” προσφέρεται μόνο για το σινεφίλ κοινό, παρόλο που ελκυστικό δεν το λες. Σε στιγμές του είναι… βωβό, οπέρ σημαίνει ότι κουράζει, ενώ κάνει μια 20λεπτη κοιλιά που χρειαζόταν κόψιμο. Κατά τα άλλα πρόκειται όντως για τη διαφορετική ταινία της σεζόν. Σίγουρα όμως, όχι του σύγχρονου κινηματογράφου.

Επτά μέρες με την Μέριλιν (6/10)

Ξεκινάω με το απλό και βασικό: Είναι μια καλή ταινία. Όπως και με το “The Artist” όμως περίμενα ότι θα με συνεπάρει και θα με τρελάνει όλη αυτή η ρετρό αισθητική παραζάλη αλλά δεν… Παρολαυτά όμως έχει γίνει πολλή δουλειά από τους πάντες, σκηνοθέτη, ηθοποιούς, διευθυντή φωτογραφίας. Στο “Επτά μέρες με τη Μέριλιν” θα δεις μια αληθινή ιστορία που συνέβη στο Λονδίνο των ‘50s. Ένας νεαρός, γόνος αστικής οικογένειας, που έχει ψώνιο με το σινεμά, γίνεται το παιδί για τα θελήματα στη νέα ταινία του Λώρενς Ολίβιε. Στην ταινία βέβαια συμπρωταγωνιστεί η σταρ της εποχής Μέριλιν Μονρό, η οποία και ερωτεύεται το νεαρό φέρελπι. Η ταινία βρίθει ερμηνειών, γι’ αυτές κιόλας έχει προταθεί από ενώσεις και θεσμούς στην Αμερική. Προεξέχουσα φυσικά είναι η Μισέλ Γουίλιαμς, αυτό το σπουδαίο ταλέντο που όσο προχωράει ο καιρός γίνεται και καλύτερη. Ενσαρκώνει εξαιρετικά τη Μονρό, μεταφέροντας σε στα γούστα της εποχής εκείνης. Απλώς καταπληκτική. Και ο Κένεθ Μπράνα όμως, ως Λόρενς Ολίβιε σε πείθει, ενώ ξεκαρδιστικός είναι ο σύντομος ρόλος του Τόμπι Τζόουνς, ο οποίος ενσαρκώνει έναν από τους “στρατιώτες” της Μέριλιν. Εν γένει, ο Κέρτις χωρίς να κάνει κάτι το ιδιαίτερο σκηνοθετικά, πατάει με αριστοτεχνία πάνω στο μουτράκι της Γουίλιαμς και στην αίγλη του μύθου της Μονρό. Kαι πάλι, όπως ακριβώς και στο “The Artist”, το αρνητικό στην ταινία του “τηλεοπτικού” Σάιμον Κέρτις είναι το σενάριο, που είναι γραμμικό, κλισεδιάρικο, χωρίς να διαθέτει εκείνο το στοιχείο που θα σε εκπλήξει.

Γάτος Σπιρουνάτος (5/10)

Η χρονιά κλείνει με ένα καλό κινούμενο σχέδιο. Ο “Γάτος Σπιρουνάτος” που προβάλλεται και μεταγλωττισμένος στα ελληνικά, και σε 3D, αλλά παραμένει αξεπέραστος με τη φωνή του Μπαντέρας και της Σάλμα Χάγεκ, ξέκοψε από το “Σρεκ”, ήταν άλλωστε ένας πετυχημένος και ήδη λατρεμένος χαρακτήρας, κι ως άλλος “Rango” βγαίνει στην περιπέτεια και το κυνήγι του έρωτα. Έχει γίνει καλή δουλειά σε αυτό το κινούμενο σχέδιο. Είναι καλοφτιαγμένο, έχει χιούμορ, και η μαγκιά με τη σπιρτάδα που διαθέτει σου κλείνουν έξυπνα το μάτι. Μπορεί να ιδωθεί και ως ένας άλλος “Σρεκ”, προσωπικά βέβαια το θεωρώ μια διαφορετική εκδοχή του “Rango” όμως στο κατώτερο του. Καθότι ο έρωτας και το κυνήγι του, τουλάχιστον με τον τρόπο που δίνονται, ξεφεύγει από την ενήλικη κλίμακα κι επιστρέφει σε μια μπανάλ παιδικότητα. Όπως και να έχει, ο “Γάτος Σπιρουνάτος” είναι μια καλή… κινούμενη πρόταση για τις γιορτές.

Νήσος 2: To κυνήγι του χαμένου θησαυρού (4/10)

Πάντοτε το πρώτο που είναι και πιο φρέσκο, κάνει τη διαφορά. Τα σίκουελ εξαιρέσεις είναι ελάχιστα. Άρα, η ιστορία επαναλαμβάνεται και με τη σειρά “Νήσος”, ειδικώς αν βλέπεις στα credits του σεναρίου ότι μπλέκεται κι ο παραγωγός. Τουτέστιν η ταινία πρέπει να κάνει εισιτήρια… Η “Νήσος 2” δεν είναι μια κακή ταινία τηλεοπτικής κοπής. Καταφέρνει να διατηρήσει τα στοιχεία έκπληξης της πρώτης ταινίας, που καλάρεσε στους κριτικούς και σάρωσε τα εισιτήρια, τώρα όμως βάζει τον πήχη κατά παράδοξο τρόπο ψηλά: θέλει να γίνει ταινία δράσης μα δεν τα καταφέρνει. Καθότι το ελληνικό σινεμά δεν μπορεί ακόμη να γυρίσει τέτοιου είδους ταινία αλά Χόλιγουντ. Τα στοιχεία που θα αρέσουν στην ταινία του πρωτοεμφανιζόμενου Αντώνη Αγγελόπουλου είναι οι χαρακτήρες και πάλι όχι όλοι. Εξαιρετικό είναι ως ζευγάρι οι Καστάνη-Καλυβάτσης, ενώ οι βασικοί ήρωες της πρώτης ταινίας δυστυχώς επαναλαμβάνονται. Και φυσικά υπάρχουν έξυπνες και θανατηφόρες κωμικές ατάκες που σου προκαλούν γέλιο. Κατά τα λοιπά, η ταινία στα σίγουρα έχει σκηνοθετικές αρρυθμίες μια και η ταινία δράσης θέλει κότσια. Αν και το σενάριο ήταν πιο σπιρτόζικο σαν της πρώτης ταινίας, θα είχαμε πάλι ένα κινηματογραφικό θαύμα. Παρολαυτά δεν σε προσβάλει και είναι ένα ευχάριστο διάλειμμα μες στις γιορτές.

*Tα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (22-12-11).

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Black Snake Moan" - No 115

2011-12-21T00:10:00.004+02:00

Black Snake Moan is one of Jeffersons biggest songs, The movie "Black Snake Moan" is based and named after this song, and the band Black Snake Moan also takes their name from the song.

I ain't played for nobody in years
I wanted me some kids, a whole mess of them.
But for Rose, my wife, kids is for another time.

Then one spring,
I seened a change in her
Her breasts started swelling up
Couple of mornings, hear her in the bathroom throwing up
I done seen it in other women before,
so I knew.

Rose said she had to go to Jackson,
visit her folks,
and she ain't wanted me to go,
so I stayed here.

You know how they talk about a woman having that glow?
She didn't have it no more.
She done cut it out.
Got rid of it.

That voice in my head,
every time I think it's gone,
it comes howling back.

Calls me when I'm ailing,
when I can't find my way home.
Lost in the pines
I calls it the Black Snake Moan.

Black snake all in my room
Black snake all in my room
Some pretty mamma
Better get this black snake soon

Black snake is evil
Black snake is all I see

Woke up this morning
Black snake moved in on me.

Σαν σήμερα – 21 Δεκεμβρίου

1937: Κάνει πρεμιέρα στο σινεμά το αριστούργημα του Ντίσνεϊ "Η Χιονάτη και οι επτά Νάνοι".

1940: Γεννιέται στη Βαλτιμόρη των ΗΠΑ ο Φρανκ Ζάππα, συνθέτης, κιθαρίστας, κινηματογραφικός παραγωγός και σατιρικός.

1940: Πεθαίνει ο Αμερικανός συγγραφέας και χρονογράφος της δεκαετίας του '20, Σκοτ Φιτζέραλντ.

1954: Γεννιέται ο Αμερικανός ηθοποιός Σάμιουελ Τζάκσον.

1966: Γεννιέται ο Αμερικανός ηθοποιός Κίφερ Σάδερλαντ.

1967: Το θρυλικό συγκρότημα Rolling Stones κυκλοφορεί ένα καινούριο δίσκο, το "Their Satanic Majesties Request".

One Hour Before The Trip - Again on the Road

2011-12-19T11:33:00.005+02:00

Πρώτος σταθμός : Peyote (Istanbul 07/01/2012)
Επόμενη στάση : Club Μύλος (Θεσσαλονίκη, 09/01/2012)
Επόμενος προορισμός : Stage Performance (Λάρισσα, 11/01/2012)
Τερματικός σταθμός : Bios (Αθήνα, 13/01/2012).

Αξιοσημείωτο είναι ότι από το site της μπάντας (www.ohbtt.gr) μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν τη δισκογραφία τους.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ

www.ohbtt.gr
www.myspace.com/ohbtt

Στην παρακάτω διεύθυνση http://soundcloud.com/one-hour-before-the-trip-1/sets μπορείτε να ακούσετε την νέα κυκλοφορία των one hour before the trip.

Σύντομα ο νέος δίσκος θα είναι στην διάθεση σας δωρεάν από site μας (www.ohbtt.gr)

Καλή ακρόαση!

