27 Δεκ 2008

"Σκεψίρροια" - Ιωάννης Ν. Τσίρκας (2008)

«Σκεψίρροια», Ιωάννης Ν. Τσίρκας, ποίηση, σελ. 35, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2008

Στον τάφο της φύτεψα κάστανα.
Τώρα επιπλέει στο λίπασμα
που αποτελείται από το αίμα-διαλύτη
των πληγών που της άφησα.

Περπατώντας στο
(ηλιόλουστο)
γκρίζο των δρόμων μας
θα παραμένω
(κρυώνοντας)
βλάσφημος ακροβάτης στα τρελαμένα της μάτια.

Στις καμινάδες καπνός και στην αγάπη μας ενέσεις.
Θα τρέφεσαι με φρούτα κι εγώ με κάστανα
στις φάσεις των αμφιβολιών σου.

(το ποίημα «Απολογία»)


Η πιτσιρικαρία στις επάλξεις. Με 24 ποιήματα συστήνεται ο Γιάννης Τσίρκας, φοιτητής μαθηματικών στην Πάτρα, στην ποιητική κοινότητα των ημερών μας. Και οι Εκδόσεις Γαβριηλίδης, τον άρπαξαν αμέσως για τον απογυμνωμένο λόγο του, το βλάσφημο των λέξεων του, το αυθάδες του ποιητικού του χαρακτήρα. Η συλλογή είναι μια εναλλαγή συναισθημάτων, δυο ταχυτήτων. Ο Τσίρκας είναι ερωτευμένος. Και για αυτό παθιάζεται. Τα πρώτα του ποιήματα είναι μια ονειρική ελεγεία πάνω στην αγαπημένη του, στη ζωή του μαζί της, στη ζωή με τη σκέψη της, τη ζωή του μέσα από τα μάτια της. Συναίσθημα σε υπερβατικό επίπεδο, χωρίς μελοδραματισμούς και αστείες συνεκδοχές χαρακτηριστικών χρωμάτων του πάθους. Στο β’ μέρος των ποιημάτων (σημ. δεν υπάρχει κάποιος εμφανής διαχωρισμός στο βιβλίο, αλλά είναι σίγουρα νοητός και εμφανής στον αναγνώστη), έχει επέλθει η ρήξη, η σύγκρουση αναπόφευκτη από το έντονο του θέματος, το οποίο προκύπτει ανεπαίσθητα από τις λέξεις. Εδώ, ο Τσίρκας βωμολοχεί με στυλ. Αυθαδιάζει για το πρόσωπο, την οικογένεια, το Θεό. Το σύστημα αξιών καταρρέει και παρασύρει μαζί του έναν ολόκληρο κόσμο, δομημένο μέσα από τη σχέση. Παρακολουθούμε τον κύκλο των ερωτικών σχέσεων. Την απίθανη έναρξη, την ανυπέρβλητη συνέχεια, το μοιραίο τέλος. Χωρίς μπανάλ στοιχεία. Χωρίς ματαιότητες και οικτρισμούς. Με σύνεση και σπουδαιότητα στη φράση. Και αυτό εντυπωσιάζει γιατί το νεαρό της ηλικίας του Τσίρκα (μόλις 19 ετών) μπορούσε να τον οδηγήσει άνετα και με μεγάλη ευκολία σε όλα τα παραπάνω. Όμως, εκείνος παρακάμπτει τα χρόνια του, τοποθετεί οδηγό το βίωμά του και υπερπηδά τον χρόνο οδηγημένος στην εμπειρία του στίχου. Σίγουρα, μια ποίηση με μέλλον, ένας ποιητής με παρόν και συνέχεια, αν δεν χαθεί στην ανωριμότητα της δημοσίευσης αλλά και της έκδοσης.

Νέστορας Ι. Πουλάκος