25 Φεβ 2008

"Ανέκδοτα Ποιήματα" - Γιώργος Μπλάνας


ΔΕΝ απαιτώ έναν θάνατο ελάφι.
Ένα ποτάμι κι ένα δέντρο σου ζητώ.
Εκεί που βλέπει ο νεκρός τη συμφορά μου,
εκεί που είμαι ζωντανός μαρτυρικά μου.
Μια φυλακή της γλώσσας μου ζητώ:
ελευθερία πράσινη ή γαλάζια.

Έχω νεκρό στα λόγια μου,
δώσ’ μου ένα μέρος σκοτεινό να τον ξεχάσω.

*
ΜΕ βασανίζουν τα βουνά, γιατί χιονίζει
λευκό σαν πρόσχαρη αγκαλιά, πέρα μακριά τους.
Εγώ θα πρέπει να μετρώ
ήλιους, ιδρώτες, δάκρυα και θανάτους,
πάντα εδώ· λίγο πιο εδώ και το παραμικρό
πουλί θα με συντρίψει. Ωστόσο, διατηρώ
ακόμη μια διέξοδο σ’ εκείνη τη βαθιά διαδρομή
που γύρισα από το δριμύ ψύχος της απουσίας σου.
Και λέω κάθε πρωί· «Με τόση συννεφιά ψυχών,
ίσως στο τέλος να χιονίσει».