O Yπέροχος κ. Κρουζ

2011-12-17T14:47:00.002+02:00

Του Νέστορα Πουλάκου

Τη δεκαετία του 1980 ήταν το sexy icon του Χόλιγουντ, ένα εξαγώγιμο προϊόν που είχε θαυμάστριες σε όλο τον κόσμο. Νέος, όμορφος, με περίσσιο αντρικό στυλ και μάτσο βλέμμα, ήταν το ωραίο αγόρι με το ταλέντο. Στη δεκαετία του 1990 μέστωσε, παντρεύτηκε και τη Νικόλ Κίντμαν, κι έγινε πλέον σταρ πρώτης γραμμής. Η νέα χιλιετία τον βρήκε διαλυμένο: Ο γάμος του χάθηκε στα στενά της έσχατης ταινίας του Κιούμπρικ, η Σαϊεντολογία του πήρε τα μυαλά, η Πενέλοπε Κρουθ τον αποπλάνησε, η Κέιτι Χολμς τον αναζωογόνησε…

Όμως, οι δημόσιες εμφανίσεις του, όπως εκείνη που χοροπηδούσε στον καναπέ της Όπρα, τον αποσυντόνισαν και, φυσικά, η καριέρα του πήρε για τα καλά την κατιούσα. Πλέον, ο 49χρονος Τομ Κρουζ, που γεννήθηκε και σε προάστιο της Νέας Υόρκης, υποψήφιος τρεις φορές για Όσκαρ και κάτοχος τριών Χρυσών Σφαιρών, δείχνει ότι έχει ηρεμήσει, στα σίγουρα έχει ρίξει τους τόνους ώστε να επανέλθει η καριέρα του στο σημείο που βρισκόταν κάποτε: Στην κορυφή. Καθότι ο Τομ Κρουζ μπορεί να είναι ένας ακόμη ωραίος του Χόλιγουντ, δεν παύει όμως να είναι και ένας καλός ηθοποιός.

Με αφορμή την “Επικίνδυνη Αποστολή: Πρωτόκολλο Φάντασμα”, αλλά και την επερχόμενη εμφάνιση του ως ροκ σταρ στην ταινία “Rock of Ages” (τον Ιούνιο του 2012 στην Ελλάδα), θυμάμαι τους 10 ρόλους του, για τους οποίους αναφώνησα, “ok μπαγάσα, είσαι όντως πολύ καλός ηθοποιός”.

Top Gun (1986)

Επικίνδυνος και ωραίος. Αεροπόρος που κάνει ότι πιο ριψοκίνδυνο μπορείς να φανταστείς. Με τις μνήμες του θανάτου του πατέρα του εν πτήση ακόμη έντονες, ο γοητευτικός Μάβερικ πετάει με πάθος κι όχι με λογική. “Ίκαρος” ακόμη, πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί στην πολεμική αεροπορία. Ερωτεύεται την δασκάλα του Τσάρλι (Κέλι ΜακΓκίλις), τα βάζει με τον Άισμαν (Βαλ Κίλμερ), πίνει μπύρες με τον Βάιπερ (Τομ Σκέριτ). Το ποπ χιτ του Τόνι Σκοτ, με την οσκαρική μουσική του Τζιόρτζιο Μορόντερ, θάμπωσε τους πιτσιρικάδες των ‘80s. Ακόμη θυμάμαι, τον Μάβερικ να οδηγεί τη μηχανή του και να χάνεται στο μούχρωμα του απογεύματος, κάπου στον Σαν Ντιέγο της Καλιφόρνια.

Το Χρώμα του Χρήματος (1986)

Τον επέλεξε ο Μάρτιν Σκορσέζε για να υποδυθεί τον πιτσιρικά εκείνο που θα μάθει τα μυστικά του μπιλιάρδου από τον Φαστ Έντι, ή αλλιώς τον γόη Πωλ Νιούμαν, που κέρδισε και το Όσκαρ με αυτό τον ρόλο. Τον χαρακτήρα του Βίνσεντ, που υποδυόταν ο Τομ Κρουζ, πολλοί μιμηθήκαμε στα μπιλιαρδάδικα των ‘80s, όταν και την κοπανάγαμε από το σχολείο για να κερδίσουμε φήμη, χρήμα και το κορίτσι του διπλανού θρανίου. Ο δε Κρουζ πάντως, τα κέρδισε όλα αυτά ως wannabe σταρ του μπιλιάρδου, στην ιστορία που μυρίζει νύχτα, πάθος, τζόγο, κι ένοχες απολαύσεις.

Κοκταίηλ (1988)

Μπορεί η ταινία του Ρότζερ Ντόναλντσον να είναι ένα σκουπίδι ολκής, δεν παύει όμως να αποτελεί ένα ακόμη hit των ‘80s που επηρέασε όσο τίποτε τη νεολαία. Και ναι, μετά από αυτή την επιτυχία όλα τα αγόρια έγιναν μπάρμεν. Και όλα τα κορίτσια τα έφτιαχναν με τους μπάρμεν, γιατί ήταν ωραίοι, μοιραίοι, έλεγαν πιπεράτα αστεία, κερνούσαν σφηνάκια, και κάνανε ταχυδακτυλουργικά με το σέικερ και τα μπουκάλια Μαρτίνι. Ο ρόλος του Μπράιαν, που ξετρελαίνει την Τζόρνταν (Ελίζαμπεθ Σου), στοιχειώνει ακόμη τις αλκοολικές νύχτες των μπαρ.

Γεννημένος την 4η Ιουλίου (1989)

Ο Τομ Κρουζ ως Ρον Κόβιτς, υποστήριξε χαρακτηριστικά την ταινία που χάρισε το Όσκαρ σκηνοθεσίας στον Όλιβερ Στόουν. Με τις μνήμες του πολέμου του Βιετνάμ ακόμη νωπές τότε στην Αμερική, και τον Στόουν να συνεχίζει με επιτυχία την αντιπολεμική, κινηματογραφική του εκστρατεία, ο Κρουζ ως Ρον Κόβιτς, υποδύεται τον παράλυτο πολέμου, που πλέον είναι αντιμιλιταριστής και υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ένας ρόλος για Όσκαρ (κακώς δεν του δόθηκε), που σου μένει στο μυαλό: καθηλωμένος στο αναπηρικό καροτσάκι με την αμερικανική σημαία να κυματίζει από πίσω του.

Η Φίρμα (1993)

Η ταινία του Σίντνει Πόλακ μου έχει μείνει χαραγμένη για το πώς μπορεί να λειτουργήσει μια μεγάλη εταιρεία, στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι δικηγορική, στους υπαλλήλους της. Μια εταιρεία με ένοχα μυστικά, που είναι βαθιά διεφθαρμένη και λειτουργεί ως Μεγάλος Αδελφός, ώστε να επιβουλεύεται τα πάντα. Ο Τομ Κρουζ υποδύεται τον Μιτς, νεαρό και φέρελπι δικηγόρο, που βλέπει την πρόσληψη του από την μεγάλη δικηγορική εταιρεία ως πολύ σημαντική για την καριέρα του. Όταν οι μπαγαποντιές της εταιρείας μαθαίνονται, και ο ίδιος καλείται να συνεργαστεί με το FBI, τα πάντα ανατρέπονται.

Συνέντευξη με ένα Βρικόλακα (1994)

Αυτή τη φορά ο Τομ Κρουζ είναι αυτός που καθοδηγεί κι όχι που καθοδηγείται. Καθότι εκπαιδεύει, ως έμπειρος πια βρικόλακας, τον Μπραντ Πιτ (τότε στην αρχή της καριέρας του και, φυσικά, το νέο sexy icon του Χόλιγουντ) ώστε να γίνει βρικόλακας… Η ταινία του Νηλ Τζόρνταν έχει μείνει στην κινηματογραφική ιστορία για τη βρικολακίστικη ιδιαιτερότητα της, αλλά και γιατί το νέο με το παλιό σεξ σύμβολο συναντιούνται. Εντέλει στη ζωή (και στο Χόλιγουντ) πόσο αναλώσιμα είναι όλα;

Τζέρι Μαγκουάιρ (1996)

Και πάλι ο Τομ Κρουζ έφτασε κοντά στο Όσκαρ, όμως δεν του το δώσανε. Μια και ο πετυχημένος ατζέντης αθλητών, με φήμη, δόξα και σεβασμό, ξαφνικά κατακρημνίζεται από το βάθρο του και έκτοτε προσπαθεί να επανέλθει με όποια δύναμη και φυσικά όσους αθλητές του έχουν απομείνει. Ο Κρουζ ως Τζέρι Μαγκουάρι είναι ένας μαχητικός μπίσνεσμαν, που φωνάζει "show me the money", και προσπαθεί να επιβάλλει τη φιλοσοφία του στο χώρο της δουλειάς του. Και φυσικά γίνεται σύμβολο για τους απανταχού workaholics με φιλοδοξίες.

Μάτια ερμητικά κλειστά (1999)

Με το περιβόητο “fuck” της Άλις (Νικόλ Κίντμαν) στον Δρ. Γουίλιαμ Χάρφορντ (Τομ Κρουζ) τέλειωσε μια από τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας – απεβίωσε ο Στάνλευ Κιούμπρικ – χώρισε το ζευγάρι της δεκαετίας Κρουζ-Κίντμαν. Ο σπουδαίος Αμερικανός σκηνοθέτης φέρθηκε για ακόμη μια φορά έξυπνα: Ζήτησε από το ζεύγος που αγαπούσαν τα μήντια της εποχής, να πρωταγωνιστήσουν στην τελευταία του ταινία. Κατά την οποία ένας μεγαλογιατρός και μια curator των εικαστικών περνούν κρίση στο γάμο τους, προσπαθώντας ο καθένας τους να πειραματιστεί σεξουαλικώς ώστε να… ξεμπλοκάρουν. Οι μεγαλειώδεις σκηνές της σεξουαλικής οδύσσειας του Κρουζ ακόμη σε παγώνουν.

Μανόλια (1999)

Το σεξ κατατρέχει τον Τομ Κρουζ το 1999. Έτσι μετά την ταινία του Κιούμπρικ, θα ξαναμιλήσει για το σεξ στην σουρεαλιστική ταινία του Πωλ Τόμας Άντερσον, “Μανόλια”. Κατά την οποία, ένα μωσαϊκό χαρακτήρων προσπαθεί να ανακαλύψει την ευτυχία και το νόημα της ζωής, ένα 24ωρο στο Λος Άντζελες, που έβρεχε γάτες και σκύλους. Ο Κρουζ είναι απολαυστικός στο ρόλο του σεξ γκουρού που προσπαθεί να διδάξει στους υπόλοιπους άντρες τα μυστικά του κρεβατιού. Μετά από χρόνια βέβαια, ο Κρουζ θα γίνει γκουρού της ζωής μέσω της Σαϊεντολογίας. Για μια ακόμη φορά χάνει άδικα το Όσκαρ…

Η Διαδρομή (2004)

Αυτή τη φορά δεν άξιζε το Όσκαρ ο Τομ Κρουζ, όμως στα σίγουρα έτσι γκριζαρισμένος που εμφανίστηκε, με το πιστόλι στο χέρι ώστε να καθαρίσει κόσμο, βάσει συμβολαίου, σε μια νύχτα στο Λος Άντζελες, σε σοκάρει. Στο νουάρ του Μάικλ Μαν, ο πληρωμένος δολοφόνος Βίνσεντ (Τομ Κρουζ) πιάνει όμηρο τον ταξιτζή Μαξ (Τζέιμι Φοξ) και τον αναγκάζει να τριγυρνάνε μες στη νύχτα: Οδηγεί ο ένας, σκοτώνει ο άλλος, κι ενδιαμέσως φιλοσοφούν. Να και μια ενδιαφέρουσα άποψη περί οργανωμένου εγκλήματος.

