14 Νοε 2008

"Φωτό-Γραφή-Ζώντας : Χαρτί" - Kων. Παπαχριστοπούλου & Klicket


Καμιά φορά οι λέξεις κοχλάζουν μέσα μου. Η σωτηρία μου το χαρτί, η γαλήνη μου το στυλό, η ασφάλειά μου οι κόκκινες γραμμές του ορισμού – τα περιθώρια. Στις δύσκολες στιγμές το στυλό χορεύει ασταμάτητα, ανίκανο να σχεδιάζει γράμματα ανθρώπινα, κάτι που θα διαβαστεί και θα σου μείνει να με θυμάσαι. Τέτοιες στιγμές χορεύει πάνω στο χαρτί, καταργεί τα περιθώρια και επιτίθεται στις κόκκινες γραμμές. Τότε το χαρτί ουρλιάζοντας σκίζει τη ψυχή του και ανοίγει στο κέντρο, σαν να λέει «φτάνει η βία», σαν να λέει «αν δε μπορείς να ζωγραφίσεις άφησε με να μείνω αγνό, αν δε μπορείς να φτύσεις τις κατάλληλες λέξεις πάνω μου, άφησε τις κόκκινες γραμμές να ορίζουν τα διαστήματά μου». Νομίζω υπάρχουν αναγνώστες που διαβάζουν καλύτερα τις λευκές σελίδες. Μοιάζουν με τις καινούργιες μέρες που ξημερώνουν ζωή. Αν και αυτά τα σημειώματα δεν είναι για κανένα, ούτε καν για μένα. Είναι για το χαρτί. Για τη πολτοποιημένη ύπαρξη που διαθέτει χρησιμότητα. Χαρτάκια για ραβασάκια – δεν έχω τέτοια. Ερωτικά γράμματα έχω γράψει πολλά, όχι όμως τώρα. Τώρα που έπιασα το στυλό και το κομματάκι αυτό βρέθηκε μπροστά μου κατάφερα μόνο να πληγώσω το χαρτί, να εκβιάσω τη χρησιμότητα. Όχι σήμερα. Δεν θα αφήσω κατανοητό αποτύπωμα πουθενά. Δεν ξέρω καν τι οδηγεί το χέρι μου και τι θα ήθελε το στυλό να γράψει, βλέπω το χαρτί εξουδετερωμένο με την πληγή ακριβώς στο κέντρο του και χαίρομαι για το δημιούργημα μου. Κατάφερα και εγώ μια φορά να πληγώσω κάτι άλλο από τον εαυτό μου. Θα το κρατήσω αυτό το δείγμα δύναμης – θα το κολλήσω στο ψυγείο μου να το βλέπω κάθε πρωί και να αισθάνομαι ο νικητής της μάχης. Θα βγαίνω τότε στο δρόμο και όλοι θα φαντάζουν λευκά χαρτιά με κόκκινα περιθώρια που εγώ μπορώ να τους σκίσω τη καρδιά και για αυτό θα πρέπει να με φοβούνται. Να μάθουν όλοι ότι και εγώ μπορώ να πληγώσω και εγώ μπορώ να σκίσω αυτούς απέναντί μου που με νομίζουν σταθερό μπλε μελάνι. Είμαι εγώ που θα κρατάω το στυλό και δε θα το χρησιμοποιήσω να σκαλίσω ερωτικά ραβασάκια επάνω σε όλους αυτούς, δε το αξίζουν. Με το μελάνι θα αφήσω γραμμές άναρθρες κραυγές και με την στρογγυλή μύτη θα δείξω όλη τη δύναμη που διαθέτω. Γιατί όλοι είμαστε χαρτιά. Και όλοι σκιζόμαστε. Αλλά τώρα εγώ κρατώ το στυλό.

Κείμενο : Κωνσταντίνα Παπαχριστοπούλου
Φωτογραφία : Klicket