15 Φεβ 2008

"Propaganda No 7 : Τρύπες : Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι (1996)" - Tάσος Ρήτος


1. Χάρτινο Τσίρκο
2. Δεν υπάρχω
3. Ότι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα
4. Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι
5. Νάμαι πάλι εδώ ζωντανός
6. Ακούω την αγάπη
7. Μια υπέροχη ευκαιρία
8. Ξένος
9. Πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα
10. Από πόλη σε πόλη
11.Καινούργια ζάλη
12. Τσακισμένη χαρά
13. Θα ανατέλλω

Τη χρονιά εκείνη ο έρωτας μου για εκείνη πήρε μια άγρια ομορφιά. Τα ηλεκτρικά στιχάκια με τις εξοργισμένες κραυγές έσπαγαν όλες τις πέτρινες φυλακές της καρδιάς μου. Για πρώτη φορά το πάθος μου έγινε φλόγα και η φλόγα έκαψε κάθε αναπάντεχη σιωπή. Τα λόγια μου μέσα σε ένα πλοίο ομορφιάς λύγισαν όλες τις φουρτούνες της εφηβικής αντιξοότητας και μπορώ να πω πως για πρώτη φορά ερωτεύτηκα την ελπίδα μου!

Χάρτινο τσίρκο μόλις σε βρίσκω,
γέλια σκεπάζουν κάθε αστείο μου λυγμό
μέσα σου θέλω για πάντα να ζήσω
σαν τη σκιά στο πανηγύρι των σκιών.

Η εφηβική ηλικία αποτελεί μια μεταβατική περίοδο. Βρίσκεσαι ξαφνικά σφηνωμένος μέσα σε ένα κάδο σκουπίδια, και προσπαθείς να τον κάνεις μια όμορφη κάμαρα με πολλά παιχνίδια. Πολλές φορές θα δεις τον ψυχικό σου κόσμο να πέφτει από γκρεμούς. Θα αντικρίσεις τον έρωτα να σου σηκώνει το πιστόλι στον κρόταφο. Την θλίψη σου να σε βασανίζει μερόνυχτα και μερόνυχτα. Η νύχτα να είναι ατελείωτη και τα παιχνίδια που είχες ονειρευτεί να φεύγουν φλεγόμενα στην κόλαση.

Βάλε με στα πιο κρυφά
στα πιο απαίσια όνειρά σου
Είμαι δικιά σου ολότελα δικιά σου
Κάνε με ότι θες
Σχίσε με, κάψε με, γάμα με
Γάμα με όσο θες, όπως θες
Κατέβασέ με στης ψυχής σου τον πάτο
Δεν μιλάω, δεν γελάω, δεν πονάω
Κατέβασέ με στις ψυχής σου τον πάτο
Κι ακόμα πιο κάτω
Έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχω
Άδειασε πάνω μου τη θλίψη σου τη σιχασιά σου
Είμαι δικιά σου ειμ’ ολότελα δικιά σου.

Αν και έχω στα μάτια μου αρκετά ζωγραφισμένο τον τρόμο, δεν είμαι μόνος μου. Βλέπω χιλιάδες μικρά παιδιά σαν και μένα να φοβούνται τις αστραπές, να λυπούνται για τις χαμένες γιορτές, μα βλέπω επίσης τα μικρά παιδιά να ελπίζουν σε μιαν άλλη αιωνιότητα. Σε μια άλλη ζωή πέρα απ’ τον πάγο των σκουπιδιών. Ξέρεις τα παιδιά όταν μεγαλώσουν θα συνεχίσουν να ζουν μέσα στο δρόμο με πανίσχυρο όπλο την μοναξιά της εφηβείας τους. Με όπλα την σκληρή εποχή θα συνεχίσουν να τρέχουν μέσα στο δρόμο αναζητώντας τον χαμένο χαρταετό τους!