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (16-12-11).

Ταινίες 15ης Δεκεμβρίου 2011

2011-12-16T14:40:00.002+02:00

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες οχτώ ταινίες, εκ των οποίων οι δυο είναι παλιότερης παραγωγής αλλά παίζονται σε πρώτη προβολή στη χώρα μας. Από τις υπόλοιπες να μην περιμένεις εκείνη που θα σου κάνει τη διαφορά, όμως υπάρχουν και μερικές που είναι ενδιαφέρουσες προτάσεις για έξοδο. Κατά τα λοιπά, έχουμε μπει στην περίοδο που βρέχει βραβεία από τις ενώσεις στην Αμερική, περιμένοντας όλοι πρώτα τις Χρυσές Σφαίρες και έπειτα τα Όσκαρ. Ταινία της εβδομάδας είναι ο “Δρόμος του Χρήματος”, που έχει κερδίσει τις εντυπώσεις από την πρώτη προβολή του στην περυσινή Μπερλινάλε. Ουσιαστικά πρόκειται για αληθινή ιστορία που συνέβη στις Η.Π.Α. το 2008, όταν και ξέσπασε η οικονομική κρίση που πλέον έφτασε στην Ευρώπη (και φυσικά στην Ελλάδα). Αν και άνιση ταινία, σε συγκλονίζει για το σκληρό πρόσωπο των “διαχειριστών” του παγκόσμιου χρήματος (και κατ’ επέκταση του ίδιου του ανθρώπου). “Το καταφύγιο” τιμήθηκε στην Εβδομάδα Κριτικής του Φεστιβάλ των Καννών, κι έρχεται ως η εναλλακτική πρόταση του Χόλιγουντ. Η αλήθεια είναι ότι η ερμηνεία του Μάικλ Σάνον είναι συγκλονιστική. Η άλλη αλήθεια είναι ότι μέχρι να παγώσεις με την τελική ανατροπή σου έχει βγάλει την ψυχή. Είναι μια σκληρή ταινία το “Μίχαελ”. Όπως μας λέει και στη συνέντευξη του ο πρωταγωνιστής της, Μίκαελ Φούιτ, η παιδοφιλία πρέπει να εκτεθεί στο σινεμά ώστε να ακολουθήσει η κοινωνική κατακραυγή. Βέβαια αυτή η δύσκολη ταινία, αυστριακής παραγωγής, του άλλοτε συνεργάτη του Μίκαελ Χάνεκε, Μάρκους Σλάινζερ, διαθέτει μια παγωμένη τεχνοτροπία και μια αποστασιοποίηση που σε πετάει συχνά έξω από το θέμα. Θα στα πει βέβαια καλύτερα, πρώτα ο Ιάκωβος Γωγάκης που την είδε στο Φεστιβάλ Καννών, κι έπειτα ο Τάιλερ Ντέρντεν όπως την παρακολούθησε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το “Αλλάζουμε;” είναι από εκείνες τις γνωστές αμερικανιές άνευ σχολιασμού. Δυο κολλητοί φίλοι ανταλλάσουν τις ζωές τους για να νιώσουν τη γλύκα… Μήπως το έχεις ξαναδεί το έργο; Άσε που το σεξιστικό πάει κι έρχεται. 80 χρόνια από την πρώτη προβολή της, η “Όπερα της Πεντάρας” του Β. Παμπστ, έρχεται στην Ελλάδα και στη γαλλική και τη γερμανική εκδοχή της. Διαλέγεις και παίρνεις. Ένα πραγματικό διαμάντι άλλης εποχής. Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί προβάλλεται το ντοκιμαντέρ “The Road to God Knows Where" του Ο. Σέπελ για τον Νίκ Κέιβ και τη μπάντα του, μια και η εταιρεία διανομής του δεν μας ενημέρωσε σχετικώς. Παρολαυτά, αυτή η καταγραφή του 1990 είναι ένα πολύ ενδιαφέρον ντοκουμέντο που αξίζει της προσοχής σου. Έχω δει μόνο την πρώτη “Επικίνδυνη Αποστολή” του Μπράιαν Ντε Πάλμα, και νομίζω ότι καλύφθηκα. Κατά τα λοιπά, βλέπεις, κρίνεις, και κυρίως δεν με χρειάζεσαι για την “Επικίνδυνη Αποστολή: Πρωτόκολλο Φάντασμα”. Βέβαια αύριο για πέρασε μια βόλτα από το SevenArt.gr ώστε να διαβάσεις ένα χορταστικό αφιέρωμα στον Τομ Κρουζ. Από την άλλη μεριά δεν έχω δει ποτέ, κι ούτε θα το κάνω, κανένα επεισόδιο της σειράς κινουμένων σχεδίων “Ο Άλβιν και η παρέα του”. Να με συγχωρείς.

Ο Δρόμος του Χρήματος (6/10)

Για να σου πω και την αλήθεια, στο πρώτο μισό της ταινίας ήμουν συγκλονισμένος. Ο Τσάντορ έχει κάνει μια εξαιρετική σεναριακή δουλειά: έχει μελετήσει τα αίτια της οικονομικής κρίσης του 2008, και τις συμπεριφορές των επενδυτικών κολοσσών για να κερδίσουν κι ας καταστραφεί ο κόσμος. Έχει ακόμη μελετήσει καλά τα προφίλ των μεγαλοστελεχών οι οποίοι βγάζουν εκατομμύρια δολάρια το χρόνο (στην ταινία φαίνεται το νεότερο μέλος της παρέας, που δεν είναι ούτε 25 ετών, να βγάζει 250 χιλιάδες δολάρια το χρόνο). Κι όλα αυτά στις πλάτες της παγκόσμιας οικονομίας, η οποία εντέλει κατέρρευσε. Και ενώ ο Τσάντορ σε έχει αφήσει αποσβολωμένο με αυτά που σου λέει και δείχνει, εντέλει σου σκηνοθετεί ένα δεύτερο μισό της ταινίας εντελώς ανιαρό. Αδιάφορο θα πω. Προσπαθεί να σου δείξει τις σκέψεις ή την (απ)ανθρωπιά ίσως των ανθρώπων αυτών, όμως τελικά το επιχειρεί τόσο επιδερμικά κι επιφανειακά που δεν σου προκαλεί κανένα ενδιαφέρον. Όλες οι ερμηνείες είναι πολύ καλές. Ο Κέβιν Σπέισι μπαίνει στον… οικονομικό του ρόλο άψογα. Έχει ήδη την εμπειρία του “Casino Jack” και του “Αφεντικά για σκότωμα”, που είδες το καλοκαίρι. Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και με τους μικρούς και μεγάλους ρόλους. Εντέλει σου μένει μια ταινία κόλαφος για τον υπαρκτό καπιταλισμό, που όμως της λείπει το… πιπέρι για να γίνει πιο καυστική.

Το Καταφύγιο (5/10)

Μια ταινία ερμηνειών είναι αυτή. Καθότι, από κάποια στιγμή και μετά ξεχνιέσαι με το θέμα που (προσπαθεί) ν’ αναπτύξει ο Τζεφ Νίκολς, και καρφώνεσαι από τη μια μεριά στην εξαιρετική ερμηνεία του Μάικλ Σάνον, κι από την άλλη μεριά στη χαμηλόφωνη, εντέλει εκρηκτική ερμηνεία της Τζέσικα Τσαστέιν, που αποδεικνύεται ηθοποιός της χρονιάς στην Αμερική. Ο Νίκολς έχει φτιάξει μια ταινία που κυλά αργά σαν βραδυφλεγής βόμβα. Βέβαια υπάρχουν στιγμές της που είναι εντελώς άρρυθμη. Χωρίς να θέλω να σου αποκαλύψω αυτό για το οποίο προφανώς έχει προκαλέσει αίσθηση “Το καταφύγιο”, εντούτοις εξετάζεται σοβαρά η σκηνοθετική επιλογή του Νίκολς. Καθότι από τη μια μεριά χτίζει σιγά-σιγά την ψυχασθένεια ενός ανθρώπου, ο οποίος πάσχει από τελολογικό σύμπλεγμα. Και φυσικά θεωρεί πρωτίστως εκείνος και στη συνέχεια ο κύκλος του, ότι είναι ψυχασθενής λόγω και του οικογενειακού ιστορικού του. Από την άλλη μεριά όμως, όλη αυτή τη διαδικασία στη δίνει με τέτοιο βαρύ τρόπο, ώστε το δυσκίνητο δεν λέγεται σινεφίλ μα ανιαρό. Κατά τα λοιπά, πλην των έξοχων ερμηνειών όπως προανέφερα, υπάρχει και το ανατρεπτικό τέλος της ιστορίας, που σε αφήνει άφωνο. Μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο έχει εντυπωσιάσει “Το καταφύγιο”, στα σίγουρα όμως δεν μπορώ ν’ ακολουθήσω μέχρι τέλους.

