24 Ιουλ 2010

Στα χαρακώματα…

…για ένα ακόμη καλοκαίρι βρίσκεται ο χώρος του κινηματογράφου. Και αυτό γιατί όσο αργεί ο περιβόητος νέος νόμος (σας υπενθυμίζω ότι ακόμη βαστά εκείνος της Μελίνας Μερκούρη, από το 1986), τόσο θα πληθαίνουν οι διάφορες φωνές και οι ποικίλες επιδιώξεις για το μοίρασμα της πίτας. Προς το παρόν, ο Υπουργός Πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος δεν έχει τηρήσει καμιά από τις χρονικές υποσχέσεις που έχει δώσει από τον περασμένο Οκτώβριο, με αποτέλεσμα να μην τσουλάει τίποτε πουθενά, αφού άπαντες περιμένουν : επιχορήγηση, διορισμό, υπουργική απόφαση, μια εντολή, κατιτί τελοσπάντων.


Κακοδιαχείριση…


…σπατάλη χρήματος και κακή πολιτική. Γι’ αυτά κατηγορείται η παρούσα διοίκηση του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου υπό τον Γιώργο Παπαλιό από τη Διασωματειακή Επιτροπή για τον Κινηματογράφο, και δη την Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών υπό τον Χάρη Παπαδόπουλο (ανανεώθηκε η θητεία του τον Απρίλιο για 5η συνεχή φορά). Με αφορμή το απίστευτο περιστατικό της αναβολής της Γενικής Συνέλευσης του Κέντρου τον Ιούνιο (που ορίστηκε προφορικά για Σεπτέμβριο, μια απόφαση που εντέλει ακυρώθηκε από το Πρωτοδικείο!), και η οποία θα γίνει μεθαύριο –αναμένεται χαμός σύμφωνα με πληροφορίες- (26/7), η Διασωματειακή κατηγορεί το Ε.Κ.Κ. για χρέη 6 εκ. ευρώ σε ταινίες, και μια επιχορήγηση της τάξης των 33 εκ. ευρώ στην 5ετή θητεία του, που αντί να εξαλείψει τα χρέη τα διόγκωσε. Η απάντηση του Ε.Κ.Κ. σε όλα αυτά είναι η… σιωπή, ενώ εκκρεμεί η ανανέωση ή μη της θητείας του κ. Παπαλιού, μια και έχει λήξει κοντά ένα μήνα.


Στο χορό…


…έχει μπει και η ΕΣΠΕΚ, το έτερο σωματείο των σκηνοθετών-παραγωγών, με καινούρια διοίκηση τη Λάγια Γιούργου (πρόεδρος) και την Κατερίνα Ευαγγελάκου (αντιπρόεδρος). Εκείνου τα πυρά στρέφονται προς το Υπουργείο Πολιτισμού, μιλώντας για ένα χρέος 4 εκ ευρώ προς τις ταινίες καθώς και το αναίτιο μπλοκάρισμα της επιστροφής του φόρου προς τους παραγωγούς, κατηγορώντας «μαλακά» επίσης το Ε.Κ.Κ. Προαναγγέλλει κινητοποιήσεις.

Πάντως…


…και, επειδή, άκρη δεν βγαίνει ας δούμε τι λένε οι δημιουργοί. Σε προηγούμενη συνέντευξη που είχα με τον σκηνοθέτη Στέργιο Νιζήρη, μου είχε πει τα εξής : «Η πατρίδα ήταν πάντα “λίγα σπίτια, κακό χωριό”. Η μνησικακία και οι συμμαχίες σε παρέες (ενάντια στις άλλες) περίσσεψαν και οργάνωσαν μια μη αξιοκρατική παραγωγή στο χώρο μας. Άνθρωποι με αμφίβολο έργο σε διοικητικές θέσεις καμαρώνουν σα γύφτικα σκεπάρνια ενώ κανονικά θα ‘πρεπε να έχουν χάσει τον ύπνο τους αφού αποφασίζουν για μια ολόκληρη χώρα.

Τα σωματεία…

…αντί να είναι οπισθοφυλακή στα εργασιακά ήθελαν να μοιράζουν το παιχνίδι. Κι αν μου επιτρέπεις, δικαίως πολλοί παραπονιούνται για μια επετηρίδα σκηνοθετών που αγαπούν το σινεμά και επιμένουν – ενώ εκείνο δεν τους αγαπά. Στη λίγη Ελλάδα που μας απόμεινε, γνωριζόμαστε. Και τα αρνιά και οι λύκοι στο ίδιο τραπέζι τρώγαμε για χρόνια. Θα πρέπει ο καθένας μας να κοιτάει πολλές ώρες κάθε μέρα τον καθρέφτη. Ίσως έτσι, με λιγότερη έπαρση, δημιουργήσουμε τις συνθήκες ώστε να διεκδικήσουμε κάποτε συλλογικά το αυτονόητο οξυγόνο για να αναπτυχθούν ισόνομα και τα μέτρια και τα εξαιρετικά έργα που αναλογούν σε κάθε εποχή».

*Το ρεπορτάζ και τα σχόλια δημοσιεύτηκαν στη στήλη Στοπ Καρέ της Σαββατιάτικης Απογευματινής (φύλλο 24-7).