22 Ιουλ 2010

Οι "Μεγάλοι" γίνονται πάλι παιδιά..

του Νέστορα Πουλάκου
npoulakos@apogevmatini.gr


Οι μεγάλοι


Κωμωδία, αμερικανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Ντένις Ντάγκαν, με τους Άνταμ Σάντλερ, Σάλμα Χάγεκ, Ρομπ Σνάϊντερ, Στηβ Μπουσέμι, Κρις Ροκ, Μαρία Μπέλο, Κέβιν Τζέιμς.


Πέντε παιδικοί φίλοι αποφασίζουν να βρεθούν για πρώτη φορά μετά από τριάντα ολόκληρα χρόνια, με αφορμή το θάνατο του αγαπημένου τους προπονητή μπάσκετ στο σχολείο.


Ότι ακριβώς σας έλεγα την περασμένη εβδομάδα για τις «Επικίνδυνες παρέες» των Τομ Κρουζ-Κάμερον Ντίαζ, εδώ δεν ισχύει. Και αυτό διότι οι «Μεγάλοι» είναι από εκείνες τις χολιγουντιανές κωμωδίες, αυτές τις μπλοκμπαστερ-ιές, όπως λέμε στην κινηματογραφική πιάτσα, που διαθέτουν όλα εκείνα τα στερεότυπα μιας τυπικής κωμωδίας του είδους : χοντροκομμένα αστεία, σκετσάκια στα όρια της φάρσας (κάτι που δεν είναι απαραίτητα κακό), περιττές ηθικοπλαστικές σκηνές και πλοκές σεναριακές, επιτηδευμένη νοσταλγική διάθεση, γελοίες παραδοξότητες.
Τα παραπάνω τα συναντάς αμέσως στην ταινία του Άνταμ Σάντλερ, διότι για σενάριο του ιδίου πρόκειται, ενός κωμικού που έχει κάνει καριέρα σε ένα μάτσο τέτοιες ταινίες (είναι επίσης από τους συνεργάτες του Τζαντ Απάτοου, άλλου βασικού κινηματογραφάνθρωπου του είδους). Στη σκηνοθεσία βρίσκεται ο φίλος του Ντένις Ντάγκαν, με τον οποίον γύρισαν το προπέρσινο «Ζόχαν : Πράκτορας υψηλής κομμωτικής», που αν δεν το θυμάστε δεν πειράζει διότι δεν βλεπόταν. Ο Ντάγκαν, επίσης, είναι ο σκηνοθέτης και μερικών άλλων «αριστουργημάτων» όπως η «Εκδίκηση των loosers» και ο «Νίντζα του Μπέβερλι Χιλς». Προσέξτε, δεν στέκομαι με ειρωνική διάθεση πάνω στην ταινία. Άλλωστε, η κεντρική ιδέα αν και καθόλου πρωτότυπη, δεν είναι κακή : Πέντε φίλοι κάνουν διακοπές με τις οικογένειες και τους δεσμούς τους στη διάρκεια της αμερικανικής εθνικής εορτής της 4ης Ιουλίου, θυμούμενοι τα εφηβικά χρόνια και την παρέα τους, εξιστορώντας τις ζωές που έχουν περάσει και συζητώντας, κάνοντας πλάκα και σατιρίζοντας το παρόν και το μέλλον τους. Μια ιστορία ανθρώπινη, που συμβαίνει, δεν είναι εξωπραγματική δηλαδή, αφήστε που ευχόμαστε να τύχει και σε εμάς στο μέλλον, με τη δική μας εφηβική παλιοπαρέα. Εκεί που χαλάει το γλυκό, όμως, είναι στην εκτέλεση. Τα κλισέ και τα τετριμμένα δεν λένε να αποφευχθούν από το μυαλό και την μπαγκέτα των συντελεστών της –Σάντλερ και Ντάγκαν-, οι οποίοι τα ακολουθούν πιστά, χωρίς κανένα ίχνος πειραματισμού ή πρωτοτυπίας. Τα ίδια και τα ίδια δηλαδή. Σε μια καλοκαιρινή –κατά τα άλλα- κωμωδία, που θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη στα χέρια –ίσως- άλλων δημιουργών.

25 καράτια


Περιπέτεια, ισπανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Πάτσι Αμεζκούα, με τους Φραντσέσκ Γκαρίντο, Άϊντα Φολκ.


Ο Άμπελ είναι μοναχικός τύπος. Δουλειά του είναι να παίρνει πίσω δανεικά, χρησιμοποιώντας όποια μέθοδο κρίνει κατάλληλη. Η Κέι κλέβει αυτοκίνητα και κάνει μικροληστείες, συνήθως μαζί με τον πατέρα της. Όλοι μπουχτισμένοι με τη ζωή τους, όλοι με την ελπίδα μιας τελευταίας μεγάλης δουλειάς. Μια τσάντα γεμάτη κοσμήματα είναι ίσως ότι χρειάζονται.