Έχω ένα άδειο σκουριασμένο πιστόλι
Και μια αλήθεια βολικιά σαν ξυράφι
. . .
Έχω ένα φόβο που τον έχουνε όλοι
Και μια φωτιά που την ταΐζω με λάσπη
. . .
Έχω ένα δρόμο μα δεν ξέρω που βγάζει
Μια ίσια γραμμή σε ένα βρώμικο χάρτη
. . .
Έχω μια θλίψη που ‘ ναι τόσο μεγάλη
Που όλο φοβάμαι μη τυχόν και ξεσπάσει
. . .
Έχω έναν ήλιο χλωμό στη φορμόλη
Μια καρδιά που διψάει σαν καμένο χωράφι
. . .
Και περιφέρομαι από πόλη σε πόλη
Με ένα κεφάλι γεμάτο χρυσάφι


Μέσα στις όλες τις σκονισμένες και ξεχασμένες στιγμές που ζωγραφίζουν τη ζωή μου, βρέθηκε κάποια στιγμή μια μελαψή, αιθέρια και φοβερά ερωτική σκιά. Αμέσως γέμισε το ανθοδοχείο μου με λάσπη και φύτρωσε σαν άνθος η αγάπη. Έβλεπα στα φύλλα της όλους τους γνώριμους δρόμους. Ανέλπιστα λοιπόν πήρα το άνθος της αγάπης και το φύτεψα μέσα στην καρδιά μου. Δεν ήθελα να μαραθεί, και σκέφτηκα ότι μόνο με το δικό μου αίμα θα μπορέσει να αντέξει μέσα στο χρόνο. Η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μέσα σε μια αιμάτινη γυάλα από ανθοστόλιστη αγάπη. Τόση ανέλπιστη χαρά!


Ακούω τις θάλασσες και τα ποτάμια σου
Ακούω το γέλιο σου, ακούω το κλάμα σου
Τις μελωδίες που γεννιούνται στα σπλάχνα σου
Τις πολιτείες και τους ανθρώπους
Που ταξιδεύουν μέσα στο δέρμα σου
Ακούω την αλήθεια σου κι ακούω το ψέμα
Και μια μικρή ζεστή αγωνία μου να γλυκαίνει το αίμα σου
Ακούω την αγάπη
Και δεν ακούω τις σκέψεις μου


Τόσα χρόνια, ξάγρυπνος στη σκληρή πραγματικότητα, θέλοντας να γλιτώσω απ’ την γκιλοτίνα της καθημερινότητας, τρύπησα τις φλέβες μου για να παγώσω τις πιο αγνές ευαισθησίες μου. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Πόσα λιμάνια, πόσες μάγισσες, πόσες νύχτες ξάγρυπνος πάνω σε ένα δέντρο πλάι στον γκρεμό. Πόσες ημέρες άκουγα τον συρμό απ’ τα τρένα τόσο μα τόσο κοντά. Πόσα μυστικά και πόσες κραυγές θανάτου άκουσα χθες, λίγο πριν πέσει ο ήλιος.

Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός
Σε καίει σε σκορπάει και σε παγώνει
Μα εσύ σε λίγο δεν θα βρίσκεσαι εδώ
Κάποιο άλλοι θα παλεύουν με τη σκόνη
. . .
Ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δεν θέλουν να βγουν
Ποια ελπίδα σε οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη
Ποια θλίψη σε κλωτσάει ποιο μακριά από παντού
Πες μου ποιος φόβος σε νίκησε πάλι
. . .


Είμαι νεκρός τώρα, η ξεφτισμένη σάρκα μου ξεβράστηκε στην άμμο, στην παραλία της τελευταίας γιορτής μας. Εκεί είχαμε θάψει ένα σ’ αγαπώ, μια συγνώμη και ένα μπουκάλι γεμάτο με ευχές για τα ερχόμενα. Για τα επόμενα παιδιά που θα τολμήσουν να σκάψουν τόσο βαθιά . . .

Όσο ζεις να ελπίζεις και να ερωτεύεσαι την ελπίδα σου και να αγαπάς την αγάπη σου!
Να τρέχεις στους δρόμους σου και να φωνάζεις δυνατά τις λέξεις που έχεις μέσα σου μικρέ μου, ιχνηλάτη της ζωής!

Εγώ θα φλέγομαι θα ανθίζω θα γιορτάζω θα ανατέλλω
Θα σε καίω!
Θα καταστρέφω με τραγούδια της ψυχής σου το μπουρδέλο
Θα ανατέλλω!
Θα ανατέλλω!
Θα ανατέλλω!