5 Φεβ 2009

Κινηματογραφικές Πρεμιέρες 5ης Φεβρουάριου..

Ο Παλαιστής ****1/2

Στο ρινγκ φαίνεται ο άντρας..

Δραματική, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ντάρεν Αρανόφσκι, με τους Μίκι Ρουρκ, Έβαν Ρέισελ Γουντ, Μαρίσα Τομέι.

Στη δεκαετία του ’80 ο Ράντυ «The Ram» ήταν ένας σπουδαίος παλαιστής του wrestling. Σήμερα, είκοσι χρόνια μετά συνεχίζει να αγωνίζεται σε ανεπίσημους αγώνες στο Νιου Τζέρσεϊ, αποξενωμένος από την κόρη του, ανίκανος να συνάψει μια ερωτική σχέση, χτυπημένος από μια καρδιακή προσβολή.

Κάποτε ήταν ο Johnny Handsome. Πλέον είναι ο Randy Robinson. Η ομορφιά έχει χαθεί, το σώμα έχει αγριέψει, το πρόσωπο είναι χαρακωμένο, η ψυχολογία κάπως βαριά. Ο χαρακτήρας, βέβαια, είναι ο ίδιος : αληταράς, ροκάς, που ζει τη νύχτα και τρέφεται από το θέαμα. Άλλωστε ο Μίκι Ρουρκ είναι ένας performer, τόσο στη ζωή του όσο και στους ρόλους του. Με τη Χρυσή Σφαίρα ανά χείρας, με το μπινελίκι στο στόμα, αναμένεται να κονταροχτυπηθεί με τον Σον Πεν για το πρώτο Όσκαρ της καριέρας του.
Στον «Παλαιστή», όλη η ιστορία είναι ο Μίκι Ρουρκ. Ξεχνάς ότι πίσω από την κάμερα κρύβεται η –άλλοτε- ανατρεπτική σκηνοθετική ιδιοφυΐα του Ντάρεν Αρανόφσκι («Πι», «Ρέκβιεμ για ένα όνειρο»), ο οποίος αναγκάστηκε να προσγειωθεί με τη χρονοβόρα αποτυχία της «Πηγής της ζωής» και να ξεκινήσει να παράγει καλές ταινίες. Ο «Παλαιστής» είναι ένα έργο που του ανήκει κατά 20%. Το υπόλοιπο 80 % είναι Ρουρκ κι έτσι η ταινία αγγίζει την υστεροφημία μιας συγκλονιστικής βιογραφίας ενός λαϊκού ήρωα του wrestling. Μια ταινία τόσο ζωντανή που ο θεατής θα ταυτιστεί με την «αγωνία» της άμορφης μάζας σώματος του Μίκι Ρουρκ. Και αναρωτιέσαι : πόσο αυτοβιογραφικός θα μπορούσε να είναι ο «Παλαιστής» για τον ίδιο;

Μπολτ ***

Ένας σκύλος θα σώσει τον κόσμο

Κινούμενο σχέδιο, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Μπάιρον Χάουαρντ/ Κρις Γουίλιαμς, με τις φωνές των Τζον Τραβόλτα, Μάιλι Σάϊρους.

Ο Μπολτ είναι ένας σκύλος – κινηματογραφικός ήρωας που σώζει τον κόσμο σαν άλλος σούπερ ήρωας. Στην αληθινή ζωή, όμως, περνάει μια περιπέτεια, αφού βρίσκεται από λάθος στη Νέα Υόρκη και πρέπει να γυρίσει πίσω στο Χόλυγουντ στην αγαπημένη του αφεντικίνα και τη δουλειά του.

Ένα ξεκαρδιστικό κινούμενο σχέδιο που σάρωσε στο αμερικανικό box office και αποτελεί το μεγάλο αντίπαλο του «Wall – e» και του «Kung fu panda» στα επικείμενα Όσκαρ.
Παραγωγή της Ντίσνεϋ, διηγείται την ιστορία ενός σκύλου – σούπερ ήρωα που φέρνει τα πάνω κάτω σε όλη την Αμερική. Παρέα με έναν γάτο και ένα χάμστερ μπλέκονται σε καταστάσεις απείρου κάλους, που θα διασκεδάσουν σίγουρα τα παιδιά, τα οποία θα την λατρέψουν αμέσως. Ενώ κοινό μπορεί να βρει και τους μεγάλους, αφού το συγκεκριμένο κινούμενο σχέδιο βλέπεται άνετα κι ευχάριστα.
Διεκδικώντας την επιτυχία ενός «Ice Age» ή μιας «Μαδαγασκάρης», οδεύει, αναπόφευκτα, σε πολλά εισιτήρια. Στη χώρα μας θα προβληθεί μεταγλωττισμένο.