Η Όπερα της Πεντάρας (7/10)

Αυτή η κλασική ταινία του Παμπστ, που αποτελεί μεταφορά ενός άλλου κλασικού έργου, αυτή τη φορά του διάσημου θεατρικού του Μπρεχτ, παίζεται στην Ελλάδα 80 χρόνια από την πρώτη προβολή της. Μάλιστα θα παίζονται και οι δυο εκδοχές της, η γερμανική και η γαλλική, και εσύ διαλέγεις και παίρνεις. Ανοιχτή η επιλογή και η προτίμηση δική σου. Το 1931, στα πρώτα χρόνια δηλαδή του ομιλούντος κινηματογράφου, ο δημοφιλής Αυστριακός σκηνοθέτης Βίλχελμ Παμπστ μεταφέρει στο σινεμά τη διασκευή του παλιού θεατρικού του Τζων Γκαίη, πίσω στον 17ο αιώνα, όπως την έγραψε ο Μπρεχτ. Κατά την οποία, σε μια σαπισμένη από όλες τις απόψεις περίοδο, αστυνομικοί και πόρνες, καθωσπρέπει πολίτες κι απατεώνες παλεύουν για την επιβίωση τους και τη φήμη τους. Σίγουρα όμως, όχι για την τιμή τους. Περιττό να σου πω βέβαια, ότι μιλάμε για ένα μιούζικαλ-αριστούργημα, αν και άλλης εποχής. Τουλάχιστον εικαστικά. Καθότι το νόημα του είναι διαχρονικό και πάντοτε επίκαιρο. Άλλωστε οι σχέσεις εξουσίας, υπόληψης και μάχης για το “φιλέτο” του άλλου, πάντοτε θα σε απασχολούν, όποτε κι αν ζεις. Σαν σε Ταινιοθήκη μπορείς να δεις την ταινία του Παμπστ. Όσο και να σε ξενίζει ο προπολεμικός κινηματογράφος, κι ακόμη κι αν η τεχνολογία έχει προχωρήσει, πάντοτε θα αξίζει ν’ ανατρέχεις στα διαμαντάκια του παρελθόντος. Και για τυχόν απορίες: τα χρόνια εκείνα συνηθιζόταν να γυρίζεται το ίδιο έργο σε πολλές εκδοχές ανάλογα με τη γλώσσα. Και δεν αλλάζει το σπηκάζ, μα κανονικά ολόκληρο το καστ. Μάλιστα η “Όπερα της Πεντάρας” θα γυριζόταν και στα αγγλικά, μα κάπου χάλασε η συμφωνία. Η ταινία "πολεμήθηκε" στη Γερμανία, ενώ στον υπόλοιπο κόσμο έσκισε εμπορικά.

The Road to God Knows Where (5/10)

Ο Νικ Κέιβ με τη μπάντα του, τους Bad Seeds, έχουν κιόλας γίνει αστέρια της ροκ, κι έχουν ξεκινήσει για περιοδεία στις αχανείς πολιτείες των Η.Π.Α. το 1989. Ο Γερμανός κινηματογραφιστής Ούλι Σέπελ, στα πρώτα του βήματα τότε, σκηνοθετεί αυτό το τουρ. Φυσικά κι όπως καταλαβαίνεις πέρα από τραγούδια, ακούς μπινελίκια, φιλοσοφίες ζωής και κουβέντες του δρόμου. Βλέπεις ακόμη ιστορίες με φαν, αλκοόλ, ναρκωτικά και μπόλικα τσιγάρα. Το ντοκιμαντέρ του Σέπελ δεν είναι κάτι το καινοτόμο. Όπως και άλλα μουσικά ντοκιμαντέρ περιοδειών καταγράφει αδιάκριτα. Από τη μια μεριά, αυτό το υλικό είναι ένα ιστορικό ντοκουμέντο που αξίζει να δεις, και κυρίως αν γουστάρεις τον Κέιβ. Από την άλλη μεριά, δεν βρίσκω ποια είναι η θέση του στην ελληνική κινηματογραφική πραγματικότητα.

Αλλάζουμε; (3/10)

Ό,τι και να σου πω γι’ αυτή την ταινία είναι λίγο. Πολύ φοβάμαι ότι μπορεί να αρέσει στον κόσμο, γιατί όλη αυτή η διαδικασία της αλλαγής… ζωών (τι τετριμμένο!) έχει το γούστο της, μια και ψευτο-αγωνιάς στην εξέλιξη της. Από κει και ύστερα όμως, το “Αλλάζουμε;” είναι τυπικό Χόλιγουντ στα καλύτερα του. Buddy movie, αναρίθμητα σεξιστικά αστεία, χαζομάρες και εκτός συναγωνισμού αντιδράσεις, όλα αυτά μαζεύονται σε μια δήθεν κωμωδία, η οποία και προφανώς απευθύνεται σε πιτσιρικο-παρέες που περνούν το σαββατόβραδο τους στα μούλτιπλεξ. Τι να κάνεις, όλα χρειάζονται σε αυτή τη ρημάδα της ζωή.

*Τα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (15-12-11).

ΕΚΔΗΛΩΣΗ

2011-12-16T12:16:00.001+02:00

Το περιοδικό Γραμμάτων και τεχνών Βακχικόν

σας προσκαλεί
στην ανοιχτή συζήτηση με θέμα

‘Ιστορία και Λογοτεχνία: η περίπτωση του ιστορικού μυθιστορήματος’

Επ’ αφορμή των βιβλίων
Ο Χάρτης των Ονείρων της Κατερίνας Καριζώνη
και Μαύρη Πέτρα του Γιάννη Γρηγοράκη.

Συζητούν με το κοινό οι συγγραφείς και μέλη της συντακτικής ομάδας του περιοδικού
Συντονίζει ο συγγραφέας Ιορδάνης Κουμασίδης.

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου στις 7 μ.μ.
Στη μπυραρία Αρκούδα, Κ. Μελενίκου 80
Θεσσαλονίκη

Χορηγοί επικοινωνίας:
Alterthess.gr
Skordoradio.gr
Refreshmagazine.gr

Vakxikon.gr - Τεύχος #16

2011-12-15T17:10:00.003+02:00

Κυκλοφορεί
το τεύχος 16
"Η αγάπη μας ως επικίνδυνο πείραμα"
Vakxikon.gr
&
τα νέα e-books
των Εκδόσεων Vakxikon.gr
"O δρόμος μου είναι πλατεία"
του Ορχάν Βελί Κανίκ
σε μτφρ. Μιχάλη Παπαντωνόπουλου
/
"Ολιγόγραμμα ΙΙ"
του Γιώργου Πρίμπα

To ετήσιο πάρτι του Vakxikon.gr
την Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2012
στις 10 το βράδυ
στην Ploughman's Pub
Αλικαρνασσού 7 & Λένορμαν
Κολωνός

Ανέκδοτα ποιήματα των Βασίλη Ζηλάκου, Απόστολου Θηβαίου, Άννας Μάριας Ιακώβου, Νίκου Σφαμένου, Πηνελόπης Γιαλελή,

Ανέκδοτα διηγήματα των Δημήτρη Παπαθεόυ, Τάσου Ψάρρη, Κωστή Αργυριάδη, Σωτήρη Μπαμπατζιμόπουλου, Λίνας Παπάζογλου.

Συνεντεύξεις των Γιώργου Μανιώτη, Γιάννη Καλπούζου και Διονύσιου Πλατανιά.

Δοκίμια των Γιώργου Μπλάνα, Απόστολου Θηβαίου, Χλόης Κουτσουμπέλη και Γιώργου Κατσαντώνη.

Μεταφράσεις των Ραμόν Λουλ (o Γιώργος Μπλάνας), Ντέιβιντ Χάρσεντ (ο Γιάννης Σαρηγιαννίδης), Τζέφρι Χιλ (ο Νίκος Παναγόπουλος), Joy Division (η Άννα Νιαράκη) & κέλτικης ποίησης (η Κατερίνα Καντσού) & του πρώτου Υπορεαλιστικού Μανιφέστου (οι Παναγιώτης Χαχής και Βαγγέλης Παπαγεωργίου).

Αναγνώσεις βιβλίων από τους Μαρία Ιωαννίδου, Σίλβια Οκάλιοβα, Νάντια Καρακούλα, Μαρία Χατζηαποστόλου, Τάσο Ρήτο.

Βακχικονίκη: Η νέα στήλη της ομάδας του Vakxikon.gr από τη Θεσσαλονίκη / Παρουσιάσεις βιβλίων / Εκδήλωση Ιστορία & Λογοτεχνία αύριο στη Θεσσαλονίκη. Δείτε εδώ.

Προδημοσιεύσεις των ποιητικών συλλογών της Άτης Σολέρτη, του Κώστα Σφενδουράκη, του Ανέστη Μελιδώνη, και της συλλογής πεζών του Νέστορα Πουλάκου.

Παρουσιάσεις βιβλίων από τους Νέστορα Πουλάκο, Τάσο Ρήτο, Νίκο Μπίνο, Φαίη Νάση και Αλεξία Νταμπίκη.

Στις Επιφυλλίδες: oι στήλες των Μαρίας Κατσοπούλου, Αναστασίας Γκίτση, Άτης Σολέρτη, Κατερίνας Καντσού, Τάσου Ρήτου, Ανίσσας Χασίμ / Γνώμες των Νατάσας Ζαχαροπούλου και Άννας Ζιώγα / Ο Σωτήρης Κακίσης γράφει για τη συνάντηση του με τον Τοσίρο Μιφούνε / Ο Γιάννης Υφαντής αυτο-ανθολογείται / Ο Μάριο Ντομίνγκεζ Πάρρα δημοσιεύει μια ανθολογία σύγχρονης ελληνικής ποίησης (στα ισπανικά), που είναι σε εξέλιξη.

Εκθέσεις φωτογραφίας του Στράτου Π. και της Μαρίας Τσιράκου / ζωγραφικής της Αντωνίας Γρίβα / εικονοποίηση της Έρης Μαυράκη.

Καλή ανάγνωση &
Καλές γιορτές

Η συντακτική ομάδα Vakxikon.gr

OΛΙΓΟΓΡΑΜΜΑ ΙΙ [ΕΚΔΟΣΗ Vakxikon.gr]

2011-12-15T17:08:00.002+02:00

Διαβάστε ελεύθερα εδώ.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΤΕΙΑ [ΕΚΔΟΣΗ Vakxikon.gr]

2011-12-15T17:07:00.001+02:00

Διαβάστε ελεύθερα εδώ.

