20 Αυγ 2007

Διαβάζοντας Γιώργο Ίκαρο Μπαμπασάκη.


Το καλοκαίρι ο Μπαμπασάκης είχε τη τιμητική του στα διαβάσματά μου. Φίλος από καιρό, έχουμε φάει και έχουμε πιει μαζί πολλάκις, η γράφη του πάντα με συγκινούσε από την εποχή πολύ πριν γνωριστούμε. Με κέντρο το στέκι μας στο "Μύλο" στα Εξάρχεια, οι σκέψεις μας ορμητήρια άφθονων συζητήσεων. Τα "καλά" πράγματα βέβαια ετοιμάζονται για αργότερα, με το καλό(sic!).
Ξεκινάω λοιπόν ένα αφιέρωμα με τις λογοτεχνικές δουλειές του Γ.Ι.Μ. και όσο τραβήξει. Και έχουμε άφθονο υλικό, σ αυτά τα 29 χρόνια πορείας έως σήμερα, από τα τέλη της δεκαετίας του '70. Πεζογραφία, Ποίηση, Μελέτες και άφθονες Μεταφράσεις, άλλωστε και όχι άδικα θεωρείται από τους κορυφαίους μεταφραστές αγγλικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα.

Μια μικρή αναδρομή στα μέχρι τώρα βιβλία του, που είχαμε παρουσιάσει στο 1,5 χρόνο του Βακχικόν :

- Σκοτεινά Τοπία (Ποίηση, Ερατώ, 1985)


Σε ηλικία 25 ετών. λίγους μήνες αφότου δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα -και πάλι στην Ερατώ- "Κόκκινες Νύχτες", ο Ίκαρος δημοσιεύει τα πρώτα του ποιήματα, 30 συνολικά σε 45 σελίδες. Εκείνη την εποχή τα τυπώνει μαζί με τους φίλους του Σταθόπουλο και Τζώρτζη, όλοι στις εκδόσεις του Μανουσάκη. Τότε ο Μπαμπασάκης πέρα από τις σπουδές του, ήταν ραδιοφωνικός παραγωγός ενώ είχε ήδη μεταφράσει Ναμπόκοφ και Ντόυλ στην Ερατώ και είχε επιμεληθεί την βιογραφία της Μονρόε στον Βασδέκη.

που να ΄σαι αυτή τη νύχτα
με τα αιφνίδια πυροτεχνήματα
και τον ατελείωτο πανικό
κάτω απ' το ηφαίστειο;

που να γυρίζεις
γυμνή και ροζ φιγούρα
με ανεπάρκειες γλυκερές
και έγχρωμη σαγήνη;

λευκό,
λευκό και άτακτο σουξέ
you make me cream in my jeans
λευκέ,
λευκέ επικρουστήρα
κάθε προαιώνιου πόθου μου,
με πήρε κάτω απόψε το αλκοόλ
και σαν παιδί παραμιλάω:
κόκκινη φούσκα απογειώσου,
προετοιμάζω επέμβαση
ακεραίου ενεστώτος.

- Η Φυλή των Happy Few (Πεζογραφία, Ηλέκτρα, 2004)


Το τελευταίο μέχρι σήμερα πεζογράφημα του Ίκαρου, ένα σπονδυλωτό αφήγημα 160 σελίδων χωρισμένο σε τρία μέρη, στα πρότυπα του προ ενός έτους βιβλίο του "Harmolypi's Blues". Γραφή αυτοματική και παραθέση γεγονότων ρεαλιστικών με δόση λογοτεχνική αλά μπήτνικς ή καταστασιακών. Άλλωστε τους θαυμάζει και τις δυο παρέες ο Μπαμπασάκης. Περίοδος έντονης ενασχόλησης με τους Happyfewers, μια παρέα καλλιτεχνών όπως οι Ισιδώρου, Γιαννακόπουλος, Ιωαννίδης, Ηλιοπούλου κ.ά, επηρρεασμένοι από τους καταστασιακούς ή λεττριστές του Ντεμπόρ, προσφέρουν στη τέχνη και συζητάνε για αυτήν. Διαδικτυακός τόπος (βλ. παραπλεύρως "Lust for Life Αναγνώσματα"), Κέντρο Δημιουργίας, μια παρέα που ξεκίνησε από τα χρόνια της επιθεώρησης Propaganda στα τέλη του '90. Παράλληλα ο Ίκαρος γράφει σε λογοτεχνικά περιοδικά("Το Δέντρο", "Σημειώσεις"), στην Ελευθεροτυπία και στη City Press, κάνει εκπομπές στο ραδιόφωνο, επιμελείται πάμπολες μεταφράσεις, γράφει ποίηση, κάνει συνεργασίες όπως αυτές με τον Κουρκουνάκη για τους μεγάλους σκακιστές.

Πρώτιστο καθήκον της Ποίησης σήμερα δεν είναι βέβαια η σύνθεση ποιημάτων, είναι το να ζεις ποιητικά έχοντας ενστερνιστεί όλη την ποιητική περιπέτεια, την περιπέτεια της ποίησης, για να περάσεις στην ποίηση της περιπέτειας. Το να γράφεις ή να μη γράφεις ποιήματα είναι δευτερεύον. Και άλλωστε, πως να γράψεις ποιήματα αν δεν τα ζήσεις πρώτα; Μέσα στην καθημερινότητα υπάρχουν πάμπολλες ευκαιρίες να ζήσουμε ποιητικά, και, με τον καιρό, δημιουργούμςε τις δικές μας. Τα μάτια είναι ανοιχτά, και τα σκυλιά λυμένα. Οι άνθρωποι γύρω μας είναι όλοι θησαυροί, αρκεί να τους ανοιχτείς και να τους επιτρέψεις να ανοιχτούνε. Μια νύχτα με μια φίλη είναι χίλιες φορές πιο πολύτιμη από χίλιες ποιητικές συλλογές, αν ξέρεις και να ζεις και να διαβάζεις, αν ξέρεις να διυλίζεις και να αποστάζεις. Έχοντας καταπιεί βιβλία, χιλιόμετρα, εδέσματα, ποτά, είκόνες, τραγούδια, αναμνήσεις, τα πάντα και τους πάντες, επιχειρούμε και πάλι την επαναφορά της περιπέτειας μέσα στην καθημερινότητα, και την εισβολή της καθημερινότητας μέσα στην ποίηση.