Κατίν **1/2

Ο σχιζοφρενής Στάλιν με το πριόνι

Δραματική, πολωνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Αντρέϊ Βάϊντα, με τους Αρτούρ Ζμιγιέφσκι, Μάγια Οσταζέφσκα.

Το 1941 στο δάσος του Κατίν, στην Πολωνία, εκτελέστηκαν εν ψυχρώ 20.000 πολωνοί ακαδημαϊκοί, στρατιωτικοί και διανοούμενοι, από τους σοβιετικούς του Στάλιν κι ενώ η χώρα τελούσε υπό διπλή κατοχή εν μέσω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1943 όταν ανοίχτηκαν οι τάφοι αποκαλύφθηκε το φριχτό θέαμα.

Ένα γεγονός που κάνει «τζιζ», μισό αιώνα μετά, γίνεται ταινία, κάνει το γύρο της Ευρώπης και προκαλεί αντιδράσεις. Στην Ελλάδα, ήδη, υπάρχει έντονο παρασκήνιο με τους απανταχού κομμουνιστές, να επιτίθενται στην ταινία του γερόλυκου Βάϊντα, για τις ιστορικές ανακρίβειες και την αντι-σοβιετική προπαγάνδα.
Πάντως ο ζωντανός θρύλος του πολωνικού σινεμά, με ταινίες όπως το «Στάχτες και διαμάντια» και ο «Άνθρωπος και το μάρμαρο», κατάφερε να κάνει μια ταινία που δεν θυμίζει σε τίποτα το παλιό ένδοξο μεγαλείο της κινηματογράφησής του (επίπεδος ακαδημαϊσμός, ελάχιστες εξάρσεις, επιτηδευμένοι μελοδραματισμοί, βιαστικά πλάνα) αλλά προκαλεί με το θέμα του και συγκεντρώνει όλα τα βλέμματα.
Η ταινία του Βάϊντα λειτουργεί αποκλειστικά ιστορικά. Η ιστορία ως φύση κι ως θέση λειτουργεί με τέτοιο τρόπο ώστε οι συζητήσεις που εγείρονται είναι πολλές και οι κουβέντες που γίνονται ανεξάντλητες. Τελικώς, τους πολωνούς τους σκότωσε ο Χίτλερ ή ο Στάλιν; Ο τελευταίος γιατί προχώρησε σε αυτή τη μαζική εκκαθάριση; Το επίσημο Ρωσικό κράτος, μετά την ανάληψη της ευθύνης, τι λέει για όλα αυτά; Το παράλογο της βίας και του πολέμου σε όλο του το μεγαλείο!

Mongol **

Τα παιδικά χρόνια του Τζέκις Χαν

Βιογραφία, καζακστανικής/ ρωσικής/ γερμανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Σεργκέι Μποντρόφ, με τους Τατανόμπου Ασάνο, Χονγκλέι Σαν.

Η διαδρομή και το χτίσιμο του μύθου του ηγέτη των Μογγόλων, Τζέκις Χαν, από τα τραυματικά παιδικά του χρόνια, τα δεινά που πέρασε ως σκλάβος, τον κίνδυνο που πέρασε η αγαπημένη του. Μέχρι τη στιγμή της απόλυτης κυριαρχίας του επί των μογγολικών φυλών, κατακτώντας το μισό πλανήτη, τον 13ο αιώνα.

