2 Δεκ 2008

"Φωτό-Γραφή-Ζώντας : Tales" - Kων. Παπαχριστοπούλου & Klicket


Κάτω από το νερό η πραγματικότητα αναδεύεται θα λέγαμε ευχάριστα. Χαϊδεύει την μεταμόρφωση που της χαρίζει το υγρό στοιχείο και φτιάχνει ρίζες σε όμορφες αναμνήσεις δίχως σκόνη. Κανείς δε γνωρίζει σε τι είδους λουλούδια ανήκουν τόσο όμορφα και συγκινητικά κοτσάνια. Κανένα αγκάθι, δεν είναι άρα τα τριαντάφυλλα που ελκύουν αυτές τις εικόνες. Είναι όλα σαν όνειρο, καλή νύχτας όνειρο, μακριά από απειλές. Μέσα στο νερό ο θόρυβος δεν υπάρχει, καμία ανησυχία, τώρα θα στροβιλιστεί η επιθυμία για να γίνει πραγματικότητα. Τι είδους ιστορίες μπορεί να μας πει? Εσύ τι είδους ιστορίες ξέρεις? Υπάρχει καμία που να έχει καλό τέλος?

Ξέρεις, στη ζωή τα πράγματα δεν πάνε πάντα καλά, συνήθως θριαμβεύει ο πόνος, η μοναξιά και η λήθη. Για αυτό έχουμε όλοι μας ανάγκη τα παραμύθια, τις ιστορίες που έχουν καλό τέλος. Για να αντισταθμιστεί η δύσκολη ατμόσφαιρα έξω από τη γυάλα. «Όσο καλά και αν μας προστατεύει το νερό», τραγουδούν οι ονειρικοί μίσχοι, «νιώθουμε τον πάτο και τον φοβόμαστε». Πάντα θα είναι εκεί να στηρίζουν όμορφα λουλούδια, να τα τους μεταφέρουν την υγρή τροφή που τα κάνει πανέμορφα.


Η απόδοση της εικόνας διαστέλλεται καθώς το νερό κυκλώνει τους μίσχους. Καθένας τους θα μπορούσε να πει τη δική του ιστορία. Αν είχαν μάτια θα μας έλεγαν πως μας βλέπουν, εμάς που καθόμαστε με τις ώρες και σιγομουρμουρίζουμε ακατάληπτα ψιθυρίσματα καθώς τους κοιτάζουμε με την ένταση της φαντασίας μας και με την ελπίδα ότι θα μάθουμε αυτό που διψάει η ψυχή μας να μάθει, με το τέλος των ιστοριών τους.

Κάθε μίσχος έχει να πει τη δική του κοτσανο-ιστορία. Τι κρίμα για μας να μην ακούμε αυτές τις λαλιές. Τι κρίμα μονάχα τη ματιά μας να παγιδεύει η αντανάκλαση του υγρού στοιχείου μέσα στη θολή μας πραγματικότητα. Αχ, λουλούδια, πόσα ξέρετε και μόνο μας κλείνετε περιπαιχτικά το μάτι μέσα στην όμορφη περιβολή σας. Το στήριγμα που ψάχνω είναι κάτι σαν το μίσχο που βλέπω να ρουφάει αδιάκριτα νερό για να δυναμώσει την ομορφιά του λουλουδιού του. Ίσως αν ήμουν και εγώ όμορφη σαν λουλούδι να υπήρχε και για μένα ένας μίσχος να με θρέφει και να με στηρίζει στα τόσα δύσκολα που μου έρχονται στο διάβα. Αλλά, όχι, δεν είναι ώρα τώρα για τέτοια, θα χάσω την ιστορία αν μπλεχτώ στα δικά μου αν.

κείμενο : Κωνσταντίνα Παπαχριστοπούλου
φώτο : Klicket