"Τα πάντα ρή-τος / This history of music and poetry : Everybody's Free to Wear Sunscreen!" - No 114

2011-12-14T00:55:00.002+02:00

Written by Baz Luhrmann

Ladies and Gentlemen of the class of ’99
If I could offer you only one tip for the future, sunscreen would be
it. The long term benefits of sunscreen have been proved by
scientists whereas the rest of my advice has no basis more reliable
than my own meandering
experience…I will dispense this advice now. Enjoy the power and beauty of your youth; oh nevermind; you will not
understand the power and beauty of your youth until they have faded.
But trust me, in 20 years you’ll look back at photos of yourself and
recall in a way you can’t grasp now how much possibility lay before
you and how fabulous you really looked….You’re not as fat as you
imagine. Don’t worry about the future; or worry, but know that worrying is as
effective as trying to solve an algebra equation by chewing
bubblegum. The real troubles in your life are apt to be things that
never crossed your worried mind; the kind that blindside you at 4pm
on some idle Tuesday. Do one thing everyday that scares you Sing Don’t be reckless with other people’s hearts, don’t put up with
people who are reckless with yours. Floss Don’t waste your time on jealousy; sometimes you’re ahead, sometimes
you’re behind…the race is long, and in the end, it’s only with
yourself. Remember the compliments you receive, forget the insults; if you
succeed in doing this, tell me how. Keep your old love letters, throw away your old bank statements. Stretch Don’t feel guilty if you don’t know what you want to do with your
life…the most interesting people I know didn’t know at 22 what they
wanted to do with their lives, some of the most interesting 40 year
olds I know still don’t. Get plenty of calcium. Be kind to your knees, you’ll miss them when they’re gone. Maybe you’ll marry, maybe you won’t, maybe you’ll have children,maybe
you won’t, maybe you’ll divorce at 40, maybe you’ll dance the funky
chicken on your 75th wedding anniversary…what ever you do, don’t
congratulate yourself too much or berate yourself either – your
choices are half chance, so are everybody else’s. Enjoy your body,
use it every way you can…don’t be afraid of it, or what other people
think of it, it’s the greatest instrument you’ll ever
own.. Dance…even if you have nowhere to do it but in your own living room. Read the directions, even if you don’t follow them. Do NOT read beauty magazines, they will only make you feel ugly. Get to know your parents, you never know when they’ll be gone for
good. Be nice to your siblings; they are the best link to your past and the
people most likely to stick with you in the future. Understand that friends come and go,but for the precious few you
should hold on. Work hard to bridge the gaps in geography and
lifestyle because the older you get, the more you need the people you
knew when you were young. Live in New York City once, but leave before it makes you hard; live
in Northern California once, but leave before it makes you soft. Travel. Accept certain inalienable truths, prices will rise, politicians will
philander, you too will get old, and when you do you’ll fantasize
that when you were young prices were reasonable, politicians were
noble and children respected their elders. Respect your elders. Don’t expect anyone else to support you. Maybe you have a trust fund,
maybe you have a wealthy spouse; but you never know when either one
might run out. Don’t mess too much with your hair, or by the time you're 40, it will
look 85. Be careful whose advice you buy, but, be patient with those who
supply it. Advice is a form of nostalgia, dispensing it is a way of
fishing the past from the disposal, wiping it off, painting over the
ugly parts and recycling it for more than
it’s worth. But trust me on the sunscreen…

Σαν σήμερα – 14 Δεκεμβρίου

1799: Πεθαίνει ο Τζορτζ Ουάσινγκτον, ο πρώτος Πρόεδρος των ΗΠΑ.

1911: Ο Νορβηγός εξερευνητής Ρόαλντ Αμούνδσεν και τέσσερις σύντροφοί του φτάνουν στο Νότιο Πόλο, ξεπερνώντας την υπό τον Ρόμπερτ Φ. Σκοτ βρετανική αποστολή.

1922: Γεννιέται ο τηλεοπτικός παραγωγός Ντον Χιούιτ, "οικοδεσπότης" του "60 Minutes", του μακροβιότερου σώου στην ιστορία της τηλεόρασης.

1925: Η Όπερα του Βερολίνου φιλοξενεί την πρώτη παράσταση του λυρικού δράματος του Άλμπαν Μπεργκ "Βότσεκ"(Wozzeck). Διευθύνει ο Έριχ Κλέιμπερ.

1990: Πεθαίνει στην Ελβετία, από καρδιακό επεισόδιο, ο γερμανόφωνος συγγραφέας, Φρίντριχ Ντίρενματ.

1994: Στα Σκόπια, οι αρχές κατεδαφίζουν με μπουλντόζα το κτίριο, όπου θα στεγαζόταν το αλβανόφωνο Πανεπιστήμιο στο Τέτοβο, κρίνοντας τη λειτουργία του αντισυνταγματική.

Το Τανγκό των Χριστουγέννων: O χορός των ψυχών στη γιορτή της γεννήσεως του Θεού

2011-12-13T12:50:00.001+02:00

Ο γνωστός από τις τηλεοπτικές του δημιουργίες Νίκος Κουτελιδάκης, στην πρώτη του κινηματογραφική προσπάθεια μετέφερε στην στη μεγάλη οθόνη το βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη Το τανγκό των Χριστουγέννων. Η προσπάθεια πέτυχε και οι θεατές απολαμβάνουν στις αίθουσες μια γνήσια ελληνική ταινία. Μια εξαιρετική ομάδα ηθοποιών δούλεψε γι’ αυτό.

Σε ένα απομακρυσμένο στρατόπεδο του Έβρου ετοιμάζεται η γιορτή των Χριστουγέννων. Ο συνταγματάρχης Λόγγος (Γιάννης Μπέζος) επιδιώκει μία μετάθεση στην Αθήνα και αντιμετωπίζει εντάσεις και προβλήματα με την αρκετά νεώτερη και πανέμορφη γυναίκα του Ζωή (Βίκυ Παπαδοπούλου) που το ανεξάρτητο και νεωτεριστικό πνεύμα της δεν συνάδει με την κλειστή και συντηρητική κοινωνία του τόπου και τις υποχρεώσεις του ρόλου της ως γυναίκα συνταγματάρχη στις αρχές του 1970.

Ο αξιωματικός Καραμανίδης (Γιάννης Στάνκογλου),ά νθρωπος τραχύς άλλα με μια ιδιαίτερη εσωτερικότητα είναι κρυφά ερωτευμένος με την Ζωή και έχει βάλει σκοπό να της εξομολογηθεί την αγάπη του σε ένα τανγκό κατά την διάρκεια του χορού των Χριστουγέννων. Ο έρωτάς του τον βασανίζει και καθώς δεν ξέρει να χορεύει ζητά την βοήθεια ενός ευαίσθητου καλλιεργημένου φαντάρου του Λάζαρου Λαζάρου (Αντίνοος Αλμπάνης). Οι δύο τους θα αναπτύξουν εξ΄ ανάγκης μια προσωπική στενή σχέση που είναι κάτι που δυσκολεύει επιπλέον τον αξιωματικό. Ο Στάνγκογλου ενσαρκώνει με εξαιρετικά ενδιαφέρον τρόπο πως ένα αρσενικό της δικιάς του κοσμοϊστορικής στιγμής έρχεται αντιμέτωπο με το ερωτικό του πάθος και προσπαθεί να το διαχειριστεί. Ο Αντίνοος Αλμπάνης δίνει μια κορυφαία ερμηνεία καταφέρνοντας να παρουσιάσει όλες τις πτυχές ενός απλού φαντάρου που ανακαλύπτει την σεξουαλικότητά του, αντιπαλεύει ανάμεσα σε διχαστικά διλλήματα, προσωπικές επιθυμίες, οικογενειακές ανάγκες και απαιτήσεις.

Μετά από περιπέτειες όλων των ειδών μέσα από τις οποίες ο σκηνοθέτης εμβαθύνει στις ψυχές των ηρώων του έρχεται η μέρα των Χριστουγέννων. Όλα είναι έτοιμα και ταυτόχρονα μη έτοιμα, ο καθένας θα λάβει θέση στην προσωπική του ιστορία και ως εκ τούτου θα επισυμβούν αλλαγές που θα επηρεάσουν το μέλλον.

Η ιστορία δίνεται ως αναδρομή στο παρελθόν, από έναν από τους ήρωες και τελειώνει στο παρόν ,ως μία συνάντηση-επανασυνάντηση των ηρώων, το νόημα της οποίας δεν φαίνεται τι βαρύτητα έχει για τους ήρωες, ωστόσο διατηρεί το ενδιαφέρον της.

Η υπεροχή της ταινίας είναι η ομορφιά η ειλικρίνεια και η αριστοτεχνικότητα με την οποία καταδύει στις ψυχές των ηρώων και καταγράφει τις δονήσεις τους, βλέποντας τις σε ένα υποβλητικό εξωτερικό κάδρο, που όμως δεν υποστηρίζεται εξίσου αριστοτεχνικά μουσικά και διατηρεί την οπτική γεύση της τηλεοπτικότητας. Αλλιώς θα μιλούσαμε για απογείωση.

Ντάλιου Διονυσία

Aναστασία Γκίτση - Ιορδάνης Κουμασίδης - Τάσος Ρήτος

2011-12-11T15:38:00.006+02:00

Χθες Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου, ολοκληρώθηκε το 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών του Ε.ΚΕ.ΒΙ. Το Vakxikon.gr, που συμμετείχε στη διοργάνωση με τρεις καλλιτέχνες-συνεργάτες του, πέρα από τα γνωστά λόγια αβροφροσύνης περί του γεγονότος και των συμμετεχόντων, έχει να πει κυρίως τούτο: Σεβασμός στη διαφορετικότητα του ανθρώπου (πρωτίστως) και του καλλιτέχνη (δευτερευόντως). Η χάβρα αλά Colloseum, οι αδερφίστικες εξαλοσύνες, και οι εξυπνακίστικες αντισυναδελφικές / αντιδεοντολογικές ατάκες του κώλου, δεν ταιριάζουν σε ανθρώπους της διανόησης (chic!).

H συντακτική ομάδα
Vakxikon.gr

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΓΚΙΤΣΗ

Η ποιήτρια και θεολόγος Αναστασία Γκίτση, η οποία ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη, αρθρογραφεί, διδάσκει, δημιουργεί ποίηση με κάθε μέσο και σε κάθε περίσταση. Εκείνο που την ενδιαφέρει πρωτίστως είναι η εναρμόνιση διαφορετικών αλλά και διαφόρων περιοχών γνώσης και τέχνης. Η ποίηση της εντυπώνεται και εναρμονίζεται με τις άλλες μορφές τέχνης όπως αυτή της φωτογραφίας, του βίντεο, του ψηφιακού κολάζ, της ζωγραφικής, της ηλεκτρονικής μουσικής και του θεάτρου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ποιητική της συλλογή “Το Κορίτσι των Σκοτεινών Δασών”, η οποία επικοινώνησε με το κοινό σε πολλές μορφές. Δημιουργός ακόμη του καλλιτεχνικού τριπτύχου Sygorma, στο οποίο η ποίηση εξωτερικεύει τον εαυτό της και απλώνεται σε κάθε έκφανση εικόνας και ήχου προκειμένου να συναντήσει τον αναγνώστη και να τον κάνει μέσα από έναν διαδραστικό τρόπο συνδημιουργό και συνοδοιπόρο της.

ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΚΟΥΜΑΣΙΔΗΣ

Ο υποψήφιος διδάκτορας φιλοσοφίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, και με σπουδές στο Παρίσι, Ιορδάνης Κουμασίδης πιστεύει στο ενιαίο της γραφής, καθότι είναι αυτό που συγκροτεί την έννοια του συγγραφέα - εξ ου και η παραγωγή του απλώνεται σε αφήγημα, διηγήματα, θεατρικά, κριτική και μετάφραση. Τον ενδιαφέρει ακόμη αυτή η πολυσύνθετη κίνηση στο μεταίχμιο μεταξύ τέχνης, φιλοσοφίας και επιστήμης - με τα στοιχεία της μιας να εισχωρούν στην άλλη. Η πρώτη του εκδοτική προσπάθεια, το αφήγημα “Ερωτικό Παραλήρημα” είχε πολύ μεγάλη απήχηση και ανάλογη επιτυχία στη Θεσσαλονίκη. Αυτή την περίοδο μάλιστα ταξιδεύει σε όλη την Ελλάδα.

ΤΑΣΟΣ ΡΗΤΟΣ

Ο Τάσος Ρήτος κυκλοφόρησε πριν τρία χρόνια την ποιητική συλλογή “Ο δαίμονας που κρύβεις μέσα σου”. Η ανταπόκριση που είχε ήταν σημαντική. Μελοποιήθηκε αμέσως, παίχτηκε σε συναυλίες ανά την Ελλάδα, κι αναζητήθηκε. Είναι μια ροκ συλλογή ποίησης. Καθότι ο Τάσος Ρήτος, δεινός Μουσικός Προπαγανδιστής ο ίδιος, εμφανώς επηρεασμένος από την ποίηση των μπητ, λάτρης του λόγου του περιθωρίου και μέγιστος αμφισβητίας του κοινώς αποδεκτού, του καθημερινού και του τετριμμένου, αποτραβιέται στη γωνιά του, πάνω στη Θεσσαλονίκη, και γράφει μια ποίηση αγνών συναισθημάτων και δύσβατων αναζητήσεων περί ζωής. Είναι ο ποιητής του δρόμου. Γράφει σε αυτόν, μιλάει γι’ αυτόν, για τις μυρωδιές, τις φιγούρες και τους ήχους που πάντοτε αντιλαμβάνεται. Γιατί βρίσκεται εκεί μια ολόκληρη ζωή.

*Tα κείμενα γράφτηκαν από τον υπεύθυνο έκδοσης του Vakxikon.gr, Νέστορα Πουλάκο.

Συνέντευξη του Γιάννη Μπέζου

2011-12-10T03:59:00.004+02:00

Στον Νέστορα Πουλάκο

Αναμφίβολα ο Γιάννης Μπέζος θεωρείται πλέον ένας από τους σημαντικότερους κωμικούς στην Ελλάδα, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι υπολείπεται στους πιο δραματικούς του ρόλους. Άλλωστε, στον κινηματογράφο έκανε τις πρώτες του εμφανίσεις σε δραματικές και κοινωνικές ταινίες της δεκαετίας του 1980, όπως τους “Χούλιγκανς” του Κώστα Καραγιάννη, τη “Γυναίκα της πρώτης σελίδας” του Νίκου Φώσκολου και το “Αθώος ή Ένοχος” του Δημήτρη Αρβανίτη.

Με μπόλικη τηλεόραση και θέατρο στις αποσκευές του, καθώς και με καριέρα στο τραγούδι, ο Γιάννης Μπέζος δεν μετράει περισσότερες από δέκα εμφανίσεις στο σινεμά. Έχει συνεργαστεί ακόμη με τον Νίκο Παναγιωτόπουλο (“H γυναίκα που έβλεπε όνειρα”) και τον Μιχάλη Κακογιάννη (“Πάνω, κάτω και πλαγίως”), τον Αντώνη Κόκκινο (“Πάμπτωχοι Α.Ε.”), τον Νίκο Ζαπατίνα (“Εφάπαξ”) και τον Διονύση Χαριτόπουλο (“Ιλουστρασιόν”) στην τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση πριν το “Τανγκό των Χριστουγέννων”.

Η ταινία του Νίκου Κουτελιδάκη, που βασίζεται σε μυθιστόρημα του Γιώργου Ξανθούλη, είναι μια φιλόδοξη παραγωγή της Village που θέλει να ξορκίσει την εμπορική κακοδαιμονία της ελληνικής ταινίας μες στο 2011. Στην ταινία αυτή ο Γιάννης Μπέζος υποδύεται τον αυστηρό και σκληρό αντισυνταγματάρχη Λόγγο, που τόσο εκείνος όσο και η γυναίκα του επιθυμούν μια καλύτερη ζωή μακριά από το απομονωμένο στρατόπεδο του Έβρου.

Ο 55χρονος δημοφιλής ηθοποιός μίλησε στο SevenArt για την επανεμφάνιση του στον κινηματογράφο, έπειτα από απουσία πέντε χρόνων.

Στο “Τανγκό των Χριστουγέννων” κρατάτε ένα ρόλο ιδιαιτέρως δυσπρόσιτο και απολυταρχικό. Σας έμαθε πράγματα αυτός ο χαρακτήρας ή τον έχετε συναντήσει συχνά στη ζωή σας;

Δεν μου έμαθε τίποτε απολύτως αυτός ο ρόλος, και οι λόγοι είναι οι εξής : αφενός πρέπει να καταλάβουμε πια ότι ο ηθοποιός στηρίζεται στη φαντασία του και την παρατηρητικότητα του όταν είναι να υποδυθεί ένα χαρακτήρα. Ούτε ταυτίζεται μαζί του, ούτε του μαθαίνει πράγματα ο ρόλος του. Αφετέρου ο χαρακτήρας του Λόγγου είναι τόσο δίπλα μας, δηλαδή δεν είναι καθόλου εξωπραγματικός για τα ελληνικά δεδομένα. Πρόκειται για έναν οικείο χαρακτήρα, άκρως συντηρητικό, που θέλει να επιβάλλεται στην οικογένεια του και στη δουλειά του. Πόσω μάλλον που είναι στρατιωτικός, δηλαδή θέλει την απόλυτη τάξη και σεμνότητα γύρω του. Μην ξεχνάτε ακόμη ότι η ιστορία εκτυλίσσεται στην περίοδο της Χούντας. Από κει και πέρα, κι επειδή οι Έλληνες προσπαθούμε να φαινόμαστε ανοιχτοί και ελευθεριακοί βάσει και των επιταγών της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας στην οποία ζούμε, μη λησμονούμε το DNA μας. Και ο Λόγγος είναι χαρακτηριστικός Έλληνας που κοιτάζει το συμφέρον το δικό του και της οικογένειας του, και κάνει τα πάντα γι’ αυτό.

Η ιστορία της ταινίας δείχνει ότι ενώ εξελίσσεται η σχέση με τη γυναίκα σας, όλο και βαλτώνει. Θεωρείται ότι φταίει η καθημερινότητα, ο Έβρος που σας προκαλεί μιζέρια, η διαφορά ηλικίας…;

Όλα αυτά μαζί που λέτε είναι, κι άλλα τόσα. Μην ξεχνάτε ότι στην εποχή εκείνη, ειδικώς στην επαρχία, ήταν δέλεαρ για μια πολύ νεαρή γυναίκα να παντρευτεί ένα στρατιωτικό καριέρας. Βέβαια όταν περνούσαν τα χρόνια και έβλεπε ότι ήθελε να ζήσει τα χρόνια της, και πιο ελεύθερη μάλιστα, ξεκινούσαν τα προβλήματα. Επομένως, όταν μιλάμε για διαφορετικούς χαρακτήρες, με διαφορά ηλικίας, που ζουν σε ένα απομονωμένο περιβάλλον, τότε είναι πολύ πιθανές αυτές οι κρίσεις.

Το “Τανγκό των Χριστουγέννων” είναι μια ιστορία αγάπης;

Κάθε άλλο. Θεωρώ ότι είναι οι ιστορίες τεσσάρων ανθρώπων και το πώς άλλαξε η ζωή τους μέσα σε λίγες μέρες, στις γιορτές των Χριστουγέννων, σε ένα στρατόπεδο του Έβρου. Οι ιστορίες αγάπης εξελίσσονται στο περιθώριο και λειτουργούν καταλυτικά, όμως δεν είναι εκεί η ουσία. Ουσιαστικά η ταινία μιλάει τη φέτα της ζωής τεσσάρων ανθρώπων σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι τους. Είναι μια ταινία για τον ανθρώπινο ψυχισμό δηλαδή.

Γιατί πιστεύετε ότι κυρίως στην επαρχία συναντάμε τέτοιου είδους ερωτικά συμπλέγματα, όπως αυτά της ταινίας;

Και στην πόλη γίνονται αυτά, απλώς σπανίως βγαίνουν προς τα έξω, παίρνουν τέτοια δημοσιότητα δηλαδή. Ενώ στις επαρχιακές πόλεις, που η κοινωνία είναι κλειστή, και όλο και κάποιο μάτι θα σε δει, τα πάντα μαθαίνονται ευκολότερα.

Κατά τη γνώμη σας, ο ελληνικός κινηματογράφος μπορεί να γίνει και πάλι εμπορικός, όπως στην εποχή του Φίνου για παράδειγμα, και να προσελκύσει το ελληνικό κοινό πιο συχνά και μαζικά;

Καταρχάς πιστεύω ό,τι τα εισιτήρια δεν συνάδουν απαραίτητα και με το αν μια ταινία είναι καλή ή όχι. Ο Φίνος που λέτε, έκανε αναρίθμητες ταινίες που ήταν από εξαιρετικές μέχρι πολύ κακές. Το στοίχημα είναι να γίνεται ένα σινεμά λαϊκό που να μην προσβάλλει, και που φυσικά είναι πολύ δύσκολο να γίνει. Γι’ αυτό και οι περισσότεροι δημιουργοί το αποφεύγουν, μια και δεν μπορούν να το κάνουν εύκολα και καλά. Χαρακτηριστικά παραδείγματα σκηνοθετών που έκαναν καλό λαϊκό σινεμά είναι του Μιχάλη Κακογιάννη και του Γιώργου Τζαβέλλα. Από κει και πέρα βέβαια, το ζητούμενο για το ελληνικό σινεμά είναι να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κοινού του. Είναι πασιφανές πια ότι ο θεατής δεν θέλει προχειρότητες και γρήγορα πράγματα, κάτι το οποίο είναι εγκληματικό κι έγινε για καιρό στο θέατρο και την τηλεόραση. Και το κυριότερο : Να πάψουμε να προσπαθούμε να μοιάσουμε σε άλλους λαούς. Πρέπει να διατηρήσουμε την ελληνικότητα μας και αυτή να την περάσουμε στην όποια τέχνη κάνουμε. Δεν είμαστε ούτε Δανοί ούτε Αυστριακοί ώστε να κάνουμε σινεμά σαν το δικό τους. Σε αυτή τη χώρα ζούμε κι αυτή πρέπει να εκμεταλλευτούμε δημιουργικά.

*Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (30-11-12).

Tο Vakxikon.gr στο 1o Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών

2011-12-09T12:03:00.002+02:00

To Vakxikon.gr, περιοδικό γραμμάτων & τεχνών, συμμετέχει στο 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών που διοργανώνει το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, στις 9 και 10 Δεκεμβρίου. Προτείνει τρεις νέους λογοτέχνες, δύο της ποίησης και έναν της πεζογραφίας, οι οποίοι και θα συμμετάσχουν στον μαραθώνιο ανάγνωσης του φεστιβάλ. Σημειώνουμε ό,τι και οι τρεις λογοτέχνες κατάγονται και διαμένουν στη Θεσσαλονίκη (η επιλογή έγινε επί τούτου, μια και θεωρούμε ότι δύσκολα θα επιλέγονταν λογοτέχνες -και λόγω απόστασης- ώστε να συμμετάσχουν σε μια ακόμη "αθηναϊκή" εκδήλωση), είναι επί σειρά ετών συνεργάτες του περιοδικού, και κατά τη γνώμη μας πολύ σημαντικοί δημιουργοί που θα απασχολήσουν και στο μέλλον τα ελληνικά γράμματα. Καλή επιτυχία.

Η συντακτική ομάδα
Vakxikon.gr

Αναστασία Γκίτση - Κορίτσι των σκοτεινών δασών

…
Βιαστική, γρήγορη, ανυπόμονη, όπως θες πες το
- σου χαλάω εγώ χατήρι!
η παρουσία σου, αμήχανη απουσία σχημάτιζε
παρά σάρκινη εικόνα.
Τι βιαστικά να ονειρευτείς!
Τι να ματαγαπήσεις!
Τι να μάθεις να ψελλίζεις σε καιρούς μουγγούς!
Τι ν’ακούσεις σε ξένες θάλασσες που τίναξες τα κύματα σου;
Κομματάκια ψωμιού που μοιραζόμασταν μήνες ψημένου πυρετού.
…
Ιχνηλατούσες έλεγες την ψυχή μου.
Αφουγκράζομαι ακόμη τα θλιμμένα πρωινά της στερημένης καλημέρας σου
που ανήλια μαραζώνουν το κορμί μου.
- Κατέβασα τα παραθυρόφυλλα μην κουτσομπολεύει η γειτονιά -
Όχι αγάπη μου γλυκιά, εσύ δεν με ιχνηλατούσες
με περπατούσες κανονικότατα με τα μυτερά μαύρα τακούνια της θεάς απόλαυσής σου.
…
Για μένα όμως δε ρώτησες…
…
Και τόσο εσύ μου ‘λεγες καλημέρα όσο εγώ ποθούσα την καληνύχτα σου.
Σε ποια συγχρονία της στιγμής επιτέλους θα σημάνουμε!
Ξεγλιστρούσες όμως επιδέξιος ακροβάτης των άκρων που
τέντωνε το σχοινί στων ακονισμένων μου αισθήσεων τις χορδές.
Γι’αυτό λοιπόν συμπονάς τους ακροβάτες.
…

ΈΛΑ ΜΟΥ

Άκου… άκου… άκου με…

Έλα μου,
Έλα μου να με κατοικήσεις.
Αδειανό σαρκίο απόκαμε η επιθυμία μου…

Για την Αναστασία Γκίτση διαβάστε εδώ.

Τάσος Ρήτος - Ο δαίμονας που κρύβεις μέσα σου

Tα πιο σκοτεινά σημεία της ψυχής σου

Χρειάζομαι μία μέρα να αντικρύσω το σκοτάδι σου,
ένα ήλιο να φωτίσω τα πιο απόκρυφα σημεία σου,
ένα μεγάλο πάθος να σου γνέψω το πρόσωπο,
κι ένα μικρό ψιθύρισμα σου στο μέσα της ψυχής μου.

Χρειάζομαι ένα φάρο να φωτίσω το πιο απόκρυφα σημεία σου,
ένα λόγο να μου φωνάξεις τί ακριβώς ονειρεύεσαι,
ένα μεγάλο θάρρος να τραντάξω τις ουλές του δέρματός σου,
κι ένα μεγάλο πάθος σου να ανατριχιάσω ακόμα κι απ' τη σιωπή σου.

Ένα δάσος κρυμμένο μέσα σε μια απέραντη πεδιάδα,
ένα μικρό σπιτάκι θαμμένο μέσα σε μια πελώρια οροσειρά,
ένα τόσο δα σπουργίτι σφηνωμένο σε ένα τσιμεντένιo κλουβί,
θαρρώ πως μοιάζει η φωνή μου καθώς σε ονειρεύομαι.

Βαδίζω συχνά αντικριστά με τον θάνατο πάνω σε λευκές γραμμές.
Τα χέρια μου πάντα στις τσέπες κι η μικρή καμπούρα μου γέρνει το κορμί.
Μα αυτό που χρειάζομαι είναι ένα σιγαλό ψιχάλισμα από μάτια.
Τα δικά σου μάτια, να με κοιτούν πως μπορώ και αντικρούω τον θάνατο!

Μια λέξη αρκεί, μια σκέψη αρκεί, ένα φευγαλέο χαμόγελο,
ένα παιδικό τραινάκι με τα συναισθήματά σου φορτωμένα,
κι ένα μικροσκοπικό κουτάκι με τα χρώματά που βάφουν την ψυχή σου,
όλα βγαλμένα απ' τα πιο σκοτεινά σημεία της ψυχής σου.

Για τον Τάσο Ρήτο διαβάστε εδώ.

Δάνης Κουμασίδης - Ερωτικό Παραλήρημα

Να ζήσουμε ιπτάμενες ζωές, να κυλιστούμε στα χώματα, να τρέξουμε προς τη θάλασσα, να ρουφήξουμε στιγμές, ν' αδειάσουμε από θλίψη, να λησμονήσουμε τον πόνο, να κάψουμε τις ενοχές, να πετάξουμε τα ρούχα μας, να σκίσουμε τα επαγγελματικά προσόντα και credits, να σηκώσουμε σημαία ολόλευκη και την άλλη στιγμή με παιδικά χρώματα να θάψουμε τα όπλα και τις τύψεις μας. Πότε πρόλαβες και μου τα είπες όλα αυτά με ένα βλέμμα;

Χάθηκες πάλι... Κι εγώ που κατέβηκα στην Αθήνα με τα πόδια, με μια λάμψη του ιδανικού στα μάτια και δυο τεράστια χέρια μέχρι τον ουρανό να σε φυλάνε απ' τις βροχές... Κι έφτασα αποκαμωμένος, για να συναντήσω τις σιωπές και όλα τα ένοχα μικρά σου μυστικά. Πάντα φεύγεις... Δεν θα συναντηθούμε ποτέ...

Για τον Δάνη Κουμασίδη διαβάστε εδώ.

Tαινίες 8ης Δεκεμβρίου 2011

2011-12-08T11:55:00.002+02:00

Του Νέστορα Πουλάκου

Αυτή την εβδομάδα κάνουν πρεμιέρα στις αίθουσες οχτώ ταινίες, εκ των οποίων σαφώς ξεχωρίζει η περυσινή ανακάλυψη του Φεστιβάλ του Σάντανς, ενώ θα δεις και μπόλικο κλασικότατο Χόλιγουντ. Κατά λοιπά συνεχίζονται τα φεστιβάλ στην Πελοπόννησο, στον Πύργο και την Κόρινθο, με νέο ποδηλατο-σινεμά να διεξάγεται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης το σαββατοκύριακο. Ταινία της εβδομάδας είναι η “Άλλη μια… χαρούμενη μέρα” του μόλις 25χρονου Σαμ Λέβινσον, γιου του σκηνοθέτη του “Καλημέρα Βιετνάμ”. Έλεν Μπάρκιν, Ντέμι Μουρ, Έλεν Μπέρστιν, και άλλα αστέρια παρελαύνουν στην πλήρη αποδόμηση της μεσοαστικής αμερικανικής οικογένειας. Πολύ καλή είναι και η επιλογή από τη Νορβηγία. Ο Μάριους Χολστ σκηνοθετεί το… Νησί των βόρειων χωρών, στο πολυβραβευμένο “Βασιλιάς σε μια κόλαση”. Σκληρό σινεμά εποχής, που κινείται στα όρια της ανθρώπινης παραδοξότητας. Την κριτική στη γράφει ο Δηράκης. Στο “Moneyball”, αυτό το all time classic sports movie, με ολίγο από biopic στοιχεία, ο ρόλος του Μπραντ Πιτ μπορεί να του δώσει και το πρώτο του Όσκαρ. Στο προκείμενο τώρα, θα δεις ένα δράμα που μπορεί και να μη σε ενδιαφέρει. Ασχολείται με το μπέιζμπολ. Ξέρεις να παίζεις; Ακαδημαϊκότατη, με αποκλειστικά αμερικανικό ενδιαφέρον, είναι η καλοφτιαγμένη ταινία εποχής “Ύποπτη συνομωσίας”. Σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Ρέντφορντ, και με την καλή ερμηνεία του Τζέιμς ΜακΑβόι, μεταφέρεσαι στην μετεμφυλιακή Αμερική και στο μυστήριο της δολοφονίας του Λίνκολν. Στο καλογυρισμένο “In Time” μπορεί να ξετρελαθείς με τους κοιλιακούς του Τίμπερλεϊκ και την κώμη της Σήφριντ, στα σίγουρα όμως δεν θα σκίσεις και τα ρούχα σου για μια τετριμμένη ταινία ευφάνταστης σεναριακής ιδέας. Το “Shark Night 3D” επιζητά εναγωνίως την θέση του στα dvd club της γειτονιάς σου. Σαχλο-θριλεράκι του σωρού, που μόνο με το 3D μπορεί να τρομάξεις έστω λίγο. Βέβαια θα το πληρώσεις λίγο παραπάνω… Δυστυχώς, δεν θα διαβάσεις κριτική του animation “Ο Γιος του Άι Βασίλη”. Με πειράζουν οι χριστουγεννιάτικες ιστορίες. Πέρα από την πλάκα όμως, έχω διαβάσει αξιόλογα πράγματα από το εξωτερικό… Σε αντίθεση με το “New Year’s Eve”, το οποίο δεν είδα σκοπίμως καθότι δεν διάβασα καλά πράγματα από το εξωτερικό. Βλέπεις, καμιά δεκαριά αστέρια-κούκοι δεν φέρνουν ούτε την άνοιξη ούτε τα Χριστούγεννα νωρίτερα.