Μια βιογραφία – έπος, στην οποία πόνταραν πολλά τόσο η Ρωσία όσο και το Καζακστάν, κοστίζοντας 17 εκατομμύρια ευρώ, ενώ ήταν υποψήφια για το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Μια ταινία που αποτελούσε για χρόνια όραμα του σημαντικού Ρώσου σκηνοθέτη Σεργκέι Μποντρόφ, ο οποίος έγινε γνωστός το 1996 με τον «Αιχμάλωτο του Καυκάσου».
Σε αυτή τη φιλόδοξη παραγωγή παρουσιάζεται η ζωή του Τζέκις Χαν από την πικρή εμπειρία της δολοφονίας του πατέρα του στην επιβολή της εμβληματικής του ηγεσίας στις φυλές των Μογγόλων.
Γραμμική αφήγηση, εξαιρετικές ερμηνείες και σκηνοθετική ματιά που στοχεύει στο ιστορικό αποτέλεσμα, η ταινία του Μποντρόφ λειτουργεί παιδευτικά και λιγότερο διασκεδαστικά, μιας και η αξία της είναι πολύτιμη για τη διατήρηση της μνήμης ενός πολιτισμού που κυριάρχησε τον κόσμο επί αιώνες.

Άλλες ταινίες

Πως να χάσεις τους φίλους σου *


Κωμωδία, βρετανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Βέιντε, με τους Σάιμον Πεγκ, Γκίλιαν Άντερσον, Κίρστεν Ντανστ, Τζεφ Μπρίτζες.

Ο Σίντνεϊ Γιανγκ είναι ένας αποτυχημένος και ατίθασος δημοσιογράφος κουτσομπολίστικων περιοδικών, που του δίνεται η ευκαιρία να εργαστεί σε ένα γκλαμουράτο νεοϋορκέζικο περιοδικό. Όταν καταφτάνει εκεί, όμως, παθαίνει σοκ με τον επαγγελματισμό που υπάρχει.

Κωμωδία ελαφριών ηθών, βρετανικού χιούμορ, που βασίζεται στις πραγματικές εμπειρίες του δημοσιογράφου Τόμπι Γιανγκ, που έζησε το αμερικάνικο όνειρο στις Η.Π.Α., στο περιοδικό Vanity Fair. Γνωστοί ηθοποιοί απαρτίζουν το καστ, χωρίς όμως κανένας να «πιάνει» ικανοποιητική ερμηνεία.

Sukiyaki Western Django

Σπαγγέτι γουέστερν, αμερικανικής/ ιαπωνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Τακάσι Μιίκε, με τους Χιντεάκι Ίτο, Μασανόμπου Άντο.

Ένας μοναχικός πιστολέρο αντιμετωπίζει τις συμμορίες Γκέντζι και Χάϊκε, σε μια φτωχή ορεινή πόλη, που είναι θαμμένος ένας μυθικός θησαυρός. Ποιος θα επικρατήσει τελικά;

Καλτ ταινία του νέου αιώνα, στα πρότυπα των σπαγγέτι γουέστερν του ’60, από τον σκηνοθέτη των b-movies Ιάπωνα Τακάσι Μιίκε («Audition»), που έχει φανατικό κοινό στην Αμερική, μεταξύ των οποίων και τον σκηνοθέτη Κουεντίν Ταραντίνο, ο οποίος βαστά έναν μικρό ρόλο σε αυτή την ταινία.

Νέστορας Πουλάκος
npoulakos@apogevmatini.gr

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 5-2).

