4 Φεβ 2008

"Ο Μέθυσος" - Παν. Μπαλέρμπας (Διήγημα)

Άδειασε λαίμαργα το τελευταίο ποτήρι μπύρας (ανάθεμα κι αν θυμόταν τον αριθμό…) με μια μεγάλη γουλιά…όπως θα έπινε νερό μέσα σε ένα ζεστό μεσημέρι ενός καλοκαιρινού καύσωνα. Δυσκολεύτηκε πολύ να την κατεβάσει …Είχε φτάσει στο όριο που νόμιζε πως το αλκοόλ θα ξεχείλιζε από την μύτη του…Από ώρα ήξερε πως δεν το σήκωνε άλλο κι όμως συνέχιζε να πίνει και μάλιστα με υπερβολική ταχύτητα…όχι, δεν έπινε για να ξεχάσει ή άλλες τέτοιες αηδίες. Ο λόγος ήταν πολύ απλός. Του άρεσε η μπύρα και απλά διψούσε όλο και περισσότερο…Αρκετά! Δεν ήταν η κατάλληλη ώρα για φιλοσοφικές αναζητήσεις ή ανάλυση στάσεων ζωής…Υπήρχαν σοβαρά προβλήματα να λύσει άμεσα…

Καταρχάς έπρεπε να βάλει όλη τη δύναμη της συγκέντρωσης (ή όση από αυτή του είχε απομείνει τέλος πάντων) για να μιλήσει στην κοπέλα στο μπαρ. Έπρεπε να προσπαθήσει να συνεννοηθεί για να πληρώσει κιόλας. Δύσκολη αποστολή! Τελικά το μόνο που κατάφερε να προφέρει ήταν κάτι σαν φθόγγος και απλά έκανε την χαρακτηριστική κίνηση με το χέρι να πληρώσει…Χωρίς να καταφέρει να ακούσει έβγαλε ένα χαρτονόμισμα το οποίο δυσκολευόταν να διακρίνει τι αξίας είναι και απλά περίμενε αντίδραση. Προφανώς ήταν αρκετό, καθώς του έφερε και ρέστα…Άπλωσε το χέρι του και του τα έριξε μέσα…Έπιασε τον εαυτό του να αφαιρείται και μάλλον να τον παίρνει ο ύπνος στιγμιαία. Γρήγορα προσπάθησε να ξεφύγει από ένα λήθαργο στον οποίο ήταν έτοιμος να πέσει. Σηκώνοντας το κεφάλι, γούρλωσε τα μάτια προσπαθώντας να τα κρατήσει ανοιχτά. Σκατά! Η κοπέλα στο μπαρ τον είχε πάρει είδηση και χασκογέλασε. Να αισθανθεί ντροπή; Άσε καλύτερα…τέτοια ώρα μάλλον δεν νοιαζόταν και πολύ γι αυτό. Εξάλλου η πρώτη αποστολή είχε ολοκληρωθεί με επιτυχία!


Ώρα λοιπόν για τη δεύτερη. Ακόμα πιο δύσκολη από την προηγούμενη! Έπρεπε να σηκωθεί από την θέση του, να κεντράρει προς την πόρτα και αφού μαζέψει όλες του τις δυνάμεις να υλοποιήσει την ευθεία προς την έξοδο. Εντάξει, κατάφερε να σκεφτεί την σειρά από ενέργειες, αλλά η θεωρία από την πράξη ως γνωστόν απέχουν πολύ. Και δυσκολεύτηκε πραγματικά να συγκεντρώσει το μυαλό του στη θεωρία. Το να συντονίσει τα μέλη του σώματός του μοιάζει ακατόρθωτο εγχείρημα. Ας πάρει μια ανάσα πρώτα και ξεκινά μετά. Μάζεψε αρκετό κουράγιο για να ξεκινήσει. Αργά αργά πάτησε με τα δυο του πόδια στο πάτωμα και αφού πείστηκε πως μπορεί να ισορροπήσει όρθιος άφησε τα χέρια του από τον πάγκο στον οποίο στηριζόταν. Κοίταξε προς την έξοδο…Αμυδρά διέκρινε τον στόχο του…Λοιπόν πλέον είχε προσδιορίσει και τον δρόμο που θα ακολουθούσε ως εκεί. Ένα δύσβατο μονοπάτι ανάμεσα σε καθίσματα και πόδια αγνώστων (έκρυβε τόσα επικίνδυνα σημεία-παγίδες που θα οδηγούσαν σε μια ανεπιθύμητη πτώση). Όμως αυτός είχε προσέξει και την παραμικρή λεπτομέρεια. Ως πάλαι ποτέ μεγάλος στρατηγός είχε καταστρώσει το σχέδιο της μάχης μελετώντας όλες τις ενδεχόμενες παγίδες…Και ξεκινάει λοιπόν! Με βήματα γεμάτα σιγουριά προσπάθησε να προχωρήσει στην ευθεία κάνοντας τις απαραίτητες παρακάμψεις. Η αλήθεια είναι πως αν και στο σχεδιασμό είχε πάει καλά, παρέκκλινε λίγο από την ευθεία που είχε θέσει…ωστόσο με μικρές διορθώσεις έμενε πάντα εντός πορείας. Δεν απείχε πολύ πια! Αλλά κάποια παγίδα δεν μπόρεσε να την αποφύγει και κατέληξε φαρδύς πλατύς στο πάτωμα…Πώς έγινε αυτό; Είχε εξετάσει κάθε λεπτομέρεια…έπεσε λοιπόν ο μεγάλος στρατηγός; Σίγουρα, δεν μπορεί κανείς όσο προσεκτικός κι αν είναι να κερδίζει κάθε μάχη. Δεν υπήρχαν ποτέ ηττημένοι. Πρέπει να έμεινε κάποια λεπτά πεσμένος και σκεπτόμενος αυτά…τα γέλια των άγνωστων τον επανέφεραν απότομα στην πραγματικότητα ή έστω αυτή την θολή αντίληψη που είχε εκείνη τη στιγμή. Κατέβαλε υπεράνθρωπη προσπάθεια για να σηκωθεί, η αλήθεια είναι όμως πως χωρίς την βοήθεια δύο ανθρ’ωπων δίπλα του δεν θα τα κατάφερνε…Σημασία δεν έχει αν θα πέσεις, σκέφτηκε…αλλά να μπορέσεις να ξανασταθείς στα πόδια σου όπως θυμόταν από κάποια χολυγουντιανή ταινία (έστω και με λίγη βοήθεια πρόσθεσε στη ρύση…και γέλασε καθώς σκεφτόταν αυτά). Προσπάθησε να ευχαριστήσει αυτούς που τον βοήθησαν, αλλά δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη…σαν να είχε ξεχάσει να μιλάει. Όσο κι αν το πάλεψε δεν μπόρεσε να μιλήσει και βαριόταν να το παλέψει άλλο…έκανε κάτι σαν νεύμα και συνέχισε το δρόμο του. Αυτή τη φορά πιο απρόσεκτος από πριν και κάνοντας μεγαλύτερες διορθώσεις κατάφερε να φτάσει στην πόρτα…