Αυτό το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Αμέζκουα, δεν διαφέρει πολύ από τις αντίστοιχες αμερικανικές παραγωγές του είδους. Δηλαδή, b-movie περιπέτεια, με διεφθαρμένους μπάτσους, γκάνγκστερ, αλλά και μικροληστές, και γενικά ανθρώπους της βρώμικης πλευράς της πόλης. Τώρα αν βρωμίζεται η κατά τα άλλα χαρωπή Βαρκελώνη (κι όχι η γνωστή και μη εξαιρετέα Νέα Υόρκη), ποσώς με ενδιαφέρει. Βραβευμένη σε φεστιβάλ της χώρας της, η ταινία του Αμέζκουα είναι μια περιπέτεια δεύτερης διαλογής και τίποτε παραπάνω. Ούτε συμβολισμοί, ούτε εξτραβαγκάντσες, ούτε άλλα τινά, που θα την ξεχωρίσει από το σωρό. Γι’ αυτό άλλωστε και βγαίνει στις αίθουσες τώρα, μες στο καλοκαίρι, δυο χρόνια μετά την κυκλοφορία της. Κατευθείαν στο dvd καλύτερα.


Επανεκδόσεις


Τα «Κόκκινα παπούτσια» σε σκηνοθεσία Μάικλ Πάουελ & Έμερικ Πρεσμπέργκερ, βρετανικής παραγωγής του 1948, με τους Μάριους Γκόρινγκ, Μόιρα Σίρερ, Τζιν Σορτ, Άντον Γουόλμπρουκ, είναι μια χαρακτηριστική μουσική ταινία, που ανέδειξε τον κλασικό χορό, όντας παράλληλα ένας ύμνος στην τέχνη εν γένει. Η νεαρή Βίκυ χορεύει τον κεντρικό ρόλο στην παράσταση-μεταφορά του παραμυθιού του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν «Τα Κόκκινα Παπούτσια», με την οποία τα Μπαλέτα Λερμοντόφ κάνουν μια εξαιρετικά επιτυχημένη πρεμιέρα στο Μόντε Κάρλο. Υπό τη μέθη της επιτυχίας και του ειδυλλιακού τοπίου, η Βίκυ ερωτεύεται τον Τζούλιαν, το νεαρό συνθέτη της μουσικής της παράστασης. Αυτή η ταινία δεν είναι ένα τυπικό μιούζικαλ, αλλά μια ιστορία πάθους : για τον έρωτα και την τέχνη. Ο Μάικλ Πάουελ, ο σημαντικός Βρετανός σκηνοθέτης (με περισσότερες από 60 ταινίες), και ο Ούγγρος σεναριογράφος Πρεσμπέργκερ (μέντορας του ο Αλεξάντερ Κόρντα, με τον οποίον και έγραψε το αρχικό σενάριο των «Κόκκινων Παπουτσιών» το 1937), έκαναν αυτή την αθάνατη μουσική ταινία, που σημάδεψε με το τεχνικολόρ της τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Αληθινοί χορευτές σταρ της εποχής, πρωτότυπες χορογραφίες, δυο Όσκαρ (μουσικής και σκηνικών), Χρυσή Σφαίρα (σάουντρακ), ένα δράμα που θα σας συγκλονίσει, και ταυτόχρονα αγαπημένη ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε, που χάρη στην αποκατάσταση της κόπιας από μέρους του, προβάλλεται στη χώρα μας το καλοκαίρι.
Η «Γυναίκα της διπλανής πόρτας» σε σκηνοθεσία Φρανσουά Τρυφώ, γαλλικής παραγωγής του 1981, με τους Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Φανί Αρντάν, είναι μια ερωτική ιστορία, ένα δράμα χαρακτήρων με τραγική κατάληξη, ένα νοσηρό αριστούργημα αρχετυπικής προέλευσης. Η παράνομη σχέση μεταξύ του Μπερνάρντ και της Ματίλντ, ενόσω η γειτνίαση των οικογενειών τους εξακολουθεί ομαλά, θα τους οδηγήσει σε παράτολμες κινήσεις, αδιέξοδες συμπεριφορές. Προτελευταία ταινία του Τρυφώ, του ανθρώπου που έχτισε τη Nouvelle Vague, το επαναστατικό Νέο Κύμα στο σινεμά το ’60. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, έχοντας κρατήσει ελάχιστα από τα στοιχεία της κίνησης αυτής, γυρίζει ένα ερωτικό δράμα κλασικού τύπου, πολύ συγγενικό στο αντίστοιχο αμερικανικό σινεμά. Το δίδυμο Αρντάν-Ντεπαρντιέ συνθέτει ένα από τα πλέον ερωτικά ζευγάρια του παγκόσμιου σινεμά διαχρονικά, με μια ιστορία άρρωστου πάθους, που εξακολουθεί να συγκινεί και να ριγεί τους απανταχού σινεφίλ.


Οι μεγάλοι **
25 καράτια **
Τα κόκκινα παπούτσια (1948) ****

Η γυναίκα της διπλανής πόρτας (1981) ****


*Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην καθ. εφημερίδα "Απογευματινή" (φύλλο 22-7).