3 Ιουλ 2007

"Πρόζα : Εξομολογούμαι.." - Ν.Ι. Πουλάκος (28/06/07)

Όταν η ζωή σου αναπνέει οξυγόνο ελεύθερου έρωτα, από μικρές, βρώμικες χαραμάδες ετοιμόρροπων κορμιών, σου κακοφαίνεται όταν κάποτε ο αέρας τελειώσει, κι εσύ από ασφυξία μελαγχολίας πλανιέσαι στην στρατόσφαιρα του αδύνατου τίποτα.

Το καλοκαιρινό απόγευμα είναι αποπνικτικό, αποπνικτικότερος ο χωρισμός σου, τότε που δεν ήθελες να ακούσεις λέξη από τα χείλη, μικρή μου βραχύβια ερωμένη.

Δε με αγάπησες, κι ας το έλεγες, κι ας έχυσες τόνους υγρά ηδονίστηκες λίγο από το κορμί μου, ως φαίνεται.

Δεν ήθελα να ακούσω άλλο, θυμάμαι, πύρινα τα λόγια, σιχαμερά ανολοκλήρωτα αποσπάσματα ενός τρελαμένου μυαλού. Θολωμένου, ζεστού από την ατμόσφαιρα, θερμοπληξίας το αποτέλεσμα.

Κι αν σε άκουγαν ο Ουίτμαν και ο Μπλέηκ θα σε πέρναγαν για τρελή, με το τόνο της φωνής σου. Πόσο κακά τα έλεγες. Ανόητη. Έτσι σε είπα, και το έκλεισα.

Έκλαψα, άκουσα κάτι βρυχηθμούς από το απέναντι βουνό και έφυγα κατά πάνω του.

Ήπια ένα σκασμό μπάφο και ξαναγύρισα στο απόλυτο μηδέν.

Από κει που με περιμάζεψες. Κι αν σου έγραψα στιχάκια και άλλες λέξεις, τόπο δεν έπιασαν κι ας ομολογούσες με λόγια βαριά και ψεύτικα πως σ’ άρεσαν.

Μη φοβάσαι, απομακρύνομαι. Κλείνομαι στην καλύβα μου, ζεσταίνομαι, κι όλο το καλοκαίρι, θα σου γράφω λέξη λέξη τη πτώση μου.

Ακέραια και κάθετη, με προορισμό τον μηδενιστικό θάνατο. Κρίμα δε θα το ‘χεις, ένα δάκρυ θα κυλήσει στο μάγουλο και μετά θα γελάσεις.

Μικρή, χαριτωμένη πουτάνα, θα διαβάσεις την εξομολόγηση, όχι αυτή που σου έκανα κάποια άνοιξη, αλλά αυτή που θα σου στείλω, όταν θα πίνω καφέ με τον Χάρο και θα μιλάμε για τζαζ και μπάλα. * Ν.Ι.Π.
**Σχεδιάσμα σκέψεων για μια ιστορία.
***Αφιερωμένο...