+

Μ’ Αρέσει

-Όταν ο Μίκι Ρουρκ απογειώνεται από το ρινγκ στην τελευταία σκηνή του «Παλαιστή» νιώθεις ότι η καρδιά σου πάει να σπάσει. Πεθαίνει. Πεθαίνεις. Το αυτομαστίγωμα ενός λαϊκού ήρωα της δεκαετίας του ’80. Όπως ακριβώς και με τον Ρουρκ στην αληθινή του ζωή.
-Ο Μίκι Ρουρκ και η Μαρίζα Τομέι πίνουν μπύρες κάποιο πρωινό σε ένα μπαρ. Πέφτει τραγούδι των Guns n’ Roses και ξεκινάει ο χορός. «Πολύ γουστάρω τους Guns n’ Roses. Αυτό ήταν αληθινό ροκ. Ενώ μετά ήρθε ο μαλάκας ο Κομπέϊν και τα γάμησε όλα!». Τα ρέστα μου, παρακαλώ…
-Εξαιρετικό σώμα έχει η Μαρίζα Τομέι. Κάνει και καλό στριπτίζ. Αμ, πως…
-Ένα φιλί πριν τον θάνατο : όταν ένα νεαρό ζευγάρι δίνει το πρώτο του τρυφερό φιλί στην παγωμένη Πολωνία, εν μέσω του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και έδινε ραντεβού για σινεμά την επόμενη μέρα, που να ήξερε ότι δεν θα ξανασυναντιόταν ποτέ; Ο πόλεμος σκοτώνει τον έρωτα. Κυριολεκτικά!
-Όταν ο Τακάσι Μιίκε συναντά τον Κουεντίν Ταραντίνο το αποτέλεσμα είναι λίγο εκρηκτικό, όπως και να το κάνεις.
-Η πιο ωμή σκηνή στο «Mongol» : ο μικρός Τζέκις Χαν μαστιγώνει τον έμπιστο του πατέρα του με το χαλινάρι του αλόγου, όταν ο τελευταίος πεθαίνει από δηλητηρίαση, με τέτοια απλότητα και απάθεια που ξεφτιλίζεται ο «κακός» με την… ίδια απλότητα. Μεγαλείο ο μικρός, είδατε;
-«Πώς να κάνεις οφθαλμόλουτρο στο σινεμά;». Αρκεί να δεις το «Πώς να χάσεις τους φίλους σου».
-Με σέξι φόρεμα και χωρίς σουτιέν, η Μέγκαν Φοξ «βουτάει» στην πισίνα, εν μέσω πάρτι, και ενώ βγαίνει συμβαίνουν μικρά «εγκεφαλικά» ταυτόχρονα και με συχνότητα ταχύτητας φωτός.
-Ο σκύλος – σούπερ ήρωας Μπολτ γίνεται… μπαλάκι του μπιλιάρδου, χτυπώντας σε τζάμι παραθύρου, ενώ ήθελε να το διαπεράσει, μπαίνοντας «καλάθι» σε μια κούτα που θα ταξιδέψει για… Νέα Υόρκη. Τα μοιραία λάθη προέρχονται από βλακείες ολκής άλλωστε.

«υ.γ.» δεν βρίσκω τίποτε αρνητικό στο «Μπολτ». Είναι απλώς ένα συναρπαστικό και ξεκαρδιστικό κινούμενο σχέδιο. Απίστευτο, σας λέω…

Δεν μ’ αρέσει

-Το σίγουρο είναι ότι η «κάμερα» του Αρανόφσκι περνάει κρίση. Θα ξαναδούμε λέτε ταινία σαν το «Pi»;
-Όχι ότι ήταν κακή ταινία ο «Παλαιστής», απλώς δεν ήταν δική του. Να ‘ναι καλά αυτό το «άσχημο» παλικάρι, που λέγεται Μίκι Ρουρκ.
-Είπε κανείς στον Σάιμον Πεγκ («Πώς να χάσεις τους φίλους σου») ότι έχει ταλέντο;
-Είμαι πολύ περίεργος να δω σε πόσες «χαζομαρίτσες» θα παίξει ακόμα ο Τζεφ Μπρίτζες. Χμμμμ… Πολλές;
-Ε, όχι, και σπαγγέτι γουέστερν εν έτη 2009. Ως εδώ είμαι! Σε λίγο θα δούμε και ερωτικό σινεμά αλά Μπόροβτζικ.
-Αν αφήναμε τον Μποντρόφ να γυρίσει έπος-μαμούθ για τους Μογγόλους θα το έκανε 10ώρο. Είχε όρεξη ο άνθρωπος και φαίνεται.
-Κατίν : μια ταινία – διαπλοκή. Τελικά βγαίνει στις αίθουσες και ησυχάζουμε. Άντε πολύ το συζητήσαμε.
-Η τελευταία σκηνή του «Κατίν», που μια μπουλντόζα μαζεύει άψυχα κορμιά, αναδεικνύει την αηδία του πολέμου. Πόσες τέτοιες αηδίες θα δούμε ακόμα; Πόσες;
-Δεν ξέρω τι λένε οι Πολωνοί. Δεν ξέρω τι λένε οι κομμουνιστές. Αλλά η προπαγάνδα είναι προπαγάνδα. Όπως την έκανε ο Κλιμόφ την περασμένη εβδομάδα. Όπως την κάνει ο Βάιντα τώρα. Ο θεατής θα κρίνει…
-Πολύς λόγος για το τίποτα, για την Έβαν Ρέιτσελ Γουντ στον «Παλαιστή». Τόσο μικρός ρόλος. Και τόσο αδιάφορος.

Νέστορας Πουλάκος

*To κείμενο δημοσιεύτηκε στο ηλεκτρ. περιοδικό "MyFilm" (www.myfilm.gr)