Άλλη μια... χαρούμενη μέρα (8/10)

Είναι η μεγάλη έκπληξη της εβδομάδας. Μια ταινία που έπεσε, κυριολεκτικά, από τον ουρανό, μια και ούτε την ήξερα ούτε είχα ακούσει κάτι σχετικώς. Ανακάλυψη του φεστιβάλ-φυτωρίου νέων ταλέντων του Σάντανς, το οποίο έδωσε το βραβείο σεναρίου στον 25χρονο Σαμ Λέβινσον, γιο του σκηνοθέτη και παραγωγού κλασικών επιτυχιών Μπάρι Λέβινσον. Αν και το σινεμά του πιτσιρικά είναι παλιομοδίτικο και στιβαρώς χολιγουντιανό, εντούτοις σε μαγνητίζει για το πολυδαίδαλο σενάριο του, το οποίο σαν αρχαία τραγωδία σε συνεπαίρνει μέχρι την τελική κορύφωση του. Και φυσικά για τις ερμηνείες του, κυρίως της Έλεν Μπάρκιν που παίζει τη χαροκαμένη και χιλιοχτυπημένη γυναίκα και μάνα, που την έχει βρει το κακό από όλες τις μεριές. Όμως και οι άλλοι χαρακτήρες, από την οσκαρική Έλεν Μπέρστιν μέχρι την Ντέμι Μουρ, τους πιτσιρικάδες Έζρα Μίλερ και Κέιτ Μπόσγουορθ, τον Τόμας Τσερτς όπως και τους υπόλοιπους περιφερειακούς, όλοι τους παίζουν ρυθμικά βάσει της μπαγκέτας του 25χρονου σκηνοθέτη. Άψογος ο νεαρός auteur. Πολλά μπράβο του. Μια και χειρίζεται και ξεφτιλίζει την κλασική μεσοαστική αμερικανική οικογένεια της χαζής ευημερίας και του ψεύτικου ονείρου, με τρόπο κυνικό μα και γλυκό, σκληρό όπως και αρκούντως ανθρώπινο. Εν ολίγοις, κι ας μη σου γεμίζει το μάτι εκ πρώτης, η “Άλλη μια… χαρούμενη μέρα” είναι μια εξαιρετική, αν και ζόρικη, πρόταση για σινεμά.

Moneyball (6/10)

Ξεκάθαρα, η ταινία του Μπένετ Μίλερ είναι ο Μπραντ Πιτ και τίποτε άλλο. Μην τρελαθώ κιόλας. Καθότι το “Moneyball” είναι ένα κλασικότατο sports movie, με ισχυρές biopic δόσεις αφού στηρίζεται σε αληθινή ιστορία, που όμως μπορεί να “μιλήσει” μόνο στους Αμερικανούς. Για τους υπόλοιπους είναι μια καλοφτιαγμένη μεν ακαταλαβίστικη δε διασκέδαση. Η αγωνία ενός προπονητή να στελεχώσει μια ομάδα μπέιζμπολ με το χαμηλότερο δυνατό μπάτζετ, των σπρώχνει να προσλάβει έναν ιδιοφυή οικονομικό αναλυτή, ο οποίος μέσα από διάφορα ταχυδακτυλουργικά στον υπολογιστή, του προσφέρει λύσεις σημαντικές που ούτε τις φανταζόταν. Σε αντίθεση με το “Capote”, το άλλο biopic drama του, εδώ ο Μίλερ δυστυχώς αφήνει ανολοκλήρωτους όλους τους παράπλευρους χαρακτήρες (που είναι βέβαια σημαντικοί) και επικεντρώνεται στο χτίσιμο του εργάτη της μικρής μπάλας, Μπραντ Πιτ. Τα καταφέρνει περίφημα. Και το Όσκαρ διαφαίνεται… Κατά τα λοιπά, αν και συμπαθής στην ερμηνεία του ο Τζόνα Χιλ, εξακολουθεί να μου προκαλεί γέλιο κι ας μην παίζει κωμικά εδώ. Έχει σταμπαριστεί νομίζω. Κι εντελώς ανύπαρκτοι είναι τόσο ο Χόφμαν όσο και η Ράιτ. Ο Μίλερ σκηνοθέτησε με το ίδιο κλασικό στυλ για sports movie με ολίγο μπακγκράουντ, όπως ο Κληντ Ίστγουντ στον “Ανίκητο”. Το “Moneyball” είναι μια καλή ταινία μεν, που μυρίζει Χόλιγουντ δε, τόσο που ελπίζω να χωνευτεί εύκολα από το κοινό.

Ύποπτη συνομωσίας (6/10)

Ενάμιση χρόνο κοντεύει να κλείσει η “Ύποπτη συνομωσίας” από την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ του Τορόντο, κι ενώ στις περισσότερες χώρες βγήκε στο dvd στην Ελλάδα θα τη δεις στην αίθουσα. Κοίταξε, η ταινία είναι καλοφτιαγμένη και με ιστορικό ενδιαφέρον, όμως στα σίγουρα απασχολεί αποκλειστικά και μόνο το αμερικανικό κοινό. Άλλωστε, είναι η μοναδική παραγωγή της νεοσύστατης American Film Company, η οποία σκοπό έχει να κάνει ταινίες τα μελανά σημεία της αμερικανικής ιστορίας. Σημείωσε ακόμη ό,τι η ταινία του γερόλυκου (και μέτριου μια και αυστηρά ακαδημαϊκού σκηνοθέτη) Ρόμπερτ Ρέντφορντ, πρώην γόη της υποκριτικής, δεν πήγε καλά στα εισιτήρια ούτε και στις Η.Π.Α. Κατά τα άλλα θα δεις την καλογυρισμένη… υπόθεση να μπλέξει μια φτωχή γυναίκα στη δολοφονία του Λίνκολν, πίσω στην μετεμφυλιακή Αμερική του 18ου αιώνα. Την υπερασπίζεται σθεναρά ένας νεαρός δικηγόρος και ήρωας πολέμου (μετέπειτα μαχητικός αρθρογράφος της Ουάσινγκτον Ποστ), ο οποίος τα βάζει με την οικογένεια του, την κοινωνία και το κράτος. Ο Ρέντφορντ γυρίζει μια ταινία εποχής αξιοπρεπώς. Φωτογραφία, σκηνικά και κουστούμια θα σε καταπλήξουν όπως πάντα. Οι ερμηνείες, πλην εκείνης του ΜακΑβόι στο ρόλο του δικηγόρου, οι υπόλοιπες κινούνται σε φυσιολογικά επίπεδα. Ούτε κρύο ούτε ζέστη δηλαδή. Και φυσικά το καστ είναι ολ σταρ. Για να μην στα πολυλογώ, η ταινία έχει ενδιαφέρον. Αν σ' αρέσουν τα ιστορικά δράματα, και δη τα αμερικανικά, τρέξε να τη δεις.

In Time (5/10)

Να σου πω την αλήθεια το “In Time” μου προκαλεί μια σύγχυση. Καθότι αφενός είναι ένα καλό μπλοκμπάστερ δράσης, που και σε έξυπνη σεναριακή ιδέα στηρίζεται και καλοσκηνοθετημένο το λες και τις ερμηνείες του στις στιβαρές τις έχει. Από την άλλη μεριά βέβαια, όταν τελείωσε το τρεχαλητό και η αγωνία της ώρας, μια και στο μακρινό μέλλον οι άνθρωποι ζουν με χρονοδιακόπτη –δεν υπάρχει ούτε χώρος ούτε χρόνος για όλους βλέπεις-, νόμιζα ότι δεν είδα, δεν ένιωσα για την ακρίβεια, απολύτως τίποτα. Τα κουκλίστικα μαλλιά της Σήφριντ και οι κοιλιακοί του Τίμπερλεϊκ υποστηρίχτηκαν από τις συμπαθητικές ερμηνείες τους, σε μια κατά τα λοιπά συμπαθητική (το ξαναγράφω) ταινία που σίγουρα δεν κάνει τη διαφορά. Έχει και μάτσο ξύλο, και λαβ στόρι και μια σχετική αγωνία για το τι θα ακολουθήσει. Και είναι αξιοπερίεργο μια και ο σκηνοθέτης Άντριου Νίκολ κάνει πάντοτε τέτοιες ταινίες, από το “Gattaca” στο “Simone” και τον “Κυρίαρχο του παιχνιδιού”. Τέλοσπαντων, δεν σε αποτρέπω να πας να το δεις, μη νομίζεις όμως ότι πρόκειται και για κανένα αριστούργημα.

Shark Night 3D (3/10)

Και μια κι αυτή την εβδομάδα μιλάμε για μυρωδιά κλασικότατου Χόλιγουντ στις ταινίες που βγαίνουν στις αίθουσες, το “Shark Night” είναι τυπική απόδειξη αυτού. Teen movie στα πρότυπα του περυσινού “Πιράνχας 3D”, κατά την οποία ένας σκασμός κολεγιόπαιδα (φυσικά και οι κοπέλες είναι κούκλες, όπως και τα αγόρια μετράνε τους κοιλιακούς τους) τα βρίσκουν σκούρα σε εκδρομή τους. Η θάλασσα γύρω από το εξοχικό είναι γεμάτη καρχαρίες, και όπως καταλαβαίνεις η ζωή τους γίνεται κόλαση. Για την ακρίβεια φαγώνονται ένας-ένας… Όλο αυτό βέβαια το βλέπεις στο αχρείαστο (και ακριβό στο εισιτήριο) 3D μπας και τρομάξεις λίγο παραπάνω, καθώς το αίμα πιτσιλιέται στο πρόσωπο σου, και ο καρχαρίας έρχεται κατά πάνω σου. Ταινία, λοιπόν, κατευθείαν για το dvd από τον Ντέιβιντ Ρ. Έλις, σκηνοθέτη της κατεξοχήν θριλερικής σάχλας, από τα τελευταία επεισόδια “Βλέπω τον θάνατο σου” μέχρι το “Asylum” και το “Snakes on plane”.

*Tα κείμενα δημοσιεύτηκαν στο κινηματογραφικό πόρταλ www.sevenart.gr (8-12-11).

ΕΚΔΗΛΩΣΗ

2011-12-08T01:02:00.000+02:00