10 Φεβ 2009

"Piano Solo" - Ν.Ι. Πουλάκος


Η ιστορία : το πεπρωμένο του Λούκα τον περιμένει σ’ ένα δρόμο της Αφρικής, όταν μικρό παιδάκι βλέπει τη μητέρα του να πεθαίνει μετά από ένα τροχαίο ατύχημα. Η ενοχή κι η απώλεια στοιχειώνει και βασανίζει τον εύθραυστο μουσικό σ’ όλη την τόσο σύντομη ζωή του. Η οικογένεια διαλύεται μετά την τραγωδία. Ο Λούκα κι η αδερφή του μεταφέρονται στην Ιταλία, όπου ξεκινούν οι μουσικές σπουδές του. Το θεϊκό του ταλέντο, σύντομα τον κάνει πασίγνωστο. Αυτός ο όμορφος νέος γίνεται ένας από τους θρύλους της τζαζ και η καριέρα του απογειώνεται κατακόρυφα. Η μοναδική, σχεδόν μαγική, μουσική του λατρεύεται από το κοινό. Η τεράστια επιτυχία του και η χαρά που παίρνει από την τέχνη του, μαζί με την υπέροχη κοπέλα που πρόκειται να παντρευτεί, τον κάνουν ευτυχισμένο, πλούσιο και τον ξαναφέρνουν κοντά στην οικογένεια του. Όμως η ευάλωτη και εύθραυστη φύση του καλλιτέχνη, παραμονεύει σε μια γωνιά του μεγαλοφυούς μυαλού του, έτοιμη να τον βυθίσει στα σκοτάδια της ψυχής του.

Το σχόλιο : η αληθινή ιστορία ενός εκ των κορυφαίων μουσικών της τζαζ, του Λούκα Φλόρες, έτσι όπως τη διηγήθηκε μέσα από το βιβλίο του ο πρώην δήμαρχος της Ρώμης και αρχηγός της ιταλικής Αριστεράς, Βάλτερ Βελτρόνι, με τίτλο «Il Disco Del Mondo, vita breve di Luca Flores, musicista». Μουσική βιογραφία με ένταση, πάθος κι έντονο το συναίσθημα της μουσικής ιδιοφυΐας, ο Φλόρες θεωρείτο ένας εξαιρετικός Ιταλός καλλιτέχνης, που στιγμάτισε το β’ μισό του 20ου αιώνα. Ο Κιμ Ρόσι Στιούαρτ, που έχει συνεργαστεί με τον Βιμ Βέντερς («Πέρα από τα σύννεφα») και τον Ρομπέρτο Μπενίνι («Πινόκιο»), διανύει μια από τις καλύτερες περιόδους της καριέρας του και, εδώ, δίνει μια ενστικτώδη ερμηνεία. Από κει και πέρα η ταινία μπορεί να ιδωθεί ως μια κατάθεση ψυχής ή φόρος τιμής στη μνήμη του Λούκα Φλόρες. Γραμμική στην αφήγηση, χωρίς πολλές εξάρσεις, ούτε θεαματικές ανατροπές, απευθύνεται σε λάτρεις της τζαζ, οι οποίοι πραγματικά θα την απολαύσουν (όπως κι οι μουσικόφιλοι). Το «Piano solo» είχε προταθεί για 4 βραβεία David di Donatello» για το 2008.

Ποιος είναι ο Λούκα Φλόρες : γεννημένος στο Παλέρμο το 1956, ο Λούκα Φλόρες πέρασε οκτώ χρόνια της ζωής του στη Μοζαμβίκη. Σαν παιδί άκουγε ακούραστα έναν παλιό δίσκο, από την αρχή μέχρι το τέλος, ο οποίος είχε έναν κύκλο στο εξώφυλλό του: ήταν οι «Τέσσερις Εποχές» του Βιβάλντι. Του άρεσε να τον λέει «Ο Δίσκος του Κόσμου». Μετά την αποφοίτησή του από το Ωδείο της Φλωρεντίας, ο Λούκα εξελίχτηκε σε διάσημη παρουσία στην ιταλική και τη διεθνή τζαζ σκηνή, όπου έπαιξε με κορυφαίους του είδους όπως ο Chet Baker και ο Dave Holland. Πίσω, όμως, από τη φαντασία και την αγνότητα της μουσικής του υπήρχε το ανηλεές βασανιστήριο μιας τραγωδίας που έζησε ως παιδί : την απώλεια της μητέρας του, η οποία σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό ατύχημα. Ο Λούκα, ο οποίος ήταν μάρτυρας στο ατύχημα, για κάποιο λόγο ένιωσε ένοχος γι’ αυτό το συμβάν. Σε μία τόσο σύνθετη και ευαίσθητη προσωπικότητα αυτό το βάρος έγινε αφόρητο, και σιγά-σιγά, μετά την ενηλικίωση του, τον οδήγησε σε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Το 1995, μετά την τελευταία του ηχογράφηση, ο Λούκα Φλόρες έδωσε τέλος στην έντονη και τόσο βασανισμένη ζωή του.

Ο σκηνοθέτης : ο 50-χρονος Ρικάρντο Μιλάνι θεωρείται από τους καλούς αλλά πλέον συμβατικούς ιταλούς σκηνοθέτες. Πρωτοεμφανίστηκε στη μεγάλη οθόνη το 1997 με την κωμωδία «Auguri professore» και έκτοτε έχει κάνει άλλες δυο ταινίες, με τον «Παράδεισο της ψυχής» (2003) να του χαρίζει το βραβείο καλύτερης ταινίας
στο Φεστιβάλ του Φλαϊάνο της Πεσκάρα (το μοναδικό του βραβείο). Εργάζεται, κυρίως, στην τηλεόραση.

Νέστορας Πουλάκος
nespoulakos2000@yahoo.gr

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της "Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Σερρών".